PRZYKRO MI, ŻE NIE POMOGŁEM CI W PAKOWANIU. POWODZENIA :)
KROPLE BOGA
PAPROĆ
Test jest za pięć dni, a ty zidentyfikowałaś tylko jeden aromat.
Wiem, że jesteś zmęczona, ale pracujmy dalej?
Nie poddajemy się.
Nie przełykaj, dobra?
Wypluj.
Dobrze.
„Seler,
kakao, ołówek, kreda, paproć,
glina, lukrecja”.
Jesteś pewna selera?
Nie jestem pewna.
Ale pamiętasz tę dziwną sałatkę
z selerem i majonezem na stołówce?
Miała ten sam smak.
Zwykle wyczuwa się go w białych winach,
takich jak te znad Loary czy z Grecji, ale nie w czerwonych.
Jesteś absolutnie pewna?
Thomas... nie wiem.
Nie mogę się skupić. Moja głowa...
Przykro mi, ale aromaty, które opisujesz,
nie pasują do żadnego znanego mi wina, a to mnie doprowadza do szału.
Dobra, wystarczy na dziś.
Posunęliśmy się naprzód.
Idę się położyć.
- Dobranoc. - Dobranoc.
„Mirabelka,
borówka,
seler,
kakao, ołówek,
kreda...
paproć,
glina, lukrecja”.
Mirabelka, borówka.
Seler?
Kakao, ołówek, kreda,
paproć, glina, lukrecja.
Mirabelka, borówka,
seler, kakao, ołówek, kreda,
paproć, glina, lukrcja.
Mirabelka, borówka,
seler, kakao, ołówek,
kreda, paproć, glina, lukrecja.
Czego szukasz?
Pomóc ci?
Okej.
Co robicie?
Okej.
Mam.
To jest to.
W 1986 roku
André Gigon, winiarz z Turenii,
postanowił odtworzyć starą odmianę winogron,
których nie używano od drugiej wojny światowej, „Lignage”.
To bardzo szczególna odmiana
i stworzył z niej niezwykłe wino, zarówno czerwone, jak białe.
Próbowałem obu dawno temu... teraz pamiętam.
Zaskakujące, ale wybitne.
- „Lignage”. - Tak.
Świetnie. Gdzie je znajdziemy?
Cóż, już go nie znajdziemy.
André Gigon zbankrutował w 1996 roku.
- Cholera. - Co?
Pięć lat temu ostatnią butelkę kupili na aukcji Amerykanie.
- W jakiej cenie? - Za 10 000 euro.
- O cholera. - Tak.
Pozostałe butelki sprzedano w podobnej cenie na całym świecie.
Wracam wieczorem do Tokio. Muszę znaleźć to wino.
Spróbować go, by mieć pewność.
Nie mam wyboru.
Muszę się z nim spotkać i zapytać, czy nie została mu butelka.
Tylko jedna.
A jeśli zażąda za nią 10 000 euro?
Mogę ci pomóc.
- Nie, Philippe, nie mogę przyjąć... - Ruszajmy.
Co? Ale...
Spotykasz się z kimś?
To skomplikowane.
Co jest skomplikowane?
Moje relacje z facetami.
Okej.
Ale byłaś już w związkach?
Tak, tak. To znaczy...
to nie było nic poważnego.
Wiesz, kiedy nie możesz chodzić do restauracji
ani na imprezy, bo tylko ty nie pijesz alkoholu...
Krótko mówiąc: „Nie umie cieszyć się życiem”...
Faceci uznają taką dziewczynę za...
- No tak. - Tak.
Mam 29 lat i wciąż mieszkam z matką, to naprawdę żałosne.
Witaj w klubie.
Ja mieszkam i pracuję ze swoim ojcem, więc nie jestem lepszy.
Hej. Nie martw się.
Narodziła się nowa Camille.
Camille 2.0.
Super.
„PALETA AROMATÓW”
Prawie jesteśmy.
A gdzie są winnice?
Dobre pytanie.
Dzień dobry.
Pan Gigon?
André Gigon?
Tak?
Przepraszam, że przeszkadzamy, szukamy André Gigona.
To on. Jestem jego synem. W czym mogę pomóc?
Możemy porozmawiać?
O czym?
Mój ojciec przez całe życie tworzył nowe wina
i eksperymentował z nowymi technikami.
Tworzył wina organiczne, zanim to było modne.
Usiłował odtworzyć zapomniane odmiany winogron.
Takie jak Lignage?
Tak, oczywiście. Byłem przy Lignage.
Ojciec w nie wierzył, ja też.
Zainwestował w nie całą swoję energię i oszczędności.
Wyprodukował niesamowite wino, które mogło rywalizować z najlepszymi,
a to wszystko dzięki szczepowi winogron, o którym nikt nie wiedział.
Dał z siebie wszystko, ale produkowaliśmy za mało.
Byliśmy małą firmą.
Nie było nas też stać na marketing,
więc o winie nie wiedział nikt poza niewielką grupą zainteresowanych.
Zbankrutowaliśmy w 1996 roku.
Powstało dziesięć roczników naszego wina. Tylko tyle i aż tyle.
Sprzedaliśmy wszystko, co mieliśmy, żeby spłacić długi.
Widziałem potem, że niektórzy nieźle się na tym wzbogacili.
Brali 10 000 euro za butelkę, którą sprzedawaliśmy po 40 franków.
Czy została panu może przypadkiem jakaś butelka Lignage?
Wino, które piła pani podczas rywalizacji...
Myśli pani, że to nasze?
Może być... ale muszę spróbować, by mieć pewność.
Przykro mi, wszystko sprzedałem.
Pośród aromatów, które pamiętam,
jest jeden, którego nie łączy się zwykle z czerwonym winem.
Seler.
Słyszysz, tato?
Seler.
Wyjątkowość Lignage polegała na tym, że mógł dać czerwone i białe wino.
Ojciec zdołał wyprodukować dwa kolory w jednym roczniku.
Czuliśmy aromaty czerwonego wina w białym
i aromaty białego w czerwonym.
Seler jest całkiem możliwy.
Butelka, której pani szuka, to może być Lignage, rocznik 1987.
Do widzenia, dziękuję.
Dziękuję.
To głupie. Mogłem cię zawieźć.
Nie przejmuj się.
Masz przed sobą długą drogę.
Zabierze mnie prosto na lotnisko. Tak będzie prościej.
Chciałam ci za wszystko podziękować.
Nawet nie wiesz, jak bardzo jestem ci wdzięczna.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
No dobra, uważaj na siebie.
- Odzywaj się. - Dobrze.
Podziękujesz ode mnie ojcu?
Tak, oczywiście.
Cześć, Camille Léger.
Cześć, Thomas Chassangre.
Pa.
Miło mi. Jestem Tomine.
Yurika Katase.
Mogę?
Chciałem się spotkać,
bo pisze pani o „testamencie Légera”.
Chciałbym, żeby opublikowała pani to, co powiem, jako oficjalne oświadczenie.
Ja, Issei Tomine, pragnę wycofać się z konkursu pana Alexandre'a Légera,
żeby całkowicie poświęcić się rodzinnemu biznesowi: Tomine Diamonds.
To wszystko?
W jakim sensie?
To rozczarowujące.
Następnym razem proszę przysłać mi e-mail.
To oszczędzi nam obojgu czas.
A zatem zamierza się pan skupić na rodzinnym biznesie.
Tak naprawdę wycofuje się pan ze strachu, prawda?
O czym pani mówi?
Boi się pan, że skompromituje pana kobieta pochodząca z innego świata,
a do tego jeszcze córka Alexandre'a Légera.
Rozumiem to.
Zebrałam informacje.
Spotkałam się z pańskimi kolegami ze szkoły enologicznej.
Wszyscy mówili, że miał pan największy talent.
Dlatego Léger wziął pana pod swoje skrzydła.
Nigdy wcześniej tego nie robił.
Mówili, że tylko pan może pokonać córkę Légera...
i wygrać ze wszystkimi innymi.
Mówili, że wino to całe pańskie życie.
Jeżeli ktoś tu nie jest uczciwy, to nie ja.
Co pan teraz zrobi? Podda się czy nie?
To nie jest takie proste, co?
Zostawię pana.
Proszę się nad tym zastanowić.
Miło cię widzieć, Camille.
Spójrz na to.
„Rywalizacja stulecia”.
„Wyścig po czerwone złoto”. „Francusko-japoński pojedynek”.
Piszą o tobie. Nie tylko tutaj, wszędzie.
Ten jest mój ulubiony.
„Dawid i Goliat”. A ty jesteś Dawidem.
- No tak... świetnie. - Przejdziesz do historii.
Miyabi! Lorenzo!
Gdzie jesteście?
- Co jest? - Chodź tu.
Lorenzo to mój bratanek.
Chce zostać sommelierem, więc poprosiłem Miyabiego, by go szkolił.
Ma duży potencjał, ale powiedzmy, że...
Mógłby się bardziej postarać.
Spójrz na niego. Jest z siebie dumny.
Nic dziwnego, że doprowadza rodziców do szału.
Lorenzo, oto słynna Camille.
Witaj w Japonii, Camille.
- Dziękuję. Witaj. - Miyabi! Ach, jesteś.
We Francji Camille doznała olśnienia.
Opowiedz im.
Myślę, że pierwsze wino to może być Lignage, Domaine Gigon, 1987.
Od „nigdy nie wypiłam kropli wina”, płynnie przeszła do:
„To Lignage, Domaine Gigon, 1987”.
Mogę się mylić. Nawet nie spróbowałam tego wina, więc...
Mam butelkę Lignage, Domaine Gigon, w jednej z moich restauracji w Osace.
Ale to rocznik 1990 a nie 1987.
Co gorsza...
Cena.
Tak. Dwanaście tysięcy euro.
Wierzę w ciebie, Camille,
ale nie otworzę butelki za 12 000 euro w oparciu o „to może być to”.
Mam nadzieję, że rozumiesz.
Odwiedzi nas dziś pan Matsubara.
Pan Matsubara?
Bogaty biznesmen.
Bardzo przesądny.
Ilekroć przyprowadzał tu klienta, dobijał targu.
Więc przychodzi często.
Miyabi może spróbować go przekonać do otwarcia Lignage.
Ale jest pewien problem.
Butelkę otwiera się na oczach klienta.
Nie opuszcza pomieszczenia.
A pan Matsubara nie jest osobą, która zostawiłaby choćby kropelkę.
Cholera.
Gdybym mogła zbliżyć się do butelki i powąchać wino,
to może...
Dobrze.
Zajmijcie się Camille.
Ja każę przesłać butelkę z Osaki.
„Zajmijcie się”?
Wino, które podasz, jest wrażliwe.
Nie należy go dekantować.
Musisz je otworzyć i od razu podać panu Matsubarze.
Po pierwsze,
prezentujesz wino etykietą w stronę klienta.
Po drugie, przedstawiasz wino.
Bla, bla, bla.
Po trzecie rozcinasz folię tuż pod szyjką butelki.
Obraca się tylko nóż, nie butelka,
tak żeby klient cały czas widział etykietę.
Ocierasz brzeg korka, żeby usunąć ewentualną pleśń.
Następnie wbijasz korkociąg.
Kiedy siedzi już mocno,
opierasz pierwszą rączkę o szyjkę.
Używasz jej jak dźwigni, by usunąć korek.
To samo robisz na drugim poziomie.
Dokończ ręką, to zapewni większą dyskrecję i pozwoli uniknąć huku,
który jest zbyt agresywny.
Przepraszam. Lubię ten huk.
Mówi: „Czas na imprezę”.
A więc bez imprezy, co?
Sprawdzasz, czy nie ma zapachu korka
i znów wycierasz szyjkę butelki.
Podchodzisz do klienta od prawej i nalewasz wino.
Ponownie wycierasz szyjkę, by upewnić się, że żadna kropla nie skapnie na etykietę.
Czekasz na aprobatę klienta i nalewasz pozostałym.
Dziękuję.
Twoja kolej.
Bla, bla, bla.
Ojciec mnie tego uczył...
kiedy miałam osiem lat.
Może powinnam była wam o tym powiedzieć.
Przepraszam.
Tak, mogłaś nam powiedzieć.
To on.
- Dziękuję, Miyabi. - Nie ma za co.
Jesteś najlepsza. Kocham cię. Dziękuję!
Nie ma za co.
Masz je?
- Jest Matsubara? - Tak, wszystko okej.
Ach, dziękuję!
Dobry wieczór.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Lignage, Domaine Gigon, 1990.
Pan Matsubara!
Udanej degustacji.
Dziękuję.
I co?
Nie wiem. Nie jestem pewna. Muszę go spróbować.
To nie to.
Nie.
- Świetnie ci dziś poszło. - Dzięki.
Wiesz, że mam japońskie drugie imię?
Shizuku.
Kropla?
Tak.
Mój tata, wizjoner. Spójrz na mnie teraz.
Hej.
Nie bądź dla siebie zbyt surowa.
Przepraszam, muszę odebrać.
- Halo? - Cześć.
Chciałem się upewnić, że wszystko okej.
Jak ci minęła podróż?
Stresujesz się?
Myliliśmy się. To nie wino Gigona.
Nie. Cholera!
Tak.
- Słuchaj, to nie koniec. - Mam 48 godzin.
Wygląda mi to na koniec.
A co z Lucą? Może ci pomóc?
Nie, dość już zrobił.
Przeze mnie straciliście czas.
Nie, nie. Camille, nie poddawaj się.
Okej?
Tęsknię za tobą.
Kochanie?
- Pójdę pobiegać. - Okej.
Kocham cię.
Gdzie ono jest?
Gdzie oświadczenie Isseia?
Mówił, że to zrobi.
Jesteś tego pewna?
Tak, jestem pewna.
Czego się boisz?
Boisz się swojego syna?
Jeśli nadal będę wywierać na niego presję, odetnie się ode mnie.
Nie wiem już, co z nim zrobić.
Zbyt ostro traktujesz syna.
Spróbuj choć raz być dla niego miła.
Zrobisz sobie przerwę?
Co się dzieje?
Zwalniasz mnie?
Oczywiście, że nie.
Nie zapomniałaś o czwartku wieczorem, prawda?
Oczywiście, że nie.
Nie martw się.
Hirokazu.
Muszę cię prosić o przysługę.
Słucham.
Musisz porozmawiać z Isseiem,
dowiedzieć się, co planuje.
Nie wydał jeszcze oświadczenia?
Wciąż ma mieszane uczucia.
Mam mu pomóc podjąć decyzję?
Tak. Proszę.
Dlaczego ja?
On cię słucha.
Szanuje twoje zdanie bardziej niż moje.
Dlatego.
A jeśli zmienił zdanie?
Spraw, żeby ponownie je zmienił.
Ale co mam mu powiedzieć?
Cóż, to jasne...
Syn musi słuchać rodziców, szanować rodzinną tradycję.
Jego miejsce jest tutaj.
A co jeśli się z tym nie zgadzam?
W jakim sensie?
Chodzi mi o to, że wino może być jego ścieżką.
O czym ty, do diabła, mówisz?
Chcesz go oddać Alexandre'owi Légerowi?
Wyrażam swoje zdanie, bo prosiłaś...
Nie chcę znać twojego zdania.
Na to niestety za późno.
Chcę, żeby Issei podjął właściwą decyzję.
Rozumiesz?
- Nie wierzę! - Niespodzianka!
Co ty tu robisz?
Nie cierpię, kiedy ktoś się rozłącza.
- Dzień dobry. - Pani Léger.
Szukam Luki.
Jest w piwniczce.
Chodź!
Mówisz po japońsku?
Tak!
Camille.
Tęskniliśmy.
- Kto to? - To Thomas.
- Thomas Chassangre. - Tak.
Witaj.
Gratuluję pracy, którą wykonałeś z Camille. Niesamowite.
Dziękuję.
Dobrze razem wyglądacie.
Słuchaj, podjąłem decyzję.
Moja piwniczka jest twoja. I wypożyczam ci Lorenzo i Miyabi.
- Luca, nie musisz... - Nie martw się. Chcę być z ciebie dumny.
- Hej. - Hej.
- Cześć. - Witaj.
Twój chłopak?
O, nie. Nie.
Jesteśmy przyjaciółmi.
To co macie?
- W porządku? - Tak. Zróbmy przerwę.
Tato.
Tato,
chyba odnalazłem swoją ścieżkę.
Wino to dla mnie wszystko.
Jeśli teraz zrezygnuję, będę nieszczęśliwy do końca życia.
Tak jak wy.
Issei,
uważam, że powinieneś wycofać się z tego konkursu.
Syn musi być posłuszny rodzicom.
Tak już jest. Takie jest życie.
- Mama cię przysłała, prawda? - Skąd.
Nie umiesz kłamać.
Tylko ty mnie kiedykolwiek rozumiałeś.
Jestem głupi, że w to wierzyłem.
Dlaczego tak mówisz?
„Tak już jest. Takie jest życie”? To nic nie znaczy!
Co z twoim poczuciem własnej wartości?
Jak można szanować kogoś, kto nawet siebie nie kocha?
Przykro mi,
ale jak długo będziesz znosił to, jak traktuje cię mama?
Jesteś zwykłym tchórzem.
To nie to. Tak mi przykro.
Dobra, czego brakuje?
Wiecznie tego samego. Tego jebanego selera.
Wino, którego próbowałam, go ma. Jestem tego pewna.
No, prawie.
A może to nie seler. Może to podobny aromat?
Nie wiem. Pogubiłam się. Przepraszam.
Wiecie, czego potrzebujemy?
Przerwy.
Żeby oczyścić umysł.
Naładować baterie. Wiecie?
I tak dalej.
Bo czasem
znajdujesz coś dopiero, kiedy przestajesz szukać.
Chodźcie. Ja stawiam.
Whiskey!
Tom. Camille. Miyabi.
Cholera.
- Ach, jakie dobre. - Świetne.
Znam to.
Dokąd on idzie?
Porozmawiamy o tym?
O czym?
O tym, że tu teraz jesteś.
Potrzebowałaś pomocy. Przyjaźnimy się, więc przyleciałem.
W imię przyjaźni pokonałeś 10 000 kilometrów?
Tak.
I dlatego, że mój ojciec obiecał coś twojemu.
Pamiętasz ostatnią rzecz, jaką powiedziałam ci przez telefon?
Camille, mam kogoś.
Tak, ale jesteś tutaj.
Zaraz wracam.
- Wszyscy razem! - W porządku.
Jestem trochę zmęczony przez jet lag, ale jest w porządku.
Tak.
A ty?
Tak?
Sprawdzę, kiedy wrócę do domu, bo teraz po prostu nie mam czasu.
Tak.
Kocham was, dziewczyny.
- Napij się wody. - Ale jesteś ciężki.
- Napij się. - Kocham cię.
Dobra. Usiądź.
Oświeciło mnie, kiedy zobaczyłem zardzewiały rower.
Mogłem pomyśleć o tym wcześniej.
Czujesz seler?
- Tak. - Pachnie jak ten z testu?
- Nie. - Nie.
Bo to nie seler czułaś.
Lepiej, prawda?
Coraz bliżej.
Wiesz, na czym polega różnica?
Oksydacja. Bo wino jest starsze.
Możemy czuć aromat selera w młodym winie.
Ale z każdym rokiem uwydatnia się...
Trufla. O cholera. To jest to.
To wszystko zmienia.
Mamy już dwa kluczowe składniki.
W tej mieszance musi być Cabernet Sauvignon albo Cabernet Franc.
To musi być świetny rocznik z Bordeaux albo z innej części świata, z Cabernetem.
A trufla to przejaw procesu leżakowania wina.
Więc musi być starsze niż 2006 rok.
To możliwe jedynie w przypadku bardzo niewielu wielkich win.
Dobra, zaczynamy.
Okej.
Te wina mogłyby pasować.
Niestety nie możesz ich spróbować.
Nie mamy ich tu,
a biorąc pod uwagę, ile zostało nam czasu na ich znalezienie,
nie zdążylibyśmy.
Problem polega na tym, że Vega Sicilia i Cheval Blanc
są produkowane z tych samych szczepów winogron.
Ciężko będzie je odróżnić.
Nie powinniśmy szukać tego, co je łączy.
Poszukajmy tego, co je od siebie odróżnia.
Cheval Blanc poddawany jest klasycznemu procesowi starzenia w nowych beczkach.
Vega Sicilia Unico leżakuje w drewnie przez przynajmniej sześć lat,
to jeden z najdłuższych na świecie procesów starzenia,
jeśli chodzi o czerwone wino w dębowych beczkach.
Nie pomylisz tego podczas degustacji.
Cheval Blanc: nowe beczki.
Vega Sicilia: stare beczki.
Trudne będzie za to wskazanie rocznika,
a w tym nie możemy ci pomóc.
Jesteś zdana na siebie.
Świetnie.
Jestem Issei Tomine.
Zaproszono mnie tu.
Już czas, czekają na ciebie.
Dzień dobry.
Zgodnie z obietnicą, oto wino. Możecie go państwo ponownie spróbować
przed udzieleniem odpowiedzi.
Zacznę od odpowiedzi pana Tomine...
Chateau Cheval Blanc, 1999.
Pora na odpowiedź pani Léger.
Chateau Cheval Blanc, 2000.
Wino, które państwo degustowaliście...
Chateau Cheval Blanc...
1999.
Pan Tomine wygrał w tym teście.
Szczegóły dotyczące jutrzejszego testu podam jutro
o 16.00 w moim biurze.
Tak szybko?
Jesteśmy po pierwszym teście.
Kandydaci walczący o spadek po Alexandrze Légerze
prawidłowo zidentyfikowali wino.
Ale pan Tomine wygrał w tym teście,
ponieważ wskazał właściwy rocznik.
Przepraszam.
- Halo? - Honoka.
Nie zapomniałaś, prawda?
O której będziesz?
Jak mogłeś mi to zrobić?
Dlaczego go nie powstrzymałeś?
Wygrał test. Słyszysz?
To twoja wina.
Wszędzie o tym mówią.
Nie wiedziałem.
Ale mu powiedziałem.
Do niczego się nie nadajesz. Jesteś beznadziejny.
Zawsze robisz wszystko wbrew mnie.
Żałuję, że cię poznałam.
Ma pan może dużą kopertę?
Tak. Chwileczkę.
- Proszę. - Dziękuję.
Mogę prosić o jej dostarczenie?
Tak, proszę pana.
SERIAL OPARTY NA MANDZE:
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK