Postawiłam na ciebie w konkursie piękności.
- Daj z siebie wszystko. - Przesadzasz, Pat.
Ja stawiam na Janice Allstrop, ma większy ul.
Co za uczta dla oczu!
Szczęściary! Moja żona zamierzała wziąć udział w konkursie.
Zrezygnowała z powodu haluksów.
Żartuję.
Wierzcie lub nie, jest byłą Miss Blackpool.
Dziewczyny, uważajcie, to wina szkrabów i kremówek.
Ty też nie jesteś jak z obrazka.
Ale ty wyszłaś za mnie nie dlatego, że byłem jak z obrazka,
natomiast uroda była twoją główną zaletą.
Uśmiechnij się.
Chyba podjęliśmy decyzję.
Trzecie miejsce:
Sandra Holt!
- Brawo, Sandro. - Brawo.
Dobra robota.
Prosimy o brawa dla wicemiss.
Miejmy nadzieję, że nie będzie biegała w tych szpilkach.
Janice Allstrop.
Brawo, Janice.
Gratuluję.
A teraz chwila, na którą wszyscy czekaliśmy.
Kurczę, panie Parker.
Ostatnia szansa.
Nerwy na wodzy, Aiden.
Pierwsze miejsce - Piękność Blackpool 1964:
Barbara Parker!
Brawo, Barbaro.
Gratuluję, panie Parker.
Dziękuję.
Piękność Blackpool.
Doskonale.
Barbara Parker, panie i panowie!
Dziękuję.
Dobra robota.
Len Phillips, Evening Gazette.
Bliska rodzina?
- Ojciec. George Parker. - Przepraszam.
- P-A-R-K-E-R. - Przepraszam.
Ja też jestem krewną. Dziękuję.
Kto to? Królowa matka?
Nie jestem jej matką, tylko jej ciotką, Marie.
- Ten młody ogier to Aiden. - Narzeczony Barbary.
Tego nie napiszę.
Nie chcę łamać serc wszystkim chłopcom w Blackpool.
Gdyby chciał pan o coś zapytać, jestem tutaj.
Nie, dziękuję. Resztę wymyślę.
Dobrze, w takim razie przepraszam. Zróbmy zdjęcie.
Wypnij pierś, skarbie.
Mogłabyś zostać gwiazdą, następną Sabriną.
Barbaro, uśmiechnij się.
Czasem krzyczę: "Majty!", by wzbudzić rozbawienie.
Będziesz musiała przywyknąć do mojego poczucia humoru.
Otwarcia supermarketów, szpitali, wystaw psów...
Czeka cię bardzo pracowity rok.
Drogi tato, pożegnanie z tobą było najtrudniejszym wyzwaniem
od czasu nauki dzielenia.
Musiałam wyjechać.
Teraz albo nigdy.
Powiedz Aidenowi, że ma prawo mnie znienawidzić.
Ale mam przeczucie, że życie ma dla mnie w zanadrzu coś więcej
niż tytuł Piękności Blackpool.
Mam okazję dowiedzieć się co.
Tato, to ckliwe powiedzieć, że cię kocham, więc nie powiem.
Ale kocham.
Napiszę, kiedy się zadomowię.
Reflektory, oto nadchodzę!
- Dzień dobry pani. - Dzień dobry.
Matka panny młodej?
Może ten kapelusz będzie pani bardziej pasował.
Podoba mi się ta czapka.
Co pani na to?
Widziała pani martwego borsuka na skraju drogi?
Słucham?
Sama pani zapytała. Prawda, że tak?
Jakiś problem, Barbaro?
Nie, pani Sykes. Tłumaczyłam tylko pani,
że ta czapka sprawia, że jej głowa przypomina...
...truchło na drodze.
Tak.
Proszę wybaczyć.
Jest z północy.
- Byłam tylko szczera. - Szczera?
Jedyna szczera opinia, jakiej pani wymaga,
to ta, że ta czapka, i każda inna, wygląda doskonale.
Po prostu doskonale.
Przepraszam, to się więcej nie zdarzy.
Ostrzegam!
Ta kanapka leży tam od dwóch tygodni.
Pachnie nieświeżo.
Dziwne, że nie wyrosły jej nogi i nie uciekła, gdacząc.
Marjorie. Buty.
Barbara. Kapelusze.
- Proszę. - Masz twarz do kapeluszy.
Nie widziałaś mnie w czapce z pomponem. Wyglądam jak jajko w ogrzewaczu.
W porządku, skarbie?
- Znasz je wszystkie? - Nie osobiście.
Ale jestem w stanie określić, w jakim dziale pracują.
Zacznijmy od góry.
- Budynku? - Rankingu.
- Proszę, Marj. - Dzięki, Julie.
Tutaj mamy modę damską, pierwszoligową.
Chodziły do szkoły dla modelek.
Wyrafinowany sposób mówienia, chodzą, jakby miały kij w tyłku.
Nigdy nie widziałam, żeby jadły.
Może w domu obżerają się ciastem.
One nie wracają do domu. Bawią się całą noc z gwiazdami.
- Widzisz tę rudą? - Tak.
- Była na randce z Beatlesem. - Nie!
Tak. Ale tylko z perkusistą.
Piętro niżej mamy makijaż.
Dziewczyna może być ładna i niska, ale nie może mieć krzywych zębów.
Kto chciałby kupić szminkę od kogoś z pyskiem Kena Dodda?
Tutaj mamy perfumy.
Rządzą się własnymi prawami.
To znaczy?
Mężczyźni przychodzą po prezenty dla żon.
Proszą dziewczyny, by się popsikały, żeby powąchać.
To Millie. Jeden facet obwąchiwał ją nawet pod pachą.
A potem polizał.
A to wy, kapelusze.
Gdzie się znajdujemy? Na samym dole rankingu?
Nie, na dole jesteśmy my, te od butów.
Przepraszam.
Niemal ją zabiłam.
Znajdziesz nas w piwnicy, podążaj tylko za serowym fetorem.
Dzięki za podsumowanie, Marjorie.
Mów mi Marj.
Jeśli chcesz.
Marj.
Gdzie mieszkasz?
Na pensji. Właśnie przyjechałam z Blackpool.
Dlatego dziwnie mówisz?
Z mojego punktu widzenia to ty mówisz dziwnie.
Jestem z Croydon, wszyscy tak mówimy.
Do zobaczenia!
Słuchaj...
Mam pokój na Earls Court.
- Gratuluję. - Nie, ja...
Możesz się do mnie wprowadzić. Szukam współlokatorki.
Okej.
Dzień dobry!
Cześć.
W porządku?
Masz dużo rzeczy.
To głównie lakier do włosów.
Ostrożnie.
Dobrze.
- Idziesz? - Tak.
To Barbara.
Cześć.
- Jeszcze jedno piętro. - Mówiłaś tak trzy piętra temu.
Wejdź.
Witaj w Maison a la Marj.
Co?
Kuchnia jest tam, a to sypialnia.
To moje łóżko, a to twoje, przy oknie.
Nie mogę spać w przeciągu. Migdałki.
Mayday, Mayday, tu Londyn. Czadowo tu, tato.
Stanęłam na nogi w luksusowym penthousie.
Wieczorami piję koktajle przy błyskotliwej wymianie zdań.
Za dnia mam pracę na West Endzie,
udzielam eleganckim damom rad na temat kapeluszy.
Po prostu doskonale.
To co innego niż lizaki,
chociaż czasem tęsknię za fetorem cukru w nosie.
Pozdrów ciocię Marie
i powiedz że wciąż mam pomysły ponad stan.
O, nie.
Być może będę największą osobowością z Blackpool
od czasu wiesz kogo
i wiesz czego.
Całusy, tato.
...Vitameatavegamin.
Witam was!
Jesteś zmęczona? Apatyczna?
Wymykasz się z imprez? Nie jesteś lubiana?
Odpowiedzią na twoje problemy jest ta bała mutelka.
Mała butelka.
Brakowało mi tego.
Co dziś na podwieczorek?
Zależy, co gotujesz.
Marj! Przestań używać mojego najlepszego rondla do gotowania majtek!
A jak mam pozbyć się plam?
Spędziłam godzinę w pralni. Czemu nie przyszłaś?
Bo nie chcę, żeby obcy patrzyli na moje gacie.
Przynajmniej obejrzałam trochę Lucille Ball.
To był plus.
Może powinnyśmy kupić telewizor?
Nie będę oglądała tej zKocham Lucy, denerwuje mnie.
Robi śmieszne miny i przewraca się na tyłek.
Co to za praca? Gorsza niż ta przy butach.
Chciałabym tak zarabiać.
- Co? W telewizji? - Tak, czemu nie?
- Chcesz być aktorką? - Nie wiem, możliwe.
Mój tata mówi, że aktorki są nie lepsze od prostytutek.
- Jest wikarym z czasów wiktoriańskich? - Pracuje w fabryce samochodów.
Niech to diabli.
Nie mamy pieniędzy na licznik, a co dopiero na telewizor!
- Daj mi trochę drobnych. - Wydałam na suszarkę.
Co teraz zrobimy?
Zaczekaj. Zaczyna się.
Ekipa dziwakówautorstwa
Billa Gardinera i Tony’ego Holmesa.
- Reżyseria i produkcja: Dennis Mahindra! - Dennis Mahindra!
Kapitana Smythe’a zagrał Clive Richardson!
Przepraszam, ale kto tu rządzi?
Ty.
Jutro przyjeżdża sześcioosobowa rodzina z Glasgow.
Nie mam czasu na gotowanie i sprzątanie po tobie.
Marie, zostaw. Zajrzyj do gości w Domu Mewy.
W Zakątku, w Zakątku Mewy.
A ty upierzesz i odkurzysz?
- Chciałabym to zobaczyć. - Zrobię to później. Zostaw.
Może nie zauważyłeś,
ale jest w wieku, jak jej matka, kiedy odeszła.
Nie zniknie jak Gloria.
Musi rozwinąć skrzydła, to wszystko.
Odrobina nieuwagi i rozłoży nie tylko to.
Marie, proszę cię. Ona sobie poradzi.
To, że nie mieliśmy wielu szans, nie znaczy, że ona nie powinna.
Uwierzyła, że jest wyjątkowa.
- Bo jest. - I pofrunęła do Londynu,
jakby była lepsza od nas.
- To nie tak. - A co z Aidenem?
Wpadłam tam rano po kiełbasę. Było mi wstyd.
Gdyby to dobrze rozegrała,
mogłaby wyjść za najprzystojniejszego rzeźnika w Blackpool.
Cóż...
- To Część Prywatna. - Proszę wybaczyć, nie wiedziałam.
Przepraszam, ale kto tu rządzi?
Ty.
Po prostu doskonale.
Podoba mi się.
Jak dostać się stąd tam?
Mogłabyś postarać się o awans na dział perfum.
Millie widziała Jimmy’ego Tarbucka w London Palladium.
Kurczę.
Przy perfumach zarabia się więcej?
Nie bądź głupia. Nie miała pieniędzy na bilet.
Ale jej przyjaciel ma.
Panowie zabierają dziewczyny z perfum na spektakle.
Bez problemu byś jakiegoś omotała.
Barbaro, skarbie, bardzo dziękuję.
Nie ma sprawy.
Muszę skoczyć do kliniki po lek przeciw kile.
Wygląda, jakby polował. No, Barb, spójrz na niego.
Dobrze.
W czym sypiała Marilyn Monroe?
Nie wiem.
W Chanel No. 5.
Miałaby odmrożenia podczas rześkiej nocy w Norbreck.
Barbaro.
Nie wiedziałam, że przeniesiono cię naparfum.
Tymczasowo. Millie musiała skoczyć do kliniki.
- Po co? - Po lek przeciw kil...
...klaskaniu.
Na klaskanie.
Nie może klaskać, bo ma podrażnione ręce.
To straszna przypadłość.
- Polecała pani to? - Tak.
- To cudowna eau de toaleta. - Toilette.
Właśnie.
Chciałbym ją powąchać.
Oczywiście. Proszę.
Dokąd cię zabiera ten Valentine Laws?
Idziemy zobaczyć Matta Monro wGłosach Miasta.
Elegancko.
Następnym razem zapytam, czy ma przyjaciela.
Jacy ci się podobają?
Żadni. Spływaj!
Spływaj!
Co włożysz?
Wyjściową kieckę.
Ładna, na pogrzeb. Nie masz nic błyszczącego?
- Zamknij oczy. - Boże.
Boże!
Skąd to masz?
Należała do mojej mamy. Lubiła balować,
jak słyszałam.
Co ty na to?
Będziesz wyglądała jak wybuch w fabryce bombek.
To co mam włożyć?
Zostaw to mnie.
Co było w tamtej torbie?
Pigułki odchudzające. Tata je przysyła.
Zwykle spłukuję w toalecie, ale od czasu do czasu się przydają.
Proszę, skarbie.
Wyglądasz pięknie.
- Campari dla damy. - Dziękuję.
Wypić to czy przepłukać gardło?
Często tu bywasz?
Powiedzmy, że czasem bywam na spotkaniach w interesach.
Co robisz po zajęciu się interesem?
Słucham?
Przepraszam, źle to ujęłam.
Czy po koncertach
chodzisz za kulisy spotkać się z gwiazdami?
Udajesz się na koktajl?
Bez obaw, mam już dla nas plany na później.
Valentine. To ty?
Sidney!
I twoja cudowna żona.
Cześć, Audrey. Jaka miła niespodzianka!
Nie przedstawisz nas?
Tak, to Barbara, moja...
sekretarka. Z biura.
Uwielbia Matta Monro,
a ponieważ niespodziewanie dostałem bilet, skorzystała z okazji.
Sidney, zamówmy paniom drinka i porozmawiajmy o interesach.
Przepraszamy.
Mamy stolik.
Możesz wziąć moje campari, Audrey. Nawet go nie tknęłam.
Nie? Nic dziwnego. Pachnie jak wybielacz.
Może nie nosi obrączki, ale jest żonaty, wiesz?
Kto? Sidney?
Wiesz, kogo mam na myśli.
Jest mężem Joan.
Mają dwoje dzieci.
Przypuszczam, że takich jak ty to nie obchodzi.
To znaczy jakich?
Rozrywkowych,
które są gotowe wykorzystać naiwnych, żonatych mężczyzn.
Chodźmy, Matt Monro zaraz zaczyna.
Jak się miewa twoja żona?
Nie czuje się najlepiej.
Chyba złapałam to samo, co ona.
Wirusa zamydlonych oczu.
Miło było cię poznać, Audrey.
Sidney.
Valentine, przekaż Joan wyrazy współczucia.
- Już pani wychodzi? - Proszę nie pytać.
Piękna suknia.
Pożyczona z pracy.
Niepotrzebnie się kłopotałam.
Poza tym jest tak wygodna jak rękaw lotniskowy.
Koszmar, kiedy chce się sikać.
Toaleta jest tam.
Proszę krzyczeć w razie czego.
Pięknie, jak owe światło z okna.
Niech pan się odwali.
Nie pamiętasz mnie?
Poznaliśmy się na premierze pani filmu z Askeyem.
Co za objawienie!
Nie grałam w żadnym filmie.
Przepraszam, moja droga. Przysiągłbym, że ty to Sabrina.
Nie jestem przeklętą Sabriną!
Odróżnialibyście nas,
gdybyście patrzyli powyżej szyi!
Mogę ci w ramach przeprosin postawić drinka?
Chyba pan żartuje.
Nigdy nie żartuję. W ogóle nie mam poczucia humoru.
Nazywam się Brian Debenham.
A to moja droga żona, Patsy.
Jesteś wyjątkowo piękna. W sam raz dla ciebie, Brian.
- Jak Sabrina. - Nie lubi tego słuchać.
Nie lubię, kiedy mężczyźni mnie podrywają,
gdy ich żony patrzą!
Nie chodzi nam o zboczony seks.
Nie, skarbie, mam dla ciebie w zanadrzu coś bardziej haniebnego.
- Powiedziałem coś nie tak? - Wszystko.
Chodź, Pats.
Wreszcie sami. Oboje wiemy, po co tu jesteśmy.
- Co robisz? - Biorę to, za co zapłaciłem.
Nie!
Kopnij go we fiuta!
GŁOSY MIASTA
Proszę, moja wizytówka.
AGENT ARTYSTYCZNY
Mówił, że to coś haniebnego.
Odwiedź mnie kiedyś w biurze.
Dla takiej dziewczyny jest szansa na coś innego.
Weź taksówkę, skarbie. Deszcz niszczy treski.
Przesadziłaś z winkiem, co? Jak tam nasz kolega, Valentine?
Valentine nie był dżentelmenem.
Chyba słowo "dżentelmen", jeśli chodzi o przyjaciela...
To jak "publiczny" w określeniu szkoły.
Powinnam cię ostrzec.
Ci faceci chcą mieć podane wszystko na tacy.
Myślałam, że wiesz.
O co chodzi? Nie jesteś dziewicą, prawda?
- A ty jesteś? - Daj spokój!
Nie wyglądasz na dziewicę,
więc faceci będą się dobierać.
Nie, Marj, pójście z facetem z wyboru to jedno,
ale kiedy on myśli, że może brać, co chce, to co innego.
No dobrze...
Włóż swoje ciuszki. Spóźnimy się do pracy.
Właściwie, Marj...
Mogłabyś odnieść sukienkę do działu żeńskiego?
Nie mam dziś nastroju.
Wybacz, Marj, ale wystarczy mi tylko na cotygodniową rozmowę z tatą.
Cóż...
Mówi, że cierpliwość to cnota.
To nie on siedzi w chłodzie, jedząc sardynki z puszki.
W samą porę.
George, spójrz, kto wpadł z porcją...
kiszki.
Panie Parker.
Cześć, Aiden.
Masz ochotę na herbatkę?
Chętnie. Jestem bardzo spragniony.
Gdzie twoje maniery? Zrób mu filiżankę herbaty.
Zaczekam na...
George?
TELEFON
- Barbaro, to ja. -Aiden! Co tam robisz?
A co ty robisz tam?
Udowodniłaś już coś. Przestań się wygłupiać i wróć.
Muszę porozmawiać z tatą, proszę.
Trzymaj. Daj mi słuchawkę.
- Tato, jesteś tam? - Barbaro?
Mayday!
Jak tam Matt Monro?
Tato...
Wszystko w porządku?
Pamiętaj, jeśli nie uda ci się od razu, wróć do domu i...
Nie!
Chyba nie przedstawiliśmy się sobie oficjalnie.
Jestem Barbara Parker.
Co tu robisz, Barbaro Parker?
Dał mi pan swoją wizytówkę.
Mam na myśli Londyn.
Opowiedz mi o sobie.
Urodziłam się w Blackpool i przyjechałam do Londynu, żeby zostać...
kimś.
Kimś szczególnym?
"Jesteś zmęczona? Apatyczna? Wymykasz się z imprez?
Nie jesteś lubiana? Spróbuj Vitameatavegamin".
Dobry Boże.
Nie zna pan Lucille Ball?
Co z tym ma wspólnego droga Lucille?
Cudowne nogi, oczywiście,
ale niestety, była zmuszona do robienia głupich min,
żeby móc opłacić czynsz.
Nie.
W tobie jest coś innego.
Masz zadatki na gwiazdę.
Masz ochotę na jajko?
Nie, dziękuję.
Jest pan agentem tych wszystkich sław?
Wiele z nich siedziało tam, gdzie ty.
Na którymś etapie kariery.
A inne...
wieszam dla inspiracji.
Bierzmy się do pracy.
Nie chcemy, by pąk róży opadł, prawda, Barbaro?
Jakieś odpowiednie doświadczenie?
Tata mówi, że dobrze naśladuję głosy.
Z pewnością wspomnimy o tym w twoim CV.
Brak doświadczenia.
Chyba że liczy się tytuł Miss Blackpool.
Miss Blackpool?
To rozumiem. Z tym mogę pracować.
Lokalna królowa piękności, nasz własny Kopciuszek.
Podoba mi się.
Mogę rzucić pracę w Lewis Peters?
Nie róbmy nic pochopnego.
Barbaro.
Barbara... Jak nazwisko?
- Parker. - Barbara Parker.
Barbara to trochę prowincjonalne imię.
Co myślisz o Sophie?
- Znam ją? - Mam na myśli imię "Sophie".
Na przykład Sophie Straw?
Nowocześnie, świeżo, z aliteracją.
Jak Sandie Shaw.
Sophie Straw?
- Brzmi jak karma dla zwierząt. - Właśnie.
Skoro ja, szczęśliwie żonaty mężczyzna, bardzo zakochany w żonie,
mógłbym myśleć o tarzaniu się w sianie z Sophie Straw,
wyobraź sobie, co poczują wszyscy nieszczęśliwie żonaci?
"Tarzanie się w sianie"?
To tylko metafora.
Chyba mogę być Sophie, jeśli to mi pomoże znaleźć pracę.
Cudownie. Do tego stopnia, że poproszę swoją żonę, Patsy,
by udała się z tobą na zakupy, po piękne, kraciaste bikini.
Bikini? Zbliża się zima.
Możesz je wkładać na castingi,
żeby wszyscy widzieli twoje cudowne kształty.
Gdybym chciała pląsać w kąpielówkach, zostałabym w Blackpool.
Czyli naprawdę chcesz być aktorką?
- Cóż... - Wystarczy.
Wyślę cię na kilka castingów, zawierających słowa.
Uznamy to za okres próbny.
Okres próbny. Bez bikini.
Jeszcze.
Nigdy.
- Pats, podasz mi tosta? - Oczywiście. Masło z obu stron?
Herbaty?
- Mam wieści. - Ja też.
- Mogę pierwsza? - Wywalono cię.
Sykes kazała mi dać ci list. Masz tam nie wracać.
Skąd wiedziała o sukience?
Zauważyła. Kiedy wyjęłam suknię z torby w dziale żeńskim,
była tak sztywna, że stała samodzielnie.
- Miałaś kłopoty? - Nie.
Sykes wygłosiła na perfumach, makijażu i modzie kazanie
o braku moralności.
- Boże, to straszne. - Wiem.
Działu butów nie brała pod uwagę, bo nic nam nie grozi.
Chamstwo.
W takim razie to dobrze, że znalazłam sobie agenta.
To nowa komedia pod tytułem Niech pani się przesunie.
Twoja bohaterka to kapryśna, młoda debiutantka,
którą główny bohater, Nigel, ma ochotę tryknąć.
Oczywiście uniemożliwia mu to jego wredna żona.
Strona 23, scena czwarta,
I... akcja!
Dla dodatkowej penetracji pierzcie białe w Ripples.
Ripples, kiedy robi się naprawdę brudno.
"Nie, Nigel! Nie możemy tego robić tutaj!
- Twoja żona jest na górze". - Stop!
Jej kształty nie pasują do marki.
Przykro mi, nie tym razem, skarbie.
Wypróbowujesz coś?
- Co pan ma na myśli? - To. Ten akcent.
Po prostu tak mówię.
Boże.
CASTING ROMEO I JULIA SCENA
Cześć.
Może pani spróbuje tam?
SOHO PEEP SHOW NA ŻYWO STRIPTIZ
Nie ten typ, nie te kształty albo wszystko nie tak.
Może przeszkadza twój akcent?
Myślałam, że naturalizm kuchennego zlewu jest modny.
Wśród wściekłych, młodych mężczyzn.
Nikt nie chce na scenie wściekłej, młodej kobiety,
walącej w pierś jak orangutan.
Mam wrażenie, że skończyły nam się możliwości
na froncie mówionym.
Idź pod ten adres i powiedz, że ode mnie.
Jeśli nie dostaniesz tej roli, okres próbny niestety się skończy.
Wolałabym czyścić toalety.
Beryl Charlton z TV Center w sprawie castingu do Kolacji.
Niezadowolona.
- Dzień dobry, Beryl. - Jak śmiesz?
Obsadzam rolę młodej dziewicy.
Przysłałeś dziewczynę w szóstym miesiącu ciąży.
Co za wstyd!
Przepraszam.
Nie będę korzystać z twoich usług.
To tylko głupi sitcom,
nie ma z tego pieniędzy.
Tylko sitcom, komediowe gówno, przepraszam za wyrażenie.
Sitcom? Marzę o czymś takim.
Czemu o tym nie pomyślałem?
Posłuchaj.
"Cicely jest wygadaną, drobną brunetką,
wykształconą córką cholernego duchownego".
Nadajesz się idealnie!
Oddychaj spokojnie, skarbie.
Poluzować ci pas?
Przez całe życie...
Ekipa dziwakówautorstwa Tony’ego Holmesa i Billa Gardinera.
Reżyseria i produkcja: Dennis Mahindra.
CASTING
SALA PRZESŁUCHAŃ WHITE CITY
Cześć.
Bardzo dziękuję, Marcio. Cudownie, jak zwykle.
Odezwiemy się.
- Odprowadzisz Marcię? - Jasne.
Wymienimy się plotkami teatralnymi.
Podobno było dużo hałasu o nic przy okazjiHamletaRicharda Burtona.
Cześć.
- Dzień dobry. - Boże!
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
Nie spóźniłam się na casting, prawda?
Spotkałam na korytarzu Beryl, kazała mi się pospieszyć.
Beryl?
Bardzo przepraszam, panno...
Nie spodziewaliśmy się nikogo więcej.
Mój agent na pewno umawiał się na dwadzieścia po.
Mamy zacząć bez Beryl.
Nazywam się Sophie Straw.
Dennis. Dennis Mahindra.
Pan Mahindra!
Znam każdy odcinekEkipy dziwaków.
To najlepszy pomysł od czasu parówek.
- Przepraszam, nie wiem, co to znaczy. - I tak dziękuję.
Mogę przeprosić na chwilę?
Zjawiła się jeszcze jedna młoda dama.
Poważnie? Myślałem, że wybraliśmy Marcię Bell.
Ty wybrałeś Marcię Bell, bo chcesz ją przelecieć.
- Już po ptakach. - My nie wybraliśmy, prawda, Tony?
Wygląda odpowiednio.
Jest świetną aktorką, ale czy jest zabawna?
- Nie. - Nie musi być. Ja jestem.
Tekst jest dosyć zabawny.
Wyluzuj. Niemal pochwaliłeś scenarzystów.
Cofam to.
Fascynująca dyskusja, ale czy możemy jej posłuchać?
Musimy stąd wyjść do 18.00.
Przyprowadź ją.
Na pewno nie może nadawać się mniej niż tamtych dwadzieścia.
Cześć wszystkim.
- Przepraszam, panno Straw. - Proszę mi wybaczyć.
Z jakiegoś głupiego powodu wyobrażałem sobie Cicely
jako wykształconą, drobną brunetkę, córkę wikarego z klasy wyższej.
Jestem brunetką. Utlenioną.
Może nie wyglądam jak Cicely,
ale wy też wyglądacie inaczej.
Wyobrażałam was sobie jako elegantów z fajką.
- Clive, prawda? - Widziała mnie pani na scenie.
- Przegapiła paniKoriolana? - Jestem zaszczepiona.
Przepraszam. Rozpoznałam po głosie, zEkipy dziwaków.
Kapitan Smythe.
Krytyk opisał go jako "najbardziej irytujący głos,
od czasu Petera Sellersa".
- I nawet nie udaje. - Pan to Bill czy Tony?
Bill.
To coś nowego.
Nikt nie zna scenarzystów, dopóki nie przeczyta ich nekrologu.
Chłopcy, pozwolimy pani Straw czytać?
Tak, posłuchajmy jej. Co pani przygotowała?
Słucham? Właściwie nie miałam czasu.
Ekipa dziwakówautorstwa Billa Gardinera i Tony’ego Holmesa.
Produkcja: Dennis Mahindra.
W roli Sparky’ego: Hank Hector.
Oraz...
w roli Części Prywatnych...
ktoś prywatnie?
W roli kapitana Smythe’a: Clive Richardson!
Co jest?
Beryl, w samą porę. Właśnie przesłuchaliśmy Sophie.
- Kogo? - Sophie Straw.
Rozmawiałaś z nią na korytarzu. Masz ją na liście?
Z pewnością nie mam. Nigdy jej nie widziałam.
Sophie, przecież mówiłaś...
Zdaje się, że zrobiła z ciebie głupca, Dennis.
Nigdy byśmy nie obsadzili kogoś takiego.
Proszę zaczekać.
Pomogę pani.
Dziękuję.
WHISKEY CAT CLUB TANIEC EGZOTYCZNY
NAJLEPSZY SHOW W SOHO
Napisy: Patrycja Miljević