Pełne koło
- Czy teraz wezwiemy policję? - Upewnijmy się, że Jared jest bezpieczny.
Był celem. Będą go szukać, kiedy zrozumieją pomyłkę.
Co wtedy zrobią z tym chłopcem?
- Jak się nazywa? - Jared mówił, że Nicky.
Wróćmy do naszego syna.
Schowamy go w hotelu? Pojedziemy z nim?
- Joey, masz kryjówkę? - Tak, rodzinną chatę myśliwską.
- Gdzie? - Na odludziu.
- Nie ma zasięgu ani Wi-Fi. - Idealnie.
Tylko...
Rano i wieczorem będziemy jeździć do baru.
Żebyśmy mogli zadzwonić.
Czyli co do policji...
kategoryczne nie?
Są inne opcje oprócz federalnych.
Możesz pomówić z bratem.
Nie wmieszamy go w to.
Jak miałaby pomóc policja? Wychodzimy.
Mamy być na parkingu o północy.
O co chodzi z tą godziną 1.11?
- Albo z tymi trzystu kilkoma tysiącami. - Nie ma na to czasu.
Kim jest Charisse?
Co?
Gdy tata poprosił o informacje, Nicky powiedział Charisse".
Może to miejsce?
- Charisse to miejsce? - Może nie, nie wiem.
Wychodzę z Jeffem.
Zrobimy, co każą, i odzyskamy dzieciaka.
Już zdecydowałeś? Chcę postąpić słusznie, ale...
To słuszna decyzja.
- Pytasz poważnie? - Nie, masz rację.
Przekażę plan Jaredowi.
Racja. Boże.
Idziemy czy nie?
- Bądź ostrożny, proszę. - Obaj będziemy.
To liczba pi.
- Co? - 3,14159.
Liczba pi. Okrąg.
Coś pilnego?
Pani M, znaleźliśmy coś w lokum tych nowych.
W łóżku. Wizytówka organów federalnych. Jeden z nich jest teraz w busie.
Podejmę właściwe kroki.
Poinformuję Paula, by przerwał misję.
Pan Willoughby zrobił już okrąg z kredy.
Mamy postępy.
Uszczelnimy potencjalny wyciek i będziemy kontynuować.
Dobrze.
Zanim się tym zajmę... W ekipie rośnie frustracja.
Również we mnie.
Każdy widzi tylko fragment, ale...
Nikt nie widzi całości planu.
Nie ufasz mi?
Mimo zbudowania tylu biznesów?
Po tylu sukcesach?
Dzisiejsza noc to dla nas co najmniej coś nowego.
Wkrótce osiągniemy cel.
A ludzie pokroju Edwarda Chonga nie będą w stanie nas dorwać.
To jest cały plan.
Rób dokładnie to, za co ci płacę,
wedle instrukcji.
Uprzątnij bałagan z busem.
I Akedem.
Miej na niego oko. Czasem zagraża sam sobie.
Wiem.
Zobaczymy się na przyjęciu.
Boże, jak już późno.
Oczywiście, zajmę się tym.
Już prawie, Ranwellu. Już blisko.
Victor? Tu Garmen Harry. Jesteś w mieście?
Mam zlecenie na teraz.
Gdzie jesteś? Zgarnę cię.
Daj mu kolejną pigułkę nasenną.
Nic ci nie będzie, Jared.
Otwieraj, kurwa, ryj!
Co to?
Louis, to twój telefon?
Daj mi go.
Natychmiast oddawaj.
Dzięki.
Jest nowy!
Własny pieprzony telefon?
Głupek.
Aż mnie brzuch rozbolał.
- Sukinsyn ocipiał. - Szlag.
Xav, napisz do Nat,
że mam zepsutą komórkę.
Zniknął manekin szkoleniowy do akupunktury.
Widziałaś go?
Nie.
To bez sensu, żebym ja był celem.
Zatrudniam tysiące ludzi. Podczas kręcenia programu,
w biurze, tam, gdzie robimy przetwory.
Nie wspominając o jadłodajniach.
W 11 miastach.
Odwiedzam fanów w szpitalach,
odwiedzam te ich domy spokojnej starości...
Z jednym dziś grałem w szachy.
Robisz rzeczy dla obcych, gratulacje.
Wystarczy, że ktoś ma cię za dupka. Nie musisz nim być.
Dobry wieczór, panie Harry. Jak mogę pomóc?
Przejedź się z nami.
Chętnie.
- Dobra, teraz czekamy. - Czemu?
Bo Browne'owie muszą zebrać pieniądze.
Po drugie, szefowa chce, żebyśmy czekali tu na instrukcje.
Nie jedziemy do parku Washington Square?
Po chuja mielibyśmy tam jechać?
Zatłoczony park w centrum. Głupota. Czemu pytasz?
Garmen kazał mi tam pójść i pomierzyć okręgi.
Myślałem, że po to.
Garmen ci kazał?
Dlaczego?
Nie wiem.
Że niby na polecenie pani Mahabir.
- Nie chciałeś mi powiedzieć? - Nie wiedziałem, że muszę.
Wyjaśnijmy to.
Wyłowiłam wtykę, co, jak wiesz, trwa tygodniami,
a ty mówisz, że to pewnie bzdura?
Nie twierdzę tak, ale kontakt się urwał.
Dlatego mu nie wierzę.
Ścigasz go, by zrobić wrażenie na szefie,
który nawet do ciebie nie oddzwoni?
- Chce, żebym poniosła porażkę. - To bez sensu.
- Myśli, że chcę jego posady. - Bo chcesz.
Zasługuję na nią.
Chociaż raz możemy o tym nie rozmawiać
w sobotni wieczór?
To nie jest bez znaczenia.
Co robimy w sprawie paelli?
Ustaliłyśmy, że nie możesz powiedzieć, że ją zrobisz,
a potem wściekać się, że muszę pracować.
Zwłaszcza że walczę o posadę.
- Zachowujesz się, jakbym miała wybór. - To nieprawda.
Nie musisz pracować. To twój wybór.
Może i masz rację.
Może to nie bez znaczenia.
Ugotuj...
co chcesz.
Dla siebie.
Jak wrócę, to spakuję graty i zabiorę do siebie.
Słucham?
Ostatnio przemyślałam swoje priorytety.
Sama wiesz.
O tym teraz rozmawiamy?
Właśnie tak.
Boże, Mel, potrzebujesz pomocy.
Cześć.
Mam wiadomość dla pana Widmera.
Mówi Derek Browne.
Byłem waszym klientem.
Nie wiem, ile mogę powiedzieć.
Powinien mnie pamiętać.
To była sprawa rodzinna, kilka lat temu...
Na pewno będzie pamiętał.
Wiem, jest weekend. Nie zmieniłem numeru.
- Proszę o oddzwonienie. - Joey to przesłał, popatrz.
Co się smaży? Ty w piekle, szefie Jeffie".
Torby są chyba wystarczająco duże.
Dobra, pakujemy go.
Co my robimy? Nawet nie wiemy, dokąd jedziemy.
Wiem, ale musimy być gotowi.
Do wora z nim i do skrzyni, bez pytań.
Dowodzisz, a nie wiesz, gdzie jedziemy.
Zachowujecie się jak amatorzy.
Gdyby Garmen to zobaczył,
pomyślałby, że nie umiem przewodzić.
A ja to potrafię.
Dlatego ciotka wybrała mnie, nie Garmena.
Są trzy lokalizacje. To mój plan.
- Wybiorą którąś. - Na przykład park?
Mówiłem, z parkiem to głupi pomysł.
- Nie słuchacie mnie. - To pieprzony kabaret.
Victor, tłumik.
Zdam jej pełny raport.
Aked, otwieraj.
Garmen, Paul i ktoś jeszcze.
- To Victor. - Cześć.
Wszystko gra?
Federalna Kontrola Pocztowa.
Pod łóżkiem leżała wizytówka inspektorki Harmony.
Znasz ją?
A ty? Nie?
- Pod czyim łóżkiem? - Aked, ty zebrałeś ekipę.
- Tak jest. - Podobno starannie.
Mamy jakiś problem?
Potencjalny, panie staranny.
Co, do kurwy?!
Kilka zmian. Louis idzie z Victorem.
Paul zostaje w busie. Gdzie dzieciak?
Słyszysz?
Nie ma podsłuchu.
- Myślałeś, że ma podsłuch? - Znaleźliśmy wizytówkę koło jego łóżka.
Jedź na Dolny Manhattan.
Plan był inny.
Wybrałem trzy miejsca.
Plan był właśnie taki.
- Co? - Właśnie taki był plan.
Zaplanowałeś, że tu przyjdziesz?
Moje wkroczenie było w planie awaryjnym.
- Do parku Washington Square. - Co?
To zatłoczony park. Skąd ten pomysł?
Tak kazała twoja ciotka.
Ciotka nie wymyśliłaby tak durnego planu.
Nie wymyśliłaby czegoś takiego.
Łącznie prawie 25 kilogramów. Podnoście z wyprostowanymi plecami.
Powodzenia.
- Chyba powinniśmy... - Wiem.
- Tak, Len? - Jadą na most.
Doskonale, śledź ich.
- Dziękuję. - Oczywiście.
- Joey. - Panie McCusker.
Jestem Ron Cuneo. Z kasyna.
- Chcę przeprosić za... - Chwila.
Oczywiście, to dużo pieniędzy.
- Dziękuję za zrozumienie. - Porozmawiam z zięciem.
On zajmuje się interesami i pieniędzmi.
Coś wymyśli. Coś sprzeda. Nie wiem, co zrobi.
Jeśli mogę. Moja żona kocha pana program.
Gdyby pan mógł podpisać... Kupiłem to w kasynie.
Cuneo, co ty wyprawiasz?
Przepraszam, panie Tavari.
W porządku, Sey. Tak już mam.
Jak wy sławni to wytrzymujecie?
- Gdzie mam jechać? - Na Dolny Manhattan.
- A gdzie konkretnie? - Jedź, kurwa!
- Tyle wiem, oddzwonię. - Zaczekaj...
Nie wierzę...
PARK JAMESA WALKERA PLAC OJCA DEMO
Sam?
Myślisz, że wujek Gene maczał w tym palce?
- Gene? - W pierwszej chwili pomyślałam,
że jest w to zamieszany.
Nie wiem jak, ale to czuję.
Twój tata pisał listy.
Błagał ciocię Cindy, by dała mu wytłumaczyć,
że to nie przez twojego tatę wywalili go z policji.
Nie wiedziałam. Derek jedzie w naszą stronę.
- Wujostwo o wszystko go wini. - Mamo!
To ja. Wszystko dobrze.
Twój mąż pojechał. Czynimy postępy.
Chłopaki chcieli wpaść.
Dobrze cię widzieć.
Choć żałuję okoliczności. Mów mi Sey.
Cześć.
Macie ładowarki samochodowe?
Świetnie.
- Za ile? - 9,99.
Reszty nie trzeba.
Gdzie mam jechać?
- Wybacz, słucham. - Parking wielopoziomowy na Huston.
Między Broadway a West Broadway, od północy.
Parking na Huston i co dalej?
ZAKAZ POSTOJU
Twój informator, którego nie miałaś prawa rekrutować, pogrywa z tobą.
Powiedział, że coś zajdzie w parku, a ty uwierzyłaś.
Tak.
Czemu teraz mu nie wierzysz?
Samo to, że mu nie wierzę, nie wystarczy?
Bo mordują ludzi po zaułkach, a nie pośrodku parku.
I nie prowadzisz tej sprawy. Oficjalnie czy nie.
Jestem z córką tylko kilka dni w miesiącu.
Dotarliśmy do punktu, w którym to jest dla ciebie niewygodne.
Nie możemy ryzykować, że cię nakryją i nie masz wsparcia.
To je przyślij.
Nie mogę do nieautoryzowanej akcji.
Muszę ustalić, dlaczego gość losowo się wycofuje.
Manny, zaczekaj!
Muszę kończyć.
Cholera.
ZEZWOLENIE PARKINGOWE
Proszę pani, proszę dać mi mówić.
Jest dobrze.
Potrzebujemy więcej czasu.
W planie czas jest kluczowy, ale przemyślę to.
Nie słucha mnie pani...
Dziękuję, Garmen.
Czemu nie jesteś na parkingu? Mówiłem, gdzie jest.
Zaraz dojadę.
Chcesz, żeby dzieciak zginął?
Umrze, jeśli nie dostaniemy pieniędzy jedenaście minut po pierwszej.
Twój dzieciak zginie - tylko i wyłącznie z twojej winy.
Co jest?
Słuchasz mnie?
Jezu!
Mówisz do mnie? Ja się nie wygłupiam.
Mam jeden procent baterii. Powiedz, gdzie mam iść.
Najwyraźniej do Washington Square.
- Najwyraźniej? - Pospiesz się.
Kluczyki są w stacyjce.
Kazali mi tu zaparkować.
Wyluzuj. Robię wszystko, co każesz.
Miałeś być punktualnie.
- Gdzie jesteś? - Trzy przecznice od parku.
Gdzie mam potem iść?
Powiem, jak dojdziesz.
- Musisz wejść do konkretnego kręgu... - Gdzie wejść?
- Co jest? - Padł mu telefon.
Albo dzieciak go nie obchodzi.
Mel, nie dzwoń, żeby mi mówić, że nic nie zaszło.
Odrzuciłaś mnie i nasz związek.
Chcę ci powiedzieć, że z nami koniec.
Przerywam krąg rozstań i powrotów.
Lepiej żebyś znalazła w parku to, czego szukasz, bo nie usłyszę o tym.
Blokuję twój numer.
Co pani zdecydowała?
Że sama zadzwonię do busa.
Masz wolną resztę nocy.
Nie mówi pani poważnie...
Kurwa mać!
Tu Paul.
Mówi Clarence, słyszysz mnie?
- Tak. - Rozumiem, że masz pytania.
Potrzebujemy czasu.
Moi ludzie chcą wiedzieć, czy dostaniemy więcej czasu.
Pieniądze prawie dotarły.
Żeby plan wypalił, musicie skończyć do 1.11.
Tak jest.
Mogę zapytać dlaczego?
Bo to musi się wtedy wydarzyć.
Co robisz?
Oddam telefon Jarreda jego rodzinie.
Zamknij skrzynię. Co ty robisz?
Rusz się.
Wiesz, co powinniśmy zrobić?
O 1.11 strzelę w skrzynię,
ale najpierw objedziesz park i spotkamy się przy białym okręgu, jasne?
Ruszaj.
Ty zostajesz ze mną.
Rozglądaj się.
Rodzynki w rumie, w waflu.
Xavier, albo myślisz, że coś się dziś zdarzy, albo nie,
ale moje życie się rozpada i pociągnę cię za sobą na dno.
Odezwij się i dotrzymaj słowa
albo zobaczysz, co się stanie.
Nie żartuję. Żegnam.
Przepraszam.
To nic.
Czego chcesz, Manny?
Mówię to jako przyjaciel. Nie zasnę, póki nie wrócisz do domu.
Nie jesteś moim przyjacielem.
Więc jako szef rozkazuję ci iść do domu.
Macie może powerbank?
Czy ktoś ma ładowarkę?
- Gdzie się podziewałeś? - Garmen zabił Keesena.
- Czemu? - Nie wiem, jedź!
Clarence.
Masz.
Proszę. Dziękuję.
No dalej...
Odniosę wam, obiecuję. Przepraszam.
Federalna Kontrola Pocztowa.
Jestem inspektorką.
Jeszcze.
Dzięki.
Co ty odpieprzasz? Miało być szybkie okrążenie.
- Robię, co każesz. - Wprowadź rower do kręgu.
- Gdzie byłeś? - Nigdzie.
- Victor. - Nie ruszajcie się.
Victor, co robisz?
Jaki to ma sens?
Dalej!
Jest 1.11. Jestem tutaj!
- Żarty sobie robisz? - Co się dzieje?
- Telefon mu padł. - Czy Derek jest cały?
Sam.
Załatwione.
Możemy iść.
Powoli.
Wolniej.
Derek!
Wysłałem ci adres, gdzie porzucicie ciała. Xavier zadzwoni, jak będziecie wracać.
Idę.
Xavier zadzwoni.
Powiedz, czy w czymś ci pomóc.
Wystarczy. Nie prosiłem o to.
Dajcie spokój, chłopaki.
Derek!
- Co się stało? - Podobno to zawał.
Hej.
Przepraszam.
Masz jej ładowarkę?
Właśnie.
Dzięki.
Derek!
Boże.
Jesteś.
Nawet nie wiem, czy stoję, czy siedzę.
Kochanie, siedzisz.
Zdobyłem ładowarkę.
Podłączyłem telefon.
Podłączyłem.
Daj mi sekundę.
Rozgryziemy to.
- Wszystko to rozwikłamy. - Przepraszam.
Wybaczcie.
Jasne.
Nieźle, co?
Ucieczka od wszystkiego.
Nie ma Wi-Fi.
Zagrajmy w coś. Może w karty.
Może jutro.
Chodź, piesku.
Jest pryncypał, cokolwiek to znaczy?
- Chyba nie. - Gadałeś z nim?
Miał akcent z Gujany,
lekko portugalski.
Powiedz, co sądzisz o Xavierze.
- Nie wiem, a ty? - Chłopcy.
Dziękuję.
Po pierwsze, przepraszam za kwestionowanie pani.
Zrobiło się gorąco.
Garmen...
Poznałam cię wiele lat temu.
Zawsze mówiłeś pani M", Savitri" albo Savvy".
A teraz pani Mahabir"?
Wróć do Savvy".
Wszystko gra, przyjacielu.
Savvy, masz chwilkę?
Jest okrąg.
Jeśli zostanie przerwany, powstaje droga dla nieszczęść.
- Jasne. - Spełniliśmy wszystkie warunki,
więc okrąg nareszcie jest kompletny.
Wszystko jest dobrze.
A klątwa ściągnięta przez mojego męża
na rodzinę przed wielu laty została zdjęta.
A co, jeśli śmierć biednego Quincy'ego była darem?
Przykro mi, Edward Chung właściwie go zamordował.
A co, jeśli tak?
Pomyśl o tym.
Gdyby mój szwagier nie zginął,
nie podejrzewałabym klątwy.
Teraz nasz biznes w Georgetown działa prawidłowo,
a tutejszy wróci na właściwe tory.
Nie smuć się.
Ciesz się.
Pan Willoughby.
Cudownie cię widzieć.
- W porządku? - Tak.
Zapraszam.
Informacje od państwa na razie wystarczą.
Ze względu na naturę sprawy i pani ojca
mogą się dołączyć siostrzane agencje. Jutro ktoś się z państwem skontaktuje.
Jeśli mogę, proszę się nie winić za czyny szaleńca.
Ma pani pomysł, kto...?
- Jest ofiarą? - Tak. Ciągle o tym myślę.
To naturalne.
W ciągu najbliższych dni skontaktują się z nami przerażeni rodzice.
To będzie trudne.
A tymczasem odpocznijcie.
Uściskajcie syna.
Słucham?
Uściskajcie syna.
Dwadzieścia osiem tysięcy czterysta dwadzieścia pięć osób.
Brenda sprawdziła, ile osób skorzystało z programu jadłodajni i schronisk.
Jak się trzymasz?
Zawsze mówiłem, żeby czynić dobro, a ono wróci.
Z tego punktu widzenia to wszystko nie ma sensu.
Joey, jesteśmy w domu.
Sprawdzam, czy nie śpi. Bez obaw.
Oddzwoń, jak to odsłuchasz.
Porozmawiamy później.
Dzięki.
Co takiego zrobiłem?
Ja tylko robię to, co mówię.
Nawet taki jeden Clarence przyleciał do Nowego Jorku, żeby mnie poznać.
Grałeś w szachy z fanem.
To nie był fan, tylko nowy przyjaciel.
Jasne, tato.
Dokąd on idzie?
A jak myślisz?
- Sądzisz, że ten chłopak nie żyje? - Nie wiem, oby nie.
To mógł być Jared. To powinien być on.
Nie możesz się obwiniać.
Zrobiłeś, co mogłeś, dla nieznajomego.
Jestem z ciebie dumna.
Tekst: Jan Broniatowski