SERIAL NETFLIX
INSPIROWANY PIOSENKAMI „FIRST LOVE” I „HATSUKOI” HIKARU UTADY
HOKKAIDO, MEMANBETSU, GRUDZIEŃ 1997 ROK
Co?
Wychodzisz?
Jadę do Kitami.
Myślałam, że dziś masz wolne.
Mówiłam ci, że mam egzamin próbny.
Aż w Kitami?
Mam przyzwyczaić się do innych szkół, żebym nie zawaliła prawdziwego egzaminu.
I co?
Czujesz się pewnie?
Umieram ze strachu.
To tylko próbny.
No tak, ale…
Moja wyjątkowa córeczka.
Dasz radę.
Wychodzę.
Powinnaś spać w swoim łóżku.
Pa.
MEMANBETSU
Dziękujemy za wspólną podróż. Stacja Kitami.
Prosimy pamiętać o zabraniu bagaży.
Stacja Kitami.
Przepraszam.
Pański bilet?
Nie mam czasu.
- Gdzie bilet? - Puśćcie mnie.
- Co jest? - Nie ma biletu.
Mam ważną sprawę…
Połóżcie karty egzaminacyjne na biurkach.
Zgłoszenia zostaną zebrane na końcu.
Upewnijcie się, że nie mają błędów i że wypełniliście wszystkie pola.
Skończyliśmy rejestrację.
Proszę usiąść.
Twoja siostra złożyła papiery do prywatnej szkoły w Sapporo.
Musi być miło nie martwić się o pieniądze.
Też chcesz tam iść?
Niespecjalnie.
I nie mam siostry.
SZKOŁA NAJŚWIĘTSZEGO SERCA W SAPPORO
SZKOŁA PRYWATNA PIERWSZEGO WYBORU: SZKOŁA NAJŚWIĘTSZEGO SERCA W SAPPORO
LETNIA BOHEMA – HIKARU UTADA NA ŻYWO 2000
TITANIC
YAE NOGUCHI – HARUMICHI NAMIKI
STACJA KITAMI
OCENA: 5
Już jestem.
- Cześć. - Nie śpisz jeszcze?
Nie.
- Yae! - Tak?
Wspaniale!
Dostałaś piątkę!
Zobacz.
SZKOŁA NAJŚWIĘTSZEGO SERCA W SAPPORO
Teraz możesz wybierać.
Resztę zostaw mnie.
Nie pójdę do prywatnej szkoły. Tylko ją wpisałam.
Pójdę do lokalnego liceum.
Moja Yae!
Oprawię to.
Czemu? To tylko egzamin próbny!
Co z tego? Będzie na pamiątkę.
STACJA KITAMI
Ai?
Ai…
GARTULUJĘ ZDANYCH EGZAMINÓW!
PA, PA. DO ZOBACZENIA!
Yae.
Gotowe…
Jest!
„KIITE KUDASAI WATASHI NO JINSEI”
Jutro lecę do Tel Awiwu.
Czyli co?
Jadę w trasę z zespołem!
To dzięki pani.
Daj spokój.
Przecież to prawda.
Gdybym nie znalazła taksówki i dotarła na lotnisko dwie minuty później,
nie zdążyłabym na przesłuchanie.
Z losem jest jak z makijażem. Można zmienić go w jedną chwilę.
To imponujące. Zwłaszcza w twoim wieku.
Rzuciłaś wtedy od niechcenia, że lecisz do Tel Awiwu.
Pani nie podróżuje?
Nie chce pani?
Nie, że wcale.
W sumie jestem ciekawa.
Czasem podróżuję za pomocą wyobraźni i map Google.
Niedawno spotkałam nomada wypasającego 108 owiec.
Jeździliśmy na wielbłądach, śpiewaliśmy
i jedliśmy potrawkę z egzotycznego mięsa.
Świetnie to rozumiem.
Dałam mu w podzięce ciastka z Hokkaido.
Są pyszne.
I tak oto mogę podróżować, nie ruszając się z sofy.
To nie takie trudne.
Potrzeba tylko lektury na podróż i trochę pieniędzy.
Kiedyś marzyłam.
Miałam możliwości i przeszkody.
Ale po jakiś czasie przestałam walczyć
i rozmyślać. Utknęłam.
Wmówiłam sobie,
że jestem szczęśliwa i nie mam żadnych oczekiwań.
Słyszałaś o zasadzie bezwładności?
Obiekt pozostaje w stanie permanentnego spoczynku.
Dopóki istnieje ziemska grawitacja, raz obiekt się zatrzyma,
pozostaje w bezruchu.
Jednak taki obiekt mogą wprawić w ruch
marzenia, ciekawość
lub ukochana osoba.
Prawda?
Zrodzone w sercu naiwne marzenia
czasem potrafią przenosić góry.
To znana zasada.
Newton dowiódł jej 300 lat temu.
Co? Puściłam to przypadkiem.
Nie mogę tego zaśpiewać. No nie!
No dobrze.
Umiesz to śpiewać? Brawo, Uta!
Zaśpiewasz ze mną?
Z przyjemnością!
MAMA – DWIE NOWE WIADOMOŚCI
WŁAŚNIE DOWIEDZIAŁAM SIĘ, ŻE UTA JUTRO RANO WYJEŻDŻA ZA GRANICĘ
Prędko!
Wsiadaj!
Pasy.
Jeździsz jak diablica.
No wiesz? Zawsze przestrzegam przepisów i dbam o bezpieczeństwo…
Co to było, Chryste!
Choć czasem muszę nagle zahamować.
HALA ODLOTÓW
ODLOTY
No nie mogę.
Dobra.
Tak?
- Outaro? - Tak?
Przydałaby mi się pomoc.
Rozumiem.
Jadę objazdem z Otaru na lotnisko.
Zobaczmy…
W północnym Sapporo jest spory korek, był jakiś wypadek.
- Rozumiem. - Lepiej zmień trasę.
Przyjęłam, dziękuję.
Omal bym zapomniała. Od Uty.
Proszę.
Co to takiego?
Zapraszam.
- Dzień dobry. - Proszę bilet i paszport.
Może odziedziczyłeś po dziadku zdolności artystyczne.
Co?
Mój tata jest przystojny i ma klasę,
a do tego jest romantykiem. Podbił serce mamy wierszami Yeatsa.
Brzmi obciachowo.
Za młodu chciał być poetą.
Dziadek?
Teraz jest prezesem.
Mało kto może robić to, co kocha.
Nie przejmuj się oczekiwaniami innych.
Masz prawo do własnych wyborów.
Nawet jeśli decyzja okaże się zła,
to nic nie dzieje się bez powodu.
NOWY PORT LOTNICZY CHITOSE POSTÓJ TAKSÓWEK
Zdążyliśmy.
Dzięki!
Powodzenia!
Można mieć tylko cztery.
Przecież są lekkie.
Nie w tym problem. Są ogromne!
- O wiele za duże. - To prezenty.
Nie mamy czasu! Patrzcie, jaka jest kolejka!
Spóźnimy się!
Co dla pani?
Proszę oranżadę.
Już przynoszę.
Uta!
Tsuzuru?
Wiesz…
Podobasz mi się.
Starałem się
i próbowałem z tym walczyć…
Wciąż mi się podobasz.
Nawet jeśli kochasz innego,
nie potrafię zmienić swoich uczuć.
To dla ciebie.
Posłuchaj jej…
Nie podoba ci się?
Ma trzy zwrotki.
Dziękuję, Tsuzuru.
A gdzie twój chłopak?
Mój chłopak?
Zarywał do jakiejś laski, więc kopnęłam go w tyłek.
Pokaż.
Przyniosłam zamówienie.
- Oranżada. - Dziękuję.
Smacznego.
Dziękuję.
Latałaś już?
Tak.
Naprawdę? Super.
Od tego miejsca potrzebuję pańskich instrukcji.
Słucham?
Może pan mnie pokierować?
Dopiero co wróciłem z delegacji w Tokio.
- Rozumiem. - Dlatego w głowie
mam nadal mapę stolicy.
Jak byłam młodsza, to dopiero było.
Wciąż tylko z taksówki do taksówki.
Pan Ariyoshi, prawda?
Ciepło.
Prawie dobrze.
Pomyliłam się?
Jestem Matayoshi.
No przecież! Przepraszam, panie Matayoshi.
Nic się nie stało.
Proszę z dedykacją dla Tsuzuru.
Tsuzuru.
- Powiem, jak się je pisze. - Dobrze.
Tsuzuru zawiera znak „mata”. Jak w pana nazwisku.
To mi się podoba.
Siedzi na krześle i trzyma w rękach pałeczki.
Tracę rozum.
Co ty wygadujesz? Bzdura.
Robisz tak od zawsze.
Co u ciebie?
Wczoraj wieczorem kupiłam w sklepiku norweską stynkę.
Przetwarzają je w Wietnamie,
a potem dystrybuują z Wakayamy.
Świat naprawdę jest mały.
Siedemdziesiąt tysięcy lat temu
nasi przodkowie rozpierzchli się po świecie
i ludzkość nie może już się zatrzymać.
- Dziękuję. - Dziękuję bardzo.
- Proszę. - Dziękuję.
Jaka jest tam teraz pogoda?
Jaki mają krajobraz?
Dbasz o siebie?
Bardzo chciałabym…
cię zobaczyć.
WYCZYŚĆ
ZACHOWAJ WERSJĘ ROBOCZĄ
WERSJE ROBOCZE – DO PANA NAMIKI
NAJLEPSI PRACOWNICY – YAE NOGUCHI
Urlop?
No dobrze. Trzy dni? Pięć?
Chciałabym wykorzystać wszystkie płatne 40 dni.
No…
To nieco…
To może wpłynąć na pani ocenę.
To groźba.
Jak można tak powiedzieć przodującej pracownicy,
skoro nigdy jeszcze nie brała urlopu?
To mi przypomina o prawie…
O prawie pracy.
Niech pan mu powie do słuchu.
Artykuł 136.
Pracownikom nie można obniżać pensji
z powodu urlopu ani traktować niesprawiedliwie.
Zgadza się! Skąpiec!
Trochę luzu!
Niech będzie!
Podstempluj!
Pieczątka!
Dziękuję bardzo.
Tryumf pracowników!
Dyrektor Światowej Organizacji Zdrowia
ogłosił 11 marca pandemię COVID-19
i zaapelował do światowych rządów o podjęcie stosownych kroków.
Podczas konferencji prasowej poinformował również
o trzynastokrotnym wzroście zachorowań poza Chinami w ostatnich dwóch tygodniach.
Potroiła się liczba krajów z zachorowaniami.
W 2020 roku…
światu zagroziła katastrofa.
Wszyscy musieli przywyknąć do nowych zaskakujących realiów.
Ogłaszam stan wyjątkowy.
…muszą zostać w domach. To bezprecedensowa…
…by klienci i pracownicy mogli zachować dystans…
…drugi ogólnokrajowy lockdown, a w Niemczech regionalny…
…pandemii. To początek…
…nowa rzeczywistość…
I jak?
Nic.
Nikt nie łapie taksówek.
Nie ma po co wyjeżdżać.
W przyszłym miesiącu zaczynam pracę na pół etatu
przy zbiorze szparagów.
Szparagi…
Ludzie trzymali od siebie dystans,
mieli siedzieć w domach,
a granice między państwami zamknięto na kłódkę.
Halo?
Co u ciebie?
W porządku.
Ładna koszula.
Dzięki.
Wspólne posiłki i pogaduchy ze znajomymi,
ciepło ukochanej osoby…
Dopiero teraz nauczyliśmy się
prawdziwie je doceniać.
Ogłoszenie stanu wyjątkowego, lockdown,
mniejsze zapotrzebowanie na transport i żywność,
a także spadek eksportu z uwagi na kryzys gospodarczy za granicą sprawiły,
że PKB Japonii zmniejszył się o 20% w porównaniu do zeszłego roku.
Eksperci finansowi wzywają do stopniowego…
Niepewna rzeczywistość sprawiła, że zaczęłam się zastanawiać,
kogo zechcę zobaczyć, gdy to wszystko minie?
TRZY LATA PÓŹNIEJ
FM Fuji na 78,6 i 83,0.
Dziś naszym gościem jest Tsuzuru, sensacyjny dziewiętnastoletni muzyk.
Cześć.
Pomówmy najpierw o utworze „U”,
który na YouTube ma ponad 50 milionów odsłon.
Dr. Kosaka.
Tak?
Wie pan…
Czy mogłabym…
prosić o autografy Tsuzuru? Jestem jego fanką!
Hej, to nie fair.
Ja też.
Dobrze.
Ile?
Dziesięć.
Dziesięć?
Ja poproszę 15.
Aż tyle?
Dziesięć i…
- Właściwie, to chciałabym 20. - Dwadzieścia?
Dla mamy, taty…
Muszę ci pokazać coś ważnego.
Spójrz.
Tutaj.
Co? Serio?
JAPONIA – PASZPORT
PORT WYLOTU – SHIN-CHITOSE
Do mojej kochanej Yae Noguchi za dziesięć lat.
Skoro postanowiliśmy złożyć nasze skarby w kapsule czasu,
swój zdecydowałem wypełnić cennym wspomnieniem dnia,
w którym spotkałem Yae Noguchi.
Ty pewnie go nie pamiętasz.
Musisz wiedzieć, że nim cię spotkałem, byłem łobuzem.
Który to Mizukoshi?
Jest tam.
Czekaj.
Chcesz się bić?
Zamknij się!
Jesteś następny.
Gnojek!
Chwila!
Coś ty za jeden?
Przestań!
Namiki!
Znowu ty?
Bardzo przepraszam za głupotę mojego syna!
Dlaczego rzuciłeś krzesłem?
Biurko było za ciężkie.
Nie wymądrzaj się!
No co?
Ukarzemy go w domu.
Proszę się uspokoić.
Najwyraźniej tamten chłopak drwił z problemu ze słuchem państwa córki.
Tamtego wieczoru
rodzice błagali mnie, bym poszedł do liceum.
Zapłaciliby za zbitą szybę,
gdybym obiecał podejść do egzaminu próbnego.
Weź się.
Ale wiedziałem, że nie mam co liczyć,
że dostanę się do dobrej szkoły.
Nie ściskaj.
W najbardziej ponury z poranków
dostrzegłem najpiękniejszy z widoków.
Zakochałem się.
To było banalnie proste.
Nagle zauważyłem, że zasnęła.
Jej książka właśnie miała się zamknąć.
Szukałem czegoś, co posłużyłoby za zakładkę.
WIDEO
Znalazłem coś odpowiedniego w kieszeni.
STACJA KITAMI
Dziękujemy za wspólną podróż. Stacja Kitami.
Prosimy pamiętać o zabraniu bagaży.
Stacja Kitami.
Dziękuję.
Przepraszam.
- Pański bilet. - Nie mam czasu.
- Gdzie bilet? - Puśćcie mnie.
- Co się stało? - Nie ma biletu.
- Mam ważną sprawę… - Proszę pokazać bilet.
- Nie może pan raz odpuścić? - Nie.
Błagam pana!
Niech pan znajdzie swój bilet.
…że nie ma błędów.
Skończyliśmy rejestrację.
Proszę usiąść.
Wszedłem na egzamin w paskudnym nastroju,
ale tam ją zobaczyłem.
Od razu wiedziałem.
To było przeznaczenie.
KARK
Odkładamy ołówki!
Odwróćcie kartki i podajcie je.
Niech tylne rzędy zbiorą prace.
Ja pójdę.
Ale…
Yae Noguchi.
LICEUM KITAMI
Jej pierwszym wyborem była bardzo elitarna
szkoła dla dziewcząt w Sapporo.
Od razu wiedziałem, co muszę zrobić.
Natychmiast ostro zabrałem się do nauki.
To jakieś szaleństwo.
- Może się czymś zatruł? - Przestań…
Nauczyciele namawiali mnie do zmiany zdania.
Uda ci się!
Moja rodzina myślała, że oszalałem.
Żałowałem, że wcześniej nie przykładałem się do nauki.
Nasz ostatni pocałunek
Miał smak papierosów
Gorzki smak
Jutro o tej porze
Ciekawe, gdzie będziesz
Super!
…będziesz myśleć
Zawsze będziesz moją miłością
Jeśli pewnego dnia znów się w kimś…
Jaka ona jest?
Najprościej mówiąc, jest boginią.
Serio?
Co będzie, jeśli pójdzie do szkoły dla dziewcząt?
To wszystko będzie na nic.
Nie,
wszystko się ułoży.
Wiem, że znów się spotkamy.
Przestań, już po sprawie!
Nie ma go.
Jest!
Dostał się!
Numer 346!
- Jest na liście. - Gdzie?
Trzy miesiące później
dostałem się do wybranego liceum publicznego.
Nikt nie mógł w to uwierzyć.
Zaraz ruszy znów
Tak wiele rzeczy pamiętać chcę
Przepraszam.
…o tej porze
Będę płakać, wiem
I wspominać cię
Zawsze w moim sercu
Tylko dla ciebie miejsce…
Oto mój skarb.
Opowieść o pierwszej miłości.
Tamtego dnia dałaś mi powód, by żyć. Pokazałaś mi moją ścieżkę.
Marzę, by cię uszczęśliwić.
11 marca 2001 rok.
Harumichi Namiki.
Chodź, Namiki.
- Dobrze. - Czekają.
- Przepraszam. - Idziemy!
Pospiesz się!
…znów się w kimś zakocham
Przypomnę sobie miłość Której mnie nauczyłeś
P.S.
Cieszę się, że u ciebie w porządku.
Jeśli kiedyś znów się spotkamy…
chętnie usłyszę twoją historię.
Rozpoczynamy przyjmowanie na pokład pasażerów odlatujących do Reykjavíku.
Potwierdzenie nadania bagażu.
- Dziękuję. - Miłego dnia.
Zapraszam.
Pani nazwisko?
- Sophia. - Sophia.
Ma pani bagaż główny?
Tak, proszę.
Powodzenia.
Dziękuję.
Przepraszam, wie pan, którędy dotrę do Husaviku?
Jasne. Tamtędy.
Pani jest z Chin?
Nie, z Japonii.
W zeszłym tygodniu mieliśmy klienta z Azji.
Powiedział, że pracuje na lotnisku w Husaviku.
Jest pan pewien?
To małe miasteczko.
Dziękuję.
- Ostrożnie. - Dziękuję.
Harumichi!
Moje serce tak mocno bije
A nogi odrętwiałe są…
Yae?
…do mnie nie podobne
Po moim policzku bezgłośnie spływa łza
Mówią mi
Że pierwszy raz zakochałam się
Potrzebuję cię, potrzebuję cię
Potrzebuję cię
Tak pewna byłam tego
Że ludzie
Łatwo zakochują się
Harumichi…
jesteś moją pierwszą miłością.
Gdybym nigdy nie spotykała cię
Nie wierzę, że ktokolwiek inny sprawiłby
Bym mogła poczuć się tak
Moje serce zbyt głośno bije mi
A nogi niosą wbrew woli mnie
I łza po policzku spływa mi
Inni powtarzają mi wciąż
Że to moja pierwsza miłość jest
Potrzebuję cię, potrzebuję cię
Cały ten czas
Szukałam wyjaśnienia
Czuję papierosy.
Pamiętasz?
Smak papierosów.
Gdybym nigdy nie spotkała cię
Pewnie żyłabym
Nie wiedząc, po co urodziłam się
Tak krucha, że słowo może zmiażdżyć mnie
Chcę zadedykować ci
Porę roku, co nie wróci już
Appaushi…
I potwierdziła odejście swe
Niezręcznie…
Ma pani ochotę?
Dziękuję bardzo.
Jest tuż o krok
Więc nie gonić za nią byłby grzech
Czy to słuszne, czy też nie
Nie wie nikt
Młoda gałązka na wietrze drży
Z wolna ku słońcu się pnie
Drobnostki radość przyniosły nam
Drobnostki zadały nam ból…
DZIĘKUJĘ CI BARDZO
LOTNISKO BAKKI
Lewa.
Potwierdzam.
- Potwierdzam. - Prawa.
- Potwierdzam. - Światła ostrzegawcze.
Potwierdzam.
To była moja pierwsza miłość
Potrzebuję cię, potrzebuję cię
Potrzebuję cię
Proszę o uwagę.
Witamy na pokładzie.
Miłej podróży.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Sprawdzę samolot.
- Zapomniałem o czymś. - Tak?
KONIEC
Napisy: Marcin Chojnowski