NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL REALITY TV
Wiele się działo między mną a Annie.
Kłóciłyśmy się.
Rozmawiałam o Annie z Khanyi,
ze Swankym…
Pomyślałam, że zaproszę wszystkich
na przejażdżkę pociągiem. Zrelaksujemy się i zabawimy.
- Cześć. - Hej.
Kogo my tu mamy?
Przyszłam do Andile’a, żeby dać mu zaproszenie.
Przyszłaś.
Brzmiało to… Albo nieważne.
- Mówiłaś, że nigdy tu nie przyjdziesz. - Pięknie tu. Podoba mi się.
W końcu przyszła do jaskini lwa.
Mówiła, że powinniśmy być przyjaciółmi
i że nie przyjdzie na drugą randkę, ale przyszła.
Wysyła mieszane sygnały? Nie.
Zachowuje się jak dziewczyna, jak kobieta.
Lubię polować.
Gracz musi grać.
Mam zaproszenie.
Jasne.
To dla ciebie.
- Lepiej przyjdź. - Ładne.
„Zapraszam was
do najbardziej ekskluzywnego pociągu…”
- Zobaczysz. - „Niebieski Pociąg. Całuję, Zari”.
Przyjdziesz?
Kiepsko brzmi.
Nie dam rady.
A bardzo bym chciał.
Mógłbym cię zabrać od wszystkich.
- Utknąłbyś ze mną w pociągu. - Właśnie.
Nie mogłabyś uciec.
Jak teraz. Widzisz?
- I tak przez trzy dni. - Tak.
Ale nie mogę.
Nie dam rady dołączyć,
bo to w ten sam weekend,
w którym zabieram dzieci, mojego brata i siostrę
na grób mojego taty.
A to jest dla mnie ważniejsze.
- Piękne. Urocze. - Zostawię je tutaj.
Może uda ci się zmienić plany.
Zaprosiłaś wszystkich?
Tak, musimy wyjechać.
- Będzie Annie, Swanky, Khanyi… - Tak.
- Z którymi teraz… - Tak.
- W tym samym pociągu? - Tak. To bez znaczenia.
Jesteś pewna?
Musimy spuścić parę, więc zróbmy to w pociągu.
Jestem kojarzona z luksusem.
Zaplanowałam wiele imprez, kolacji.
Będą też gry w rezerwacie.
- Ładnie wyglądasz! - Ty też.
Martwię się tą wyprawą pociągiem z Kudzim i tymi hulakami.
Przez 48 godzin.
Rety, nie spóźniłeś się?
- Chciałem zdążyć. - I tak jest 30 minut później.
Pociąg jedzie do Mpumalangi.
Nigdy tam nie byłem. Na pewno będzie tam fajnie.
- Kogo my tu mamy? - W końcu!
Jak leci?
Pierwszy raz
będziemy w tym samym miejscu dłużej niż 24 godziny.
Znając nas wszystkich i nasze charaktery, wiem,
że będą jakieś afery.
Dziękuję, że przyszliście.
- Przyjęliście moje zaproszenie. - Za Niebieski Pociąg!
Gdzie jest Annie?
Annie powinna tu być, a jej nie ma.
- Dlaczego się spóźnia? - A on nie.
- Tak. - Jestem w szoku.
Jestem trochę zła, że jej nie ma.
Mówiła, że przyjdzie. Zadzwonię do niej.
Annie i Zari się pogodziły.
Chyba rozwiązały swoje problemy.
Mam nadzieję, że przyjdzie.
Nie ma jej. Wsiadajmy.
Wiemy o ich kłótni.
Annie zajmuje to cały dzień. Oby przyszła.
Nie wiemy, czy jej wybaczyła.
Ale nie wtrącam się, bo to dwie dorosłe kobiety.
Same muszą sobie z tym poradzić.
Wszystko jest nie tak.
Nie ma Annie,
nie ma Nadii, martwię się.
Co się dzieje?
- Ale ciasno. - Obejrzyjmy go.
Zobaczmy, gdzie śpimy.
- Łazienka. - O Boże!
Zmieścimy się oboje?
- Ściśniemy się. - Chętnie spróbuję.
Oby ściany były dźwiękoszczelne.
- Krzyknij i sprawdź. - Swanky!
Annie!
Annie jeszcze nie ma.
Może dzisiaj ona się spóźni zamiast mnie.
Zobaczymy.
Sprawdźmy, co się dzieje.
Nie wierz, jeśli mówią, że nie jestem romantykiem.
Przyniosłeś mi kwiaty!
Jesteś słodki.
Dowiedziałem się, że Nadia nie jedzie pociągiem,
więc do niej poszedłem, bo dużo myślałem od naszego ostatniego spotkania.
Muszę ją przeprosić.
Ta nasza ostatnia rozmowa
o tobie, Diamondzie i Zari.
Źle się zachowałem.
Przyjmuję przeprosiny. Dziękuję.
Doceniam to.
Cała ekipa jest w pociągu. Jestem w szoku, że ty nie.
- A ja, że ty nie. - To nic dziwnego.
To nie jest moja koleżanka. Po co mam tam być?
Moja opinia na jej temat jest spaczona
przez to, ile złego o niej słyszę.
Nie słyszę nic dobrego.
Chcę unikać tych dramatów, bo ona lubi afery.
Już sobie wyobrażam, co będzie w tym pociągu.
- Stanie się coś złego? - Tak, bardzo złego.
Dlaczego nie pojechałeś?
Mój tata umarł parę lat temu i bardzo wpłynęło to na moją rodzinę.
Pojedziemy…
na grób taty…
żeby zamknąć ten rozdział.
To niesamowite.
Chciałabym zrobić tak ze swoim tatą.
On nadal żyje, ale nie wiem, gdzie jest.
To, jak traktuję związki z mężczyznami…
Faceci są zbyteczni.
Myślę, że to dlatego,
że nigdy nie miałam ojca.
Ciężko mi odnaleźć się w związku.
Zakończyłam tę toksyczną relację.
Jestem z Vikiem.
Między mną a Diamondem dzieje się coś dziwnego
i nie wiem, jak się zachować.
Szukałaś go?
Nie, uraziłabym tym mamę,
bo dużo dla mnie zrobiła.
Gdy urodziła się Gabby,
rozstałem się z Rosette i nie widziałem córki przez cztery lata.
Serio?
Świętowałem jej urodziny.
Przez te cztery lata pisałem kartkę na jej urodziny.
Więc gdy mnie zapyta, to wyjmę te kartki i powiem:
„Myślałem o tobie, kochałem cię,
ale sytuacja była poza moja kontrolą”.
Pokażę jej je.
A jeśli mój tata taki nie jest?
To będziesz wiedziała.
Nie wiem, czy chcę w to brnąć,
bo nie jestem gotowa na płacz. Kto chce płakać?
- Gdzie Annie? - Gdzie Annie?
Wsiadła do pociągu?
Annie nie przyszła, ale chcę wam podziękować,
że przyjęliście moje zaproszenie i tu jesteście.
Przed nami wiele atrakcji. Będzie kolacja.
Będzie safari. Porobimy różne rzeczy.
Zatrzymał się.
Wygłaszam mowę,
że dziękuję gościom za przyjęcie mojego zaproszenia,
no i…
ktoś się pojawił.
Annie!
Nie byłam pewna, czy chcę wsiąść do tego pociągu,
o którym mówiła nam Zari.
Swanky mówił: „Musisz być.
Będzie Khanyi i Kudzi”.
Pociąg odjechał, ale zdążyłam go dogonić.
Jak tu wsiadłaś?
Pieniądze rządzą światem!
Pieniądze…
- Pieniądze rządzą światem! - Pieniądze rządzą światem!
Zatrzymali pociąg.
Mogę prosić o uwagę?
Wzniesiemy toast?
Zari kojarzy mi się z aferami.
Z negatywną energią. Bo do tego przywykłam.
Od początku taka była.
Dziękuję wam wszystkim, że przyjęliście moje zaproszenie
i tu jesteście.
„Przyjęliście moje zaproszenie”.
Nie pasuje mi to.
Bo gdzie bardziej wzmocnimy nasze relacje
i lepiej się poznamy,
jak nie w zamkniętym pociągu?
Przestańcie plotkować.
Nikt nic nie mówi.
Bardzo dziękuję.
Dzisiaj zjemy razem kolację.
Oczekuję, że wszyscy ładnie się ubierzecie.
Khanyi ma jakiś problem.
Odniosłam wrażenie, że ona chce pozbawić kogoś korony.
Chce być Beyoncé.
To nie jest
taka grupa.
Tu są same gwiazdy.
- Co się z tobą dzieje? - O co chodzi, skarbie?
O co chodzi, skarbie?
- Wolę to drugie. - Co jest?
- Z czym?
Z żonką.
- Z żonką. - Zimno mi przez klimę.
Jest jej zimno.
Ogrzej swoją ukochaną, zanim zjemy kolację.
Zauważyłem, że jest trochę niezręcznie.
Khanyi jest trochę niesforna,
bo to chyba był zły moment na taką przemowę.
Jesteśmy tu, żeby się zabawić.
W pociągu wszyscy zrobili się spięci.
Atmosfera nagle się zmieniła.
Coś mi umknęło?
Przemowa nie wyszła.
Poprosiłam o wystrojenie się na kolację.
Może nastroje się zmienią.
Padł pomysł, żeby założyć piżamy.
Pierwszy dzień w pociągu
i myślę: „Jeszcze 48 godzin.
Czy ja to przeżyję?”.
Panie, zlituj się.
Wszystkie miejsca były zajęte, Swanky i ja musieliśmy usiąść…
przy stoliku Zari.
Annie i Zari pogodziły się, ale nie spotkały się po naszym lunchu.
Jest cicho i niezręcznie.
Tak.
- Dużo publikujesz. - Bo to lubię.
Wezwijmy helikopter,
żeby mnie stąd zabrał.
Nie wiem, o czym z nią rozmawiać.
Cóż…
Co za dzień.
Cieszę się, że zakopałyśmy topór wojenny.
Wybaczyłyśmy sobie.
Jeśli ona tak nie myśli i tylko udawała,
to naprawdę mam to gdzieś.
Jest tu, a to najważniejsze.
Dzisiaj!
Jak idzie planowanie ślubu?
- Odnowienie przysięgi. - Tak.
Jeśli chodzi o ślub, to wszystko idzie zgodnie z planem.
Trochę się denerwuję.
Nie spodziewałam się tego. Jestem po ślubie.
Pierwszy ślub był na plaży.
W Dubaju.
To był duży ślub, ale ten chcę, żeby był mały.
Intymny.
Bardzo. I żeby był w ogrodzie.
Wiem, że nie chcę energii Zari
w tym dniu.
Nie jestem z Annie blisko.
Patrzę na to jak Zari
i nie ma to na mnie żadnego wpływu,
ale jako kobieta życzę jej jak najlepiej.
Dziś będziemy na safari.
Zari, w porządku?
O rety, dużo tych schodów.
Wczoraj…
Martwi mnie atmosfera.
Przyjechaliśmy się bawić, a jest jak na pogrzebie.
Jeśli będę musiała o tym powiedzieć przy wszystkich, to powiem,
bo chcę wiedzieć, o co chodzi.
Quinton i ja jedziemy razem z Zari.
Swanky, Annie, Khanyi i Kudzi
postanowili jechać razem.
Cieszę się, że jadę z przyjaciółmi.
Dobra atmosfera, miłość.
Wszyscy się ze sobą zgadzamy.
Szkoda, że się rozdzieliliśmy, ale chyba wszystko jest pod kontrolą.
Pokażcie mi zwierzę.
Podoba się wam wycieczka?
To nasz drugi dzień.
Mnie się podoba.
Czułam, że wczoraj energia wszystkim…
Tak.
Wygłaszałam przemowę,
a Khanyi robiła…
- Widziałem. - Wszyscy widzieli.
Zaczęło się, gdy Zari mówiła,
że to jej wydarzenie, że jesteśmy tu z nią.
To się nie spodobało paru osobom.
Ale widać było, że coś nie gra.
- Co robili? - Ich energia.
Zachowywały się jak wredne siostry. Mówiłaś, a one…
- Jak… - To też przez…
Wczoraj byłam Kopciuszkiem. Miałam dwie wredne siostry.
Skoro jestem Kopciuszkiem, to nim zostanę.
Chcesz nim być.
Nie będę się tym przejmować, będę Kopciuszkiem.
Ale dziękuję, że zauważyliście.
Rodzina jest dla mnie wszystkim. To stado, którym dowodzę.
Rodzina, którą kieruje
mężczyzna jak mój tata, łatwo może się rozpaść, gdy go nie ma.
Nigdy go nie zastąpię.
To nawet zabawne, że jest tu ten but,
bo trudno wejść w jego buty.
Tak.
Żeby zająć jego miejsce…
i pokierować rodziną.
Tata był niezwykłym człowiekiem.
Był niesamowity dla mnie,
dla mojego rodzeństwa, które nie było jego dziećmi.
Nauczył mnie, jak być ojcem, którym teraz jestem.
Jestem taki dla moich dzieci,
biologicznych czy nie, bo tata mnie tego nauczył.
Mam nadzieję,
że chociaż w połowie będę jak on.
Ponieważ…
jeśli istnieje życie po śmierci…
to on jest ze mnie dumny.
- To lew? - Hiena.
- Tu jest hiena. - Co?
- Patrzcie na oczy. - A jeśli tu wskoczy?
- Nie wskoczy. - Ucieka.
Boże, to lew.
Jedźmy stąd.
Jedźmy.
Nie lubię takich zabaw.
Są zbyt blisko.
Nasze auto i te lwy?
Tyle nas dzieli.
- Są zbyt blisko. - Zbyt blisko.
Za blisko, no nie?
Boże!
- Annie, wyluzuj. - Jest ogromny.
Annie, spokojnie.
- On cię nie zje. - Jedziemy.
Muszę stąd uciec.
Jestem Nigeryjką. Jestem czarna.
Nie lubię tych atrakcji dla białych.
Błagam, jedźmy. Swanky.
Jedźmy, to żona mojego przyjaciela.
Nie chcę mieć kłopotów.
- Możemy jechać? - Jedźmy.
Patrzy na nas.
- Jedźmy. - Jedźmy.
- Zabierz mnie stąd. - Jedźmy.
Jedźmy już.
Nie chcę przygód. Nie interesują mnie one.
Nie interesują mnie.
- Jedźmy. - Jedziemy.
Ale mi ciepło.
Nie lubię takich przygód.
Naprawdę.
Rety. Boże.
- Powiesz o tym? - Tak.
Jeśli nie powiem o tym, co zaszło wczoraj,
to będzie się to za nami ciągnąć.
Będzie to problemem.
Było fajnie.
Swanky, Annie, Khanyi…
Chcę porozmawiać o wczoraj. O tym, jak wsiedliśmy do pociągu.
Wszystko było w porządku, ale gdy wsiedliśmy do pociągu,
atmosfera zupełnie się zmieniła.
A atmosfera nie kłamie.
Powiedziałam: „Panie i panowie,
jesteśmy na tej pięknej wycieczce”.
Gdy powiedziałam: „Dziękuję za przyjęcie…”,
ty i Khanyi śmiałyście się i coś szeptałyście.
Czuję wrogość,
która zaraz zasiądzie do stołu.
Chodzi o mnie czy o Zari?
Chodzi o Zari.
- Nie widzieliście, jak szeptały? - Szeptałyśmy?
- Siedziałam obok Kudziego. - Ja widziałem.
- Dziękuję. - Obok Kudziego.
To było zajebiście chamskie.
- Jak mam się czuć? - Mogłaś to wtedy powiedzieć.
Od tamtej pory rozmowa się nam nie klei.
Co dla ciebie znaczyła ta przemowa?
Bo chyba coś ci odebrałyśmy.
Po co była ta przemowa?
Teraz pytasz, jak się masz czuć,
gdy to coś się stało…
Skoro chciałaś się wychwalać,
to zrobisz to, nieważne, co mówią inni.
- O co chodzi? - Wychwalałam się?
Dlatego pytam, co nas ominęło.
Czego szukasz? Jaką to ma dla ciebie wartość?
Bo wyglądasz jak mała dziewczynka,
która wyrzuca zabawki z wózka, a ja nie wiem dlaczego.
W czym problem?
Chodzi mi o ten brak energii wczoraj.
Co to było?
To nie wuef. Nie musimy być pełni energii.
Khanyi, tu chodzi o szacunek.
Jaki szacunek?
Na swoim balu wygłosiłaś siedem przemów
i wszyscy to uszanowali.
Nikt ci nie przerywał ani nie przeszkadzał.
- Dziękuję. - Nikt nic nie mówił.
- Przeszkodziłam Zari? - Nikt się nie śmiał…
W pewnym sensie…
Śmiałyśmy się, gdy mówiła?
Nie pamiętasz albo nie zauważyłaś.
Chciała wygłosić przemowę.
Nie jestem na konferencji, na której tego oczekuję.
Moja impreza to moja impreza.
Mój bal to nie twoja impreza.
- To nie jest moja impreza? - Nie.
Zaprosiłam was tutaj.
- Nie twoja impreza. - Zaprosiłam was.
Dlatego mówię, że był jakiś problem.
Dlatego teraz mówisz, co czujesz.
Gdyby nic się nie stało, powiedziałabyś, że byłyście zmęczone.
Teraz wymyślasz jakieś problemy i mówisz, że się wychwalałam.
Wygłosiłaś przemowę, a my mamy bić ci brawo?
- Na powitanie. - To nie Super Bowl.
O nie, Zari.
Tylko na Instagramie. Kurwa!
Nie masz tu fanów, nie jesteś gwiazdą. To twoi przyjaciele.
Nie, laska.
Kto tu zgrywa gwiazdę?
Tak już masz, że chcesz się wywyższać.
Ale tak nie będzie, szefowo. Jasne, Zari?
Khanyi, dość!
Nie będzie nam mówić, co mamy robić.
Khanyi, przestań.
Moje serce.
Nie będę się kłócić z Khanyi.
Nie poradziłabym sobie, byłoby ciężko.
Dlaczego psujemy sobie wieczór?
Nie. Rozmawialiście już o tym?
Rozmawialiście już o tym wcześniej.
Naked, Kayleigh, skoro brakowało energii, trzeba było ją wytworzyć.
To nie powinien być problem.
Mówicie, że wszystkim brakowało energii. Mieliśmy ją na głowie.
- Pytanie brzmi… - Dziś mamy energię.
Dziś ci się nie podoba?
Niech to się nie powtórzy.
Codziennie rano mówicie, jaki macie nastrój, a my się dostosujemy.
Bardzo dziękuję.
To nie słowa Nakeda i Kayleigh, tylko Zari.
Jesteśmy szczęśliwi. Na zdrowie.
- Na zdrowie. - Jesteśmy szczęśliwi.
Mogliście dać swoją energię.
Naked, wstydź się.
Gdyby to byli Ryzykanci, to oni by odpadli.
Bo plemię przemówiło, serio.
Trzy osoby walczą z czterema?
- Twój problem… - Twoja grupa na twoim safari.
- Wasze spotkanie grupowe, wasza trójka. - Nawaliliście.
Nie wtrącaj się w coś, co ciebie nie dotyczyło.
Kayleigh i Naked mnie rozczarowali,
bo z nimi siedziałem.
Dobrze się dziś bawiłam.
Myślałam, że dla wszystkich byłam miła.
- Moja radość. - Idziemy?
Odebraliście mi radość. Wracajmy.
Skończyliśmy.
To strasznie słaba sytuacja.
Nikogo nie powinna cieszyć.
Nie oczekuj, że będziemy tam siedzieć, gdy próbujesz dzielić grupę.
Możesz siedzieć ze swoją grupą.
Bezpiecznej podróży. Pa.
Macie negatywną energię.
Grupa na WhatsAppie.
Zari, Kayleigh i Naked już o tym rozmawiali.
Umówili się.
Niech się ze sobą bawią. Mają dobrą energię, nie?
Śmiało.
Atmosfera się oczyściła.
Można oddychać. Oni nas dusili.
Chcę się dobrze bawić. Została nam jedna noc.
Zabawmy się.
Chodźmy na imprezę.
Wszyscy są teraz w pociągu.
Zmusiło mnie to do przemyśleń.
Andile dał mi dobre rady. Rozmawialiśmy o mojej relacji z facetami.
Nie wiem, czy jestem gotowa wrócić do tego tematu.
Wiem, że on bardzo tego chce.
Cześć. Nie wstanę.
Też cię kocham.
Pasujemy do siebie.
Ładnie wyglądamy.
Nie podrywaj mnie.
Co piję? Gdzie moje zamówienie?
Vic i ja zerwaliśmy.
Wiem.
Wiesz o tym pierwszy. Nikomu nie mów.
- Co? - Zerwaliśmy.
W porządku?
Tak.
Jest mi smutno.
Nie chcę marnować czasu
na kogoś, z kim nie mam przyszłości.
A jej nie mieliśmy.
Co się stało?
Odległość zaczęła być problemem.
Czułam, że on się za słabo stara.
Mówiłam: „Związki na odległość są trudne. Trzeba rozmawiać”.
Rozmawialiśmy, ale zawsze był zajęty.
Ja byłam zajęta. Nie komunikowaliśmy się ze sobą.
Nie komunikowaliśmy się tak, jakbym chciała,
ale będzie mi brakować rozmów z nim.
Przestaliśmy rozmawiać.
Tak.
Napisałam mu: „Związek na odległość jest trudny.
Musisz się bardziej starać.
Rzadko rozmawiamy, jesteś zajęty”.
A on odpisał:
„Rozumiem. Pogadamy o tym jutro?”.
Wiedziałam, dokąd to zmierza.
To jakby powiedział…
Chciałabym, żeby powiedział:
„Przepraszam. Jak mogę się poprawić?”.
Ale tego nie zrobił, co rozumiem.
Jestem smutna, ale nie załamana.
Mówiłam ci, że faceci są zbyteczni.
Są i znikają, nieważne.
Wiem, że muszę przestać tak myśleć.
To nie…
Oczekujesz, że cię zostawią.
Właśnie.
Pasuje ci to, bo zostawiają cię, odkąd byłaś mała.
Właśnie.
Gdy pójdziesz do terapeuty,
to będzie najlepszy płacz twojego życia.
Nie chcę płakać.
Nie mów o płaczu. Nie chcę płakać.
Dlatego nie chcę tego robić.
Nie chcę płakać.
Nie pokażę ci tej słabości. Nie zasługujesz na to.
- Płacz to nie słabość. - Słabość.
Dziś impreza w stylu Gatsby’ego.
Ludzie odeszli, ale oczekuję, że przyjdą.
Będą imprezować albo mnie ignorować.
I bez względu na to, czy przyjdą, czy nie…
to będzie moja impreza.
- Jak się masz? - Świetnie. A ty?
Dobrze.
Będę się kłócić z Zari.
Póki nie zrozumie, że jesteśmy jej przyjaciółmi,
a nie fanami,
i że musi się uspokoić.
Numer 36.
No nie. Przegram wszystkie pieniądze.
- To niemożliwe. - Jesteśmy!
Khanyi jest moją koleżanką i przesadziła.
Gdybym ja miała z nią problem,
nie okazałabym tego w taki sposób.
Przestań.
Chcę, żeby odpuściła.
Ale wiem, że Zari zawsze wygrywa.
Ale teraz nie musi. Niech odpuści.
Niech odpuści i powie: „Dobrze, macie rację.
Przepraszam. Kontynuujmy wieczór”.
To impreza w stylu Gatsby’ego i kasyno,
więc chcemy wygrać i dobrze wyglądać.
Nie mogę się doczekać.
- Cześć! - Hej, piękna!
- Jesteś piękna. - Ślicznie wyglądasz.
Naked, ładnie się ubrałeś!
Tak, dla odmiany.
Nadal czuć napięcie,
wielu słów nie powiedziano.
To się źle skończy.
To mój najsmutniejszy dzień w RPA.
Przyjaciele się podzielili.
Bardzo się starałem, żeby wszystkich zjednoczyć.
To moja praca i priorytet.
Po to żyję, żeby panowała jedność,
miłość,
szczęście.
Teraz czuję się niespełniony.
Dlaczego przegrywamy?
Kupiłeś?
- Tak, są twoje. - Widzicie?
- Szczęście nowicjusza. - Nie rozumiem tego.
- Kogo my tu mamy? - Cholera!
Weszłam na salę.
Nigdy nie byłam w tak zimnym miejscu.
Nie chodzi o temperaturę, tylko o atmosferę.
Zimno.
- Świetnie wyglądacie. - Napijesz się?
Najpierw popodziwiam stroje.
Strój Annie…
To jakiś żart?
Ładnie.
Po co miałam się stroić?
Po to?
Widać rozłam. To oczywiste.
Obstawiajmy.
- Mamy dobry dzień, no nie? - Wspaniały.
To małostkowe.
Ludzie przywykają do bycia w centrum uwagi.
Gdy w nim nie są, robi się problem.
Kudzi jest jedyną osobą, która nie jest w to zaangażowana.
Widziałem cię dwa czy trzy razy.
- Tak. - Khanyi i ja wtedy…
Kłóciliśmy się.
- Tak. - Chcę za to przeprosić.
Chcę sobie z nim wszystko wyjaśnić.
Widzę, że moja siostra jest szczęśliwa.
Cokolwiek robisz, rób to dalej.
Nigdy nie widziałem jej takiej promiennej i szczęśliwej.
Zaczynam go lubić, bo zaczynam go poznawać.
Proszę wszystkich o uwagę.
- Patrzcie na niego. Swanky. - Będzie przemowa.
Widzę ten sam podział.
Naked, Kayleigh i Zari znów siedzą razem.
Przynieśli tu energię z kolacji,
na której świętowali zmartwienia Zari.
Nie będę stał tutaj,
gdy jesteście podzieleni.
Widzę dramaty
i gównoburzę, która się rozpętała.
- Nie dzisiaj. Co się dzieje? - Nie będę tego częścią.
Wolę was zostawić, żebyście się bawili.
Jeśli nie rozwiążemy tej sytuacji w tej chwili,
nie dogadamy się w tej chwili,
to sobie stąd pójdę.
Nie żartuję.
Wyłożyłem kawę na ławę.
Jeśli nie załatwimy tej sprawy,
to stąd spadam.
Ktokolwiek musi się dogadać, niech zrobi to teraz,
bo wyjdę z tej imprezy, wysiądę z pociągu.
Nie żartuję.
Nie będę tego znosił.
Jestem zły i zawiedziony. Jestem wściekły, że tu jestem.
- Swanky, o czym mówisz? - O wszystkim.
Trochę przesadzasz…
Po co się przyjaźnimy, skoro tak się zachowujemy?
Zari, Kayleigh, Naked, to jakieś pieprzenie.
Nie udawajcie, że nie wiecie, o czym mówię.
Dzielicie tę imprezę,
tę przyjaźń i tę grupę.
Nie wiedziałam, że Swanky tak potrafi.
O co mu chodzi?
- Też chcę wiedzieć. - Ja też.
- Ja… - Nie wiem.
Nie wiecie, o czym mówię?
- Nie wiem. - Co to ma być?
Po pierwsze
uspokój się.
- Potrzebujesz pomocy? - Nie.
- Pomożemy ci. - W czym?
Spokojnie.
O czym mówisz? Jakiej pomocy potrzebuję?
- Porozmawiamy jak dorośli. - Jaka pomoc?
- O co chodzi? - Dlaczego mówisz o pomocy?
Daj znać, gdy skończysz.
Wtedy porozmawiamy jak dorośli.
Mówię o ohydnym zachowaniu na tej imprezie.
Gadasz o pomocy. Niby jak możesz mi pomóc?
Mów ciszej, to porozmawiamy jak dorośli.
To, że nie krzyczymy…
- Nie musimy krzyczeć! - Właśnie.
- Nie musimy krzyczeć. - Ty krzyczysz.
Nie musimy krzyczeć!
Co masz na myśli?
- Nie musimy krzyczeć? - Zajmij się tym.
Wkurzasz ludzi i oczekujesz, że będą cicho!
Przestań.
Wkurzyłeś mnie, mogę krzyczeć.
Zniszczyliście miły dzień
przez coś zupełnie nieistotnego.
To coś nowego. Nie wiem, skąd się to wzięło,
że jedni chcą kontrolować drugich.
Nie może krzyczeć.
Ty słuchaj, co mówię. Co to ma być?
Przeszkadza ci krzyk, to odejdź. Ja chcę go wysłuchać.
Swanky chciał wygłosić przemowę.
Wysłuchaliśmy jej.
- To nie była przemowa. - Dobra.
- To nie przemowa… - Dobra.
- Jeśli wszyscy będą mówić… - To nie była przemowa.
Tak chcemy ze sobą rozmawiać?
Spokojnie.
To nie rozmowa. Nie jesteśmy dziećmi!
Wszyscy możemy krzyczeć, jeśli chcemy!
- Wszyscy możemy krzyczeć. - To nie była przemowa!
- Uspokój się. Możemy krzyczeć. - To nie była przemowa!
Nie uspokoję się.
Żartujesz sobie?
Nie mów, że to niepotrzebne. Wy to zaczęliście.
- Jesteśmy tu teraz. - Wy to zaczęliście.
Nie mówcie tak. Niczego nie zaczęliśmy.
- Ja nic nie zaczęłam. - My to zaczęliśmy? Co zaczęliśmy?
Nic nie zaczęłam.
Jak to nie wiecie, o co chodzi?
Zaatakowaliście nas przy stole, a teraz udajecie, że…
Jak ludzie mogą być tacy fałszywi?
Ona chce zniszczyć tę grupę.
Wprowadziła do tej grupy tyle negatywnej energii.
Wszyscy się ze sobą kłócą i się dzielą.
Nie grupujcie Quintona i Kayleigh.
Postawiłem się na miejscu Zari.
Jeśli ktoś ma ze mną problem, powinien mi to powiedzieć.
A ta grupa
powoli wypluwa z siebie truciznę.
A my nie mamy o tym pojęcia.
Tu nie chodzi o bronienie kogoś.
Chcę, żeby ktoś powiedział, co się tutaj dzieje.
Bo niektórzy nie wiedzą.
Zari, broniłam cię, odkąd dołączyłaś do naszej grupy.
Ale odkąd tu jesteś, wywołujesz afery.
Zanim tu przyszłaś, nigdy się tak nie kłóciliśmy.
Nigdy nie było takich konfliktów między nami.
Nikt nie psuł nam zabawy, gdy byliśmy gdzieś razem.
Możemy mieć ze sobą problemy,
ale to nie odbija się na grupie.
Spotkałam się z Kayleigh i rozmawiałyśmy o związkach.
Gdy miałam problem z Annie, poszłam do jej domu.
Omówiłyśmy to.
Ty do nas dołączyłaś i sprawiasz problemy.
- Wprowadzasz zamęt. - Doprawdy?
Chcesz zbierać ludzi i nimi rządzić.
- Tak? - Przyjaźń to nie władza.
Walczysz swoim ego, bo chcesz być uznawana za szefową.
- O nie. - Mieć ostatnie słowo.
To, co o mnie mówisz, dotyczy również ciebie.
Albo tak o mnie myślisz.
Włącz dyktafon i nagraj to, co mówisz.
Ty to zrób.
Czuję, że was onieśmielam,
bo się zaangażowałam.
Mówisz wszystko…
Mówisz o tym, co czujesz.
Nie o tym, co robię.
Sztuczne włosy, sztuczne to i tamto.
To mnie nie onieśmiela.
Myśli, że ma więcej pieniędzy? To mnie nie onieśmiela.
Zaznałam i biedy, i bogactwa.
Bogactwo mnie nie onieśmiela.
Mam w sobie taką energię, że gdy ją okazuję,
to onieśmielam.
Gdy jestem zbyt pewna siebie, onieśmielam.
Zari nikogo nie obchodzi, ona musi to zrozumieć.
W przyjaźni
wszyscy są równi.
Khanyi, mówisz o tym, co czujesz.
Nie o tym, co robię.
Zari myśli, że to Instagram.
Czuje się jak gwiazda.
Ale my wszyscy jesteśmy gwiazdami.
Wszyscy jesteśmy młodzi, sławni i bogaci.
Więc…
co nas onieśmiela?
Mów, co chcesz.
Coś ci powiem o moich przyjaciołach.
Musisz zrozumieć,
że wszyscy jesteśmy równi.
Nie patrzymy, co kto dla kogo zrobił.
Nasza relacja wygląda tak, że jeśli ktoś nas wezwie, to pomagamy.
Przychodzimy.
Nie obchodzi nas powód.
Jesteśmy.
- Skończyłam. - Skończyłaś.
To, co o mnie mówisz, to nieprawda.
Gdy spotykają się dwie kobiety,
dwie potężne siły,
to zawsze dojdzie do starcia.
Napisy: Kamila Krupiński