NETFLIX — SERIAL
INSPIROWANE „FIRST LOVE” I „HATSUKOI” HIKARU UTADY
Raz.
Dwa.
Trzy.
Cztery.
Pięć.
Sześć.
Halo?
Noguchi?
Skąd wiedziałeś?
Czy to nie oczywiste?
Jasne.
Tak.
Gdzie jutro idziemy?
Gdzie tylko chcesz.
Halo? Akemi?
Wiesz, że…
Co z tym telefonem?
Halo, Akemi?
- Akemi… - Rozmawiam przez telefon!
Przepraszam.
To moja mama.
W porządku.
Czyli jutro.
- Halo? - Przepraszam.
Będę czekał jutro o 11 przy wejściu do parku.
Dobrze.
Pewnie.
Dobranoc.
„Dobranoc”.
Dobranoc.
Tak?
Już idę.
- Dzień dobry. - Witam, paczka do pani.
- Proszę tu podpisać. - Dobrze, tu?
- Dziękuję. - Dzięki.
MOŻE CZASAMI PÓJDZIESZ NA RANDKĘ. TSUZURU
Halo?
Chyba zostawiłem coś w waszej taksówce.
Była żółta.
Za kierownicą siedziała kobieta.
Tak.
Nie ma u was kobiet?
Rozumiem.
Dobra, dzięki.
Jesteś bardziej nieustępliwy, niż się wydaje.
Zamknij się.
Nie wtykaj nosa w nie swoje sprawy.
Nie rób ze mnie zboka.
Komunikacja bezprzewodowa to najlepsze hobby.
To romantyczna wymiana, że tak powiem.
O czym ty mówisz?
Wróciła.
Chociaż ją ostrzegałem.
Dobra, ja pójdę.
Hej.
Hej!
Przepraszam.
- To nic. - Spóźniłam się.
Jak słodko.
Chcesz się napić?
Dziękuję.
Pijesz?
- Mogę się napić. - Naprawdę?
- Zdrowie. - Zdrowie.
Dzięki za dzisiaj. Zdrowie.
Makiyama, możesz najpierw spróbować z solą?
Dobrze.
Neurochirurdzy są najgorsi.
Myślą, że są najlepsi.
A co jest złego w jedzeniu tego z sosem?
Chiba.
Nie mieszaj wasabi z sosem sojowym.
Życie z nim musi być ciężkie, Mitsuka.
Cóż.
Jak poznałeś swoją żonę?
Cholerny kombinator.
Gość miał operację, spóźnił się dwie godziny
i wyrwał najładniejszą dziewczynę.
Określ swój cel i rozpracuj go krok po kroku.
Makiyama.
Przy operacjach i dziewczynach liczy się szybkość.
Tak.
Ale błagam cię, tym razem nie zawal.
Masz taką piękną, młodą żonę.
Wyciągnąłem wnioski.
Dzięki za kolację.
W przyszłą sobotę, Tsuzuru…
Wiem, o piątej przyjeżdża profesor.
Tak.
Dr Okochi wziął mnie pod skrzydła.
Słuchaj jego wskazówek.
Przyjedzie z daleka, by się z tobą spotkać.
Bądź miły.
Dobrze.
Mogę już iść?
Mam lekcje.
Makiyama, ty też zrób lekcje.
Dobrze.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Dziękuję.
Dzięki.
Co?
Wszystko gra?
Tak, w porządku.
Czy w rzeczach znalezionych była niebieska gumka do włosów?
Nie.
Nie widziałem.
Jasne.
Swoją drogą,
czy ten sprzęt potrafi przechwycić sygnał?
Co?
- Proszę, nie. - Co?
Chyba nie chcesz nasłuchiwać niezliczonych kanałów CB,
by znaleźć przypadkową dziewczynę, która może być twoją pierwszą miłością.
Ty tak na serio?
- Da się to zrobić czy nie? - Pewnie, że się da.
Ale to jak szukanie igły w stogu siana.
Wszystkiego nie usłyszymy.
- Pokaż, jak się tego używa. - Nie ruszaj!
- Nie poznasz jej po głosie. - Poznam!
Poznam, gdy ją usłyszę.
Dobra.
W końcu w tym mieście są tylko dwa miliony ludzi.
Może ją znajdziesz, jeśli jest wam to pisane.
Tylko słuchamy.
Nie przeginaj, dobrze?
Nie jest włączona.
Najpierw ją włącz.
Tak!
Yae, jesteś coraz lepsza!
Oglądałam YouTube'a.
W stylu Ritsuko Nakayamy, która w 1970 świetnie grała.
Masz dobrą passę? Jakiś kawaler?
Cóż…
- Panie Outaro? - Tak?
Gonię pana.
Chcesz potrenować w weekend?
Urabe Outaro ze średnią 193 może ci dać prywatne lekcje.
Pewnie.
Byłoby miło.
- Panno Noguchi! - Tak?
Pojedziesz za 10 minut do Hinode?
Dobrze.
Chwileczkę.
- Dzięki. Lecę! - Zgodziłaś się?
- Szczęściarz! - Na pewno stało się coś dobrego.
- Co? - Gratulacje.
Coś słyszałem!
Ale wiesz,
możesz się rozczarować, gdy się spotkacie.
To twoja pierwsza miłość,
możesz ją idealizować.
Gdyby była w twojej klasie,
starzałaby się równo z tobą…
Zamknij się już. Idź sobie.
Dobrze.
Pod budynek Shiraishi, tak?
Jeśli chodzi o auto…
Informacja o korkach. Minamikujo-bashi. Z powodu wypadku…
Mogę być tam za jakieś osiem minut.
- Dobrze! - Podjadę od Park Court…
Proszę.
Gdy już ruszymy, proszę jechać objazdem.
Halo? Jeśli chodzi o klienta z rezerwacją…
Samochód jest na alei Kanjo-dori…
Numer 115, kieruję się…
Namiki!
Tu jestem.
Czy to dziwne?
Szanse, że spotka się dwoje ludzi i będą mieć ze sobą coś wspólnego,
są jak dwieście tysięcy do jednego.
Gotowa?
A szanse na poznanie kogoś
to milion do jednego.
Zbliżenie się do kogoś to 20 milionów do jednego.
Uznanie kogoś za przyjaciela to 200 milionów do 1.
A najlepszego przyjaciela to dwa miliardy do jednego!
Aż wreszcie…
spotkanie bratniej duszy.
Tak.
Szansa wynosi…
Chodź!
Sześć miliardów do jednego!
Ale jeśli założyć, że żyjemy około 80 lat, prawdopodobieństwo urodzenia
i prawdopodobieństwo, że twoi rodzice się spotkają…
Możesz zapomnieć o tych szczegółach.
Właściwie…
cuda są obłędne, co?
Totalnie.
Cuda są obłędne!
Powtórz, proszę.
Przyjąłem, 232.
Kita Hachi-jo jest zatkana…
Przekaż, że będziemy za 15 minut.
Dzięki.
- Kosshi! Obudź się! - Przepraszam!
Panie Outaro?
Co?
Ach, nie…
Nie trzeba!
Złapałem kontuzję, trenując do naszej sesji treningowej.
Lekarz kazał mi odstawić kręgle na miesiąc.
Zmokniesz.
Nie szkodzi.
Wszystko dobrze?
Jak najbardziej. To tylko zapalenie.
Nic mi nie jest.
Nic, ale…
Niech to.
Zawsze taki byłem.
Nakręciłem się przed wycieczką szkolną, ale w przeddzień się połamałem.
Przed egzaminem miałem zapalenie wyrostka.
Zawsze zawalam ważne sprawy.
„Pech, nieszczęście i cierpienie” to moje drugie imię.
Po pierwsze, pada.
Do tego, gdy tu szedłem, spadły mi okulary.
Przepraszam, że zmarnowałem ci dzień.
Zaprosiłbym cię na lunch,
ale pewnie wszystko jest zamknięte.
Może spróbujmy mówić przeciwieństwo tego, co myślimy.
Co?
Deszcz…
przemoczył mnie do suchej nitki,
jak przyjemnie!
Zaczekaj!
Niebo jest takie czyste,
a moja skóra tak nawilżona.
Dwie pieczenie na jednym ogniu!
- Twoja kolej! - Sam nie wiem!
Ktoś mi ukradł parasol w sklepie,
ale cieszę się, że przyda się jakiemuś draniowi!
Tak! Kontynuuj!
Kurczę, mam spuchniętą rękę!
To dowód, że nadal żyję!
Urabe!
Dziękuję!
KEISEI TRANSPORT
Przepraszam.
Chcę zapytać o kobietę, która jest tu kierowcą.
Chodzi o Yae?
Zgadza się.
Tak…
Jest tutaj?
Zobaczmy.
Nie, dziś ma wolne.
Rozumiem.
YAE NOGUCHI
Przepraszam, pan w jakiej sprawie?
Nieważne, to nic takiego.
Dziękuję.
Proszę.
Częstuj się.
Nie lubię krewetek.
Co?
Są takie pyszne.
Gdy byłem dzieckiem,
mały rak prawie odgryzł mi nos.
Mogę zjeść krewetkę, ale pewnie będą mnie nienawidzić.
- To ja zjem. - Proszę bardzo.
Dobrze.
Co sprowadziło cię do Keisei?
Studiowałem mokkan na uniwersytecie.
Mokkan?
Zgadza się.
Mokkan
to starożytne drewniane tabliczki, które stosowano jako notatniki.
Nic dziwnego, że nie pomogło mi to w znalezieniu pracy.
Jesteśmy straconym pokoleniem.
Po studiach zawaliłem mnóstwo rozmów kwalifikacyjnych.
Powtarzali mi, że za mało się staram.
Rozumiem.
W końcu dostałem pracę,
w której musiałem mówić pracownikom starszym ode mnie o 30 lat,
że zostali zwolnieni.
Gdy kupiłem półroczną sieciówkę,
zobaczyłem swoje nazwisko na ostatniej stronie listy egzekucyjnej.
Ale czuję, że ta robota jest dla mnie.
W taksówce można usłyszeć prawdziwe opinie klientów.
Dziękuję.
Lubię mokkan,
bo nie były przeznaczone dla przyszłych pokoleń.
Można poznać prawdziwe opinie żyjących przed wiekami ludzi.
„Żona kiepsko gotuje”.
„Szef jest surowy”.
Pewnie piszący nie spodziewali się, że wieki później ktoś to odkopie.
Właśnie.
Może spróbuję.
Krewetki.
Jesteś pewien?
Co?
Rękoma.
- Zobaczmy. - Dobrze.
I jak?
Ale…
Nie takie złe.
Nawet smaczne.
A ty?
Dlaczego jeździsz taksówką?
Nie ma o czym opowiadać.
Serio? Ale…
Na pewno coś jest.
Jakieś wydarzenia, które wpłynęły na twoje życie.
Przypadkowe spotkanie.
Ludzie składają się ze wspomnień i spotkań.
To tylko efekt.
Spotkaniami rządzi przypadek, nie wierzę w przeznaczenie.
Rozumiem.
A na przykład…
w Titanicu?
Jack był kimś wyjątkowym dla Rose.
Wybacz, nie widziałam tego filmu.
Mogę prosić?
Jeszcze jedno piwo.
Witaj w domu.
Czemu tak płaczę, skoro wiem, że i tak zatonie?
Gdzie byłeś?
Przejść się.
Proszę ustawić się w kolejkę, a za chwilę państwa obsłużymy.
Osoby, które przyszły na Titanica, proszę przejść na przód.
Proszę przygotować bilety.
Lepiej chodźmy na Armageddon.
Obejrzyjmy Titanica.
Widziałaś go pięć razy.
Za piątym razem płakałam najbardziej.
Jak możesz płakać, skoro wiesz, że on zatonie?
Widać tak lubię.
Proszę przygotować bilety na Titanica.
Dobrze. Otwórz oczy.
Ja lecę, Jack!
Nie zrobię tego.
Chodź!
- Nie! - Tak!
Szybko!
Dalej.
Dobrze. Otwórz oczy.
Ja lecę, Jack!
- Ludzie się gapią! - O nie! Ludzie się gapią!
Nie możesz tu siedzieć…
Ktoś to tu zgubił, prawda?
Nie.
Daj mi to.
Nie, dzięki.
Dlaczego? Dalej.
Nie, mylisz się.
Ona dzisiaj nie przyjdzie.
Przychodź tu tylko na mojej zmianie.
Głowy nie dam, ale spróbuj w sobotę wieczorem.
Tylko nie urywaj się ze szkoły.
Bo skończysz jak ja.
Nasz ostatni pocałunek
Miał smak papierosów…
Masz.
- Na pewno? Masz. - Tak.
…gorzki smak
Jutro o tej porze…
Znowu tego słuchasz?
Cóż…
Widać tak lubię.
I o kim będziesz myśleć
Zawsze będziesz moją miłością
Jeśli pewnego dnia Znów się w kimś zakocham
Przypomnę sobie miłość Której mnie nauczyłeś
Zawsze będziesz tym jedynym
To nadal smutna piosenka o miłości
Aż nie zaśpiewam…
Smakuje jak papierosy.
Nazywaj to „smakiem”.
Tsuzuru!
Chodź przywitać się z dr Okochi.
Tsuzuru?
Tsuzuru!
Witam.
Proszę tu podpisać.
Chcę się dostać na pierwsze piętro.
Harumichi!
Woźny prawie mnie dorwał.
Pan Nagato? Z kucykiem?
Tak, miał kucyk.
Znalazłeś moją gumkę?
Na to wygląda.
Ten chłopak…
Przypomnij, jak masz na imię?
Tsuzuru. Tsuzuru Kosaka.
Jestem Uta.
Mam 16 lat.
Tańczę, chociaż nie znoszę etykietek.
Ale jeśli miałabym określić,
jestem ekspresjonistką.
Uwielbiasz Sayoko Yamaguchi,
masz kręćka na punkcie powiedzonek z lat 90. na YouTubie
i za krótko obcięłaś dziś grzywkę.
Jesteś stalkerem?
Obserwuję cię na Instagramie.
Moje konto to ourson627.
Żartujesz.
Ourson?
Ten, który zawsze pierwszy lajkuje moje posty?
Dzięki, Tsuzuru!
Nie do końca rozumiem,
ale gratuluję!
Kurczę, muszę lecieć do pracy.
Kiedy mogę wrócić?
Może w czwartek?
Za dnia będzie tu kucyk, przyjdź wieczorem.
Dobra.
Dzięki!
Masz otwartą buzię.
Już jestem.
Gdzie byłeś? Dr Okochi czeka!
Przepraszam!
- Jeszcze nie skończyłem, Tsuzuru! - Przepraszam. Wiem, że zawaliłem!
Załóżmy, że pierwiastek z dwóch jest liczbą wymierną.
Innymi słowy załóżmy, że wynosi B podzielone przez A.
Przepraszam.
Podnieś obie strony do kwadratu,
to dwa wyniesie B do kwadratu przez A do kwadratu.
Dwa razy A kwadrat równa się B kwadrat.
Teraz to przepisz.
Skoro dwa mamy po lewej, to jest to liczba parzysta,
tak jak B do kwadratu.
Czyli B jest parzyste, ale…
Tsuzuru.
Tsuzuru? Kolacja.
Tsuzuru.
Kolacja.
Dobrze.
POKAŻ DZISIAJ, CO POTRAFISZ!
NIE MUSISZ SŁUCHAĆ, ALE TRZYMAJ
MAMA NOWA WIADOMOŚĆ
CO? TO CUDOWNE! WZRUSZAJĄCE!
INNI TEŻ POWINNI TO POZNAĆ, NIE TYLKO JA!
Jak sprawy?
Aż para z uszu leci.
Widzisz? Mówiłem.
Co?
Czy to dziwne?
Czekaj!
Co?
O co chodzi?
No powiedz.
Kawałek „Najokrutniejszy miesiąc”…
Uwielbiam go.
Podobał mi się też…
„Kyuso no yume”?
Skąd wiedziałeś?
To oczywiste.
Co? Wkurzyłam się.
Jeszcze jedna mi się podobała.
Czekaj, nie mów.
„Planety”.
Łatwo cię przejrzeć.
A niech to.
A jak spotkanie z nią?
Była cudowna.
Gdyby był przycisk „lajk”, nacisnąłbym go tysiąc razy.
Aż tyle?
Dziękuję.
Moje imię.
Pierwszy raz czułem się szczęśliwy, że ktoś mówi do mnie po imieniu.
Dlaczego wybrałaś imię Tsuzuru?
Powiadają…
że dzieci same je ujawniają.
Może dlatego.
Wiedziałam to, gdy pierwszy raz cię ujrzałam.
Rozumiem.
Chcesz?
Tiramisu domowej roboty.
Brzmi nieźle.
Ale affogato też jest dobre.
Dzisiaj nie trenuje?
Trenuje, ale ja mam dość na dziś.
Dlaczego?
Spędzam dzień z tobą.
Chciałam obejrzeć film, więc może pójdziesz?
- Teraz? - Tak.
Chcę zobaczyć tych…
No wiesz.
A…
Avengersów!
Serio?
Tak.
Przyjadę po ciebie o dziewiątej, więc baw się dobrze.
Dobrze?
No leć.
Idź już!
No idź!
Nie zapomnij plecaka.
Czego słuchasz?
Niczego.
Następnym razem mi pokaż.
Dobrze.
Co to?
Tu jestem!
Harumichi.
To moja mama.
To gość, o którym mówiłem.
Miło poznać. Jestem mamą Tsuzuru.
Dziękuję za opiekę nad Tsuzuru.
Harumichi?
Przepraszam.
Cześć.
Na razie.
Jak Avengers?
Wszyscy zginęli.
Co? Oni giną?
Napisy: Marcin Łakomy