Dzień dobry.
Mamy wtorek 23 czerwca. O godzinie 9:00 temperatura wynosi 11 stopni.
Czas na temat dnia.
Tragedia w Knoxville.
Przedwczoraj rano, w niedzielę 21 czerwca,
na teren kampusu Knoxville Baptist University
wszedł uzbrojony mężczyzna.
Zaczął strzelać do ludzi ze szczytu wieży zegarowej.
Trzynaście osób poniosło śmierć, a 26 jest w stanie krytycznym.
Dziś po południu Knovxille odwiedzili prezydent Reagan z żoną
i złożyli kondolencje rodzinom zabitych.
Policja nie ujawnia tożsamości strzelca,
lecz według anonimowych źródeł, aresztowanym podejrzanym jest
siedemnastolatek.
Będziemy dalej informować o tej zbrodni.
PIEKIELNA MACHINA
POŁUDNIOWA KALIFORNIA 25 lat później
TWOJA POMOC
POZDRAWIAM
Wiadomość dla Williama DuKenta.
Panie DuKent…
Tu Bruce Cogburn.
Dzwonię w sprawie pańskich listów.
Nie wiem, jak pan mnie znalazł.
Może dostał pan mój adres od dawnego agenta, czy coś.
Jeśli tak, ta informacja jest zastrzeżona.
Niemniej, z pańskich listów wynika, że sporo pan o mnie wie.
Zakładam zatem,
że wie pan, co myślę o dyskusjach na temat mojej pracy.
Nie udzielam wywiadów…
i tak pozostanie.
W każdym razie…
życzę powodzenia z książką.
Brak weny bywa niekiedy straszny,
więc powodzenia.
PIEKIELNA MACHINA COGBURN
DROGI PANIE COGBURN
ROZDZIAŁ PIERWSZY
Panie DuKent, tu znowu Bruce Cogburn.
Aby wykonać telefon do pana,
muszę jechać 22 kilometry do budki.
Wykazuję się uprzejmością w kwestii pańskiej książki
i nie chcę panu pomagać,
ale chyba nie wyrażam się jasno. Odwal się.
Nie chcę pańskich natarczywych listów.
Proszę ich nie przesyłać.
Zlikwiduję swoją skrytkę pocztową.
Oszczędź pan sobie trudu.
I jeszcze jedno.
Pyta pan, dlaczego nie napisałem drugiej książki.
Przez zdarzenia z Knoxville, 21 czerwca 1981 roku. Ale to pan wie.
TEREN PRYWATNY ZAKAZ WSTĘPU
Kurwa.
Gratulacje z okazji sprzedania miliona egzemplarzy!
KSIĄŻKA ROKU 1981
Kilka dni temu otrzymałem paczkę.
Były w niej taśmy do konkretnej maszyny do pisania.
Na niej napisałem książkę.
Mówi się o mnie wiele i część z tego to prawda.
Przykładowo, jeśli ktoś wtargnie na moją posesję…
zginie na miejscu.
To żadna groźba.
To jedynie fakt.
Dlatego wara ode mnie i mojego domu.
I proszę nie nadwyrężać mojej cierpliwości.
Boże błogosław Ameryce.
Jeszcze dwie te małe butelki. Dzięki.
Tak jest.
TACO SPRZEDANY
KiKO SPRZEDANY
Saul.
Według Tanach, Saul był pierwszym królem Izraela.
Pierwsze słyszysz, co?
A podczas bitwy z Filistynami,
rzucił się na własny miecz, aby nie trafić do niewoli.
Gość był niezłym kozakiem.
Saul. Saul!
Pan Bruce Cogburn?
Może. Od kogo ten list?
Od Williama DuKenta.
Może go nie chcę?
Może wypełnić pan kilka formularzy na poczcie.
- Ja ich nie mam… - Wrzuć go do beczki.
Wrzuć je wszystkie.
- Wszystkie? - Będzie ich więcej.
KURIER RAPIDO EXPRESS
- Bruce? To ty? - Jerry?
- Kopę lat. - Z kim gadałaś?
- Słucham? - Kto wie, że tu mieszkam?
- O czym ty mówisz? - Księgowy, sekretarka…
Tylko ja mam takie informacje.
Uzgodniliśmy to.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Jak ta lala. - To dobrze.
Wiem, co powiesz, ale wysłuchaj mnie.
Wydawca chce zrobić wznowienie z okazji rocznicy.
Chcą, żebyś napisał przedmowę.
Tylko parę słów.
Przypomnisz światu, że istniejesz.
Ile słów potrzebujesz?
Na kilka stron.
Przemyślę to.
Chyba jesteś
najbardziej upartym skurwielem, jakiego znam.
Dziewięćdziesiąt odręcznie pisanych listów w tych czasach
to sporo zachodu.
Ale czas z tym skończyć.
Byłem kiedyś ważny, ale przez to wiele osób twierdzi,
że powinienem być uosobieniem ich fantazji
na temat bohatera. Ale wie pan co?
Moje zdanie…
należy do mnie.
Jasne? Może niech pan wyjdzie do ludzi…
sam zacznie odkrywać i ufać własnym zmysłom,
bo ja nie będą dla nikogo jebaną inspiracją.
Jakąś pierdoloną muzą.
Kurwa.
Jak pan myśli?
Która z tych cech…
wyróżnia ludzkość?
Język? Tworzenie narzędzi?
Czy posłuszeństwo?
Moim zdaniem to posłuszeństwo.
Jesteśmy, kurwa, istotami społecznymi, prawda?
Ewoluowaliśmy, by się dogadywać. Zgadzać się w większości kwestii.
Jednak jako jedyne stworzenia wykazujemy się arogancją
wobec naszego posłuszeństwa. Zgadza się pan? Tak?
Mam jeszcze jedno. Zgadzanie się z płaskoziemcami.
Ten przykład przyszedł mi właśnie do głowy.
Dowody wskazują, że kulista Ziemia jest faktem.
Ale… Ale! To, kurwa, nie znaczy, że Ziemia jest okrągła. Prawda?
Proszę się zastanowić. Większość osób
widziała okrągłą Ziemię tylko na zdjęciach.
Jasne? Na co dzień doświadczamy płaskości Ziemi.
Płaskości. Płaskości.
Dobra, jest trochę pagórkowata.
Może zacznę wspierać pagórkoziemców?
Moim zdaniem płaskoziemcy mogli pójść kilka kroków dalej.
Jest zdecydowanie płaska,
okrągła, pagórkowata
i ma też inne kształty.
Tu Bruce Cogburn w sprawie ostatniego połączenia.
Przestań pisać… Przestań do mnie pisać, dobra?
Dzień dobry.
W mieście działają grupy,
do których mogłabym pana skierować.
Nie? Dobrze.
Dobrze.
Nie muszę pana odwozić do domu.
Mogłabym pana zatrzymać i zawieźć na posterunek.
- Za co? - Nietrzeźwość w miejscu publicznym.
- Byłem w budce. - Na terenie publicznym.
Znam skądś pańskie nazwisko.
Jest pan sławny?
Napisał pan Piekielną machinę.
Byłam w liceum, gdy wycofywali ją ze sklepów
przez akcję w Knoxville.
To pan. Cogburn.
W moim radiowozie.
Ale czad.
Ale ekstra.
Manson nie zwalił winy za swoje zbrodnie na Stonesów?
- Beatlesów. - Co?
Nie na Stonesów, tylko Beatlesów.
No tak. Helter Skelter.
Jebany świr. Ten gość to pojeb.
Chyba świr zawsze szuka usprawiedliwienia.
W piosence, gadającym psie…
Książce.
Lubi pan wyścigi samochodowe?
- Nieszczególnie. - Ja też.
Mój brat jest zapaleńcem.
Dziesięć lat temu pracował dla drużyny spoza Carson City.
Nazywali go Zaklinacz Żwiru.
Tylko spojrzał na tor
i już wiedział, jak ustawić opony.
Był ostatni wyścig sezonu, walka o mistrzostwo,
na torze było bagno.
Auta się ślizgają, a brat woła kierowcę,
żeby zmienić opony.
I po 12 okrążeniach, tylna opona pękła.
Kierowca stracił panowanie.
Walnął w auto, tamto walnęło w inne i tak dalej.
Czterech kierowców zginęło.
Przeprowadzili śledztwo
i okazało się, że opona była w porządku.
Po prostu pękła.
Tak to bywa na wyścigach.
- A co z pani bratem? - Rzucił pracę.
Przez kilka lat bujał się po odwykach…
aż został kierownikiem w Walmart.
Szkoda, bo kochał wyścigi.
Kim… ja… jestem?
Kim naprawdę jestem?
Na to pytanie musi odpowiedzieć sobie bohater
każdej historii.
Jeśli przed ostatnią stroną
wasz bohater nie dowiedział się,
kim jest lub w co wierzy,
to przykro mi to mówić, drodzy państwo,
ale zawiedliście czytelnika.
PIEKIELNA MACHINA Przedmowa
Zaczynając pisanie Piekielnej machiny
A jeśli nie mam nic do powiedzenia?
Wówczas za słabo drążysz temat.
Drąż głęboko.
Ścieżka bohaterów
nie może być prosta i lekka.
Bo zdobycie wiedzy o sobie…
takie nie jest.
Jestem rozdarty w kwestii przeprosin.
Z jednej strony, w życiu najlepiej patrzeć przed siebie,
a nie płakać nad rozlanym mlekiem.
A z drugiej, przyznanie się do błędu
wzmacnia w nas poczucie przyzwoitości.
W związku z tym, przepraszam, że groziłem ci śmiercią.
Nie powiedziałem tego wprost,
ale wyraźnie zasugerowałem, więc…
To powiedziawszy,
oferuję prezent w ramach skruchy.
To krótka notka do twojej książki.
Cytuję.
„William DuKent jest wielkim wrzodem na dupie.
Ale ma twardy charakter,
co jest rzadkością w tych czasach.
Bruce Cogburn”. Koniec cytatu.
I wesołych świąt, jeśli wierzysz w takie rzeczy.
Jeśli masz ochotę na przejażdżkę…
jest tu mała knajpka, Casa Segura.
Za zjazdem z 62.
Jeśli będziesz tam w piątek,
powiedzmy o 11:00, może też będę.
Dobra.
Aby zapisać wiadomość, wciśnij jeden.
Zapisano wiadomość.
- Dolewki? - Tak, poproszę.
Powodzenia w pisaniu Bruce Cogburn
P.S. Nie wystawiaj tego na Ebay!
Jesteś.
Wybacz spóźnienie.
Będę szczery.
Chciałem się z tobą skonfrontować.
Czas leci i pomyślałem sobie,
jebać to, mogę to zakończyć.
Byłem zaskoczony, że mnie wystawiłeś.
Od tygodnia nie dostałem od ciebie listu,
więc cieszę się, że zrozumiałeś.
Znalazłeś sobie inną ofiarę, co?
Możesz wykorzystać mój cytat.
Zasłużyłeś sobie.
Czas się pożegnać, panie DuKent.
Do widzenia.
Tak jak mówiłem, odbieramy i dostarczamy tego samego dnia.
Mamy dostarczyć paczkę do San Diego na dziś…
- Damy radę. - Czyli odbieracie?
Tak jest wygodniej dla klientów.
Chcę wiedzieć, skąd odebrano tę kopertę.
Korzystał pan z naszych usług. Jak wrażenia?
Nie do opisania.
Tak? Poproszę adres zwrotny.
Aspen, w Kolorado.
Kolorado? Nie mamy takiego zasięgu.
Skądś została odebrana.
Zwykle tak to działa.
Musicie dać mi jakiś adres.
Z całym szacunkiem,
ale chronimy prywatność klientów.
Polityka firmy. Na pewno pan rozumie.
Rozumiem.
Ale potrzebny mi ten adres.
Niczego tu nie mam.
- Ani odbiorów, ani dostaw. - To na pewno jakiś błąd.
Skąd pan to ma?
Od waszego kierowcy. Mam ich w domu setkę.
- Od naszego kierowcy? - Jeździ czerwonym hatchbackiem.
Już panu mówiłem…
że korzystamy tylko z takich aut.
Od początku? Jebany dupek! Nieproszony!
Cholerny samochód!
Pan Cogburn?
Wszystko gra?
- Pamięta pan rejestrację? - Nie.
Różnią się w zależności od stanu.
Nie widziałem tablic.
Gość był gruby? Chudy? Niski…
- Nie wiem. - Bez jaj.
- Coś pan musi pamiętać? - Nie, kurwa.
Nie przyjrzałem mu się, więc…
Nie muszę się w to mieszać. Mam dziś wolne.
Proszę wpaść na posterunek…
Chyba miał długie włosy.
Takie… mysiego koloru. Chyba.
A co jest w tych listach?
Nic. Są od aspirującego pisarza.
Czyli to bardziej listy od fana, niż grożenie śmiercią?
Mógł wejść do mojego domu.
Może to czytelnik pana książki?
- Strzelec z Knoxville? - To nie on.
Na pewno?
Od dawna gnije w więzieniu
o zaostrzonym rygorze w Nowym Meksyku.
- Wracamy do domu? - Dobrze.
Zajadę na posterunek i sprawdzę ten adres.
Sprawdzę też, czy nikt w czerwonym hatchbacku nie zatrzymał się
- w jakimś motelu. - Dobrze.
Mogę o coś spytać?
Czy jest ktoś, z kim ma pan na pieńku?
Nie.
No dobrze. Dobra, idziemy.
W razie czego proszę dzwonić.
POLICJA W ALMAS PERDIDAS
Proszę zachować spokój.
Pójdziemy na lody?
Nie, zjemy nieugotowane ryby.
- Surowe. - Fe! Ja chcę lody.
Brak wyników wyszukiwania
Podejrzenie podpalenia domu w Aspen
Komendant straży pożarnej zdradził,
że są dowody na celowe podpalenie tego podmiejskiego domu w Aspen.
Według sąsiadów stoi on pusty od dziesięcioleci,
ale jak mówią, „zło” żyjące niegdyś
przy 53 Highland Avenue, było powodem ogólnokrajowej tragedii.
W czerwcu 1981 roku, siedemnastoletni Dwight Tufford,
jechał przez 23 godziny z Aspen do Knoxville w stanie Tennessee.
Na miejscu dokonał strasznego czynu,
zabijając 13 osób i raniąc około 20,
w zaledwie kilka minut.
Będąc na szczycie wieży w centrum kampusu,
Tufford celował z karabinu do ludzi na dole.
Podczas procesu nie przyznał się do winy
i zeznał, że do zabójstwa nakłoniła go
lektura kontrowersyjnej powieści, Piekielna machina…
Jesteś jebanym tchórzem. Słyszałeś? Jebanym tchórzem.
Wiem, jak wyglądasz, DuKent.
Jeśli cię znajdę, zajebię cię.
Rozumiesz? Zajebię cię!
Kurwa!
Hej, Saul?
Co do chuja?
Masz nową wiadomość.
Aby jej odsłuchać, wciśnij jeden.
Jesteś jebanym tchórzem. Słyszysz? Jebanym tchórzem.
Wiem, jak wyglądasz, DuKent.
Jeśli cię znajdę, zajebię cię.
Rozumiesz? Zajebię cię!
Aby zapisać wiadomość, wciśnij jeden.
Piekielna machina
Aby zapisać wiadomość, wciśnij jeden.
Aby zapisać tę wiadomość, wciśnij jeden.
Powodzenia w pisaniu Bruce Cogburn
P.S. Nie wystawiaj tego na Ebay!
Zapisano wiadomość.
To makieta strzelaniny.
- Z Knoxville. - Tak.
Dobra, co pani teraz zrobi?
W sumie nic. Wtargnęliśmy na czyjąś posesję.
- Co? Błagam, kurwa. - Spokojnie, trzymam pańską stronę.
Co jest na taśmie?
Nie wiem.
PRZESŁUCHANIE 21.06.81
Mamy paragon za karabin,
za który zapłacono kartą na twoje nazwisko.
Mnóstwo osób widziało cię na miejscu zbrodni.
Nie zrobiłem tego.
Czego, panie Tufford?
Nie zrobiłem tych rzeczy.
Dwight.
Mogę cię tak nazywać?
Nie pomożemy ci, jeśli ty nie pomożesz nam. Rozumiesz?
Czy karabin znaleziony w twoim aucie należy do ciebie?
Tak.
Wszedłeś z tym karabinem na wieżę?
Tak.
To nie będzie łatwe,
ale musisz to powiedzieć.
Ja…
Nie miałem wyboru.
Trzeba było go ukarać.
Kogo trzeba było ukarać?
Boga.
Dla niego jesteśmy tylko kostkami domina.
Gdy się przewrócimy, przestajemy się liczyć.
Dlatego uczynił nas śmiertelnymi.
Abyśmy obrócili się w proch.
Zniknęli.
Ale jeśli znajdziemy te kostki, które jeszcze nie upadły…
może uda nam się to pokrzyżować.
- Co takiego? - Jego plan.
Nikogo dziś rano nie zabiłem.
Ukradłem tylko kilka boskich kostek.
Jeśli mam szczęście, to może jeszcze się nie przewróciły.
Jesteś wierzący?
- Należysz do jakiejś sekty? - Nie.
To skąd przyszło ci to do głowy?
Z Piekielnej machiny.
Powinien pan przeczytać.
Wszyscy powinniście.
Wtedy zrozumiecie, jak niewiele znaczymy dla Boga.
Już się ciebie nie boję.
Słyszałeś?
Już tego nie zatrzymasz, chory pojebie!
- Siadaj. - Znam swoje przeznaczenie!
Wracaj na miejsce.
Znam swoje przeznaczenie!
Pójdę zajarać.
Powie mi pan, o czym jest pańska książka?
O księdzu, który odnajduje Boga.
- Metaforycznie, czy… - Nie, naprawdę.
O czym rozmawiają?
Ksiądz chce wiedzieć,
jakie jest jego przeznaczenie, więc Bóg…
wyjaśnia mu, że gdy ten miał 12 lat, skłonił go do przejścia przez ulicę…
by spowolnił samochód.
Kto nim jechał?
To nieistotne. Po prostu auto musiało zwolnić.
I tyle?
Tak. Tyle.
A na końcu ksiądz się mści.
Na Bogu?
Na wszystkich.
- Wracam do domu. - Pokażę panu jeszcze jedną rzecz.
Żeby wykonać ten telefon,
muszę jechać 22 kilometry do budki.
Po co tego słucham? Wiem, co mówiłem.
Nie chodzi o pańskie słowa.
To połączenie będzie nagrywane.
- Połączenie na koszt rozmówcy od… - Dwighta Tufforda.
…więźnia Federalnego Zakładu Karnego w Nowym Meksyku.
Aby zaakceptować połączenie, wciśnij jeden.
Zapisano wiadomość. Następna wiadomość.
To połączenie będzie nagrywane.
- Połączenie na koszt rozmówcy od… - Elijah?
Jesteś tu?
Wszystko gra?
- Posterunkowa Higgins. - Tu Bruce.
Posłuchaj.
Nie znasz nikogo z więzienia w Nowym Meksyku?
Znam paru strażników. A co?
Chyba potrzebuję przysługi.
GOŚĆ Richard Smith
Macie dziesięć minut.
Nie palę.
Znamy się?
Nie.
Nie wyglądasz na Smitha.
Stawiałbym na O'Harę lub Campbella, ale…
To wolny kraj, co nie?
Jesteś pisarzem?
Dlaczego o to pytasz?
Odwiedzają mnie albo pisarze albo psychiatrzy.
Nic z tych rzeczy.
Fajnie.
Dobrze się zaczyna.
To, kim ty, kurwa, jesteś?
Nikim ważnym.
Chciałem porozmawiać.
Dobra.
O Williamie DuKencie.
- Jesteś gliną? - Nie.
Chłopaki. Znacie zasady.
Na spotkania z gliną przychodzę z adwokatem.
Nie jestem gliną.
Wiem, że niedawno rozmawiałeś z DuKentem.
Kiepsko grasz w pokera, co?
Takie pytanie na dzień dobry.
Zbyt konkretne.
Żadnych niewiadomych.
Gdybyś zamiast „rozmawiałeś” użył, „komunikowałeś się”…
nie wiedziałbym, ile wiesz. Kumasz?
Ale powiedziałeś, „rozmawiałeś”, co podpowiada mi…
że gówno wiesz.
Jeśli nie umiesz bawić się słowami…
one zabawią się tobą.
Czego chcesz od Williama DuKenta?
Najpierw powiedz, czego on chciał od ciebie.
- Mojej opinii. - Na jaki temat?
Książki Piekielna machina. Czytałeś?
- Nie. - To dobrze. Nie czytaj jej.
Odpierdoli ci po niej.
Odpowiednia kombinacja słów sprawi…
że zrobisz wszystko.
Pięć minut.
Kojarzysz radiostacje numeryczne?
Używano ich podczas Zimnej Wojny do wysyłania
zaszyfrowanych wiadomości krótkimi falami radiowymi.
Zwykle kobieta wypowiadała po niemiecku liczby i inne pierdy.
Dla ogółu brzmiało to jak stek bzdur,
a w rzeczywistości był to złożony szyfr.
To było piękne, bo zamiast malować X na oknie
lub chować mikrofilm w dziurawym zębie,
te sukinsyny były na tyle bezczelne, że wysyłali ściśle tajne wiadomości
do całego świata.
W książce jest zaszyfrowana wiadomość?
Coś w tym stylu.
- Co to za wiadomość? - Nie czytałeś książki.
Wytłumaczenie tego byłoby, jak opisywanie turkusu niewidomemu.
- Czyli jestem niewidomy? - Tak, jak wszyscy.
Nie jesteśmy kostkami domina?
- Koniec rozmowy. - Zaczekaj.
Łatwo jest tam siedzieć i mnie oceniać, co?
- Po co DuKentowi twoja opinia? - Sam go spytaj.
- Strażnik. - Proszę, odpowiedz mi.
Pytał, czy dostrzegłem w książce to samo, co on.
Okazał się jednak jebanym kłamcą, tak jak wszyscy.
Dlaczego? O czym skłamał?
Mówił, że jeśli będę z nim szczery…
- pojawi się. - Kto? DuKent?
Nie. Skurwiel, przez którego tu siedzę.
Bruce Cogburn.
Przepraszamy. Nie możemy zrealizować połączenia.
Prosimy sprawdzić numer i spróbować ponownie.
Przepraszamy. Nie możemy zrealizować połączenia.
Prosimy sprawdzić numer i spróbować ponownie.
Przepraszamy. Nie możemy zrealizować połączenia.
Prosimy sprawdzić numer i spróbować ponownie.
Przepraszamy. Nie możemy zrealizować…
ZADZWOŃ! - JERRY!
- Bruce. - Jerry.
Nie wiem, co ci nagadano lub z kim rozmawiałaś…
Mamy maszynopis. Jest genialny.
- Co? - Anonim? Daj spokój.
Nikt nie pisze, tak jak ty.
Nie wiem, jak to wszystko rozkręcimy i w ogóle.
Nie dziwię się, że poszedłeś w tym „anonimowym” kierunku.
O czym ty gadasz?
Tylko ten bohater bardzo przypomina ciebie.
Ale ten William DuKent to prawdziwy oryginał.
- Coś ty powiedziała? - William DuKent. Dobrze to wymawiam?
Kiedy doślesz resztę?
- Wyślij go do mnie! - Co?
Co ty wygadujesz?
Wysyłaj ten pierdolony maszynopis!
WYDRUKI, KOPIE, FAKS
ROZDZIAŁ PIERWSZY
starej, porzuconej stacji benzynowej
budka telefoniczna
Wykręcił
i czeka na
BIP!
„Dzwonię w sprawie listów od pana.
Nie wiem, jak mnie pan znalazł.
Może dostał pan mój adres od dawnego agenta”.
„Saul. Według Tanach, Saul był pierwszym królem Izraela.
Pierwsze słyszysz, co?”
„Nie chcę pańskich natarczywych listów.
Proszę ich nie przysyłać. Jasne?”
„Bo ja nie będę dla kogoś jebaną inspiracją.
Jakąś pierdoloną muzą”.
„Znam skądś pańskie nazwisko. Jest pan sławny?”
„- Kim jesteś? - Nikim”.
- „Jest pan tym pisarzem”. - „21 czerwca 1981 r.”
- „Knoxville”. - „Odpierdoli ci”.
„Świr zawsze szuka usprawiedliwienia”.
„Trzeba było go ukarać”.
„- Kogo? - Boga”.
„O księdzu, który znalazł Boga”.
„- Metaforycznie? - Nie, naprawdę”.
„Odpowiednia kombinacja słów sprawi, że zrobimy…
- „Jesteśmy tylko dominem”. - …niemal wszystko”.
„W książce jest zaszyfrowana wiadomość?”
„Jebany świr. Ten gość to…”
„Wiem, co mówiłem”.
„Obrócić się w proch. Zniknąć”.
- „Coś musi pan pamiętać”. - „Gówno wiesz”.
- „Nie pisz do mnie”. - „Co w nich jest?”
- „Nic”. - „Słowa…
jeśli nie umiesz się nimi bawić…”
„Jeśli cię znajdę…”
- „zabawią się tobą”. - „Rozumiesz?”
- „Zajebię cię!” - Panie Cogburn?
To do pana.
Brawo, Bruce. Świetnie ci idzie! William DuKent
„Mamy maszynopis. Jest genialny.
Anonim? Daj spokój.
Nikt nie pisze, tak jak ty”.
Dokładnie wiem, gdzie jesteśmy, panie DuKent.
Kończymy akt drugi, co?
Tu bohater dochodzi na skraj.
Kwestionuje wartości, zmysły, wszystko.
Wie bowiem, że przebyta droga blednie w porównaniu z tym, co nastąpi.
W tej chwili trzeba podjąć decyzję, panie DuKent.
Czy pójdzie dalej, czy zawróci?
Ale tylko on może o tym zdecydować.
I tutaj zjebałeś, panie DuKent.
Bohater poznał się na twojej narracji
i co gorsza, też jest pisarzem.
Wie, jak napisać dobrą historię
i jak ją zniszczyć.
Jaki jest największy grzech pisarza?
Wiesz?
Bycie nudnym.
I właśnie to ci zapewnię,
głupia, jebana pizdo.
Długie, jałowe, bezpłciowe, nudne zakończenie.
Bo nikogo nie obchodzi genialny akt drugi,
skoro finał jest wielką kupą gówna.
Nie mam racji?
Bez wątpienia.
DLA BRUCE'A COGBURNA ZA PIEKIELNĄ MACHINĘ
Kto tam?
Policja federalna, panie Cogburn.
Awansowaliśmy, tak?
Może pan do nas wyjść?
Pewnie macie wiarygodne podróbki legitymacji.
Wszystko gra, panie Cogburn?
A u was?
Odwiedził pan ostatnio Nowy Meksyk?
Wy mi to powiedzcie.
Jaki był cel tej wycieczki?
Odwiedzałem kogoś.
Dwighta Tufforda?
To nie zbrodnia, prawda?
Nie, ale podawanie się za Richarda Smitha
już nią jest.
Skąd to macie?
Znamy waszą przeszłość.
Chcemy ustalić, dlaczego odwiedził go pan akurat teraz.
By zakończyć ten etap.
Kontaktował się z panem w ciągu ostatniej doby?
Nie. Po co?
Oglądał pan rano telewizję?
Nie mam w domu telewizora.
Czemu pytacie?
FBI zawęziło obszar obławy
na Dwighta Tufforda do Los Alamos w Nowym Meksyku.
Będąc osadzonym w więzieniu o zaostrzonym rygorze,
Tuffordowi udało się wczoraj uciec, co wywołało ogólnokrajową panikę.
W 1981 roku Tufford przyjechał
z karabinem na kampus uczelni w Knoxville.
Zaczął strzelać z wieży w tłum,
trafiając wiele osób.
Zabił trzynaścioro studentów i wykładowców.
Była to najtragiczniejsza strzelanina
w historii Tennessee.
Opisano ją jako masowy chaos.
Z OSTATNIEJ CHWILI OFIARY Z KNOXVILLE
Nie wiadomo było, skąd padają strzały, ani dokąd uciekać.
POZDRAWIAM, WILLIAM DUKENT
Tak samo było z 1984 Orwella lub Ulyssesem Joyce'a.
Jedyną zbrodnią pana Cogburna było napisanie jednej książki.
- Zaczyna się więc od intencji autora? - Można tak rzec.
Co skłoniło go do napisania Piekielnej machiny?
Wie to pewnie tylko pan Cogburn.
Proszę zachować spokój.
Pójdziemy na lody?
Nie. Zjemy nieugotowaną rybę.
- Na surowo. - Fe! Ja chcę lody.
Proszę dać jej pięć minut.
Wystawiamy jutro o 19:00.
Ma pan dużo czasu na rozstawienie.
Tak, pewnie.
Rok temu wstydziła się śpiewać w samochodzie.
To pani córka?
Tak.
Tydzień temu dostała zlecenie od telewizji.
To nic wielkiego.
Statystowanie w ukrytej kamerze, ale jest zachwycona.
- Co to za program? - Nie podają nazwy.
Kazali jej grać w jakimś parku.
Szefowa castingowa była cudowna.
Świetnie radzi sobie z dziećmi.
Ma pan dzieci? Niech je pan tam weźmie.
Bishop and Rook. Niesamowite.
- Cudo. - Bishop and Rook?
Świetnie radzi sobie z dziećmi.
Nie mogę doczekać się kolejnego zlecenia.
CASTINGI BISHOP + ROOK
RESTAURACJA CAVALO DE MADEIRA
Rezerwacja?
Zapomniał pan o czymś.
Nie ruszaj się.
Poproszę jeszcze wódkę z tonikiem.
A dla mojego kolegi… chyba whisky?
Wstań. To złe miejsce.
Chyba nie. Wydaje ci się,
że przekonasz mnie tym rewolwerem?
Lepiej sobie odpuść.
Nie możesz liczyć na szczęście,
bo wyciągnęliśmy ci naboje.
- Pierdolisz. - Przekonaj się sam.
Właśnie. Chyba jednak przejdziemy do rzeczy,
więc lepiej usiądź.
Czego chcesz?
Od ciebie? Niczego.
Więc kim jesteś?
Jeśli ktoś chce się pobrać, szuka planisty ślubów.
Ktoś chce urządzić wystawne przyjęcie i zatrudnia szefa kuchni.
Ktoś chce wywrócić czyjeś życie do góry nogami
i zatrudnia mnie.
- Tym się niby zajmujesz? - Już się zajęłam.
Dowodem jest twoja obecność tutaj. Dziękuję.
Jestem tu, bo znalazłem twoją rzekomą córkę.
Co za świr naraża tak dziecko?
Naraża? Chyba trochę dramatyzujesz?
Ten aniołek wrócił do domu bogatszy o trzy stówy.
Poudawała parę godzin kogoś, kim nie jest.
Sam to robisz od 25 lat.
Wiesz, czym się różnimy?
Ja wiem, kim jestem.
Jestem kurewsko dobrym kłamcą.
Mogę być, kim chcesz. Osobą, firmą, scenariuszem…
Zwykle celami są politycy lub prezesi.
Tacy nudni i niezapadający w pamięć.
Tym się od nich różnisz.
- Nie jestem nudny? - Jesteś bardzo nudny.
Ale zapadasz w pamięć. Dlatego wzięłam to zlecenie.
Historia cię zapamięta, Bruce.
I to mi przeszkadza.
Ubierasz się jak Sam Shepard,
pijesz jak Capote i żyjesz jak Thompson,
żeby świat miał cię za geniusza.
Ale nie jesteś genialny,
- ani mistyczny. - Japa!
Miałeś fart.
Zbudowałeś szklaną wieżę z kłamstw.
- Zamknij mordę. - Dopilnuję, byś w niej spłonął.
Bo duma jest piętą achillesową przeciętniaków.
Nie pierdol mi o dumie. Nie dlatego tu jestem.
A, no tak. Wybacz, mój błąd. Cóż…
Ta bezmyślnie narażona przeze mnie dziewczyna.
Tak hipotetycznie, gdybym chciała,
żebyś znalazł ją,
moją matkę, gabinet, stos rachunków itd.?
Wtedy byłabyś pierdoloną geniuszką,
- a nią nie jesteś. - Nie.
Chyba nie.
Proszę pana?
Zapomniał pan o czymś.
Proszę pana? Zapomniał pan o czymś.
Zaraz.
Nie możesz liczyć na szczęście,
bo wyciągnęliśmy ci naboje.
- Pierdolisz. - Przekonaj się sam.
Zaraz… chwileczkę.
Słuchaj, nie wiem…
- Kim ty jesteś? - Nikim ważnym.
Jestem tylko posłańcem.
To kto pisze te pierdolone listy?
Spokojnie, Bruce. Wkrótce go poznasz.
Wszystko gra?
Mam w lodówce stek. Chcesz?
Chodź.
Saul?
Kurwa.
Saul!
Halo?
Bruce?
Ten twój pies ma charakterek.
Chcesz wyjść i o tym pomówić?
Nie?
Dobra.
Niezłą masz broń, Bruce.
Gdybym wtedy taką miał…
trafiłbym o wiele więcej niż tylko 13.
Jak strzelanie z ambony.
Pierwszą ósemkę łatwo było zabić.
Po prostu sobie stali.
Bez emocji.
Zagubieni.
Jakby niczego nie rozumieli.
Bo szaleństwa nie da się zrozumieć…
prawda, Bruce?
Nie. Nie da się.
Zabiłeś 13 osób, a nie osiem.
Co zawiniła pozostała piątka?
Biegli przed siebie.
Szkoda, że nie poznaliśmy się w innych okolicznościach.
Mam dużo pytań na temat twojej książki.
Spokojnie, Bruce.
Nie pozwolę ci umrzeć.
Widzisz…
Dałem za tę książkę 20 lat mojego jebanego życia.
A teraz potrzebuję odpowiedzi.
Są warte 800 stron. I nie ma absolutnie nic,
przed czym się zawaham.
„Ruszyli”. „Jeden za drugim,
w długim rzędzie,
pełzną sobie po chodniku”.
„Budowniczy”. „Lekarze”.
„Rolnicy”. „Hydraulicy”. „Złodzieje”. „Wchodzą do domu Boga, niczym mrówki
biegnące po kocu w parku”.
Umiesz władać słowami, Bruce.
„Wtedy ksiądz pomyślał…
dlaczego nie spotkają się ze mną na trawie?”
„Wtedy, w zależności od potrzeb, będą mogły zażywać słońca lub cienia”.
„Będę mógł powiedzieć im prawdę”.
„Że jest 35 stopni”.
„Tyle wiem na pewno”.
„Reszta jest kwestią interpretacji”.
Ta książka…
co ona oznacza?
Proszę!
Chciałbym ci powiedzieć.
Ale tak naprawdę…
Nie ja ją napisałem.
PIEKIELNA MACHINA Przedmowa: Bruce Cogburn
Zaczynając pisanie Piekielnej machiny
Profesorze.
Elijah jest od dwóch tygodni w śpiączce.
Nawet jeśli się wybudzi, nie będzie już taki sam.
Razem z żoną uznaliśmy…
że należy zakończyć jego cierpienie.
O czym miałbym napisać?
O czymkolwiek chcesz.
To powieść o księdzu.
Masz już tytuł?
Jeszcze nie.
MENNICA USA
„Ruszyli”. „Jeden za drugim,
w długim rzędzie, pełzną sobie po chodniku”.
„Budowniczy”. „Lekarze”. „Nauczyciele”. „Rolnicy”. „Hydraulicy”. „Złodzieje”.
„Wchodzą do domu Boga, niczym mrówki…
biegnące po kocu w parku”.
Elijah?
Jak mnie znalazłeś?
Dzięki… dużym pokładom…
cierpliwości.
Długo tu jesteś?
Prawie pięć lat, profesorze.
O Boże.
Przyczyna i skutek. Akcja i reakcja.
Znając fizyczne właściwości obiektu,
zatańczy on tak, jak mu się zagra.
Z ludźmi jest tak samo.
- Wiedziałeś, że przyjdę? - Liczyłem na takie…
zakończenie.
Nie jestem wróżką, tylko…
pisarzem.
Ja jedynie
ustawiłem na pańskiej drodze kilka przeszkód i potem…
czekałem, co pan z tym zrobi.
I muszę przyznać, że ten pies…
był niezłym akcentem.
A co u Saula?
Będzie żył.
Czy dołączy do nas pan Tufford?
Rozumiem. To dobrze. Nigdy nie byłem…
zadowolony z takiego zakończenia.
Jakiego?
Każda historia może skończyć się dwojako.
Albo bohater stawia czoła lękom i odradza się…
albo ponosi karę za brak zmiany.
Jestem bardzo ciekawy, profesorze…
którym jest pan bohaterem?
Nie pouczaj mnie.
Co miałem zrobić?
Twój ojciec powiedział, że odłączy cię od tej jebanej aparatury!
Ta książka była zbyt ważna, aby pozostała w pierdolonej szufladzie!
Czego ode mnie chcesz? Czego?
Wezmę jedynie to, co zechce pan dać.
Dobrze.
Dobra. I celem tego jest…
kara?
Sprawiedliwość? Odkupienie? Pokuta?
- Jaki to ma sens? - Blokada twórcza.
Skoro ukradł pan…
moją pierwszą książkę…
pomyślałem… że będzie pan chciał… mi pomóc…
w napisaniu drugiej.
Ale wtedy… im dłużej pisałem…
tym bardziej rozumiałem,
że to nie moja historia.
Wiem, że nie pan ją napisał.
Ale ją pan przeżył.
Każdą stronę, linijkę, słowo.
Spokojnie, profesorze. To…
Boski apostata Bruce Cogburn
…szczęśliwe zakończenie.
Przez 25 lat
świat wypatrywał
kolejnego arcydzieła Bruce'a Cogburna.
A dzisiaj…
nadszedł dzień, gdy je otrzyma.
Dlaczego to robisz?
Chcę wiedzieć, że jestem czymś więcej niż tylko… książką…
pełną gniewu.
Byłem przekonany, że nie żyjesz.
Nie żyłem.
Przez 19 minut.
Chce pan wiedzieć, co widziałem po drugiej stronie?
Widziałem…
nic.
Całe życie…
winiłem Boga
za wszystkie swoje ułomności
i… tak bardzo chciałem, by świat
poznał Go takim, jakiego znam ja.
Jako… dziecko…
okrutne dziecko z… lupą.
Jesteśmy tylko mrówkami, którymi się bawi.
Ale wtedy…
umarłem.
I zrozumiałem…
że nie ma dziecka.
Nie ma żadnej lupy.
Są tylko mrówki.
I to my wznieciliśmy pożar.
A wszystkie mylne bóstwa, wierzenia…
to zwykłe pierdolenie.
Co to?
To list.
Do kogo… to list, Bruce?
Do mojej agentki.
Koniec tej zabawy.
Co napisałeś w liście, Bruce?
Bruce?
Profesorze?
Profesorze!
Co jest w liście?
Prawda, Elijah.
Jest w nim prawda.
Wyślij
Temat: Nowy maszynopis
Boski_apostata.doc
Wysyłam wiadomość
TLEN
odrzucamy Pański
maszynopis.
Elijah?
To jest niesamowite.
- Dziękuję, profesorze. - Jest wyśmienite.
- A teraz spadaj. - Dobrze. Dziękuję.
Mówię poważnie, Elijah. Każda twoja praca
zaskakuje. Jest nieprzewidywalna.
Powinieneś pisać zawodowo.
A jeśli nie mam nic do powiedzenia?
Wówczas za słabo drążysz.
Drąż głęboko.
Elijah?
Co profesor sądzi?
Z chęcią to przeczytam.
Drąż głęboko.
Co mówisz?
Drąż głęboko.
Chyba głębiej się nie da, profesorze.
Będzie na mnie zły.
Ja… powinienem czekać.
- Nie wiem, czy potrafię. - Czekać na co?
Na co, Elijah?
Aby zobaczyć minę Boga.
Nie!
Z żoną ustaliliśmy, że trzeba zakończyć jego cierpienie.
Dziękuję za wszystko, co pan dla niego zrobił.
- Muszę kończyć. - Tak mi przykro.
Dziękuję za informację.
Piekielna machina Elijah Barrett
nudne
drętwe
przeciętne
Kim…
ja… jestem?
Kim naprawdę jestem?
Na to pytanie musi odpowiedzieć sobie bohater każdej historii.
Jeśli przed ostatnią stroną wasz bohater
nie dowiedział się, kim jest lub w co wierzy,
to przykro mi to mówić, drodzy państwo,
ale zawiedliście czytelnika.
Piekielna machina Bruce Cogburn
Profesorze.
Dzięki za wszystko.
Jest pan świetnym nauczycielem.
Wiedział pan o tym?
Tylko pan mnie rozumie.
Zrobił pan ze mnie…
lepszego pisarza.
Dzięki panu… jestem lepszy.
Bez pana nie dałbym rady.
Ścieżka waszych bohaterów
nie może być prosta i lekka.
Bo zdobycie wiedzy o sobie…
takie nie jest.
Napisy: Michał Cierniak