Pani Léger, panie Tomine.
Poddam państwa drugiemu testowi Alexandre'a Légera.
Wybrał on obraz, a jedyną wskazówką jest słowo „związek”.
Proszę uważnie przyjrzeć się obrazowi.
Macie dwa tygodnie, by dopasować do niego wino.
KROPLE BOGA
Wkrótce rozpocznie się konferencja prasowa z Noboru Tomine.
Rzadko występuje on publicznie, ponieważ nienawidzi mediów.
Jednak jego wnuk, Issei, ogłosił,
że zawalczy o spadek po Alexandrze Légerze,
autorytecie branży winiarskiej.
Według nieoficjalnych źródeł...
Oto on. Pan Noboru Tomine.
Świat się zmienił.
Jak mówiłem, Japonia się zmieniła.
Skoro się zmieniła,
to zmienić może się również stary człowiek taki jak ja.
Mój wnuk, Issei Tomine, też się zmienił.
Zanurzył się w świecie wina,
tradycyjnie zarezerwowanym dla ludzi Zachodu.
Błyskawicznie potwierdził swój talent przed światem.
Będę wspierał Isseia.
Z całego serca pragnę, by wygrał.
Issei,
Tomine Diamonds ci kibicują.
Proszę, wygraj!
Dla nas.
A przede wszystkim dla Japonii.
Bardzo dziękuję.
Mam.
Martwa natura.
Brzoskwinie, pigwy i jaśmin Fede Galizii.
To barokowa malarka z Mediolanu.
Tworzyła w XVII wieku.
Dobrze.
Martwa natura. Takie obrazy reprezentują piękno,
ulotność życia.
Wszystko ma swój kres.
Ludzie obrócą się w proch, a te owoce zgniją w misce.
Piękne.
Dziękuję.
Kruchość życia i przedmiotów.
Pisałaś o tym w książce, nie?
Czytałeś ją?
Tak. Była świetna. Bardzo mi się podobała.
A więc to, czego szukamy, to może być związek między życiem i śmiercią.
Tak, ale jaki to ma związek z winem?
Albo konkretnym winem?
Cóż...
„Związek”?
Nie wiem, jaki to związek, ale czy czerwone, czy białe,
wino musi być włoskie.
Mediolan albo coś z regionu, z Lombardii.
Szukaj wszelkich szczepów.
Mogą nawet pochodzić z XVII wieku, nigdy nie wiadomo.
Aromaty... Brzoskwinia, jaśmin, pigwa.
Wszystkie trzy byłyby idealne, ale dwa wystarczą.
Skończyłem.
No dobra. Dawajcie, idziemy!
Dziękuję.
Wzywałaś mnie?
Co to jest?
Co stało się z tatą?
„Nie szukajcie mnie”.
Zaginął?
- Od kiedy? - Nie o to chodzi.
Jesteś ostatnią osobą, która go widziała.
O czym rozmawialiście?
Issei?
Mówił, żebym wycofał się z konkursu.
Myślałem, że go o to prosiłaś.
Dlaczego miałabym to zrobić? Nigdy bym tego nie zrobiła.
Uznał, że jeśli będziesz walczył o cudzy spadek,
zrujnuje to reputację Tomine Group, a także jego własną.
Kiedy się rozstawaliśmy...
Powiedziałem, że jest tchórzem.
Jak śmiesz?
To wrażliwy człowiek.
Jak mogłeś go tak upokorzyć?
To ty zawsze go upokarzałaś.
Słucham?
Słyszałaś, co mówiłem.
- Musisz iść na policję. - Absolutnie nie.
Nikt nie może się dowiedzieć.
Tata zaginął, a my nic nie zrobimy?
Nie możemy zmusić go do zostania z nami, jeśli chce odejść.
- A jeśli coś mu się stanie? - Nic nie rób!
Wyrządziłeś już dość szkód.
Dziadku, dziękuję.
Za co?
Powiedziałeś, że szczerze życzysz mi wygranej.
Ach, tak. Powiedziałem to.
To prawda, Issei.
Bardzo dziękuję.
To prawda. Musisz wygrać.
Bo nie masz wyboru.
Podjąłeś decyzję samodzielnie, nie konsultując tego z nami,
mimo moich ostrzeżeń.
W konsekwencji
nie należysz już do tej rodziny.
Rozumiesz, Issei?
Nie masz wyboru, musisz wygrać.
Jeśli nie wygrasz, naprawdę wszystko stracisz.
Reputację, honor...
rodzinę, pieniądze, przyszłość.
Nic ci nie zostanie.
Tylko oczy, które zapłaczą.
Życzę ci powodzenia.
Nie.
Wiesz,
myślisz, że jest chora, ale Francuzi...
Tymczasem wy, Japończycy,
skupiacie się na godności, konwenansach, braku dotyku.
Bardzo mi was szkoda.
To chyba stereotyp?
Nazwisko?
Hirokazu Tomine.
W jakich okolicznościach zaginął?
NIE SZUKAJCIE MNIE.
Napisał to?
Tak.
Pański ojciec ma 56 lat.
W tym wieku może decydować, co robić ze swoim życiem.
Martwię się o niego.
Nie ma pieniędzy ani dokumentów.
Nie chcę, żeby wylądował na ulicy, ani żeby coś mu się stało.
Wie pan, ilu dorosłych znika co roku w Japonii?
Wie pan, co możemy zrobić w razie zaginięcia z własnej woli?
Nic.
A kiedy ich znajdujemy,
nie możemy ich zmusić do powrotu, jeśli nie chcą.
Widziałem pana w telewizji?
Nie.
Ach, dobrze.
Cóż,
niewiele możemy zrobić.
Czasem wracają sami z siebie.
Skąd to wiecie, skoro ich nawet nie szukacie?
Chciałem tylko być miły.
Możemy się spotkać?
O której?
Niech zgadnę.
Jestem taka wspaniała,
że chcesz dać mi wywiad na wyłączność na każdym etapie rywalizacji?
Dokładnie tak.
Poważnie?
Co się dzieje?
Zwykle jesteś taki dyskretny.
Mogę ci zaufać?
Jestem dziennikarką.
Przepraszam.
Nic, co powiesz, nie opuści tego miejsca.
Mój ojciec zaginął.
Nie ma telefonu, dokumentów ani karty kredytowej.
Chciałbym, żebyś go znalazła.
Jestem dziennikarką, nie prywatną detektywką.
Widziałem i czytałem to, co robisz.
Podejmujesz ogromne ryzyko.
Wiem, że uważasz mnie za aroganckiego arystokratę.
I może nim jestem.
Rzadko wychodzę na miasto, mam niewielu przyjaciół.
Właściwie...
Dawno się tak przed nikim nie otworzyłem.
Mój ojciec...
Wiesz, że mam segment w talk show.
Udziel mi wywiadu.
Oczywiście na wyłączność.
Nie zapytam, dlaczego zniknął.
Ale musisz się nad tym zastanowić.
Dlaczego właśnie w tym momencie?
Powiedziałem mu okropne rzeczy.
Ludzie nie znikają dlatego, że usłyszeli coś niemiłego.
Może mieć jakieś tajemnice.
Kto nie ma tajemnic?
- Masz zdjęcie? - Słucham?
Zdjęcie ojca.
Ładne.
Jesteś do niego podobny.
Dzień dobry.
Czego się napijesz?
Niczego.
Co się dzieje?
Czemu mnie tu ściągnąłeś?
Muszę z tobą porozmawiać.
Okej.
Wiesz, co dzieje się co roku, 31 marca?
Nie.
Wychodzi nowy Léger Guide.
Przewodnik wychodzi w ponad 70 krajach, w prawie dwóch milionach egzemplarzy.
Tysiąc win, które są degustowane, wymieniane i oceniane.
Luca, dlaczego mi o tym mówisz?
Bo Léger Guide to już nie jest Léger Guide,
jeśli nie wydaje go Léger.
I co?
Widzisz tu innych Légerów?
Mówię o tobie. To ty. Mówię o tobie.
- Luca, daj spokój. - Wiem.
Twoim priorytetem jest teraz konkurs.
Ale twój ojciec marzył o tym, żebyś przejęła nadzór nad przewodnikiem.
Mówił mi o tym. Jestem tylko jego posłańcem.
Jutro rano mamy spotkanie w domu twojego ojca.
Thomasa nie będzie. Damy sobie radę z Lorenzo.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Chciałem zapytać, czy macie akta profesora, który kiedyś tu wykładał.
Między 1990 a 1994 rokiem.
A o co chodzi?
Myślę, że moi rodzice poznali się na jego zajęciach, ale nie jestem pewien.
W tym roku będą obchodzili trzydziestą rocznicę.
Chcę zrobić im niespodziankę i zaprosić tego wykładowcę.
Jak on się nazywa?
Léger. Alexandre.
L-E-G-E-R.
Znalazłem.
Jak długo tu wykładał?
Od kwietnia do czerwca 1991 roku.
Nie spędził tu całego roku? Dlaczego?
Nie mogę tego ujawniać.
Jak długo moi rodzice byli jego studentami?
Honoka Tomine i Hirokazu Onoyama.
Od kwietnia do czerwca. Tak jak ich wykładowca.
Zna pan ich oceny? Moich rodziców?
Tak.
I co?
Nie mogę tego ujawniać.
Poda mi pan nazwiska ich kolegów, żebym mógł zaprosić ich na przyjęcie?
Nie może pan tego ujawniać?
Mógłby mi pan pomóc? W jakikolwiek sposób? To bardzo ważne.
Proszę.
Mam nazwisko tłumaczki z tamtego okresu.
I jej adres.
O ile nadal tam mieszka.
Byłoby świetnie.
- Wybacz. - Nie ma sprawy.
Zrobione.
To Juliette?
- Tak. - Jak długo jesteście razem?
Siedem lat.
Co to za „mhm”?
Nie, to nic takiego. To długo.
To dobrze.
Ale to aż siedem lat.
To punkt zwrotny w związku, prawda?
Granica między tanim winem a Grand Cru.
Żartuję. Pewnie świetnie się znacie. To wspaniale.
A ty jaki masz rekord?
Sześć miesięcy?
Serio?
Często mnie rzucano.
Nie widzieli ze mną przyszłości. Ale ich rozumiem.
Nie wiem, co zrobić ze swoim życiem.
Dlatego siedem lat to dla mnie bardzo dużo. Fiu!
Oświadczyła mi się.
O rany. Nowoczesna dziewczyna.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Chociaż tak naprawdę nie wierzę w małżeństwo.
Znasz wskaźnik rozwodów?
- Pięćdziesiąt procent? - Tak.
A przy drugim małżeństwie?
- Trzydzieści procent? - Sześćdziesiąt sześć.
- Nie wierzę. - A przy trzecim małżeństwie: 75%.
No tak. To szaleństwo.
Już rozumiem, dlaczego tak często cię rzucano.
Jesteś nieznośna.
Jeśli tak chcesz się bawić, też mam teorię. Czekaj.
- Stosunek przyjemności do bólu w miłości. - Dobra.
Podpowiedź: nie ma tu równowagi.
Nie wątpię, ale wcale nie chcę tego słyszeć,
więc zachowaj tę teorię dla siebie.
Chcę pięknego ślubu,
z bliskimi ludźmi, dobrą muzyką, dobrym winem.
Nie obchodzi mnie, czy będę się rozwodził dwa lata później.
Rzadko jest okazja, by otoczyć się ukochanymi ludźmi.
Poza pogrzebami...
...ale to nie mój klimat.
Nie wiem dlaczego, ale myślałem, że przyjedziesz na pogrzeb mojej mamy.
Przyjechałabym.
Ale moja matka „zapomniała” mi o tym powiedzieć.
Marianne wiele wycierpiała.
Twój ojciec miał pojebany temperament, a z czasem było coraz gorzej.
Był trudny.
Trzeba było obchodzić się z nim jak z jajkiem.
Wszystko było skomplikowane.
Wszystkich to wykańczało.
Tymczasem ty jesteś najmilszą dziewczyną na świecie.
- Ekstra. - Nie.
Nie, mówię poważnie.
Uwielbiam życzliwość. Nie ma nic piękniejszego.
W połączeniu z twoją inteligencją...
Nawet sobie nie wyobrażasz.
- Czekaj, przyszliśmy stąd. - Nie, Thomas! Chodź!
- To tędy. Nie! Chodź. - Przyszliśmy stąd.
- Jesteś pewna? - Jestem.
Coś mi tu nie gra.
- Jesteś pewna, że to tędy? - Przestań. Pomogę ci.
Jak będzie „nawaliłem się” po japońsku?
Yopparatta.
- Tak. - Yopparatta.
Yopparatta.
No co?
- Przestań. - Yusuke tu jest?
- Tak, ale śpi. - No tak.
Co ty robisz?
- Kapcie. - Kogo obchodzą kapcie?
Yusuke i tak śpi.
Serio.
Mówił, żeby nie wchodzić do domu w butach.
Co się stało?
Chodź.
Camille, chodź.
Nie.
- Nie, Camille. Camille. - Co? No co?
- Camille, jesteśmy pijani. - Ja nie.
- Camille, my... - Posłuchaj!
Zwykle tego nie robię.
Ale...
Ty i ja to...
Nie?
Nie. Nie mogę.
Nie mogę.
- Zaczekaj. - Nie.
Cześć.
Dobry wieczór. Nie przeszkadzam?
Masz jakieś wieści?
Zaginieni opuszczają zwykle rodzinne miasto i wyjeżdżają daleko.
Autokarem albo pociągiem.
Sprawdź pocztę.
Mam znajomego w policji,
który ma dostęp do monitoringu na dworcach.
Na podstawie daty i godziny, które mi podałeś...
Czy to może być twój ojciec?
Myślę, że tak.
Nadal nie wiemy, do którego wsiadł pociągu.
Ale wiemy, którego biletomatu użył.
Powinno się dać odnaleźć tę transakcję.
Bardzo dziękuję, naprawdę.
Nie ma za co.
Będę dawać znać.
A swoją drogą, jesteś wolny jutro wieczorem?
A o co chodzi?
Kino? Kolacja?
Żartowałam.
Chodzi o wywiad.
Mój wywiad na wyłączność.
Szybko działasz.
To co, 19.00?
Dobrze.
Świetnie.
Wyślę ci szczegóły.
Nie martw się. Będę miła.
Potraktuj mnie łagodnie.
Trzymaj się. Dobranoc.
Dobranoc.
Issei. O co chodzi z tym wywiadem telewizyjnym?
Co u ciebie, mamo?
Oszczędź mi tego sarkazmu i mów, o co chodzi.
Powiedzmy,
że tak poruszyło mnie wsparcie dziadka, że chcę opowiedzieć o nim całemu światu.
Żartujesz sobie?
To chyba ty żartujesz.
Twój mąż odszedł, a ty nie kiwniesz palcem.
Nie obchodzi cię, czy żyje.
Myślisz, że do nas wróci? Nie sądzę.
Nie zasługujemy na niego.
Zawsze nas wspierał.
A my odpłacaliśmy mu tylko pogardą.
Nigdy nie powiedzieliśmy mu,
jaki jest dla nas ważny, jak go kochamy. Dlatego odszedł.
A co to ma wspólnego z tym wywiadem?
Przekonasz się.
Żegnaj.
Dzień dobry.
Issei Tomine?
Widziałam cię w telewizji.
Jesteś winiarską gwiazdą!
I stoisz pod moimi drzwiami!
Szukam pani Yoko Sawaguchi. Była kiedyś tłumaczką.
To moja babcia.
To jej dom, ale pojechała do spa do Hakone.
Jutro wraca.
W takim razie wrócę jutro.
Będę na pana czekać.
Jestem Ayame.
Ayame.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Dzień dobry.
- Dobrze ci się spało? - Tak.
Gdzie Thomas?
Wiesz gdzie. Lorenzo potrzebował go do „wybierania butelek”.
To mój przyjaciel Jacques.
Camille!
Tak się cieszę, że cię widzę. Jacques Fusier.
Wydawca twojego ojca na wieczność.
Znałem cię jako dziecko.
Luca wiele mi o tobie opowiadał.
Nigdy nie widziałem, żeby mówił o kimś z takim entuzjazmem.
- Mówi, że jesteś Mozartem wina. - Przesadza.
Nie jestem przyzwyczajony do skromności w rodzinie Légerów.
Widzisz to?
To Alexandre i ja w 2001 roku,
kiedy obchodziliśmy ósme wydanie Léger Guide.
Pamiętny wieczór.
Nie będę ukrywał, że przewodnik twojego ojca to moja największa duma.
Zawdzięczam to twojej matce.
To bardzo inteligentna kobieta.
Pełna życia. Wyjątkowa kobieta.
Gdyby nie wspierała twojego ojca w początkach jego kariery,
nie osiągnąłby tego wszystkiego.
Dobrze o tym wiesz.
Na pewno opowiadała ci o tym tysiące razy.
Tak.
Camille! Przyjdziesz?
Dobrze.
Tak?
Usiądźcie.
Czy mogłabyś spróbować tego wina?
Luca, to nie jest pokaz sztuczek magicznych.
Oczywiście, że nie. Przepraszam.
Nie musisz niczego odgadywać.
Po prostu ciekawi nas twoja opinia.
Proszę.
Dobrze.
O rany. Jest świetne.
Czuje się w nim słońce, ale jednocześnie jest zimne. Dziwne.
Jeżyna, czereśnia, kambodżański pieprz i...
...papryczka Bird's Eye.
Szczep to malbec,
ale nie znam go.
Pewnie pochodzi z położonej wysoko winnicy.
Może z Andów.
- O kurwa... Co to? - Co się stało?
To jest tak dobre, że aż słyszę muzykę.
To jakieś szaleństwo.
Kompletne szaleństwo.
Powiedziałam coś głupiego?
Nie.
Camille, to wino...
Odkrył je twój ojciec.
Pochodzi istotnie z Argentyny, z regionu Mendoza,
położonego na wysokości tysiąca metrów w Andach.
Szczep to malbec, tak jak mówiłaś.
Twój ojciec kochał to wino.
Uważał, że to kompletne „szaleństwo”.
Tak powiedział: „Szaleństwo”.
- Prawda, Jacques? - Tak.
Widzisz, właśnie tym jest Léger Guide.
Twoją szczerą opinią na temat win, które degustujesz.
Niczym więcej.
Więc co myślisz?
Przemyślę to.
Jacques.
Przygotowaliśmy dla ciebie małą niespodziankę.
To oczywiście tylko atrapa, żeby...
Jak to się mówi?
Dać nam jakieś wyobrażenie.
Tak, o to chodzi.
Żeby mieć jakieś pojęcie.
- Hej. - Spóźniłaś się, królewno.
- Przepraszam. - Długa noc, co?
Nie, zupełnie nie była długa.
Miałam spotkanie. Kwestie prawne. Powinnam była uprzedzić, przepraszam.
Ile ich kupiliście?
Zamówiliśmy wszystko, co znaleźliśmy w Lombardii.
A swoją drogą Miyabi i ja bierzemy ślub.
Nie sądzę.
Pewnego dnia weźmiemy ślub.
Porozmawiamy?
- Ja to wiem. Ty to wiesz. - Och, czyżby?
Tak.
Kiedy poznam twoich rodziców?
Między nami okej?
Tak, jasne. Czemu pytasz?
No...
tym lepiej.
Niektóre dziewczyny źle by to przyjęły i by się obraziły,
chociaż nie ma powodu.
Od początku było jasne, że kogoś mam.
Tak, to absolutnie jasne.
Po prostu zapomnę, że ledwo się rozłączyłam,
a ty już leciałeś do mnie samolotem.
Zapomnę też spojrzenia, które mi czasem rzucasz
i które zupełnie nie są niewinne.
Widzę cię, wiesz?
Więc nie, nie odbieram osobiście tego, że mnie odepchnąłeś,
choć to jasne, że jest coś między nami.
- Jestem ponad to. - Camille, żenię się.
Tak, rozumiem. Gratulacje.
Możemy zmienić temat?
Co to było za spotkanie?
Nie wiem, czy powinnam ci mówić.
Śmiało.
Zachowasz to dla siebie?
Zaproponowano mi przejęcie Léger Guide.
Mówisz poważnie?
Tak. Czemu cię to bawi?
Przepraszam, ale...
Camille, nie możesz przejąć Léger Guide.
Dlaczego nie?
Źle to przyjęłaś.
Nie, zaczekaj. Chciałabym tylko, żebyś to rozwinął.
Wiesz, jaka to odpowiedzialność wydawać taki przewodnik?
Myślisz, że jesteś na to gotowa?
Dlaczego nie?
Obudź się, Camille.
Miesiąc temu nie potrafiłaś odróżnić białego wina od czerwonego.
- No jasne. - Chcesz wydawać Léger Guide?
Wolisz tę miłą, frajerską Camille, co?
Nie, nie gadaj głupot.
Masz niesamowity talent. Największy, jaki kiedykolwiek widziałem.
Ale wciąż musisz się wiele nauczyć. Nie mów, że wiesz już wszystko.
Nie mogę w to uwierzyć. Nie możesz przez chwilę cieszyć się ze mną?
Mój ojciec chciał, żebym przejęła przewodnik.
Jesteś pewna?
Skoro Alexandre tego chciał,
to czemu każe ci walczyć o jego dziedzictwo z nieznajomym?
Dlaczego nie dał ci wszystkiego od razu?
Jeśli we mnie nie wierzysz, możesz spadać.
Mówisz poważnie?
- Mówisz poważnie? - Tak. Idź sobie.
Tak się zachowujesz po wszystkim, co dla ciebie zrobiłem?
- Tak. - Dobra. Na razie.
Nawaliłaś?
Zakochani postępują czasem bardzo głupio.
No co?
Jesteśmy gotowi.
Dzisiejszy gość uzyskał dyplom z inżynierii w Japonii i USA.
A potem odkrył pasję do wina.
Nawet autor słynnego przewodnika i autorytet w dziedzinie enologii,
Alexandre Léger, dostrzegł jego niezwykły talent.
Nasz gość może zostać jego spadkobiercą.
Nazywano go „duchowym synem” Légera.
W ostatnim czasie jest o nim głośno.
Miło mi powitać Isseia Tominego.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Dziękuję, że nas pan odwiedził.
Co może nam pan powiedzieć o drugim teście?
Niewiele mogę zdradzić, ale ma związek ze sztuką.
A konkretnie z obrazem.
Z obrazem?
Tak.
Pan Léger doskonale znał się na sztuce.
Inspirowały go muzyka, malarstwo i literatura.
Miał bardzo konkretny pogląd na to, co jest piękne i dobre, a co nie.
Był pan z nim blisko?
Mogę powiedzieć,
że to była relacja mistrz-uczeń. Nic ponad to.
Opisywano go jako osobę trudną.
Co pan o nim sądzi?
Każda utalentowana osoba ma mroczną stronę.
Był surowy i nie pozwalał na błędy.
Nauczył mnie wszystkiego w tym zawodzie.
Wczoraj pański dziadek publicznie pana poparł.
Miło było to usłyszeć?
Niektórzy mówili, że mój dziadek jest bezwzględny i okrutny,
ale to nieprawda.
Więzy krwi są cenne.
Doceniamy bliskich za to, kim są,
nie za to, kim chcemy, by byli.
Ludzie ograniczeni i bezmyślni tego nie rozumieją,
ale on jest niewątpliwie inny.
Wsparcie rodziny i bliskich jest absolutnie kluczowe.
Mój dziadek wie o tym lepiej niż ktokolwiek inny.
Jeśli przegra pan rywalizację, przejmie pan Tomine Diamonds?
Diamenty i wino to przeciwieństwa.
Mineralne kontra organiczne.
Diamenty symbolizują niezmienność i wieczność.
Wino jest inne.
Chyba nie odpowiedział pan na moje pytanie.
Odpowiedź brzmi: nie.
Nigdy nie przejmę firmy, niezależnie od wyników konkursu.
Program zbliża się do końca.
Chce pan coś jeszcze dodać?
Chciałbym podziękować mojemu ojcu, Hirokazu Tominemu.
Lepiej niż ktokolwiek inny rozumie,
kim jestem i czego pragnę.
Jest dla mnie bardzo ważny.
I jestem dumny z tego, że jestem jego synem.
Bardzo dziękuję.
Thomas?
Jesteś tam?
Thomas?
Przepraszam.
On wyjechał.
Już idę.
Miło mi panią poznać. Issei Tomine.
Dzień dobry, panie Issei.
Wnuczka mi o panu opowiadała. Proszę wejść.
Wszystko, co dotyczy zajęć pana Légera, jest spisane tutaj.
Wszystkie zajęcia, na które chodzili pańscy rodzice.
Pamięta pani moich rodziców.
Może pan to zabrać i przeczytać spokojnie w domu.
Albo może pan wejść, tak żebyśmy mogli porozmawiać.
Ale jeśli postanowi pan wejść,
musi pan stawić czoła prawdzie.
Wybór należy do pana.
Przepraszam, że musiał pan czekać.
Proszę.
Dziękuję.
A więc zna pani moich rodziców?
„Znam” to za dużo powiedziane.
Powiedzmy, że przez kilka miesięcy nasze ścieżki się przecinały.
Tłumaczyłam zajęcia pana Légera.
Jako tłumaczka
byłam dyskretna i prawie niewidoczna.
Ale...
...osoba niewidzialna wiele też widzi.
Co pani widziała? Proszę mi opowiedzieć.
Widzę, że jest pan bardzo charyzmatyczną osobą.
Jak Honoka.
Jaką studentką była moja matka?
Zawsze otaczali ją inni studenci.
Była bardzo inteligentna i miała własne zdanie.
Nie chodziła na kompromisy i była błyskotliwa.
A mój ojciec?
Był pełen pasji, tak jak pańska matka.
Pełen pasji?
Łączyło ich silne uczucie.
Skupiali na sobie całą uwagę.
Ale widzieli tylko siebie.
Widziałam na własne oczy, jak narodziła się ich miłość.
Myślałem, że moi rodzice nigdy się nie kochali.
A on sprawiał wrażenie, jakby prowadził wykład tylko dla niej.
Co ma pani na myśli? Mój ojciec był też studentem, prawda?
Pan Hirokazu Onoyama
nie odstępował pańskiej matki na krok.
Nie spuszczał jej z oka.
Myślę, że pan Onoyama był zrozpaczony, kiedy odkrył, że się w sobie zakochali.
Pewnego ranka
znaleziono go pijanego na dziedzińcu uniwersytetu.
Przez niego...
zwolniono pana Légera.
Kilka miesięcy później
dowiedziałam się, że Honoka i Hirokazu pobrali się.
Byłam bardzo zaskoczona.
Pewnie ciężko panu to słyszeć.
Ale...
Pańska matka szaleńczo zakochała się w panu Légerze.
To dlatego chciał on, żeby miał pan szansę...
zdobyć jego spuściznę.
Obudź się!
Coś ci ugotowałem.
Nie możesz podróżować z pustym żołądkiem.
Prawda?
Trzymaj się.
CAMILLE LÉGER
SERIAL OPARTY NA MANDZE:
Napisy: Maria Zawadzka-Strączek