NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL REALITY TV
Cześć, Nadia, co u ciebie?
Cześć, co u ciebie?
Jak się masz?
Dobrze, a ty?
Miałem dużo pracy.
Lubię podróżować do innych krajów.
Kończyłem płytę.
Takie życie sobie wybrałem, więc nie mogę narzekać.
Miałeś dużo pracy?
Wiesz, jak to jest. Też jesteś artystką.
Czasami grafik jest tak napięty,
że nie masz kiedy złapać za telefon.
Same wymówki, to po pierwsze. Niech nie będzie takim gościem.
Powiedziałam, że nie będziemy razem,
ale możemy być przyjaciółmi.
A on zerwał ze mną kontakt.
A ze mną nie zrywa się kontaktu.
Co u wszystkich?
W porządku.
Poznaliśmy lepiej Zari.
To było ciekawe doświadczenie.
Jasne. Co masz na myśli?
Nie wiem, Zari lubi afery.
Jasne.
Pokłóciła się z paroma osobami.
Zastanawiałam się, czy wiesz, co tu się dzieje.
Jest trochę nerwowo.
Nie rozumiem. Tego się nie spodziewałem.
To nie kobieta, którą znam.
Jak to? Nie rozumiem.
Rozmawiałeś z Annie?
Nie miałem okazji.
Wiem tylko, że mam przylecieć na ślub.
To nie ja powinnam mu mówić, co tu się dzieje.
Ale chyba się zmartwił.
Nie rozmawialiśmy. Nic mi nie mówiła.
Stało się coś złego?
Halo.
Mamy się spotkać z Zandim.
Muszę mu opowiedzieć o tej katastrofie kolejowej,
która trwała 48 godzin.
- Muszę… - Muszę się napić.
Znowu.
Zamówię podwójnego.
Wiesz, jak to jest, gdy spotykasz się z Zandim.
Kim jest Zandi?
Zari i Andile.
Jasne.
Dużo się działo w pociągu. Zari nie miała szansy.
Spotkam się na drinka z Nakedem i Kayleigh.
Jestem ciekawy, co tam się działo.
To, co się działo w pociągu, było absurdalne.
Zdenerwowali mnie.
Muszę porozmawiać z Andile’em
i powiedzieć mu, co się stało.
- Cześć, skarbie. - Hej, piękna.
„Cześć, skarbie”?
Ale miło.
- Bo się nie puścimy. - No już…
Zari i Andile to nadal tajemnica.
Wszyscy to widzimy, ale nikt nic nie mówi.
- Tęskniłam. - Tak?
- Wiedz o tym. - Nie kłam.
- Co to ma być? - Nie zaczynaj.
- Naprawdę tęskniłam. - Serio?
Co?
Jest nasz czworo.
Przyzwyczajajcie się.
A co z Diamondem?
Co on powie, gdy to zobaczy?
To mój były. Nie macie byłych?
No weźcie…
Gdy coś się działo między Nadią i Diamondem,
to też ich o to pytali?
- Ten słynny pociąg. - Ten pociąg.
- Niebieski Pociąg. - Co się działo, K?
Gdy spotykam się z Nadią, to nie wiem dlaczego,
ale zawsze muszę pytać, co u niej.
Zawsze zdaję raport.
Skąd wracasz w takich ciuchach?
- Z domu. - Niemożliwe.
Nie przytulę cię. Ja jestem na luzie, a ty?
Co jest, kurwa? Serio?
- Cześć. - Przyszłam zdać raport.
Boże, nie mogę się go doczekać.
Można na nią mówić Gdzie jest Wally?
Nigdy jej nie ma.
Co się działo? Opowiadaj.
Zari wymyśliła przejażdżkę pociągiem.
Moja mama o nim mówiła. To było coś w latach 80.
Przed wejściem był toast.
Mówię: „Spoko”.
Łzy Cezara, toast.
„Dziękuję za przybycie do mojego pociągu”.
Masakra.
Sugerowała, że należy do niej? Czy że was zaprosiła?
Nie, sugerowała, że to jej pociąg, jej wycieczka.
- Jej impreza. Czaję. - Właśnie.
Między Zari i Annie jest jakiś poważny problem.
Nie wiem, czy Khanyi też ma problem.
Ale jest coś, o czym Quinton i ja nie wiemy.
Musimy coś wyjaśnić.
Zari jest problemem.
Zari jest tą energią. Czują ją.
Powiedziałam: „Dziękuję za przyjęcie mojego zaproszenia”.
Przyszła Annie, a potem Khanyi i Annie zaczęły się śmiać.
Mówię: „Chcę coś powiedzieć”.
A one się śmieją.
To było chamskie.
Chcę coś powiedzieć. Zniechęcacie mnie.
Chcecie mnie rozproszyć.
Nie wiedziałem, do czego to doprowadzi.
Byliśmy w pociągu. Chciałem w nim zaliczyć.
- Dobrze się bawić. - Zrobiłeś to.
- No jasne. - Nieźle.
Wszyscy na siebie krzyczeli, obrażali się na siebie.
Zari nie mogła wznieść toastu.
Próbowałem mediować i dowiedzieć się, co się dzieje,
a oni się na mnie rzucili.
Serio…
Naked mówił, że mamy być szczerzy, a jesteśmy chamscy.
Mówię: „Naked, nie krzycz na mnie. O co ci chodzi?”.
Swanky się wściekł. Nigdy go takiego nie widziałam.
O takich aferach mówię.
To, że Swanky, najspokojniejsza osoba wśród nas,
straciła nad sobą panowanie, to znaczy, że coś jest z tobą nie tak.
Chciała, żeby Naked był po jej stronie?
Tak.
- Zmowa. - Tak.
I nie zdjęłaś peruki? Wkurzasz mnie tym,
że nie chcesz się bić.
Ja bym zdjęła perukę
i powiedziała: „Chodź. Tego chcesz”.
- Ona cię prowokuje. - Pieniądze mnie uspakajają.
Mamy wieczór panieński.
- Zaprosimy ją? - Annie tego chce?
- Wątpię. - Wtedy ja nie przyjdę.
Bo jeśli zrobi tam coś takiego,
to zepsuję coś wyjątkowego.
- Jesteś wojowniczką. - Szybko mogę jej przywalić.
Szybko może wyprowadzić mnie z równowagi.
Nie jest moją koleżanką.
Przepraszam.
Przestań, nie. Nie wiem. Od początku jej nie lubiłam.
- Wiem. - Nawet wtedy.
Wibracje nie kłamią.
Dziś jest bardzo ekscytujący dzień.
Planowałam odnowienie przysięgi.
Cieszę się, że będą moje dzieci.
Dawno ich nie widziałam. Nie mogę się doczekać.
Skarbie!
Moja córeczka!
Chodź do mnie!
Cieszę się, że jest tu moja rodzina. To dla mnie wyjątkowy dzień.
- Cześć, wujku. - Miło was widzieć. Witajcie w RPA.
Ładnie wyglądasz.
Bardzo się cieszę.
Jestem bardzo szczęśliwa.
Zbliża się odnowienie przysięgi.
Idziemy sprawdzić różne miejsca.
Pięknie tutaj.
Jestem w szoku. Tu jest pięknie.
- Halo. - Halo.
- Cześć. - Gotowi?
Przyjechali Idibiowie.
Spotkaliśmy się z Precious, organizatorką naszego ślubu.
Jest najlepsza w RPA.
Jest dobra. Ma świetny gust.
To my będziemy mieć ślub.
Tak, my.
Ich ignorujemy.
- To nasz ślub. - Tylko nasz.
Na pierwszym ślubie Olivii jeszcze nie było.
Poczęliśmy ją w noc poślubną.
Powiem to, co mówiła siostra, gdy była mała.
Idzie panna młoda. Zróbcie przejście!
Nie tak. Powiedz to, jak trzeba.
- Dobra. - Jasne.
To wyjaśnia te emocje.
To coś wyjątkowego dla Olivii.
Myśli, że to jej ślub.
Możesz pocałować pannę młodą.
- To ty? - Co ona kombinuje?
Chce zostać pastorką.
Cieszę się, że Olivia zobaczy,
jak mama i tata biorą ślub.
To miejsce jest piękne. Można je zmienić. Ma potencjał.
Patrzę na swojego męża, dzieci,
kolejny ślub…
Jestem szczęściarą.
Marzenia się spełniają.
Jestem dziś bardzo podekscytowana.
Jesteśmy na torze.
- To wieczór kawalerski 2 - Baby.
To park rozrywki dla dorosłych.
Fajnie.
To najfajniejsza rzecz, jaką możecie robić w ubraniu.
Fajny wieczór kawalerski. Będziemy jeździć!
Jest pięknie.
Nigdy tego nie robiłem.
Palę gumę w inny sposób.
Będziemy jeździć na czas.
Zobaczymy, który z was będzie najszybszy.
Wyzwanie jest takie, że jeździmy z zasłoniętymi oczami.
- - 2 - Baba. - Zróbmy to.
Zróbmy to.
Mam opaskę na oczach.
2Baba jest moim pilotem. Będzie mnie prowadził po torze.
- To jak małżeństwo. - Tak, chodzi o zaufanie.
Jest niezły.
Tego nauczyłem się na terapii dla par.
Muszę ufać i pozwolić drugiej osobie prowadzić.
Teraz w prawo.
- Prawo! - Na maksa?
Nie teraz. Prawo. Nie. Prawo.
Nieźle mu idzie.
To prawda.
W prawo.
- Na 12. - Czyli prosto.
Prosto! Nie, w lewo.
- Sorki, w lewo. Prosto! - Czekaj!
Gdy masz zakryte oczy,
to zupełnie coś innego.
Dojechaliśmy?
Tak. Możesz zdjąć opaskę.
- Kurwa. - Brawo.
Cholera!
Tyle wyzwań, wzlotów i upadków, łez, radości, śmiechu, planowania.
Nasza przyjaźń poddana była próbie, więc pomyślałam,
że się spotkamy, bo nie zrobiłyśmy tego w pociągu.
- Cześć. - Cześć.
Pięknie wyglądasz!
Uczcimy odnowienie przysięgi małżeńskiej Annie.
Ale się cieszę.
Ja też. Nie widziałyśmy się od pociągu.
Ciebie nie widziałam. Kogo widziałaś?
Zari i Andile’a.
- Co u nich? - Dziwnie dobrze.
To znaczy? Usiądź i powiedz.
- Nie wiesz? - Nie.
Ubliżałam jej.
Mówiłam, że jest po stronie Zari, a ona tego nie zrozumiała.
Teraz mówi mi więcej plotek.
Quinton i ja zaprosiliśmy ich na…
Idzie. Musisz mi to powiedzieć.
- Zari. - Cześć.
- Miło cię widzieć. - Jak leci?
O wilku mowa.
- Dziewczyny. - Dzięki.
Mam po tym wszystkim mieszane uczucia.
Nadal czuć napięcie.
Mam nadzieję, że nie padnie temat pociągu, Zari ani niczego innego.
Chcę, żeby to był wieczór Annie.
Spotkamy się wszystkie pierwszy raz. To mój wieczór panieński.
Po tym wszystkim, co było w pociągu,
mam nadzieję, że dziś będzie pięknie.
To mój wieczór panieński.
Cześć!
Czarny i biały! Mówiłaś, że ich nie nosisz.
Cześć.
Nie myślę o tym, czy jestem zła na Zari.
Widzę te kobiety, które chcą ze mną świętować.
O Boże!
- Za Annie. - Dziękuję.
Czuję się dzisiaj wyjątkowa.
- W końcu. - Nadia.
Hej! Bragga!
- Cześć. - Jak się masz?
Ale tu ładnie!
Cześć, Nadia!
- Cześć. - Ładnie.
Dobrze wyglądasz. W porządku?
Wiedziałam, że ona może tam być.
No i jest. Powiedziałam jasno, że jeśli ona będzie, to nie przyjdę.
Nie chcę dziwnych wibracji.
Wszystkie czujemy, że jest niezręcznie.
Na szczęście Khanyi przełamała lody.
Chodźmy do pokoju i się rozbierzmy.
Dobrze.
Podoba mi się to. Rozbierzmy się.
Podoba mi się to.
- Pomagaj mi. - Zapnę pasy.
Pomóż mi.
Swanky to mój przyjaciel,
więc wiem, że nie chcę z nim jechać.
- Andile, czekaj. - Na co?
- Jedziesz w lewo. - Wizualizuj to.
Dokąd jadą?
Swanky!
Czekaj, skręć w lewo.
Boże, głupie zadanie.
Nie!
Swanky, co ty robisz?
- Nie tędy. - To którędy?
Prosto.
Mam prowadzić kogoś, kto nie widzi?
Rety, Swanky.
- W lewo. - Kiedy skręcić?
Nie dotykaj kierownicy.
To bez znaczenia.
To katastrofa.
Jadą po torze, zjeżdżają, przejeżdżają.
Straszny bałagan.
Nie! Zabijesz nas.
Miało być lewo!
Tak, ale w to lewo.
Ale było w lewo.
Jedź prosto do garażu.
Prosto. O tak. Bardzo dziękuję.
To trwało zbyt krótko. Źle to zrobiliśmy.
To koniec.
Dojechaliśmy do końca
pięć sekund po starcie.
Jestem szybki.
Ale nie aż tak.
Nie!
- Hej! - Andile wysiadł.
Hej!
Mówił: „Lewo, prawo”. A potem było tylko prawo.
Myślę: „Dwa razy w prawo? Niemożliwe”.
Khanyi ma dla nas piżamy.
Wyhaftowano na nich nasze imiona.
Kobiety świętują dziś inne kobiety.
Wychodzisz za mąż, więc postanowiłam,
że do jutra będę miła.
Będziesz miła.
Podzielę się.
Oto wasza skóra.
Tak!
Musiałam zrobić coś wielkiego.
Pielęgniarki i pielęgniarze przywieźli sok.
Ty dostaniesz kroplówkę, ty też.
Zrobimy sobie kroplówki.
To najlepsze kroplówki w kraju.
To małe elementy multiwitamin, których potrzebują nasze ciała.
Glutation jest świetny dla skóry, włosów, paznokci, wszystkiego.
Poprawi mój kolor.
Będziesz jeszcze piękniejsza.
- Tak. - Więc tak.
Khanyi mówi, że to dobre na odporność.
Więc dlaczego nie?
Jak było w pociągu? Żałuję, że mnie nie było.
Tak.
Jak było?
Wiedziałam, dokąd to zmierza.
To właściwa pora, żeby o tym mówić?
Nie było mnie, chcę wiedzieć. Dużo o tym słyszałam.
Wiedziałam, że otworzymy puszkę Pandory.
To ona zepsuła imprezę.
- Jeszcze nie przeprosiła. - Nie?
Nikogo nie przeprosiła.
Za co, Khanyi?
Za co mam przeprosić? Co takiego zrobiłam w pociągu?
Jestem, jaka jestem. Głośna i pewna siebie.
Co sprawi, że trochę wyluzujesz?
- Co mam zrobić? - Wyluzować.
Bo jestem tutaj.
Może tutaj przyjdź zamiast ciągnąć mnie na dół?
Powtórzę ci, jak traktujemy się w tej grupie.
Miałam problem z twoją przemową, ale nie będę cię ośmieszać przy innych.
Wszystkie miałyśmy problemy.
Ale nie wytykamy ich sobie, żeby kogoś znieważyć.
- Nie. Bo takie są maniery. - Nie.
O nie, tu nie chodziło o znieważanie kogoś, Nadia.
- O to. - Powiem…
Ale ona tak czuła. Nie lekceważ jej uczuć.
Tak czuła.
Z Zari rozmawia się jak ze ścianą.
Znacie powiedzenie: „Przyzwyczajenie jest drugą naturą człowieka”?
Przypomina mi moją mamę. Taką babę z przyzwyczajeniami,
która ciężko pracowała i chodziła 16 kilometrów do szkoły,
więc na wszystkim się zna.
To Zari.
Nie chcę cię nie lubić, nie znając cię.
- A czuję… - Dlatego tu dziś jest.
Mogłabym cię więcej nie widzieć.
- Musiałaś. - Nie mówię…
Nadia, powinnaś wysłuchać wersję innych. Mojej nie usłyszałaś.
To, jak Nadia mnie odbiera, jest interesujące.
Mówią jej:
„Mamy problem”. Ona pyta: „Jaki?”.
„Zari”. „Super, czyli z nią walczymy?”
„Tak”. „Dobra, to walczmy”.
O co walczysz?
Nadia, o co walczysz?
Zawsze wybierasz przemoc, Zari.
Powiedziała, że czeka na przeprosiny, a ty zmieniłaś postawę.
- Stałaś się… - Nieprawda.
Nie mów tak. Mówię, co widzę.
Chcesz się z nami przyjaźnić?
Chcesz tego?
Cześć!
- Cześć! - Swanky!
Swanky zniweluje tę wrogość wśród nas.
Zmienimy temat i zapomnimy o tym.
Zanim zajmę się tym,
Annie,
mam dla ciebie niespodziankę.
Kolejną?
Niespodzianka!
To osoba?
- Żywa osoba! - Niespodzianka!
- Cześć! - Nie wiedziałam, że będziesz.
To Tania Omotayo.
Moja biała kumpela z Nigerii.
Ucieszyłam się na jej widok.
Boże.
Może chcecie pójść do łazienki
i się przebrać?
Dobrze.
Khanyi wiedziała, że Tanya będzie.
Ukryła to przede mną.
Wieczór stał się dużo lepszy.
Przyszliście w poważnej chwili.
- Ciężka rozmowa. - Opowiadały mi.
Nie wiedziałam, co Zari z nami robi.
Musiałam o to zapytać.
Ale i tak jest podła.
Przestań.
Wróciliśmy do tego, jaka straszna jest Zari.
Jest fiutem.
Nie słucha.
- Słuchajcie… - Annie, śmiało.
Moje wszystkie spotkania z Zari były takie,
że zawsze coś szło nie tak.
Nie chcę tego w ten dzień.
To mój wyjątkowy dzień.
Nie chcę tego. Wszyscy byliśmy zakochani.
Chcę w to wierzyć. Byliśmy albo jesteśmy…
Chcesz wody?
- Nie. Po co? - Żebyś się nie udławiła.
- Ale dzięki. - Jasne.
Nie chcę wywoływać afery,
ale nie chcę takich wibracji na moim ślubie.
Nie chcę na nim Zari, ponieważ…
Dlaczego ślub Annie jest taki wyjątkowy?
To nie Beyoncé i Jay-Z. To nie księżna Diana.
To tylko Annie.
Annie, mnie to pasuje. Dobrze?
Czy będę na ślubie, czy nie,
to dla mnie bez różnicy.
Jestem Zari, szefowa.
To, że będę na twoim przyjęciu,
to dla ciebie zaszczyt.
Nie dla mnie.
Odkąd tu jestem, byłam na wielu kolacjach,
chodziłam na drinki z przyjaciółmi.
Ale dzisiaj, na tej sali,
jest bardziej swojsko.
Są tu moje dzieci, mój mąż, moi przyjaciele z domu.
- Annie, cieszysz się? - Na ślub?
Nasz ślub.
Co jest nie tak z ciocią?
- Ciągle pyta… - To nasz ślub.
- Mój ślub! - Nasz.
Nie nasz.
Swanky…
Nasz.
Jestem bardzo zrelaksowana.
Nie ma presji. Tylko szczęście.
To piękny wieczór. Jestem szczęśliwa.
Mamo, tata znów zapłaci za pannę młodą?
Słuszna uwaga.
Musisz zapłacić!
Nie rozumiem.
- Kolejna obietnica. - Chcę zapytać.
Kolejne dziesięć lat wierności. Bez zdradzania.
- O czym ty mówisz? - Amen.
Kropka. Jakie zdradzanie?
- Co to jest? - Chcemy wiedzieć, co to jest.
Nigdy…
Nigdy o tym nie słyszałam.
Wasz związek jest jak mój i Isabelli.
Kłócimy się. Kochamy się.
Nie wspieramy się. Wspieramy.
To dziecko.
Ja i moje córki czekałyśmy na ten dzień.
- Precious! - Cześć, Precious.
Cześć.
Zaskoczona?
Wygląda tak, jak chciałam.
Afrykańska rodzina królewska.
- Tak. - Tak.
Tu jest pięknie.
Precious, brawo!
Dziękuję. Miło mi.
Precious świetnie się spisała.
Hej, ważniaku.
Cześć!
- Mój ziomek. - Jak leci?
- Spotkałem się z 2 - Face’em w dniu jego ślubu.
Nie ma wszystkich,
ale cieszę się, że z nim porozmawiam, bo…
Nie wiem, czy to nerwy.
Jest napięcie, nie zaprzeczę.
- Jasne. - Ale tak to jest.
Na pewno Ronaldo, Messi i cała reszta czują taką…
- Rozumiem. Tremę. - Właśnie.
„Oby mecz się udał”.
Mam tak samo.
Jestem z Annie od ponad 19 lat.
Ale to nasza dziesiąta rocznica ślubu.
Liczymy lata dla formalności.
Znamy się od bardzo dawna.
Tym razem jesteś pewny, że powie „tak”.
Ale gdy będzie: „Niech przemówi teraz lub zamilknie na wieki”,
ktoś może coś powiedzieć.
Wiele razy rozmawiałem z Annie.
I poprosiła mnie…
żebym to ja „udzielił” im ślubu.
Będę wszystkiego pilnował.
- Złożę wam życzenia. - Dziękuję.
Stresuję się.
A ten stres bierze się z tego…
że chcę, żeby było idealnie.
Gotowa?
Nawet…
Nawet nie wiem.
Nie wiem, czy to nerwy, czy trema…
Ale chcę to zrobić.
Szkoda, że wasza rodzina nie mogła przyjechać.
Że nie ma twojej mamy.
Chociaż jej.
- I mamy Innocenta. - I całej reszty.
Ale nie szkodzi. Postaramy się, żeby było wyjątkowo.
Nasi ojcowie nie żyją.
Nie ma tu naszych mam, co mnie smuci.
Mam nadzieję, że Bóg nas pobłogosławi.
- Zrobi to. - Żebyśmy razem się zestarzeli.
- Daj ręce. Zamknij oczy. - Serio?
Tak. Nie ma twojej mamy i jest mi smutno.
Ona by się za ciebie modliła.
Moja modlitwa nie będzie tak silna jak jej.
Ja nie mówię językami.
Ale spróbujmy.
Boże, dziękuję za dzisiaj.
Dziękuję za życie Annie i Innocenta.
Oddaję ten dzień, Annie i Innocenta w twoje ręce.
Boże, modlę się, żeby nic nigdy ich nie rozdzieliło.
Modlę się, żebyś nad nimi czuwał.
Modlę się, żebyś ich błogosławił i pokazywał im drogę.
W imię twoje.
- Amen. - Amen.
Kocham cię.
- To będzie piękny dzień. Spokojnie. - No nie?
- Wszystko będzie dobrze. - Mój makijaż!
Litości! Zepsułam makijaż!
Panie i panowie, zebraliśmy się tutaj
z tej pięknej okazji, żeby uczcić dziesięć lat
- Annie i 2 - Baby.
To było ciężkie dziesięć lat, ale je uczcimy.
Mogę powiedzieć, że obejrzałam ten związek z bliska.
- Miałam problem z 2 - Babą jako facetem,
bo Annie ciągle mówiła
o problemach i o tym, jak poświęca siebie,
oddaje swoje marzenia dla niego.
Więc jesteśmy.
Może wszystkiego nie rozumiem, ale nie szkodzi, bo cię kocham.
- Pięknie tutaj. - Cudownie.
Bardzo ładnie.
Mam FOMO. Chcę wyjść za mąż.
Super, że odnawiają przysięgę.
- Tak. - Oby było w porządku.
Rozmawiałaś z nimi?
Nie miałyśmy okazji porozmawiać, jak się czuje w tym związku.
- Bo wszystko… - Zawsze…
- Wszystko kręciło się wokół Zari. - Myślisz, że przyjdzie?
Annie wyraziła się jasno, że nie zaprasza Zari.
Ale wiem, że może przyjść z Diamondem.
Wątpię, że przyjdzie.
Ja na jej miejscu bym nie przyszła.
Tak, ale czuję, że wszyscy się na nią uwzięli.
- To było dziwne. - Tak. Było mi jej żal.
Gdy jesteś w grupie, która cię wspiera,
łatwiej ci być dla kogoś podłym.
Ale gdy patrzysz na to z dystansem, rozumiesz, że to było podłe.
Nadia też zaczyna tak myśleć.
Przykro ci, że jej nie ma?
Tak, ale szanuję to, że to ślub Annie.
- Nie chcesz afery. - Właśnie.
- Wiesz, że lubi afery? - Cieszę się, że nie ma jej…
Wiesz, że lubi afery?
Nie tylko ona.
Mówię, że ona uwielbia afery.
Jest osobą lubiącą afery w grupie,
w której łatwo może je wywołać swoim zachowaniem.
Gdyby teraz się pojawiła,
to powiedziałaby tym całej naszej grupie,
że wybiera ścieżkę przemocy. „Dawajcie”.
Wątpię, że przyjdzie…
Ale to byłoby ekstra.
- To znaczy? - Nieproszony gość na ślubie.
Co myślisz o sukni?
- To przesada. - To znaczy?
Wiesz, że nie ty bierzesz dziś ślub?
Moja suknia inspirowana jest Afryką.
Nie pytajcie jak. To Urban Zulu.
Byłabym ładną panną młodą? Teraz mogę wyjść za mąż?
Za kogo?
Kudziego!
Droczę się z tobą. Miło spędziłem z nim czas w pociągu.
Nie będę cię okłamywał, zaczynam go lubić.
- Bardzo cię kocha. - Tak.
A dla mnie to najważniejsze.
Ufam Kudziemu.
Ufam, że…
Kudzi akceptuje uczucia Khanyi.
Pokazał, że mu na niej zależy.
A ona promienieje, jest przy nim szczęśliwa.
Nie działasz pochopnie.
- Już nie. - Dorastasz.
- Już nie. - To…
To, co powiedział, oznacza,
że Kudzi został zaakceptowany, jest w grupie.
Ty i Kayleigh wyglądacie na szczęśliwych.
Terapia pomogła, tak?
Terapia pomaga.
- Ale zmiana nie przyjdzie od razu. - Nadal chodzicie? Tak.
To, co widziałam w pociągu, było bardzo miłe.
Przytulali się, całowali, rozmawiali ze sobą.
Terapia chyba działa.
- To jest dobre. - Piękne.
- Ludzie… - To Hugh Hefner?
Wybrali na pastora największego lubieżnika.
- Jesteś pastorem? - Hugh!
- To oszust. - Serio.
Kto wybiera największego lubieżnika, żeby udzielił ślubu?
Cholera!
ODNOWIENIE PRZYSIĘGI MAŁŻEŃSKIEJ
Idę do ołtarza z pozytywnym nastawieniem.
Myślę o dobrych chwilach,
szczęśliwych chwilach, szczęściu, radości, którą dzieliliśmy.
Mam nadzieję, że dużo się nauczymy i że wykorzystamy
nasze doświadczenia, żeby ulepszyć
ten piękny związek, który mamy.
Czekam na kolejny rozdział.
Bycie żoną i kochanie Innocenta
to najprostsze i najtrudniejsze zadanie.
Są miesiące pełne miłości…
podróży i szczęścia.
Nie wiem, ile krajów odwiedziliśmy przez te dziesięć lat.
Wiele nocy nie przespaliśmy.
Oglądaliśmy wschody słońca z naszego balkonu.
Po tych złych chwilach,
gdy w końcu wschodzi słońce,
to zaczyna się nowy i piękny rozdział.
Chcę kolejne takie dziesięć lat.
Dziesięć lat temu
Innocent Idibia, ten młody człowiek,
zabrał ją na wybrzeże w Dubaju…
żeby oboje powiedzieli „tak”.
Przez te dziesięć lat…
musieli zawiązywać buty, gdy toczyła się wojna.
Musieli zakładać kapcie,
bo miała tak spuchnięte stopy.
Isabella i Olivia miały się pojawić.
Przez te dziesięć lat
zakładali swoje eleganckie buty, żeby świętować wyjątkowe chwile.
Dziś nie chowają tych butów w szafce i odchodzą.
Poprosili nas, żebyśmy byli tego częścią jako rodzina i przyjaciele.
Żebyśmy pomogli im
włożyć te buty, naprawić je, zanim wyruszą w dalszą drogę.
To prawda.
Annie, kocham cię, odkąd cię zobaczyłem.
Jesteśmy razem ponad dziesięć lat.
Moje serce bije dla ciebie.
To była wyboista droga.
Wzloty i upadki, dobre czasy, uśmiechy, słoneczne dni,
ale też deszczowe.
Ale zawsze przy mnie byłaś.
Jesteś dla mnie najważniejsza, rozumiesz.
Kocham cię za to wszystko i więcej.
To koniec jednego rozdziału.
Włóżmy te buty, jak powiedział,
i chodźmy do następnego rozdziału.
Jestem szczęśliwy, że jesteś ze mną i że razem do niego pójdziemy.
Kocham cię.
Jesteśmy tu, skarbie.
Znów wybieramy siebie po tych wszystkich latach.
Po tych głośnych i cichych burzach,
szalejącej ciszy,
moje serce nadal przepełnione jest tobą.
Pokazałeś, że nic nas nie rozdzieli.
Że nic nie sprawi, że nas zostawisz.
Nasza miłość nie ma zasad.
Nie ma zasad.
I nie biorę tego za pewnik.
Modlę się o to, żebyśmy długo żyli,
bo chcę się z tobą zestarzeć i chcę umrzeć obok ciebie,
bo bez ciebie nie będę mogła oddychać ani żyć.
Czasami czuję, że świat jest przeciwko nam,
ale spokój daje mi to,
że jesteś z nami
i że będziemy walczyć do końca, aż wybierzesz tylko nas.
Nieważne, co się będzie działo, nadal będę cię kochać.
Droga Annie Idibio,
będziesz dalej ze mną być
przez kolejne…
Będę, przez kolejne i następne rozdziały.
Proszę o brawa. Pocałujcie się.
Brak mi słów.
Czuję, że to coś nowego.
Naprawdę.
Jestem szczęśliwa.
Przepełniają mnie emocje.
Wygląda jak księżniczka z bajki.
Tego właśnie chciała.
Uwagi, czasu, miłości.
Dla niej.
Wybraliśmy ciebie i Innocenta
na główny punkt naszej wyprawy.
Jesteśmy tu dzisiaj.
Wystrojeni. Siedzimy razem.
Jemy przy tym samym stole.
Świętujemy miłość.
Świętujemy naszą przyjaźń
i tę podróż, bo była piękna.
Chcemy, żebyście byli
szczytem,
bo wszyscy tutaj
próbują być w związku, ale nie Andile.
Niektórzy z nas latali daleko dla miłości.
Niektórzy bili na terapii i walczyli.
Niektórzy spotkali się w różnych grupach wiekowych.
I nadal szukamy drogi
do ścieżki, którą szliście.
Więc niech wszyscy wzniosą ze mną toast.
Za miłość.
- Za miłość. - Za miłość.
Za wsparcie.
Za bycie razem.
I za walczenie o siebie.
Za walczenie o siebie.
Jesteśmy miłością.
- Zdrowie. - Zdrowie.
O Boże.
Przemowa Khanyi była piękna.
Podczas niej czułam różne emocje.
Zrozumiałam, dlaczego jest moją przyjaciółką.
Była szczera w swojej przemowie.
Nie lukrowała i bardzo mi się to podobało.
- Cześć! - Jak się dziś czujesz?
- Wspaniale. - Tak.
Wspaniale.
Sala była piękna.
Wszyscy świetnie się bawili.
Ale…
moja głowa i serce
myślały, co robi Zari.
Jesteś zły, że jej nie ma.
Czuję, że to nie w porządku.
Dlaczego?
Szkoda mi jej, że jej tu nie ma.
Jesteśmy grupą przyjaciół.
Czuję, że czegoś tu brakuje.
Tęsknie za Zari.
Gdy się spotykamy,
to do niej zawsze mnie ciągnie.
Halo.
Cześć.
Hej, co tam?
Myślę o tobie.
To urocze.
Jak się masz? Dobrze?
To dziwne, wszyscy tu są.
Wiem.
Czuję, że brakuje kogoś ważnego, zwłaszcza dla mnie.
Wiem.
Baw się.
Nie martw się o mnie, baw się. Wiesz, że się zobaczymy.
Może szybciej, niż myślisz.
Bardzo szybko.
Dobra, ciao ciao.
Moja relacja z Annie nie jest łatwa.
Gdy powiedziała, że nie mogę przyjść na odnowienie przysięgi,
bo coś tam, pomyślałam: „Wszystko mi jedno”.
- Cześć. - Cześć.
- Hejka. - Co?
- Co tu robisz? - Co ty tu robisz?
- Mnie nie pytaj. Co tu robisz? - Wiem.
Miałem jechać na ślub.
Przyleciałem na ślub.
Ale mój lot był opóźniony.
Musiałem pojechać zobaczyć swoje dzieci.
Powinieneś być na ślubie.
- Nie zdążyłem. - Zaufaj mi, to długa historia.
Pomyślą, że ja ci zabroniłam.
Dlaczego?
Same afery. Nawet sobie nie wyobrażasz.
Wiele się wydarzyło między dziewczynami.
No i…
chodzi o Innocenta.
Znam go z Channel O Awards, rozmawiałam z nim,
a Annie poczuła się niepewnie, bo z nim rozmawiałam.
Od tamtej pory nie dogaduję się z Annie.
Doszło do tego, że powiedziała:
„Zari, tyle się między nami dzieje.
Nie przychodź na ślub”.
Jestem w szoku.
To coś nowego. Nie wiem, może…
działy się różne rzeczy, których nie rozumiem,
ale to, co słyszę,
to coś nowego.
Myślała, że się przejmę.
Powiedziałam: „Nieważne”. Nie jesteśmy przyjaciółkami.
To nie tak,
że jest moją przyjaciółką,
a ja jeśli tam nie pójdę, to ominie mnie coś ważnego.
Nie jesteśmy ze sobą blisko. Wszystko mi jedno.
Nie chcę stać między nimi.
Jesteśmy rodziną. Nie spodziewałem się takiej sytuacji.
To mnie ośmiesza.
Baba T, znasz mnie.
Ludzie mnie nienawidzą, nawet jeśli nic nie zrobiłam.
Zawsze mnie atakują.
Khanyi powiedziała,
że zanim się pojawiłam, wszystko było dobrze.
Że zabieram jej przyjaciół, przekupuję ich, robię to i tamto.
Mówiła, jakbym… Jak mogę ukraść jej przyjaciół?
Myślałam, że Khanyi to moja przyjaciółka.
Wydaje mi się, że Khanyi jest o mnie zazdrosna.
Jest zazdrosna o to, jaka jestem wpływowa i pewna siebie.
Chciałbym usłyszeć wszystkie wersje tej historii.
Chcę wiedzieć, co się dzieje.
Nie chcę kłamać.
Nie wiedziałem, czym dokładnie się zajmujesz.
Nie widziałem tego na własne oczy.
- Ale zobaczyłem dziś 2 - Babę i Annie i muszę cię pochwalić.
Dziękuję, przyjacielu.
Po pociągu moja relacja ze Swankym nie jest taka, jak wcześniej.
A nie chcę go stracić.
Potrzebuję go przy sobie.
Muszę się z nim pogodzić.
Chcę cię przeprosić za to w pociągu.
Zawsze mi pomagałeś.
Od samego początku.
Mogę do ciebie zadzwonić, gdy mam problem z Kayleigh.
Tak.
Boli mnie to,
że ze wszystkich osób w pociągu to my się ze sobą kłóciliśmy,
a nie chodziło o nas, tylko o…
Szaleństwo.
Szaleństwo i te inne bzdury.
Więc…
- Wiesz, że cię kocham. - A ja ciebie.
Kocham cię. Przepraszam.
- Naked. - Tak.
Jest mi przykro, bo Naked to mój przyjaciel.
Zależy mi na nim. Mamy wspólne wspomnienia.
Z nim i jego dziewczyną, z nim i jego synem.
Po co są przyjaciele, skoro nie mogą się pokłócić i pogodzić?
Tak na to patrzę.
- Gotowy na ślub? - Nie, słuchaj.
Nie śmiej się. To nie jest zabawne.
Widzę słońce w twoich oczach
Kocham wszystko, co robisz
No dobrze.
Kocham każdy uśmiech, przysięgam
Dlatego wiem Że nie potrafię ukrywać uczuć
Gdy Innocent chce wyrazić siebie,
powiedzieć o tym, co czuje do mnie,
mówienie o tym jest dla niego trudne.
Ale napisał o tym piosenkę.
Widzicie, jak ona się śmieje?
Jestem pod wrażeniem
Zrobił dziś coś wyjątkowego.
Zrobił to samo dziesięć lat temu.
Napisał dla mnie kolejną piosenkę.
Gdy stoję tutaj
Widzę tylko ciebie Gdy stoję tutaj
Ale słowa są inne.
Znaczenie jest inne.
Stoję tutaj Nigdy bym cię nie okłamał
A jeśli cię złapię
To…
świadczy o tym,
że stara się być lepszym człowiekiem.
Stara się podtrzymać ogień.
Stara się podtrzymać tę iskrę.
Napisał piosenkę.
Dla mnie.
Na nasz drugi ślub.
Jak się czujesz?
Jestem szczęśliwa.
Było, jak chciałaś? Było pięknie.
- A ta piosenka? - Była przepiękna.
Nie spodziewałam się jej.
Jesteście moją rodziną, moimi przyjaciółmi.
Rodzina. Nie uciekniecie ode mnie.
- Nie ma mowy. - Będziemy się kłócić.
My? Zawsze.
Będziemy się sprzeczać, bo…
Ciągle się sprzeczamy, ale nadal się przyjaźnimy.
To prawda.
Szczerość
jest w życiu najważniejsza.
Jest ważniejsza niż pieniądze, to, kim jesteś,
jak bardzo jesteś sławny.
Szczerość i miłość są najważniejsze.
Tak siedziałyśmy na balu.
Gdy mnie nienawidziłaś.
Tak, to prawda…
A teraz popatrz?
Moja legenda.
Nie tak się zaczęło.
A teraz się do niej przytulam.
Czuję się bezpieczna.
Mogę powiedzieć,
że to moja najbliższa przyjaciółka.
Wiesz co? Tata położy cię dziś spać.
W jego łóżku.
W twoim.
Kocham swoje dzieci.
Gdy je widzę, to nie myślę o niczym innym.
Spędzam miło czas z moimi dziećmi.
Nie widuję ich zbyt często.
Raz, dwa, trzy.
O tak?
Teraz czuję…
że jestem w prawdziwym domu.
Stań tam.
No dobrze.
Co?
Co tu robisz?
- Wejdź. - Dziękuję.
Jak się masz?
Dobrze, a ty?
Co tu robisz?
Dlaczego się rozglądasz?
Mógł powiedzieć, że przyjdzie. Jestem w szoku.
Jest tu ojciec moich dzieci. Z szacunku mógł powiedzieć,
że do mnie przyjdzie.
Nie idę spać.
Na którym łóżku przeczytać wam bajkę?
Na moim!
- Co to? - Diamond.
Jasna cholera.
Chodź.
- Kiedy przyszedłeś? - Teraz.
Andile to mój przyjaciel.
Cieszę się, że go widzę. To mój brat. Przyszedł zrobić mi niespodziankę?
Nie spodziewałem się tu ciebie.
To moje.
- To moje? - To twoje.
Byłeś na ślubie?
- Tak. - Dlatego zastanawiam się…
Udzieliłem im ślubu.
- Jak było? - Pięknie.
Spóźniłem się.
- Czekaliśmy na ciebie. - Tam jest mój garnitur.
Miałem tam być, ale się spóźniłem.
I tak nie zdążyłbym na ten ślub.
Było mi smutno.
I przyszedłeś tutaj?
Tu są moje dzieci.
To nie brzmiało jak pytanie.
- To nie pytanie. - Pomyślałem: „Co innego mam robić?”.
- Dlaczego nie jesteś na ślubie? - Przyszedłem do ciebie.
Co to…?
Napijesz się czegoś?
- Tak, poproszę. - To dobry pomysł.
Diamond jest tutaj.
To, co wszyscy mi mówili, w końcu do mnie dotarło.
To ta chwila.
Muszę mu powiedzieć.
- Jesteś dla mnie jak brat. - Oczywiście.
Mówiliśmy sobie o osobistych rzeczach.
Oczywiście.
Chcę, żebyś usłyszał to ode mnie.
O czym ty mówisz?
Rozmawiam z Zari.
To znaczy?
Zainteresowaliśmy się sobą.
Hej.
Bracie…
To moja rodzina.
Napisy: Kamila Krupiński