SERIAL NETFLIX
To Terry Seattle, detektyw wydziału zabójstw.
Dla Terry’ego każdy dzień oznacza nowe morderstwo
i nowego gościa w roli jego partnera.
Dzisiejszy gość: aktor i komik Ken Jeong.
Jest jeden haczyk.
Ken nie dostał scenariusza.
Nie ma pojęcia, co się wydarzy.
Razem z Terrym będą musieli zaimprowizować śledztwo.
Ale mordercę wskaże tylko Ken.
Dołącz do nich i wybierz się w podróż
do Murderville.
Jest takie stare przysłowie: „Sukces wymaga wcześniejszego przygotowania.
Bez niego z pewnością poniesiemy porażkę”.
Pamiętam je, bo w życiu nie słyszałem nic głupszego.
Przygotowania są dla frajerów. Fart, to jest to.
Ludzie, mam dobre wieści! Jest przełom w sprawie Lori!
Tak! Przybij, piątka, ty też, i z tobą,
chodź, uścisk, chodź tu, stary, i ty…
Daz… nie zauważyłem, że to ty.
Odbiorę ci uścisk, kiedy znów przestanę cię lubić.
Uścisków się nie odbiera. Nie są niczyją własnością.
Mniejsza z tym, dziwaku.
MOJA ZMARŁA PARTNERKA
Dlaczego przytulałeś się do Daza?
Podrzucałeś mu prochy?
Pamiętasz, jak 15 lat temu zamordowano moją partnerkę Lori,
jej sprawa nie dawała mi spokoju i rozwaliła nasze małżeństwo?
- Tak? - Wczoraj, telefon na biurku Lori.
Na tym biurku, którego nie tknąłem od 15 lat,
zadzwonił telefon.
Mężczyzna, z którym rozmawiałem,
powiedział, że ma dla mnie ważną wiadomość dotyczącą Lori.
I co to było?
Prosił, żeby odebrać jej pranie.
Dokładnie. Podobno mają rygorystyczne zasady
dotyczące rzeczy nieodebranych przez 15 lat.
W każdym razie pojechałem je odebrać i zgadnij, co znalazłem w jej kurtce.
HITY DO AUTA
Tommy Tune?
To nie ta kieszeń.
To. Notes. Zapisany przez Lori.
W całości zapisany szyfrem.
Pokaż mi to.
Wiem, że przed śmiercią
Lori pracowała nad czymś na własną rękę, ale…
Jeśli złamiemy ten szyfr,
może uda nam się dowiedzieć, kto ją zabił i dlaczego.
Może to coś, może nic. Zajmę się tym.
Póki co znalazłam ci nowego partnera.
Co? Nie, szefowo, nie dzisiaj.
Żartujesz. Akurat dzisiaj?
Wejdź, Ken!
Dzień dobry.
Ken, to starszy śledczy Terry Seattle.
Terry, to twój nowy partner,
Ken Jeong.
- Dzień dobry. - Nie obraź się, Ken, ale…
już mam partnera. To moja spluwa.
Chwileczkę.
Poczekajcie chwilę.
Połącz mnie z Dennisem z balistyki.
Cześć, słuchaj, to się znowu stało.
Nie wiem, może na tacy w Panda Express.
Albo w Ruby Tuesday.
Dobrze.
- Dobrej zabawy. - Dziękuję.
Usiądź.
Ken Jeong. Powiedz mi coś o sobie.
Żonaty, dwoje dzieci. Uwielbiam rozwiązywać zagadki.
Czym się zajmujesz?
Wcześniej miałem zwykły zawód.
Byłem lekarzem.
Tak, ale to nie było moje powołanie i chciałem spróbować czegoś innego.
Na przykład…?
Chciałem spróbować swoich sił w rozrywce i aktorstwie…
Dlaczego? Skąd ten pomysł?
Od zawsze o tym marzyłem.
No i to jest zabawne.
- Ja o locie w kosmos, ale wiesz… - Racja.
Czyli to nie wypaliło.
Właśnie, więc… No tak…
Ale uwielbiam wyzwania i chciałbym
pomóc panu, jak tylko będę mógł.
Podoba mi się twoja facjata i coś ci powiem.
Zdradzę ci tajemnicę handlową.
Kiedy chcesz…
wytrącić podejrzanego z równowagi, najlepsze, co możesz zrobić,
to ciągle zmieniać ton
oraz donośność swojego głosu.
- Rozumiesz? - Tak, proszę pana.
Widziałeś?
- Zaskoczyłem cię. - Tak.
Opowiesz mi historię o Czerwonym Kapturku,
mając to na uwadze.
Pokieruję cię.
- Czerwony Kapturek… - Ciszej.
…szedł leśną drogą…
- Radośnie. - …dać…
- Głośniej. - …coś…
- Głośno! - …swojej babci!
- Ale… - Ale zawahał się…
- Normalnie. - …i chciał…
- Po francusku. - Allons… allez-vous…
- Szeptem. - Maintenant.
Po angielsku.
Teraz.
Co z Czerwonym Kapturkiem?
- Zginął! - Dobrze.
A teraz szalony śmiech… wilka.
Czeka cię…
Wilkiem
- jesteś ty…! - Płacz.
Od początku.
- Koniec. Świetna robota. - Dzięki.
Nie wiem, o co w tym chodzi,
ale dam ci szansę, żebyś się tego dowiedział.
Wznawiam śledztwo w sprawie zabójstwa Lori.
Super!
Poza tym musisz się w końcu stąd wyprowadzić, Terry.
Mamy problem z gryzoniami.
- Czyli mieszka pan… - Powiem ci coś,
powinno być jej głupio, bo dopinam umowę kupna fajnego mieszkanka
w Monterey Towers, obok promenady.
- Gratulacje. - Dzięki.
Mają bar samoobsługowy, a w nim gołe desery lodowe.
Gołe desery lodowe, czyli?
To jak desery lodowe, ale bez żadnych polew czy posypek.
Czyli zwykłe lody.
Dobrze. Będziemy prowadzić śledztwo w sprawie śmierci mojej partnerki Lori.
Jeśli złapiemy mordercę, nie tylko pomścimy jej śmierć,
ale prawdopodobnie odkryjemy też wielki spisek.
Jesteś gotowy odkryć wielki spisek?
Tak, jestem gotowy odkryć wielki spisek.
- Kiedy go odkryjemy? - Teraz!
- Idziemy! - Idziemy!
MIEJSCE ZBRODNI
Lori zginęła w 2006 r. Żeby rozwiązać tę sprawę,
Ken i ja musieliśmy cofnąć się w czasie.
To tutaj 15 lat temu zamordowano moją byłą partnerkę Lori.
Niesamowite, że ten kredowy obrys nadal tu jest.
Amber właśnie go narysowała.
Odtwarzamy scenę zbrodni.
Racja. Wiem, oczywiście.
Hej, witam. Jestem Daz.
Ken, miło mi.
Ken Jeong jest moim partnerem,
nie twoim. Łączy nas wyjątkowa, nierozerwalna więź.
Jeśli się z nim zakolegujesz, spalę ci dom.
Więc…
kiedy przyjechało pogotowie, Lori leżała twarzą do góry
i miała dwie rany kłute na plecach.
Trudno mi to sobie wyobrazić po samym opisie.
Ty umiesz wbijać ludziom nóż w plecy.
Zajmiesz miejsce Lori?
Dobrze, w porządku. Ken, ty to zrobisz.
Połóż się i udawaj Lori. Trzymasz ze mną?
Pewnie. Mam się położyć…
Przyjmij tę pozycję, żebyśmy to sobie wyobrazili.
Dobrze.
Właśnie tak.
Oczywiście nie odtworzysz jej stopy.
Miała końsko-szpotawą.
Możesz też powoli umierać.
Rozumiesz?
Prosiłbym, żebyś robił notatki,
żeby o niczym nie zapomnieć.
Dobrze.
Wyciągnęliśmy wszystkie dowody znalezione na miejscu zbrodni.
Technicy odzyskali to pęknięte szkiełko
z pary okularów. Duża wada, co?
Lori nie nosiła okularów, więc musiały należeć do zabójcy.
Znaleźli też odcinek biletu na koncert Jamesa Taylora.
Nie znoszę Jamesa Taylora. I Karoliny Północnej.
Ja… wychowałem się tam, podobnie jak James Taylor, ale…
Umieraj, Ken.
- Co jeszcze, Amber? - Tuż nad tobą
leży broszka koniczynka.
- Widzisz? - Tak.
Wydaje mi się, czy ten zabójca zostawił za sobą całkiem sporo śladów?
To znaczy…
Jakim cudem nie rozwiązaliśmy tej sprawy? Jest masa dowodów.
Mamy też narzędzie zbrodni.
Profesjonalny nóż myśliwski.
- Tam. - Jak tam umieranie, Ken?
Umierasz tam czy nie?
OK, całkiem nieźle.
Jest jeszcze słynna tajemnicza kartka.
Miała ją w kieszeni. Trzy wycięte prostokąty.
Nie udało nam się ustalić, co to.
Zaraz, chwila! Daj mi to.
Co robisz, Terry?
To notes Lori, właśnie…
Nie.
Wiedziałem. Spójrzcie, podkreśla trzy nazwiska.
Seamus Doyle, Rebecca Hendricks
i Donald Barton.
Komisarz policji Donald Barton?
Pewnie byli zamieszani w śledztwo Lori.
No właśnie!
To nasi główni podejrzani.
Wstawaj, Ken Jeong.
Dziękuję wam. Bardzo dziękuję.
- Dobra robota. - Dzięki.
Jeśli mamy rozwiązać tę sprawę,
musimy działać pod głębokim przykryciem.
Pozostaje pytanie:
jak głęboko jesteś w stanie się posunąć, Ken Jeong?
Jestem w stanie posunąć się bardzo głęboko.
Czułem, że mało brakowało, a powiedziałbyś, że po same jaja.
Posunę się po same jaja.
To chciałem usłyszeć. Rozwiążmy tę sprawę.
Pierwszym podejrzanym był Seamus Doyle, były egzekutor irlandzkiej mafii,
aktualnie osadzony w więzieniu stanowym.
Spoko, są mili.
Dobra, posłuchaj. Seamus nie będzie gadał z gliną,
ale może zwierzy się współwięźniowi.
Będziesz jego kolegą z celi, jasne?
Zdobądź jego zaufanie
i wyciągnij z niego wszystko, co wie o śmierci Lori, zanim cię zabije.
Włóż to sobie do ucha.
Będę ci podpowiadać. Powtarzaj dokładnie to, co usłyszysz.
Zaufaj mi, w porządku?
Wstawaj, Seamus!
PODEJRZANY #1 SEAMUS DOYLE - EGZEKUTOR
Coś ty za jeden? Nowy?
Nie. To znaczy… Jestem strażnikiem zastępczym.
To coś jak nauczyciel zastępczy, ale w… więzieniu.
To Victor „Bumbum” Santiago, naprawdę zły koleś.
Powiedz coś mocnego, Bumbum.
Co jest?
No dobrze, zostawię was samych.
Pamiętaj, Bumbum,
powtarzaj po mnie wszystko słowo w słowo.
Dobrze.
- Moja cela, moje zasady. - Rozumiem.
- Robimy pompki. - Zgoda.
- Na ziemię. - Od razu?
- Już. - Dobrze.
W dół!
Ćwiczę tylko w weekendy, dlatego jestem zmęczony.
Ćwiczę tylko w weekendy, dlatego…
jestem zmęczony.
Zrobię jeszcze jedną.
Słuchaj, znam fajną zabawę.
Znam fajną zabawę.
Pogadajmy o swoich przestępstwach.
Podam ci nazwisko kogoś, kogo zabiłem…
A ty kogoś, kogo…
A ty kogoś, kogo ty zabiłeś.
- Ja zacznę. - Ja zacznę.
- Zamordowałem… - Zamordowałem…
- Świętego Mikołaja - Świętego Mikołaja.
Posłuchaj mnie, Bumbum!
Zostaw mnie w spokoju! Inaczej dowiesz się, co to ogień i deszcz.
Nie mięknie.
Niektórzy ludzie są zimni i nieprzystępni. Chyba do nich należysz.
Czas na plan B. Wchodzę.
Śmiejesz się? Nie będzie ci do śmiechu, kiedy…
Oto i nasz zastępca.
Będę z tobą szczery, Seamus.
Nie jestem prawdziwym strażnikiem zastępczym.
Wiedziałem!
Nazywam się „Fancy” Clancy O’Malley,
a to mój najlepszy kumpel, Liam Neeson.
No i teraz zaczynam rozumieć.
Przyszliśmy cię stąd wydostać.
- Teraz? - Zgadza się.
Musimy zadać ci kilka pytań, żeby potwierdzić twoją tożsamość.
- Śmiało! - Już.
Liam, zadaj mu te pytania z twoim naturalnym irlandzkim akcentem.
Jak brzmi twoje pełne nazwisko?
Seamus Flannery O’Connell O’Sullivan Murphy Doyle. Od Doyle‘ów z Dublina.
Jestem Irlandczykiem z Irlandii, jak wy.
Jakiego mydła używasz?
„Irlandzkiej wiosny”.
Ilu ludzi zamordowałeś?
Musiałbym dokonać podziału na zabójstwa i morderstwa,
bo byłem snajperem w wojsku
i masę ludzi zabiłem całkowicie legalnie. Czy kiedykolwiek…
kogoś zastrzeliłeś, Liam?
Raczej nie.
To najlepszy, jedyny sposób na zabijanie.
Liam Neeson, myślę, że pokochałbyś…
strzelanie.
I to na zabój.
Co robiłeś w nocy 12 sierpnia 2006 roku?
Co wy… Skąd, do diabła…
Słuchajcie, nie pamiętam, co wtedy robiłem, ale jestem tym, którego szukacie.
Poważnie. Wymuszałem, mordowałem.
Któregoś razu zmusiłem nawet całe miasteczko,
żeby opuściło swoje domy.
Uciekli w nocy!
Tylko Seamus jest zdolny do takich rzeczy.
Dobra, spadajmy stąd, chłopaki!
Czekajcie! Co się dzieje?
Dzięki za dowód, Seamus.
Przybij.
To część planu?
Wrócicie po mnie?
Wrócicie?
Nie wrócą, prawda?
Do kogo mówisz, Seamus?
Podejrzanym numer dwa była Rebecca Hendricks.
Była wykonawcą projektu nowego osiedla, Monterey Towers,
ale zasłynęła jako gwiazda
telewizyjnego programu dla inwestorów „Gniazdo węży”.
Znalazłem sposób, jak przesłuchać Rebeccę Hendricks.
Będziemy udawali, że prezentujemy nowy produkt.
Nieważne jaki, liczy się gadka.
Nawijamy makaron.
Czas na was.
GNIAZDO WĘŻY
Witajcie, węże. Jestem Lincoln Jillcream, a to mój partner Phil Danger.
- Przywitaj się. - Dobry wieczór.
Chcemy zaprezentować wam dziś nowy, rewolucyjny produkt.
Spójrzcie.
Przedstawiamy wam Lodołamacz!
Powiedz im nasze motto.
„Siedzisz w kącie na imprezie?
To się zmieni, bo mamy dla ciebie prawdziwy łamacz lodów. Baw się dobrze”.
Jezus Maria.
Lodołamacz łączy zabawę lodem z dreszczykiem small talku.
Każda kostka zawiera krótkie i śmieszne pytanie zapoznawcze.
Ale możesz je odczytać,
dopiero gdy…
przełamiesz… lody!
To coś dla moich dzieci, Taylor i Jimmy’ego. Uwielbiają obcych.
Dwa razy je porwano, to akurat minus,
ale zasadniczo to dobra rzecz.
Pokazać, jak działa?
Poprosimy.
Podnieś go. I roztrzaskaj.
Lodołamacz!
Rebecca, to pytanie dla pani.
Phil, chcesz czynić honory?
Rebecco,
gdzie była pani w nocy 12 sierpnia 2006 roku?
Nie pamiętam, przepraszam.
Proszę. Młoda Rebecca Hendricks
pewnie balowała gdzieś na mieście…
Jestem z domu O’Leary, więc bary były moje…
Oni potwierdzą. Ale nie, wybaczcie, nie pamiętam.
Może następne.
- Jasne! - Tak! Spróbujmy z następnym.
Spodoba się wam.
Gotowi? Uwaga.
Lodołamacz!
- Mam! - Znowu dla Rebekki.
Rebecco,
była pani kiedyś na koncercie Jamesa Taylora?
Wszystkie pytania są dla mnie?
Nie rozumiem.
Twoim dzieciakom się spodoba, ale obawiam się,
że zawężacie grono odbiorców,
zadając pytania wyłącznie osobom o imieniu Rebecca.
Dlatego jestem na nie.
Chwila, proszę poczekać.
Dopiero się rozgrzewamy.
Dopiero się rozgrzewamy. Weźmiemy…
Jeszcze jedno.
Chwilka, to limitowana seria.
Przełam lody!
Lodołamacz!
Mamy to!
Rebecco, jaką ma pani wadę wzroku?
Słuchajcie, to bardzo osobiste pytanie.
Dlatego jestem na nie.
Dwa głosy na nie. Nie przekonaliście nas.
Zróbcie nam przysługę.
Tylko kilka pytań.
Nie wiem, czy znacie nasz program,
ale ja inwestuję w produkty, nie daję jałmużny.
Zarobiłam swoje pieniądze w tradycyjny sposób.
Odziedziczyłam sieć sklepów z artykułami myśliwskimi, więc…
Proszę nam pomóc.
Pomóc? Nic innego nie robię.
Swego czasu przejęłam całe osiedle mieszkań socjalnych
i zrobiłam z niego eksluzywny kompleks dla bogaczy. To nie pomoc?!
- Ok, dziękujemy. - Dziękujemy, węże.
Wysłałam 10 000 saturatorów do wody gazowanej do Afryki
wciśnięciem jednego guzika. To nie pomoc?!
Nasze śledztwo stało w martwym punkcie.
Ale prawdziwy kryzys miał dopiero nadejść…
Dzwonią z Monterey Towers.
Pewnie zaakceptowali moją ofertę kupna.
Tu Terry.
Detektyw Seattle? Mówi Scott McCarley z Monterey Towers.
Scotty Baseball, co słychać?
Słucham?
Nie, nic, po prostu wymyśliłem panu fajną ksywkę.
Nie, dziękuję.
Dzwonię do pana, bo mamy mały problem z pańską ofertą.
Żadna z osób, które wpisał pan jako poręczycieli, nie chce…
powiedzieć o panu nic miłego.
Co?
Są setki ludzi, którzy mogą za mnie poświadczyć.
Zresztą jestem teraz z…
prezydentem Finlandii.
Mówi pan, że obok jest fiński prezydent Sauli Niinistö?
We własnej osobie. Z chęcią za mnie poświadczy.
Udawaj, że jesteś fińskim prezydentem.
Przywitaj się, prezydencie.
Dzień dobry.
O rany, to wielki zaszczyt móc z panem rozmawiać.
Tak się składa, że jestem znawcą Finlandii.
Wie pan, spędziłem trochę czasu w Hämeenlinnie,
kilka dni w Kristiinankaupunki.
Ma pan ulubione miasto? Oprócz Helsinek.
Moje ulubione miejsce jest mało znane.
To małe miasteczko zwane Greensboro.
Jak to zapisać z tymi kropkami?
Mógłby pan podyktować?
Czuję się dość niezręcznie, ale to…
A G…
Pewnie.
Słyszę, że pan wie.
Nie ma sensu rozwodzić się nad oczywistością, ale…
Nie chcę zabierać czasu.
Proszę powiedzieć, dlaczego uważa pan, że detektyw Seattle
byłby przykładnym mieszkańcem osiedla Monterey.
Odkąd się znamy, to był zawsze porządny facet.
Prawdziwy przyjaciel ludu Finlandii.
To prawdziwy przyjaciel ludu Finlandii. Był…
Zresztą obchodzimy jego święto,
tego dnia stają i Helsinki, i Greensboro.
Nie pracuj. Nie martw się. Dziś Terry’ego Seattle’a Dzień.
To już wszystko. Referencje od prezydenta Finlandii wystarczą.
Sfinalizujemy i odeślemy umowę.
- Fajnie. - Super! Hura!
Super!
Dziękuję, Scotty Baseball.
Nie nazywaj mnie tak!
O mały włos nie wpadliśmy…
- Musisz się opanować. - Wybacz.
Nie kontrolujesz się.
Kiedy moje kłopoty mieszkaniowe zostały rozwiązane,
Ken i ja skupiliśmy się na podejrzanym numer trzy:
komisarzu policji.
Żeby odkryć, co wiedział, byłem gotów na największe poświęcenie.
Narażenie Kena na niebezpieczeństwo.
Słyszysz mnie?
Tak.
Według kalendarza Barton jest
na zbiórce funduszy dla koni z cukrzycą,
więc masz sporo czasu, żeby przeszukać jego biuro.
Rzuć okiem na jego biurko.
Przez cały czas mam cię na oku, więc możesz być spokojny.
Co widzisz?
Widzę okulary.
Okulary. Pęknięte szkło.
Sprawdź szuflady.
Jest paralizator.
Po lewej.
- Co widzisz? - Zszywacz.
- I terminarze. - Świetnie.
Poszukaj 2006 roku.
12 sierpnia.
Dobrze.
2009, 2008, 2007, 2000…
Nie ma 2006. 2001, 2, 3, 4, 5…
O cholera.
To Barton. Musiał wyjść wcześniej.
Schowaj się za kanapę…
- Tę tutaj? - Tak, tu.
Schyl się.
DONALD BARTON - KOMISARZ
Wchodzi do biura. Spokojnie.
Po prostu rób, co ci powiem.
- Nic innego. - Wybacz, kochanie.
Musiałem stamtąd wyjść.
Wiesz, że nienawidzę tłumów.
Dlaczego się złościsz?
To nie ja zaraziłem je cukrzycą.
Nie ruszaj się.
Nie. Nie znoszę, kiedy płaczesz.
Co mam zrobić? Kupić tego konia?
Nie wychylaj się.
Jasne, że mi go sprzedadzą. Ludzie zrobią wszystko dla pieniędzy.
Dobrze. Ja ciebie też.
Nie ruszaj się.
Super. Właśnie kupiłem chorego konia.
Nie ruszaj się. Posłuchaj…
Jego kurtka jest na sofie. Dosięgniesz jej?
Pogrzeb w kieszeniach. Może coś znajdziesz.
Widzę portfel.
Portfel.
Legitymacja łowiecka.
Legitymacja łowiecka?
Dobra, pracuje przy biurku.
Nic ci nie grozi, tylko nie wydawaj żadnych głośnych dźwięków.
Halo?
O stary.
Ken…
co zrobiłeś?
Nic, przysięgam.
Ken, wybacz, ale jesteś tam sam, więc jeśli chcesz,
żebym udawał, dobrze. Jak wolisz.
Kto tam jest?
Poważnie, Ken Jeong?
To obrzydliwe. Co z tobą nie tak?
Schowaj się za fotel.
Słuchaj, przybywam ci na ratunek, ale musisz grać na zwłokę.
Rób i mów to, co ci powiem,
i może wyjdziesz z tego żywy.
Pokaż się!
Wstań.
Przepraszam za bąki.
- Nie bój się. Chcę ci pomóc. - Nie bój się. Chcę ci pomóc.
Kim jesteś? I co robisz w moim biurze?
Jestem tobą z przyszłości.
Nie wyglądasz jak ja.
W przyszłości możesz być, kim chcesz.
- A ty… - A ty…
- chciałeś wyglądać jak… - chciałeś wyglądać jak…
koreańsko-amerykański lekarz w średnim wieku.
Zawsze podejrzewałem, że coś takiego może się zdarzyć.
Dlatego wymyśliłem hasło, które ma udowodnić,
że ja z przyszłości to naprawdę ja, a nie jakiś terminator.
Proszę, podaj mi to hasło.
- Boże, to było tak dawno. - Boże.
To było tak dawno…
- Dla mnie. - Dla mnie.
Podaj hasło.
- Próbuję sobie przypomnieć… - Próbuję sobie przypomnieć.
Hasło albo jesteś terminatorem.
- Pankejki. - Pankejki.
- Tommy Tuxedo. - Tommy Tuxedo.
- Niechlurita. - Niechlurita.
- Breja. - Breja!
- Krztyna. - Krztyna.
- Precle. - Precle.
- Tommy Tune. - Tommy Tune!
Detektyw Seattle?
Co się tu dzieje?
Po pierwsze starszy detektyw Seattle. A dzieje się to,
że jest pan podejrzany o morderstwo mojej byłej partnerki Lori.
Nie możecie tu po prostu wejść i oskarżać komisarza policji o morderstwo.
A to pech. Właśnie to zrobiliśmy.
Nie wierzę w pecha,
więc lepiej, żebyście mieli dowody, inaczej pożegnajcie się z policją.
Zgubiłem dziewięć pistoletów przez ostatnich sześć miesięcy,
więc… moja kariera w policji i tak pewnie dobiega końca.
- Wynośmy się stąd, Ken Jeong. - Tak.
Przy okazji, jak brzmiało hasło?
- Tommy Tune. - A jednak Tommy Tune!
A jednak Tommy Tune!
Co za showman.
Po zamknięciu naszego śledztwa
zwabiliśmy wszystkich podejrzanych do Monterey Towers,
gdzie prezes Scott McCarley przewodniczył ceremonii przecięcia wstęgi.
Ale jedyną rzeczą, która miała zostać zerwana, był układ z mordercą.
Dziękuję wszystkim za przybycie. To wielka przyjemność.
Realizacja tego kompleksu zajęła nam 15 lat
i już na samym początku pomyślałem:
„Scotty Baseball, masz okazję zabłyszczeć.
Wygłosisz przemowę, która zapadnie w pamięć.
Masz półtorej dekady, by ją napisać”.
Nie wiem, jak to wytłumaczyć,
ale czas zleciał, a ja jej nie napisałem.
Stop!
Zanim ochrzcimy tę wspaniałą wieżę, którą będę nazywał swoim domem,
mój partner Ken Jeong i ja musimy domknąć pewną sprawę.
Ken? Zebrałeś wszystkie dowody,
przyjrzałeś się wskazówkom.
Czas, byś zdecydował, kto za tym stoi.
Czy to Rebecca Hendricks,
Seamus Doyle
czy komisarz Barton?
Proszę, byś wziął te nożyce i wręczył je osobie,
która twoim zdaniem zabiła moją partnerkę Lori. Proszę.
Ostrożnie, to rozmiar XXL.
Aresztuj go za zabójstwo.
Co się tu dzieje?
Szefowo, Ken Jeong to zrobił. Rozwiązał sprawę morderstwa Lori.
Mordercą był komisarz Barton.
Ken Jeong, dlaczego uważasz, że zabójcą był komisarz Barton?
Bo wszystko układa się w całość.
Po pierwsze:
pęknięte szkło znalezione na miejscu zbrodni.
Komisarz Barton ma u siebie w biurze parę okularów.
Po drugie: morderstwo miało miejsce w 2006 roku.
W szufladzie brakowało terminarza
z 2006 roku.
Po trzecie:
na miejscu zbrodni znaleziono profesjonalny nóż myśliwski.
Z portfela komisarza
wyciągnąłem oficjalną legitymację łowiecką.
W moim mniemaniu morderca jest tylko jeden.
Jest nim komisarz Donald Barton.
Ken Jeong,
twoje tajne misje były niesamowite.
Zupełnie zatraciłeś się w odgrywanych rolach,
a także zupełnie…
nie masz racji.
Mordercą
była Rebecca Hendricks.
Co?
Ma wadę wzroku,
odziedziczyła sklep z artykułami myśliwskimi.
Odziedziczyłam sieć sklepów z artykułami myśliwskimi.
Ma irlandzkie korzenie.
Jestem z domu O’Leary.
Mordercą nie mógł być komisarz Barton.
Nosi okulary do czytania i nigdy nie chodzi na koncerty,
bo, jak powiedzał żonie…
Wiesz, że nienawidzę tłumów.
Z kolei Seamus
powiedział ci, że lubi zabijać tylko z karabinu.
To najlepszy, jedyny sposób na zabijanie.
Jako snajper musiał mieć sokoli wzrok.
Ale dowodem, który przesądził o losie Rebekki,
był bilet na koncert Jamesa Taylora.
Jest fanką Jamesa Taylora. Skąd to wiemy?
Nazwała dzieci na jego cześć.
To coś dla moich dzieci, Taylor i Jimmy’ego.
Zabójczynią była Rebecca Hendricks. Aresztować ją.
Ken Jeong…
zwalniam cię.
Chwila, zanim ją zabierzecie, muszę o coś zapytać.
Dlaczego zabiłaś Lori?
Nie mogłam pozwolić, by to zniszczyła.
To?
Tak. To dzieło mojego życia.
Nie ma nic ważniejszego
niż pomoc bogatym ludziom w znalezieniu mieszkania ich marzeń.
Chwila.
Chwila, już rozumiem!
Wiem, dlaczego Lori nie żyje.
Piętnaście lat temu Rebecca Hendricks
marzyła o budowie Monterey Towers,
ale był jeden problem:
na jej drodze stała dzielnica robotnicza, której musiała się pozbyć.
Swego czasu przejęłam całe osiedle mieszkań socjalnych
i zrobiłam z niego eksluzywny kompleks dla bogaczy.
Dlatego zatrudniła irlandzkiego gangstera Seamusa Doyle’a,
by zmusił ich do sprzedaży.
Któregoś razu zmusiłem nawet całe miasteczko,
żeby opuściło swoje domy. Uciekli w nocy!
Co więcej,
przekupiła komisarza Bartona,
by mieć pewność, że policja przymknie na to oko.
Ludzie zrobią wszystko dla pieniędzy.
Lori wszystkiego się domyśliła.
Dlatego zapisała ich nazwiska w swoim notesie.
Rebecca wbiła Lori nóż w plecy,
ale wszyscy trzej podejrzani
brali udział w spisku, który doprowadził do śmierci Lori.
Aresztować ich wszystkich.
Już siedzę w więzieniu.
To teraz posiedzisz w większym.
Fajnie.
Albo i mniejszym.
Zrobiłeś to, Terry.
Pomściłeś śmierć Lori.
I odkryłeś największy skandal korupcyjny w historii miasta.
Jestem z ciebie dumna.
Udało ci się.
Ken, mógłbyś zrobić jakąś muzyczkę w tle,
może coś sexy, żeby był klimat?
Muszę ci coś powiedzieć.
Posłuchaj, Rhonda,
wiem, że przez ostatnie lata trochę ze mną przeżyłaś.
Ale to, co się tu dzisiaj stało, wszystko zmieniło i ja…
Teraz już wiem, czego chcę od życia.
Nie.
Pani komendant, Rhondo Jenkins-Seattle,
czy uczynisz mi ten zaszczyt…
i nie zostawisz mnie?
Ken, wystarczy.
Wstań. Robisz z siebie głupka.
Terry, ja…
Zawsze będziesz mi bliski,
ale teraz jestem z Dazem.
Zresztą zamieszkamy razem,
tutaj.
Zaraz. Przeprowadzacie się do Monterey Towers?
Tak. Zwolniło się jakieś mieszkanie.
Okazało się, że facet przed nami nie miał wystarczających środków na koncie
i udawał, że zna prezydenta Finlandii.
- Niezły świr. - Głupek.
Wyprowadzam się z naszego domu,
więc kiedy sfinalizujemy rozwód, wynajmę ci go.
Byłoby super. Całkiem zdrowa sytuacja. Dziękuję.
Pewnie.
Proszę, idź już stąd.
Chodź.
Hej, stary.
Przykro mi, że tak wyszło.
Dzięki, Amber.
Szefowa zaprosiła mnie na parapetówkę, więc…
Idziesz… Pewnie.
- To tam. - Pewnie, dlaczego nie…
Osiedle Monterey Towers to wspaniałe miejsce
nie tylko do życia, ale i zabawy.
Cóż,
zrobiliśmy to.
Nie, ty to zrobiłeś.
My to zrobiliśmy.
Rozwiązaliśmy sprawę morderstwa Lori
i nikt nigdy nam tego nie odbierze.
Przynajmniej dopóki
nie znajdą wszystkich błędów, które popełniliśmy,
i nie unieważnią sprawy, ale…
Nie martwmy się na zapas.
Mamy jeszcze jedną rzecz do zrobienia.
Chyba wiesz, o czym mówię.
Trzeba by rozbujać biznes z Lodołamaczem, nie sądzisz?
Pewnie!
- To będzie sukces. - Wchodzę w to.
Musimy znaleźć prostszy sposób, by przełamać lody.
- Racja. - Rozbić je…
Napisy: Anna Jeżewska-Conconi