TANIEC EGZOTYCZNY NAJLEPSZY SHOW W SOHO
Zdziry na scenę, numer otwierający!
Leniwe dupy na schody!
- Na scenę! Szybko! - Idę!
Pospiesz się.
Zdziry na scenę, szybko.
- Nie wierzę... - Doprowadzasz mnie do śmiechu.
Jak taka miła dziewczyna trafiła do tej speluny?
To tylko przystanek na drodze.
A ty?
Dla grzesznic nie ma przystanków. Zeszłam na manowce.
To nie grzech.
Dla zakonnicy - tak.
Pod habitem wiele można schować, ale nie bliźnięta.
- Prześliczne. - Mogłabyś ich popilnować?
Teraz?
Mieszkam na końcu ulicy.
Przed wejściem stoi łysol,
który sypnąłby groszem za szybką ręczną robotę.
Skarbie...
wygrałyśmy na loterii.
Bernard Beaumont, impresario artystyczny,
chce cię poznać.
Naprawdę? Mnie? Co powiedział?
Że masz świetne balony i interesuje go trójkącik.
Zapłaci w stówkach. Musimy tylko...
Nie zrobię tego. Nieważne, ile zapłaci.
Zostaw ją, ćpunko.
Nie sprzeda się za twoją działkę.
I robi u mnie za opiekunkę.
Nie rób tego. Te bliźnięta są gorsze niż bracia Kray.
Jak śmiesz, ty luksusowa cipo!
O, nie!
Czy możecie...
Przestań!
Przepraszam.
Ty...
Sprawiasz tylko kłopoty.
Goście przychodzą tu dla wyrafinowanej rozrywki,
a nie, żeby patrzeć, jak się wygłupiasz.
- "Wyrafinowanej"? - Tak.
- To raczej lukrowany burdel. - Jak śmiesz?
Gdybyście płacili im przyzwoicie, nie musiałyby...
Co?
Pieprzyć impresariów w pupę tłuczkiem do mięsa!
Ty mała suko!
Dopadnę cię!
Wynoś się! I nie wracaj!
AGENT ARTYSTYCZNY
Co za rozpacz!
To kolejna zmarnowana szansa.
Sir Bernard Beaumont to jeden z największych producentów.
Chyba największych zboczeńców. Nie wrócę tam.
Brian, pomóż mi.
Potrzebuję nowej pracy.
Nadal tu jesteś?
Wydawało mi się, że słyszę brzęczenie.
- Dzwoniła Beryl... - Dosyć, Patsy.
Bardzo dziękuję. Zajmę się tym.
Cóż, młoda damo, mimo że ukradłaś tekst,
nakłamałaś,
ośmieszyłaś i zastraszyłaś jednego z największych producentów,
zdaje się, że chcą cię posłuchać.
Patsy, scenariusz.
Do roli Cicely?
Właściwie zaryzykowałem i zaproponowałem cię do roli Jima.
Jasne, że Cicely, głuptasie.
Beryl Charlton powiedziała, że nigdy by mnie nie obsadzili.
Jeśli będzie miała na to wpływ, nie obsadzą.
Ale ten Mahindra, producent, uznał, że coś w tobie jest.
Oprócz bezczelności.
Weź się w garść. Masz casting o 14.00. Nie spóźnij się.
O 14.00.
Dziękuję.
Dziękuję, Brian. Dziękuję.
Dobrze.
Daj czadu, skarbie.
Mogę pożyczyć szylinga na autobus?
- Cześć. - Pa, skarbie.
Niech to szlag.
Cześć.
Korki były tak straszne, że szybciej byłoby płynąć.
Jestem wam winna przeprosiny.
Zwłaszcza panu, panie Mahindra.
Postąpiłam brzydko. Naprawdę przepraszam.
Przeprosiny przyjęte.
- Proszę przeczytać część tekstu. - Nie ma sprawy.
Tak. Dziękuję.
Głośno.
Przepraszam.
Właściwie chcielibyśmy, żeby przeczytała pani z Clive'em.
Widzi pani...
Nazywamy to czytaniem chemii.
Zanim Tony i Bill zaczną żartować na temat palników Bunsena,
chodzi o to, by sprawdzić, czy możemy razem pracować, Sophie.
- Chodzi o chemię komediową. - A także seksualną.
Dużo do upchnięcia w jednej kolbie laboratoryjnej.
Zacznijmy od sceny, w której Cicely i Jim
planują kolację w domu.
Mam to przeczytać swoim głosem czy Cicely?
Chciałbym, żeby przeczytała głosem Cicely. Jeśli umiesz z W.S.
To oznacza wyższe sfery, Sophie.
Wnętrze, mieszkanie, najazd na Jima,
wchodzi jego narzeczona, Cicely, i czegoś szuka.
Cześć, skarbie. Pomóc ci?
Chyba zostawiłam tu torebkę.
To... Nie.
"Chyba zostawiłam tu torebkę".
Naprawdę, Clive? Nie oceniam. Później pomogę ci poszukać.
Przepraszam. Wybacz, Clive.
- Mogę spróbować jeszcze raz? - A scena dziesiąta?
Kiedy Cicely karci Jima za to, że zapomniał rozmrozić jagnięcinę.
Udawajmy, że ta piłka to mięso.
Oboje wpadacie w panikę, próbując rozmrozić je na czas.
Butelka gorącej wody i suszarka pomogą.
Ale nie na kurczaka. Podroby pachniałyby gównem.
Przepraszam, to nie w stylu Cicely.
- Dobrze. A zatem... - Jasne.
Są tutaj. Słyszę ich. Szybko, schowaj mięso.
Jim, nie pora na figle-migle.
- To nie ten tekst. - Znowu to zrobiłam.
Podaj. Doskonale.
Przepraszam.
Są. Słyszę ich. Szybko, schowaj mięso.
Dobrze.
Co się dzieje?
Nie w twarz!
Dobrze. Jeszcze raz.
I...
Są tutaj. Słyszę ich! Szybko! Schowaj mięso.
- To miał być wolny dzień. - Nie jestem foką z piłką.
- Schowaj mięso. - Dobrze. To wegetarianie.
Łap.
Podpuszczasz mnie.
Co ja tu robię? Znowu się w to bawię.
W co? W pantomimę?
Słyszę ich. Schowaj mięso.
Gratuluję, Jim.
Bardzo dziękujemy, Sophie.
Dasz nam chwilę na rozmowę?
Czy publiczność uwierzyłaby w ten związek?
To znaczy, ja i ona?
Zastanawiano by się, dlaczego jest z takim dupkiem.
Musi tylko powiedzieć tekst i wyglądać ładnie.
Czy to Emmeline Pankhurst przewraca się w grobie?
- Możemy zamienić słowo? - Tak.
Niestety...
W porządku. Nieważne. Powinnam była posłuchać cioci Marie.
"Nie rób sobie nadziei, młoda damo. Lepiej pozostań Miss Blackpool.
Uciekasz do Londynu, jakbyś była wyjątkowa".
Królowa piękności?
Postanowiłam wyjść drzwiami, a nie przez schowek na szczotki.
Sophie, chciałem powiedzieć,
że niestety to nie my podejmujemy ostateczną decyzję,
ale...
jeżeli chodzi o nas, masz tę rolę.
Boże.
Nie.
Proszę.
Trzymaj.
Trzymaj się mocno, tato. Wieści z ostatniej chwili.
Kogo dzisiaj spotkałam?
Samego kapitana Smythe’a z Ekipy dziwaków.
I wiesz co? Jest o wiele wyższy, niż się wydaje przez radio.
- Clive Richardson? - Tak.
Właściwie tylko zauważyła go na korytarzu czy coś.
Chciała zobaczyć, gdzie nagrywają te programy komediowe.
Coś jak wycieczka?
Nie powiedziała.
Lekarz mówi, że musi o siebie dbać, ale czy on słucha?
- Może być, Marie? - Cudownie. Dzięki.
Mówi, że sobie gotuje,
ale przyłapałam go, jak jadł zupę w proszku
prosto z torebki!
- Nie wierzę! - Serio.
- Proszę. - Dziękuję.
- Pa, pa, skarbie. - Pa, Betty.
Jak się masz?
Dużo pracuję.
- Spotykasz się z kimś? - Jeszcze pytasz?
Co w nią wstąpiło?
Mam ochotę jechać tam i sprowadzić ją z powrotem.
- Pa, Aiden. - Na razie.
BARBARA PARKER
ULICA PEAR 14/7, LONDYN
Jadę do ośrodka telewizji.
Mam spotkanie z Tedem Sargentem z Light Entertainment.
No proszę.
Dopiero co pląsałaś z frędzlami na cyckach.
Boże, nie przypominaj mi.
Dennis, producent, to dżentelmen.
Jeśli spotkanie się uda, dostanę tę pracę.
Wspaniale. W końcu zapłacisz czynsz.
Boże.
Cholernie się denerwuję.
Ty? Nie bądź głupia. Chociaż lepiej uważaj na język.
Moja przyszłość jest w rękach tego faceta.
No dobrze.
W takim razie...
jest taka metoda, która zawsze mi pomaga.
Kiedy zacznie się spotkanie, usiądź,
spójrz temu Tedowi Sargentowi prosto w oczy
i wyobraź sobie, jak sra.
- Dzień dobry, Sophie. - Dennis.
Witamy.
- Wow. - Tędy.
Mam być poważna?
Trochę flirtować?
Teraz?
Z Tedem Sargentem.
- Boże, nie. - Nie.
Nie będziesz próbowała swoich sztuczek, prawda?
Sztuczek?
Udawania, że spotkałaś kogoś...
Nie... Obiecuję.
Będę trzymać buzię na kłódkę i zgadzać się ze wszystkim.
Właściwie jest raczej nieufny wobec tych,
którzy mówią mu to, co chce usłyszeć.
Bez wazeliny.
Bez flirtowania.
Bez sztuczek.
Jasne.
Mam nadzieję, że się zgodzi.
Na szczęście scenarzystom się spodobałaś.
Jestem pewien, że nie chce już oddawać talentów konkurencji.
Jeszcze nie przebolał utraty Hancocka.
- To on stracił Tony’ego Hancocka? - Tak.
- Nie przypominaj mu o tym. - Nie...
Proszę.
Dzień dobry.
A zatem rozumiem, że chłopcy uparli się,
by przerobić scenariusz, żeby pasował do pani Straw.
Cicely ma pochodzić z Blackpool.
Tak jak ja.
Podoba nam się akcent Sophie.
Czujemy, że coś wnosi.
Ale nie przyciąga publiczności.
Nasza szacowna szefowa obsady uznała,
że casting Marcii Bell był wspaniały, i ma już jej profil.
Być może znajdziemy rolę dla pani Straw kiedy indziej.
Tak, Marcia Bell to jeden z możliwych wyborów.
Ten niezabawny.
Z doświadczenia wiem,
że uroda i talent komiczny rzadko idą ze sobą w parze.
Dziewczyna w programie ma być głosem rozsądku,
a nie udawać głuptasa.
Dobrze, rozumiem.
Stanowię ryzyko.
A pan nie chce kolejnej porażki, jak teSprawy zagraniczne.
Mnie się podobały, ale...
Niestety program nie znalazł odbiorców.
Jejku. Ukrywali się?
Dennis, ciekawi mnie jedno.
Myślisz, że naraziłbym na szwank reputację stacji,
powierzając ją w niedoświadczone ręce płotki z Liverpoolu?
Płotki z Blackpool.
Sophie jest inna.
Może mieszkańcy Blackpool
chcieliby zobaczyć siebie w telewizji.
Dzięki, Dennis, ale Ted Sargent ma rację.
To, że zwykłych robotników z północy mogłoby to bawić,
nie oznacza, że powinien dać mi rolę.
A Bill, Tony i Clive sprawiają wrażenie lojalnych.
Na pewno nie udaliby się do konkurencji,
tak jak Tony Hancock.
W weekend lecę na festiwal w Montreaux
z pieśniarzami.
Śpiewa pan i tańczy?
- Dennis. - Tak?
Dam ci 24 godziny na przygotowanie nowego scenariusza z panią Straw
przed swoim wyjazdem na lotnisko.
Będę jutro rano na próbie o 10.00.
Doskonale. Dziękuję.
24 godziny.
Jim zostaje politykiem z wyższych sfer.
Szkoła publiczna, Partia Pracy, pracuje w MSZ.
Nadal ma być kolacja z szefem?
- Możemy to zmienić? To głupie. - Koń trojański.
Tradycyjny plan, przemycamy coś w tekście.
Jak poznał Cicely, robotnicę z północy?
W pubie, może zrobił jej dziecko.
Słucham? Nie sądzę.
Tata dostałby zawału.
Sophie, grasz rolę. To jest aktorstwo.
- Mógłbyś tego spróbować, Clive. - Tak jak ty pisania, Bill.
Kim jesteś, Tony? Jego małpą?
Spierdalaj.
Czy moja bohaterka nie mogłaby też pracować w Whitehall?
Jako kto?
Sprzątaczka?
- A gdyby była sprzątaczką Jima? - Dobrze. Prawda, Tony?
A gdyby Jim musiał udawać, że sprzątaczka jest jego narzeczoną?
- Margaret. Nazwijmy ją Maggie. - Nie...
Musi udawać kogoś z wyższych sfer, przygotować elegancki posiłek,
foie gras, tatar, te głupoty.
Jestem kiepską kucharką. Raz przypaliłam wodę.
Wykorzystamy ten tekst.
Podoba mi się to. Dziwne połączenie.
Dziwne? Dzięki, Dennis.
Uważa za dziwnych wszystkich poza Cambridge...
To prawda. Potrzebne nam imię.
Słuchaj, Sophie...
Co ci przychodzi do głowy, kiedy myślisz o Blackpool?
Brud i fretki.
- Praca w kopalni? - Czerwonka. Saboty!
Piszemy sitcom, a nie dramat Kena Loacha.
Co pasuje do zwykłej kobiety z Blackpool?
Lizak i poczucie gorzkiego rozczarowania?
A może Doris?
Ma 90 lat?
Zbieramy się jutro na próbę z Tedem Sargentem o 9.45.
Musicie położyć się wcześnie. Bill.
Bohaterka Sophie wciąż nie ma imienia.
Myślcie dalej.
Wymyślicie coś dobrego.
Ostatnie zmiany wprowadzimy rano, ręcznie, dobrze?
Czy jej imię w ogóle ma znaczenie? Co jest nie tak z Doris?
Przepraszam, że jestem upierdliwy, ale...
Możemy zmienić imię bohatera Clive’a
z Jima na Hugh Jarse’a czy mamy to zrobić rano, ręcznie?
Oddaję wam przysługę, przychodząc jutro na to czytanie.
Nie zaszkodziłoby trochę szacunku.
Czy ktoś kiedyś odmówił przesłuchania przed Sargentem?
Ten aktor Reggie Lake. Nie zjawił się na próbie z nim.
- Kim jest Reggie Lake? - Właśnie.
- Barbara. - Co?
Dobrze brzmi.
Barbara z Blackpool.
Dobrze, mamy imię. Możemy zmienić tytuł? Kolacja?
Nazwijmy to Barbara i Jim.
Tak.
Podoba mi się.
Jim i Barbara.
- Dobranoc, Soph. - Świetnie, Tony.
Dobry wieczór.
Aiden?
- Co tu robisz? - To romantyczny gest.
Lepiej chodź na górę.
- Tęskniłem... - Cicho. Obudzisz moją koleżankę.
Aiden.
- Piłeś? - Żeby dodać sobie odwagi.
Twój wyjazd był dla mnie szokiem.
- Myślałem, że będziemy razem zawsze. - Trzeba było zapytać.
Miałem czas, żeby pomyśleć. Chcę ci dać drugą szansę.
Wróć ze mną. Mogę ci dać coś więcej niż to.
Odziedziczyłem sklep.
- Mogę wziąć kredyt na bungalow. - Nie chcę bungalowu.
Mam szansę robić coś, czego zawsze pragnęłam.
Być w telewizji w komedii.
Skarbie, żyjesz w świecie fantazji.
Jesteś ładną dziewczyną, ale nas nie ma w telewizji.
- Jutro to może się zmienić. - Jak długo zamierzasz...
Naprawdę to może się zmienić.
Już raz to zrobiłem, ale zrobię jeszcze raz.
Lepiej.
Kocham cię, Barbaro.
Chcę się z tobą zestarzeć.
Zostaniesz moją żoną?
Spokojnie, skarbie.
Jadłam marynowaną cebulę.
Dzień dobry.
Zrobiłem ci śniadanie.
Jak nowoczesny facet.
Niech to szlag!
Która godzina?
Dzień dobry.
Gdzie dama?
W klopie, kładzie barwy wojenne?
Wie, że ma tu być o 9.45, prawda?
Nic nie mówię. Trzeba było zatrudnić profesjonalistkę.
- Musisz iść. Jestem spóźniona. - Najpierw się zgódź.
Nie mogę.
Wszystko się zmieniło.
Widziałam inny świat.
Świat beze mnie?
Przykro mi.
Nie teraz.
Niech to szlag.
Dennis.
Dzień dobry.
A gdzie panna Straw?
Zaraz będzie.
Beryl, zadzwoń, proszę, do agenta Marcii Bell.
Powiedz, że chciałbym jej zaproponować rolę Barbary w Jimie i Barbarze.
Z przyjemnością.
Przepraszam wszystkich.
Mam ustawiony zegar na czas Blackpool.
Tak.
Witam wszyskich z okazji nowego programu komediowego.
Nosi tytuł Jim i Barbara.
Autorami są Tony Holmes i Bill Gardiner.
W roli głównej Clive Richardson i po raz pierwszy Sophie Straw.
Cześć.
Światło przygasa, gdy Barbara i Jim stoją w drzwiach.
Muzyka, napisy końcowe.
Dziękuję wszystkim.
Wstrzymaj się z Marcią Bell.
Czyli mamy zielone światło?
Poinformuję was, kiedy podejmę decyzję.
Cokolwiek się zdarzy, dziękuję, że daliście mi szansę.
To zupełnie...
A jeśli ten wariat Sargent się nie zgodzi?
Napisaliśmy to dla niej.
Nie schrzaniła ani jednego żartu.
Poza tym wiemy, że podoba się Dennisowi.
Widziałeś jego minę, gdy go objęła?
Minę? Nie było jej widać zza sterczącej pały.
- Jesteś obrzydliwy. - No...
Jeśli dostanie tę rolę, będą musieli stworzyć przekonującą parę,
chociaż jeśli potrafią udawać, to wystarczy.
Jesteś w tym ekspertem.
Zaczyna się.
Pora przyczepić się do Tony’ego.
Wiedziałeś, kiedy braliście ślub?
- Bill, jesteś pijany. - Dlatego jestem tak bystry.
- A co ze stroną praktyczną? - Chryste, daruj sobie.
To nie twoja sprawa.
Pracujemy nad tym.
Jeśli ten program zamieni się w serial,
będziemy musieli brać skądś fakty małżeńskie,
a ja nie jestem w stanie ich zapewnić, złotko.
Wystarczy tego.
Bill, daj spokój.
- Muszę się położyć. - Proszę.
Niech to szlag.
Boże, pewnie to gospodarz.
Szybko, schowaj się.
Tutaj.
Czemu się chowamy? Nie ma klucza?
Cicho, wtop się w linoleum.
Sophie, jesteś tam?
Brian, co tu robisz?
Jezu Chryste.
Było trzęsienie ziemi? Ktoś przeżył?
Marjorie.
Dzień dobry, Marjorie.
Proszę. Uwaga na koślawą nogę.
- Słucham? - Ma na myśli krzesło.
Cóż...
Zdaje się, że dostałaś pracę.
Od razu zaczynamy próby.
Pozwól, że zasugeruję, byś za pierwszą wypłatę
zamontowała tu telefon, a także może pralkę z suszarką.
A zatem zaczynamy.
Nie martw się tak. To proste jak jazda na rowerze.
- Reżyser wkrótce do nas dołączy. - Nie reżyseruje Dennis?
Chciałbym. Ted Sargent nalegał na Berta.
To jego człowiek, który ma nad nami zapanować.
- Czemu wolałeś Dennisa? - Zobaczysz.
Scenariusz jest nieśmieszny, za długi i nie nakręcimy tego w jeden wieczór.
Przywitajcie Berta Redwooda, naszego reżysera.
To wina Tony’ego. Napisał wszystkie nieśmieszne kawałki.
Dobra.
Z pewnością to doszlifujesz
swoimi doświadczonymi rękami, Bert.
Nie miej pretensji, jeśli będziemy kręcić do północy,
Mahatma, czy jak to się wymawia.
- Mahindra. Dobrze wiesz. - Mahindra, Mahatma, nieważne.
Dobrze, od początku.
Sophie Straw, nie słyszę własnych myśli. Możesz udawać?
Nie.
Chryste.
Rób to bez dźwięku.
Clive, kamera po lewej, rozmawiasz przez telefon,
Celia właśnie cię rzuca.
- Cicely. - Nieważne.
Sophie Straw, sprzątasz, ale podsłuchujesz tę rozmowę.
Właśnie weszłaś w obiektyw.
Co?
W dniu premiery będą tu skierowane cztery kamery.
Wylądujesz na kolanach kamerzysty.
Może jemu to się spodoba, ale w telewizji to się nie sprawdzi.
Przepraszam, Bert. Myślałam, że to właściwe miejsce.
Właściwe miejsce...
Myślałaś... To nie Hedda Gabler.
Nie sięgamy do emocjonalnych głębi, kręcimy gówniany sitcom.
Stój tam, gdzie cię postawię.
Nie na wieszaku!
Może ja pomogę.
Bert, kiedy rozmawiam przez telefon,
może powinienem siedzieć tutaj, żeby Sophie...
Bert, mamy dla niej lepszy tekst.
- Garnitur? - Zabierz to.
To trochę powierzchowne...
Wiecie co?
Możemy wyciąć całą cholerną scenę!
Wtedy to by było za krótkie.
- I mało zabawne. - Prawie jak Bert.
- Niezłe. - No dobrze.
Chyba kończymy.
Spotkajmy się jutro w studiu na próbie kostiumowej punktualnie o 9.00.
Sophie, dział prasowy przygotował z tobą wywiad.
Ze mną?
- Diane Lewis, czasopismo Cherry. - Cześć.
Zaczniemy?
Nigdy nie udzielałam wywiadu.
Potrafi pani bronić swojego zdania.
Boże, Bertowi chyba za mocno wrzynały się majty.
Proszę tego nie pisać.
Za późno.
Co za papla ze mnie!
W porządku, żartowałam.
Czytała pani kiedyś Cherry?
To coś jakTygodnik Kobiecy?
To pismo dla dziewcząt.
Mniej tortów dla Instytutu Kobiet,
więcej ważnych, współczesnych tematów,
takich jak pani ciuchy,
z kim się pani spotyka i co pani dla niego gotuje.
Nie lubi pani swojej pracy?
- Szkoliłam się na reporterkę. - Naprawdę?
Ale znalezienie jakiegoś dojścia trochę trwa.
Jasne.
Na razie jest fajnie i uwielbiam prezenty.
Mamy też wejściówki do Krypty Św. Jakuba.
- Do czego? - To modny klub nocny.
- JakGłosy Miasta. - Ale mniej emerytów.
To najgorętsze miejsce w Londynie.
Proszę do mnie zadzwonić, zabiorę panią.
Najdroższy Bąbelku,
praca w fabryce jest emocjonująca jak zwykle.
Zepsuł się kocioł z cukrem, ale naprawiliśmy go nakrętką motylkową.
W domu życie toczy się spokojnie.
Nie mogę się doczekać, aż zobaczę cię w akcji.
Powiedziałem Marie, że jadę na festiwal rockowy.
Myśli, że dołączę do Rolling Stonesów.
Puchnę z dumy,
mam uśmiech na twarzy i chodzę w podskokach.
Do zobaczenia.
Jesteśmy.
Przepraszam, mogę?
GARDEROBA SOPHIE STRAW
- To wszystko dla mnie? - Tak.
Dziękuję,
że daliście mi szansę.
Będziesz wspaniała. Naprawdę ożywiłaś ten program.
Zawsze chciałem znaleźć kogoś takiego jak ty.
Jeśli chodzi o komedię.
Oczywiście.
Tak. Zostawię cię samą.
Bert naprawdę chce, żebym to włożyła?
Chce, żebyś pokazała swoje kształty, skarbie.
Ale... jestem sprzątaczką.
Kto myje podłogi w takim stroju?
To sitcom, nie obyczajówka.
Dobrze. Co wy na to?
Wtedy Jim mówi: "To prawie kęs".
Dobre.
- Czemu coś jest nie tak? - Rytm.
Dopisz tam "cały".
To prawie cały kęs.
To prawie... To prawie cały kęs.
- Jeszcze raz... - To prawie cały kęs.
To prawie cały kęs.
- To prawie cały kęs. - To prawie cały kęs.
- Polly. - To prawie cały kęs.
Jest pan potrzebny w garderobie.
Coś się stało?
Dzwonili z Muzeum Brytyjskiego. Chcą z powrotem strój.
Pani nie podoba się kostium.
Kiedy oglądam komedie, moi ulubieni bohaterowie mają niedoskonałości.
Są prawdziwi.
Dobranoc, George.
- Pa. - Nie siedź do późna.
Dobranoc. Bądźcie grzeczne. Albo chociaż ostrożne.
Miłego wolnego, szczęściarzu!
To tutaj.
Sophie, witaj w studiu. Upewnij się, że masz wszystko,
rekwizyty i tak dalej, tam, gdzie powinnaś je mieć.
To twoja rezydencja, kumpelo, jakby powiedzieli Bill i Tony.
Kiedy słyszałeś, żeby któryś z nas tak mówił?
Uważa nas za cholerną parę królewską.
- Jaka doskonała gruszka! - Bezczelna.
Soph, owoce są sztuczne. Wszystko na planie jest sztuczne.
Włącznie z aktorem w roli głównej.
- Nie w twarz! - Kolejny sztuczny element!
Dobrze, dzieci, bardzo dziękuję.
Nie zdemolujcie planu.
Pozycje początkowe. Dziękuję.
- Witajcie wszyscy. - Jezu!
Nie, to tylko Bert w operatorce.
Sophie, to próba kostiumowa, czemu nie jesteś w kostiumie?
Jestem, Bert.
Nie taki kostium wybrałem, Sophie Straw.
To moja decyzja.
- Nie będę słuchał rozkazów jakiegoś... - Kogo?
- Proszę kontynuować. - Zacznijmy od nieszczęsnej sceny,
w której Barbara wchodzi z odkurzaczem.
Uwierzcie mi, bez dekoltu nie będzie już ani trochę zabawna.
Kamera numer jeden.
Najazd na Sophie. Pokaż, na co cię stać.
Widzicie? To jest zabawne.
Dobra.
Pozycje wyjściowe. Akcja.
Cicely, skarbie, oczywiście, że nie ma w moim życiu innej kobiety.
Jim? Wypolerować twoje pierdółki?
Kojarzy się z pierdzeniem, powinno rozbawić.
Może coś jest nie tak z logiką.
Może to głupi pomysł,
ale mogłabym wziąć miotełkę i zapytać:
"Mogę przelecieć po twoich pierdółkach?".
- Dobry pomysł, Sophie. Spróbuj. - Jeszcze lepiej.
Cześć, jestem Cicely.
Czyli ja mam być Jimem?
Co?
Witam.
Znalazłam to na dole.
Nigdy nie dostałam telegramu.
Jesteś z siebie dumna?
Najpierw twoja matka, a teraz ty go opuszczasz.
Jego serce tego nie zdzierży.
Jutro z samego rana jest pociąg, przyjedź nim.
Jutro nie mogę, ciociu Marie.
Jak to nie możesz?
Wiele osób tu na mnie liczy.
- Przyjadę w sobotę z samego rana. - W sobotę?
Może nie dożyć soboty.
Ciociu Marie, nie rozumiesz, że...
Nie!
Nie.
Napisy: Patrycja Miljević