SERIAL NETFLIX
INSPIROWANY PIOSENKAMI „FIRST LOVE” I „HATSUKOI” HIKARU UTADY
Czemu to się rusza?
Wracaj tu!
Masz mnie!
Gdzie jesteś, Tsuzuru?
Zniknął… Tutaj! Przestraszyłeś mnie!
Gdzie jest?
Tu.
Tu jesteś!
Co to?
Obrazki się różnią.
Buty…
Buty?
Co to? Słonko?
Ikra łososia.
Ikra łososia?
Rozumiem.
Już jestem.
Tatusiu, wróciłeś.
Wróciłem.
Cześć.
Proszę.
Co to?
Kupiłem kilka, żeby miał z czego wybrać.
Hej, Tsuzuru!
Niecierpliwy jak zwykle!
Ale ja nie mogę.
Co? Możesz.
Co ty na to?
- To mogę. - Kopnij.
- Umiem kopać. - No to spróbuj.
- Pewnie nie potrafię. - No to może to?
Kosshi, podaj mi to do czyszczenia uszu.
I dolej mi kawy.
Kosshi, muszę to skopiować, pchnij mnie tam.
- Kosshi! - Jezu. Zawracanie głowy!
Dopiero co wyszedłeś ze szpitala, odpoczywaj w domu.
Najwygodniej mi w pozycji siedzącej.
Nie ma papieru.
Papier…
Aresztowany Gokita najwyraźniej tonął w długach.
Wyraźnie dokonał nadużyć w firmie.
Chciał skraść jej plan biznesowy i uciec.
Naprawdę?
Ta kobieta, którą ocaliłeś,
to chyba była tamta taksówkarka?
Twoja pierwsza miłość, która straciła pamięć.
Skąd…
Jeszcze pytasz?
Ryzykowałeś dla niej.
Przez cały czas nic tylko płakała.
Dlaczego jej nie powiesz,
że kiedyś byliście w sobie zakochani
i w poważnym związku…
Czemu miałbym powiedzieć jej teraz?
Wspomnienia przyniosłyby jej ból.
Nawet jeśli jej powiem, to co to zmieni?
- Znów zaczyna boleć. - Idź już do domu!
Boli.
Panie Namiki?
Hej.
Harumichi!
Halo?
Hej!
Ktoś się właśnie zgłosił do specjalnego zadania domowego.
Może panna Noguchi mi odpowie?
Kiedy zmieniła się ich relacja?
Chyba…
Pewnie wtedy,
gdy pan Darcy wyznał swoją miłość.
Bardzo dobrze.
Powiesz nam, co jeszcze wydarzyło się w tej powieści?
Początkowo efekt był może i kiepski,
ale odważne wyznanie pana Darcy'ego wszystko zmieniło.
To prawda.
Dziękuję, panno Noguchi.
Przejdźmy do kolejnego rozdziału.
Strona 21.
Chciała pani mnie widzieć.
Uczyłaś się gdzieś za granicą?
Skądże.
Nigdy nawet nie byłam poza Hokkaido.
Miałaś więc dobrego nauczyciela.
Ojciec przysłał mi Harry'ego Pottera.
Kiedy pracował za granicą.
Czytałam go codziennie dla rozrywki,
aż w końcu zaczęłam go rozumieć.
Tak zakochałam się w angielskim.
Nic dziwnego, że mówisz klasycznym angielskim.
Po wakacjach będzie konkurs oratorski.
Myślę, że powinnaś reprezentować szkołę.
Co ty na to?
Co?
Będę twoim prywatnym kierowcą, aż nie skończysz swojej rehabilitacji.
Mogę oszczędzić ci chodzenia.
Nie mogę cię o to prosić.
Nie doceniasz mnie, jestem jednym z czołowych pracowników!
Na dowód mam taki znaczek.
Rany.
Ale nie o to chodzi.
Dowiedziałam się z Internetu,
że po operacji najlepiej jest siedzieć.
Moja taksówka przewiezie cię od drzwi do drzwi.
I nic ci nie policzę.
To ekonomicznie i fizycznie optymalna opcja.
Pani Noguchi…
Pozwól mi to zrobić.
Chyba tylko tak mogę pomóc.
Może to była twoja praca, ale mnie ochroniłeś.
Ryzykowałeś życie.
Dlatego też chcę wykonać dla ciebie swoją pracę.
Poza tym…
Nieważne.
Zadzwoń po mnie, jeśli będziesz chciał gdzie jechać.
Proszę przodem!
Nalegam.
Proszę.
Nie spiesz się.
Dokąd pojedziemy?
Do hotelu Park.
Dobrze.
To randka?
Nie.
Spotkanie naszych rodziców.
To może się przydać.
Rany…
SOBOTA, 11 SIERPNIA
Proszę.
Dziękuję.
I jeszcze te.
Mam też gumy, jeśli wolisz. I ciastka.
Wezmę jednego.
Masz może kompas i latarkę?
Mam.
Proszę.
Wybacz.
Grunt to przygotowanie.
No widzę.
Dokładnie.
- Harumichi, prędzej! - Sorry, zaspałem!
Jeśli zdążymy na busa do Kushiro o 22, złapiemy pociąg o 08.01.
Na dworcu wynajmiemy rowery i…
dotrzemy do Utoro przed 10!
Zwrócimy rowery przed 16.30 i wrócimy pociągiem o 16.51.
Zaczekaj na nas!
O której jest następny?
Za godzinę.
Nie zdążymy przesiąść się na linię Senmou.
Odpuszczamy sobie miasto?
A jeśli zacznie padać?
Mam kompas, gdybyśmy się zgubili,
latarkę, środek odstraszający owady.
To na niedźwiedzie.
Oraz prowiant.
To miał być tylko piknik.
Należy przygotować się na najgorszy scenariusz.
Proszę.
A co z tym konkursem oratorskim?
Odmówiłam.
Co?
Czemu?
Dlaczego to zrobiłaś?
Bo nie ma mowy, żebym go wygrała.
Nigdy nie mieszkałam za granicą. Zrobię z siebie pośmiewisko.
Jedyną wadą mojej dziewczyny jest brak wiary w siebie.
„Zrobię z siebie pośmiewisko.
Mogę ich rozczarować”.
Twoja inteligencja sprawia, że wybiegasz w przyszłość,
oczekujesz porażki i jesteś defensywna.
To samo powiedział mi tata.
„Gdybyś była zapolowym wygrałabyś Złotą Rękawicę”.
Twój tata?
Ostatni raz widziałam go ze trzy lata temu.
Nie chcesz go widywać?
Mama tego nie chce.
Rozumiem.
Ruszajmy!
Dokąd?
Mieszka w Otaru, tak?
Zdążymy wrócić ostatnim lotem.
Lotnisko?
- A nasze plany? - Zmieniam je!
- ! - Serio?
- Poczekaj. - Idziemy!
- Mówisz serio? - Zobaczysz się z ojcem!
ZAJĘTE
Dziękuję bardzo.
Uważaj na siebie.
Harumichi.
Wybacz.
Wszyscy już są.
Poczekaj.
Już.
Tata był u fryzjera, ale efekt jest raczej kiepski.
HOKKAIDO, OTARU, STYCZEŃ 2007 ROK
No i gotowe.
Tego jest tylko tyle…
Yae, żona dr. Togawy nie je słodyczy.
Przepraszam.
- I… - Tak?
Musisz odnosić się do żony dr. Okochiego z jak największym szacunkiem.
Ma spore koneksje w Akademii Medycznej Otaru.
Postaraj się dla dobra przyszłości Tsuzuru.
Dobrze.
- Tsuzuru, muszę posprzątać. - Oraz…
Na górze czeka wybrany przeze mnie strój. Przebierz się.
Dobrze.
Jak było w Wenecji?
To idealne miejsce do odwiedzenia z kochankiem.
To romantyczne miasto.
- Zazdroszczę. - Wybaczcie.
Ślicznie wyglądasz, Yae.
To Gucci?
Gdzie chodziłaś na studia?
Na Uniwersytet Touou, ale przerwałam naukę, by urodzić syna.
Co robią twoi rodzice?
- Mama pracuje w fabryce… - Firma twojej mamy
współpracuje z lotniskami, prawda?
Co za światowa rodzina.
To wspaniale.
Pani Sonobe, podobno pani najstarszy syn jest w Bostonie.
Dzięki pani i dr. Okochiemu.
- Miał dobre oceny. - Tak?
Witaj w domu.
Powinnaś być w łóżku.
A co z kolacją?
Już jadłem.
- Twoja mama dzisiaj… - Miałem rano trzy operacje.
Dwa guzy mózgu i jeden tętniak.
Potem musiałem przygotować się na konferencję.
Masz mi do opowiedzenia coś ważniejszego od tego?
Idę do wanny.
Mamo.
Wybacz, Tsuzuru, obudziłam cię?
Chodź.
Wspaniale!
Będziemy w Otaru przed południem.
Naprawdę?
- Trzymaj. - Dziękuję.
Przychodziłam tu, gdy byłam mała.
Jeśli dobrze poszedł mi sprawdzian albo gdy mama była w dobrym nastroju,
kupowałam w kafejce na górze koktajl owocowy.
Fajnie
Obiecaj, że nie będziesz się śmiał.
No jasne.
Stewardess?
Ty?
Wspaniały pomysł!
Świetny!
Tak.
Byłabyś w tym dobra.
Bez wątpienia!
Gwarantuję.
Tak sądzisz?
Rozumiem.
YAE NOGUCHI – NOWA WIADOMOŚĆ
PRZYJADĘ PO CIEBIE JUTRO O TEJ SAMEJ PORZE
DOBRZE, DZIĘKUJĘ
Jak to jest, samemu latać?
W szpitalu powiedzieli, że byłeś pilotem.
Silniki włączone.
Pas 34 gotowy, pozwolenie na start.
Pozwolenie na start. Silniki włączone.
1010.
Siedemset, 800, 900, 950, prawie wystarczająca moc.
Pas gotowy.
Zwolnić hamulec.
Siedemdziesiąt, twoje stery.
Mam stery.
Startuje się tylko raz.
- Rotacja - Rotacja.
Nie ważne, ile razy to już robiłem, ten moment zawsze wzbudza emocje.
Wciąganie podwozia.
- Czysto. - Podwozie w górę.
To wszystko to przeszłość…
Mgły i chmury,
wiatr i promienie słońca,
gdy wystartujesz pierwszy raz z wyostrzonymi zmysłami,
twoim oczom ukaże się niesamowity widok.
Jakby świat ciepło was witał.
Płynące chmury,
błękitny ocean
i ten niekończący się horyzont.
CHCIAŁBYM MÓC CI TO POKAZAĆ
Yae Noguchi!
A gdzie przyjaciel, z którym przyjechałaś?
Woli zjeść jeżowca albo ikrę łososia niż węgorza.
Węgorze je się w lecie!
Dziękuję za cierpliwość.
No proszę!
Wygląda pysznie!
Smacznego.
Ale dobre.
Delicje.
Naj częścią węgorza jest ogon.
Naprawdę?
Tak.
Dowiedziono tego naukowo.
Zawsze dajesz mi najsmaczniejsze kąski.
Tak?
To prawda!
Szczypce kraba, stek marmurkowy, truskawkę z ciasta…
Tak robią rodzice.
Tak?
No tak.
Dziękuję.
Nie miałem okazji dać ci prezentu z okazji przyjęcia na studia.
Z Ginzy?
Otwórz.
Pióro?
Wieczne pióro.
Co sprawiło,
że zadzwoniłaś do mnie o 7 rano i jechałaś tu kawał drogi?
Założę się, że nie powiedziałaś matce.
Tokio to naprawdę takie fajne miasto?
Tak, wspaniałe.
Jest pełne sprzeczności.
Jest ordynarne i wyrafinowane,
grzeszne i święte, moralne i zepsute,
niezmiennie zmienne.
Jak ty i szczerość?
To nie jest sprzeczność!
Wypróbuj je.
Ale co mam napisać?
Powinnaś wybrać zdanie, którym zawsze będziesz testować pióra.
Dzięki temu będzie ci łatwiej je porównać.
Jakie?
Jakie chcesz.
„Czyste niebo, szczęśliwy dzień”.
Albo wiersz Bashy.
A co ty piszesz?
YAE NOGUCHI
Moje imię?
Najpiękniejsze japońskie słowa.
Proszę.
HARUMICHI NAMIKI
Co to?
Sekret.
- Kto to jest? - Nie powiem.
To imię jakiegoś chłopaka?
- Ładne, prawda? - Nie.
- Powiedziałeś, że może być cokolwiek. - Ale nie to!
Nie po to kupiłem ci to pióro!
Przestań…
YAE NOGUCHI – HARUMICHI NAMIKI
Rany…
Ty jesteś Uramichi?
Harumichi.
Dobrze.
Rozumiem…
Co podoba ci się w Yae?
To przeznaczenie.
Nikt nie może zmienić tego, co czuję.
Nawet jej ojciec.
Dlatego…
chcę być dla niej dobry.
Kocham ją,
chcę jej więc dać, co we mnie najlepsze.
Choć teraz nic nie mam.
Nie skrzywdź jej.
Oczywiście.
Chciałeś nazwać mnie hipokrytą.
Tak.
To znaczy…
Tak.
Gnojek z ciebie.
Twój tata to dobry człowiek.
Jest miły, ma imponującą wiedzę i jest wrażliwy.
Ale jest też kłamcą.
Nim się urodziłam, mój tata spłodził dziecko innej kobiecie.
Myślę, że mama zaszła w ciążę, próbując go odzyskać.
Ale ostatecznie to nie nas wybrał.
„Spotkajmy się.
Niedługo”.
„Pojedźmy gdzieś razem”.
Nigdy nie dotrzymywał obietnic.
Zawsze robiłam sobie nadzieję,
a po rozczarowaniu myślałam o niej.
„Ona pewnie patrzy na gwiazdy i krajobrazy,
które tata obiecał mi pokazać”.
Sama wiem,
że muszę o tym zapomnieć.
Boję się, że pewnego dnia zupełnie go stracę.
Próbuję się powstrzymać, nim wszystko sknocę, będę zraniona.
Wiedz jedno.
Nigdy cię nie opuszczę.
Zawsze będę przy tobie.
Przykro mi, że spóźniliśmy się na lot.
To nie twoja wina.
Chcesz już spać?
Na pewno?
Witam w domu.
Cześć.
Rozmawiałam z mamą Nonko.
Przepraszam.
Dokąd pojechałaś po tym, jak okłamałaś własną matkę?
Yae.
Odpowiedz.
Przepraszam.
To przeze mnie.
Bardzo chciałem zobaczyć niedźwiedzia polarnego w zoo w Asahiyamie.
Obiecałeś mi coś.
- Co byś zrobił, gdyby coś się stało? - To nie tak.
Bardzo mi przykro.
Może najpierw
wejdźcie do środka.
- Mamo! - Wchodźcie.
Szybciej.
ZAJĘTE
Otworzę drzwi.
Dziękuję.
Jutro o tej samej porze?
Dobrze.
Jutro mam ostatnią sesję.
Naprawdę?
Miło mi to słyszeć.
Chciałbym gdzieś potem się wybrać.
Możemy?
Oczywiście.
W takim razie…
Dobranoc.
Uważaj na siebie.
Ale super! Diamond Princess stąd zdaje się taka malutka!
Rany…
Przepraszam, że ciągnąłem cię taki kawał.
Byłaś na Mount Tengu?
Miałam parę kursów z jej podnóża.
Jaki byłeś w ogólniaku?
Robiłem wiele głupich rzeczy.
Podobała mi się jedna dziewczyna.
Właściwie to podobała się większości chłopaków.
Zdobyłeś ją?
Oczywiście.
Zapytałem ją bez ogródek,
czy będziemy chodzić.
Naprawdę?
To mój pierwszy raz.
- Mój też. - Serio?
No to super.
Mam pewne marzenie.
Ale…
jaki świat się w nim kryje?
Róg ulicy oświetlony gazową lampą?
Może słychać w nim gwizd lokomotywy na opustoszałej stacyjce?
Można pomyśleć, że mówię o baśniowych krainach,
ale ja widziałam je naprawdę.
Istnieją w świecie książek,
którymi dzielił się ze mną ojciec.
Przepraszam.
Sama nie wiem…
Skąd to?
To chyba jak wtedy,
gdy wzruszasz się przy filmikach z psami, biegnącymi za właścicielami.
Ostatnio łatwo płaczę.
A ty?
Jaka byłaś w ogólniaku?
Już zapomniałam.
Nie pamiętam nawet, co jadłam na obiad.
To okropne.
Pewnie promieniałaś.
Tak jak teraz.
Robię pierwsze kroki w kierunku spełnienia tych marzeń.
Będę biec tak szybko, jak tylko mogę, z otwartymi ramionami,
w stronę mieniącego się świata, który na mnie czeka,
wierząc, że pewnego dnia
ja też będę mogła latać.
Idealnie!
Yae!
To moja córka.
Moja córka.
Wspaniale ci poszło!
Staram się nie myśleć o tym,
jaka była moja przeszłość…
ani jaka będzie moja przyszłość.
O tym, że poddałam swoje marzenie, a moje życie z Tsuzuru…
O tym, że niczego w życiu nie osiągnąłem.
W przyszłości też mnie raczej nic nie czeka.
Mam dość
nadziei i rozczarowań.
Ale czasem…
niezwykle rzadko…
mam niejasne przeczucie.
W moim miernym, nic nieznaczącym życiu…
czuję gdzieś głęboko w sobie,
że utraciłam coś niezwykle ważnego.
Uwaga.
Kolejny pociąg będzie dziś ostatni.
Prosimy o punktualne stawienie się na peronie.
Wybacz.
Idziemy?
Napisy: Marcin Chojnowski