‎มันไม่มีภารกิจไหนสำคัญกว่านั้นแล้ว
‎การล่าตัวอุซามะฮ์ บิน ลาดิน
‎เป็นปฏิบัติการตามล่าที่สำคัญที่สุดในโลก ‎ภายหลัง 11 กันยายน
‎ผมต้องการความยุติธรรม
‎และผมจำได้ ‎ที่ฝั่งตะวันตกมันจะมีใบประกาศเก่าๆ
‎เขียนว่า "ต้องการตัว จับเป็นหรือตาย" อยู่
‎มันเป็นการตามล่าที่สหรัฐทุ่มงบหลายล้าน
‎หรืออาจจะหลายสิบล้านปีแล้วปีเล่า
‎และใช้นักวิเคราะห์ข่าวกรองของกองทัพ ‎และเจ้าหน้าที่ข่าวกรอง
‎อีกหลายพันชีวิต
‎เขาเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่ง ‎เป็นคนที่ทั้งโลกตามล่าตัว…
‎แต่ผ่านไปปีแล้วปีเล่า ‎อเมริกาก็ยังไม่เจอวี่แววของเขา
‎เหตุการณ์ 11 กันยา ‎เป็นเหตุหายนะครั้งเดียวที่ร้ายแรงที่สุด
‎ในประวัติศาสตร์ชาติเรา ‎นับตั้งแต่สงครามกลางเมือง
‎มีคนอเมริกันเสียชีวิตหลายพันคน
‎อาคารสำคัญอย่างเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎ถล่มเหลือแต่ซาก
‎อุซามะฮ์ บิน ลาดิน ‎กลายเป็นบุคลาธิษฐานของศัตรู
‎เขาคือคนร้าย
‎คือผู้บงการการโจมตีครั้งหายนะ
‎การจับกุมบิน ลาดินให้ได้ ‎จึงเป็นงานเร่งด่วนอย่างยิ่ง
‎เขาจะได้ไม่สามารถดำเนินแผนการ ‎ในลักษณะเดียวกันกับ 11 กันยาอีก
‎ผมรู้ดีว่าบิน ลาดินและพวกพ้อง
‎จะต้องการเล่นงานอเมริกาอีก
‎บิน ลาดินและพวกพ้อง ‎จะต้องการเล่นงานพันธมิตรเรา
‎ผมรู้ได้ไงเหรอ ผมได้รับรายงานข่าวกรอง
‎ซึ่งชี้ว่านั่นคือความประสงค์ของเขาทุกวัน
‎พวกเขามีเลือดเปื้อนมือ
‎เลือดจาก 11 กันยายน ‎และจากการโจมตีอเมริกาครั้งอื่นๆ
‎ในเคนยา แทนซาเนีย และเยเมน
‎เราต้องระบุตัวพวกเขาให้ได้ ‎ต้องค้นหาตัวให้เจอ และต้องจับกุมให้ได้
‎(กันยายน ปี 2010)
‎ซีไอเอมายังทำเนียบขาวในวันแรงงานปี 2010
‎แล้วก็แจ้งต่อประธานาธิบดี ‎ว่ามันมีกลุ่มอาคารในความสนใจแห่งหนึ่ง…
‎(ปากีสถาน)
‎เป็นสถานที่หนึ่งในปากีสถาน ‎ซึ่งพวกเขาสงสัยว่าอาจเป็นจุดที่
‎บิน ลาดินไปอาศัยซ่อนตัว
‎หน่วยข่าวกรองสหรัฐได้พิกัดของคนคนหนึ่ง
‎ซึ่งพวกเขาเชื่อว่าทำหน้าที่ ‎เป็นคนส่งของให้อัลกออิดะฮ์
‎และเป็นคนส่งของให้บิน ลาดิน ‎เป็นเวลาหลายปีหลัง 11 กันยา
‎หน่วยข่าวกรองสหรัฐ ‎เริ่มแกะรอยเขาไปทั่วปากีสถาน
‎ปฏิบัติการในปากีสถานอันตรายอย่างมาก
‎และซับซ้อนอย่างมาก
‎แต่ที่นั่นก็เป็นศูนย์กลาง ‎ของการตามล่าตัวผู้นำอัลกออิดะฮ์มานานแล้ว
‎คาลิด ชีค โมฮัมเหม็ดและผู้นำคนอื่นๆ ‎ล้วนถูกจับกุมในปากีสถาน
‎พวกเขาสะกดรอยตามเอสยูวีสีขาว ‎ซึ่งเป็นยานพาหนะของคนส่งของ
‎ไปยังกลุ่มอาคารที่สะดุดตาแห่งนี้ ‎ในเมืองชื่อแอบบอตทาบัด
‎ชุมชนรีสอร์ตอันเป็นที่ตั้ง ‎ของโรงเรียนทหารของปากีสถาน
‎ประมาณว่าเป็นเวสต์พอยต์ของปากีสถาน
‎ในระยะแรก ‎พวกเขามีเพียงหลักฐานแวดล้อมเท่านั้น
‎มีผู้พบเห็นบุคคลหนึ่ง
‎ออกมาเดินรอบๆ สนามเป็นประจำ
‎เหมือนกับว่าเขาตั้งใจจะออกกำลังกาย
‎ภายในพื้นที่เล็กๆ อันจำกัด
‎บุคคลคนนี้มีสัดส่วนร่างกาย
‎ซึ่งน่าจะใกล้เคียงกับ ‎สัดส่วนของอุซามะฮ์ บิน ลาดินที่เรารู้
‎เท่าที่หน่วยข่าวกรองอเมริกาจะประเมินได้
‎อย่างดีที่สุดคือมีโอกาสครึ่งต่อครึ่ง ‎ที่บิน ลาดินจะอยู่ในนั้น
‎ในตอนที่ซีไอเอนำเสนอข่าวกรอง
‎ประธานาธิบดีโอบามาได้ส่งสัญญาณแต่แรกว่า
‎"ถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง
‎ผมก็ต้องการตัวเลือก"
‎แนวคิดหนึ่งคือการบุกปราบปราม ‎อาคารแห่งนั้นที่แอบบอตทาบัด
‎ด้วยการให้ฝ่ายบุคลากร
‎ส่งหน่วยเนวีซีลของสหรัฐเข้าไป
‎เราจะใช้อากาศยานในครอบครอง ‎ซึ่งกรณีนี้คือเฮลิคอปเตอร์
‎นำหน่วยจู่โจมไปที่กลุ่มอาคารนั้น ‎ลงจอดในกลุ่มอาคาร
‎แล้วก็บุกเข้าไปกวาดล้างด้านใน
‎ระบุตัวตนของผู้ที่อยู่อาศัย
‎ค้นหาตัวอุซามะฮ์ บิน ลาดิน ‎และจับกุมถ้าเขาอยู่ที่นั่น
‎แล้วถ้าเกิดมีการต่อสู้ขัดขืน
‎เราก็จะใช้มาตรการป้องกันที่จำเป็น
‎เพื่อให้หน่วยปฏิบัติการของเราปลอดภัย ‎จากนั้นก็ออกมาจากอาคาร
‎มันเป็นการบุกปราบปรามในแบบที่เรียบง่ายที่สุด
‎มันเป็นปฏิบัติการ ‎แบบที่กองกำลังสหรัฐคุ้นเคยดีอยู่แล้ว
‎แต่การที่เราต้องดำเนินแผนนี้ในปากีสถาน
‎รัฐเอกราชซึ่งอเมริกาไม่ควรเข้าไป
‎ทำให้เรื่องนี้ซับซ้อนขึ้นเป็นอันมาก
‎เดิมทีฝ่ายเราก็ไม่พอใจปากีสถานมากอยู่แล้ว
‎เรารู้แน่ชัดว่ามันมีที่หลบภัยหลายแห่งในปากีสถาน
‎ปากีสถานเป็นนกสองหัว
‎และสหรัฐอเมริกาก็เข้าใจเรื่องนั้นช้าเหลือเกิน
‎พวกเขากวาดจับพวกอัลกออิดะฮ์ ‎จำนวนมากในหลายเมืองของพวกเขา
‎แต่ในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็สนับสนุนตอลิบาน
‎และกลุ่มกบฏอื่นๆ
‎รัฐบาลอเมริกามีความหวาดกลัวเป็นอันมาก
‎กับปัญหาที่ว่าหน่วยข่าวกรองปากีสถาน
‎อาจให้การช่วยเหลือหรือคุ้มครองบิน ลาดิน
‎ตั้งแต่หลังเหตุการณ์ 11 กันยา
‎ปากีสถานเองก็เป็นประเทศนิวเคลียร์
‎นี่จึงเป็นปฏิบัติการที่สามารถผิดพลาดได้
‎ในหลายๆ ทาง
‎อันจะนำมาซึ่งผลกระทบ ‎ด้านภูมิรัฐศาสตร์ที่ร้ายแรง
‎ในวันปฏิบัติการ
‎คนที่มีบทบาทในเรื่องการตัดสินใจ
‎ซึ่งอยู่ในวอชิงตัน
‎มารวมตัวกันที่ห้องสถานการณ์ของทำเนียบขาว
‎(วันที่หนึ่ง พฤษภาคม ปี 2011 ‎เวลา 16.05 นาฬิกา)
‎ปฏิบัติการกวาดล้างเริ่มต้นตามเวลา
‎(จะลาลาบาด)
‎เฮลิคอปเตอร์ได้บินไปยังปากีสถาน ‎โดยไม่ให้อีกฝ่ายตรวจจับได้
‎(แอบบอตทาบัด)
‎พวกเขาไปถึงอาคารแห่งนั้นตรงตามเวลา
‎แต่แค่ไม่กี่วินาทีที่บินมาถึงกลุ่มอาคารดังกล่าว
‎ปัญหาก็เกิด
‎เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งมีอาการส่าย ‎มากกว่าที่นักบินได้คาดเอาไว้
‎มันจึงตกลงบนหลังคา ‎ของอาคารหลังหนึ่งภายในนั้น
‎เห็นได้ชัดว่ามันไม่สามารถ ‎บินออกไปจากที่นั่นได้แน่
‎ดังนั้นคำถามก็คือ ‎"เราจะทำยังไงกับเฮลิคอปเตอร์
‎และเราจะพาหน่วยจู่โจม ‎ที่บุกเข้าไปออกมายังไง"
‎ที่วอชิงตัน หัวใจทุกคนหยุดเต้น
‎ทุกคนเกิดกลัวขึ้นมาว่า ‎พวกเขาอาจจะได้เห็นการสังหารหมู่
‎หรือการจับกุมตัวหน่วยเนวีซีลในชาติพันธมิตร
‎ในหัวทุกคนเต็มไปด้วยคำถามเหล่านี้
‎แต่พลเรือโทแม็คเรเวนก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
‎เราจะเดินหน้าปฏิบัติการนี้ต่อ
‎เพราะสำหรับตัวปฏิบัติการ ‎มันยังไม่มีอะไรที่ถือว่าผิดแผน
‎ในช่วงเวลาที่หน่วยจู่โจม
‎เคลื่อนกำลังเข้าไปทีละห้อง
‎เรายังไม่แน่ใจเลยว่า ‎บิน ลาดินอยู่ในนั้นจริงหรือเปล่า
‎จากนั้นก็มีข้อความวิทยุ ‎กลับไปที่วอชิงตันและอัฟกานิสถาน
‎"เพื่อพระเจ้าและประเทศชาติ เจอโรนิโม"
‎มันเป็นรหัสลับที่หมายความว่า ‎เจอตัวบิน ลาดินแล้ว
‎มีข้อความถูกส่งมาจากเนวีซีลในแอบบอตทาบัด
‎"อุซามะฮ์ บิน ลาดินถูกสังหาร"
‎ข้อความดังกล่าวถูกส่งไปวอชิงตัน ‎และตอนนั้นพวกเขาก็ตระหนัก
‎พวกเขาคิดว่าพวกเขาจัดการบิน ลาดินได้แล้ว
‎(คลิปจากกลุ่มอาคารหลังการบุกปราบปราม)
‎(วันที่สอง พฤษภาคม ปี 2011 ‎เอบีซีนิวส์ เฉพาะกิจ)
‎หน่วยเนวีซีลสหรัฐลงไปปฏิบัติการที่แอบบอตทาบัด
‎เป็นเวลาทั้งสิ้น 40 นาที
‎มีการเตรียมเฮลิคอปเตอร์สำรองเอาไว้
‎ใกล้ๆ กับบริเวณนั้น
‎และพวกเขาก็ทำลายเฮลิคอปเตอร์ลำที่ตก
‎ก่อนขึ้นเฮลิคอปเตอร์ออกมา
‎พร้อมกับข่าวกรองที่พวกเขาจะเอามาได้
‎และชายที่พวกเขาเชื่อว่าคืออุซามะฮ์ บิน ลาดิน
‎ในถุงห่อศพบนพื้นเฮลิคอปเตอร์
‎คำถามก็คือ "เราจะยืนยันได้ยังไง ‎ว่านี่คืออุซามะฮ์ บิน ลาดิน"
‎พวกเขาให้ซีไอเอที่รู้จักบิน ลาดิน
‎คนที่ไล่ล่าบิน ลาดินมาสักพักแล้ว
‎เป็นผู้ยืนยันตัวตนศพดังกล่าว
‎พวกเขาให้เจ้าหน้าที่เนวีซีลคนหนึ่ง ‎นอนข้างๆ ศพของบิน ลาดิน
‎เพื่อวัดความสูงเขา
‎ใบหน้าของเขาเสียหายเพราะกระสุนปืน
‎จึงไม่สามารถเปรียบเทียบใบหน้าได้
‎แต่พวกเขาเชื่อว่า ‎พวกเขาสามารถยืนยันตัวได้จากใบหู
‎(วันที่หนึ่ง พฤษภาคม ปี 2011 ‎เวลา 23.35 นาฬิกา)
‎สวัสดีครับ
‎คืนนี้ผมจะขอรายงาน ‎ให้ประชาชนชาวอเมริกาและชาวโลกทราบ
‎ว่าทางสหรัฐอเมริกาได้ใช้แผนปฏิบัติการ ‎สังหารนายอุซามะฮ์ บิน ลาดิน
‎ผู้นำกลุ่มอัลกออิดะฮ์แล้ว
‎ดินแดนแห่งอิสรภาพ
‎และบ้านของผู้กล้า
‎พอผมออกมาที่ถนนเวสต์ เอ็กเซคิวทีฟ
‎ผมมองไปฝั่งถนนเพนซิลเวเนียทางขวา…
‎(อเมริกา)
‎และมันก็มีคนหลายร้อยไปจนถึงหลายพัน
‎ที่ออกมาตามท้องถนน ‎แล้วส่งเสียงเชียร์ วิ่งไปมา กอดกัน
‎แสดงความยินดีต่อกันและกัน
‎พวกเขาคือคนที่ได้ยินข่าว ‎เมื่อราวครึ่งชั่วโมงถึง 45 นาทีก่อนหน้า
‎แล้วพวกเขาก็ออกมายังท้องถนนของกรุงวอชิงตัน
‎เพื่อแสดงความรู้สึกที่พวกเขามี
‎เรื่องนั้นทำให้ผมตะลึงไปเลย
‎พระเจ้าคุ้มครองอเมริกา
‎เสรีภาพและความยุติธรรมสำหรับทุกคน
‎สารของเรื่องนี้มันลึกซึ้ง
‎มันบอกว่าช่วงเวลานี้มีความหมายอย่างไร ‎กับคนอเมริกันจำนวนมาก
‎(สังหารสำเร็จ) (ตกนรกหมกไหม้)
‎เก่งมาก นี่เขา นี่แหละเขา
‎- เก่งมาก ทีมความมั่นคง ‎- ค่ะ
‎ขอบคุณ ผมภูมิใจในตัวคุณ
‎- พวกคุณทำได้ดีมาก ‎- ใช่เลย
‎มันเป็นคืนที่แสนพิเศษ
‎และหลังจบเรื่อง
‎ผมจำได้ว่าผมจับมือกับผู้พัน
‎แล้วจากนั้นเราก็คุยกันเรื่องงานต่อ
‎ไม่มีการตีมือหรือการฉลอง
‎เราแค่รับรู้ในความสำคัญของมัน
‎แต่คืนนั้นยังมีอีก 12 ปฏิบัติการ ‎ที่กำลังดำเนินการในอัฟกานิสถาน
‎ซึ่งจำนวนหนึ่งมีความท้าทายกว่าและเสี่ยงกว่า
‎ปฏิบัติการที่เพิ่งลุล่วงในหลายๆ แง่
‎ความตายของบิน ลาดิน ‎ถือว่าเป็นจุดสิ้นสุดของอัลกออิดะฮ์
‎แต่มันไม่ใช่จุดสิ้นสุดของภัยคุกคาม ‎ที่อัลกออิดะฮ์ได้ปลดปล่อยออกไปสู่โลก
‎ภายหลังจากที่บิน ลาดินตาย
‎สงครามในอัฟกานิสถาน ‎และความไร้เสถียรภาพในอิรัก
‎กลับยังดำเนินต่อมาอีกเป็นเวลานาน
‎นานยิ่งกว่าก่อนที่บิน ลาดินจะถูกสังหารเสียอีก
‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎(ภาค 5 ออกจากอัฟกานิสถาน)
‎ภาควิชากฎหมายของผมที่ม.จอร์จ เมสัน
‎ตั้งอยู่ห่างจากเพนตากอนไปเพียงสองไมล์
‎เช่นเดียวกับคนอเมริกันส่วนใหญ่ ‎ผมทั้งช็อก หดหู่และโกรธ
‎มันเป็นความรู้สึกที่เรายังรู้สึกอยู่จนทุกวันนี้
‎ผมจำได้ว่าผมรู้สึกว่าผมควรทำอะไรสักอย่าง
‎ผมควรเป็นส่วนหนึ่งในการต่อสู้ครั้งนี้
‎ผมได้อ่านบทความในเดอะวอชิงตันโพสต์
‎ตอนนั้นผมน่าจะอยู่ปีสาม
‎มันพูดถึงบทบาทสำคัญที่อัยการทหารมี
‎ในช่วงการไต่สวนที่เนือร์นแบร์คหลังสงครามโลก
‎ในแง่ของการผลักดันหลักนิติธรรมและหลักการ
‎ซึ่งปัจจุบันถูกนำมาปรับใช้แล้วทั่วโลก ‎อย่างน้อยก็ในทางทฤษฎี
‎โดยมันเกี่ยวข้องกับการรับรองว่า ‎จำเลยจะได้รับการไต่สวนที่เที่ยงธรรม
‎และผมก็คิดว่ามันน่าจะเป็นเส้นทางอาชีพที่ดี
‎ตอนที่ผมกลับมาจากอิรักหลังการเพิ่มกำลังทหาร
‎ผมไปเป็นทนายความศาลทหาร ‎อยู่ที่เยอรมนีเป็นเวลาสองปี
‎โดยลูกความของผมจะเป็นพวกทหาร
‎ผมจำได้ว่าตอนนั้น ‎ผมกำลังพาหมาไปเดินเล่นที่สนาม
‎และสำนักจัดหางานก็โทรมาพร้อมกับบอกว่า
‎"เจสัน เรามีงานดีๆ มาให้คุณ
‎อยากไปกวนตานาโมไหม"
‎ตอนนั้นคือปี 2011
‎เราผ่าน 11 กันยายนมาแล้วสิบปี
‎และในช่วงเวลาที่ตามมา ‎มันมีบันทึกเรื่องการทรมานออกมาจำนวนมาก
‎รวมทั้งบันทึกที่พูดถึงปัญหา
‎ซึ่งเกี่ยวข้องกับท่าทีที่เกรี้ยวกราดของอเมริกา ‎ในสงครามต่อต้านการก่อการร้าย
‎ปัญหาเรื่องเสรีภาพพลเมืองของสหรัฐ
‎ภายหลังผมได้รับสายที่แจ้งว่า ‎ผมจะต้องเป็นทนายที่ปรึกษา
‎ให้กับคาลิด ชีค โมฮัมเหม็ดผู้ซึ่งสารภาพว่า ‎ตัวเองคือผู้วางแผนในเหตุการณ์ 11 กันยายน
‎ข้อกล่าวหาที่คาลิด ชีค โมฮัมเหม็ดได้รับ
‎คือวางแผน ดำเนินการ ‎และประสานงานในเหตุการณ์ 11 กันยา
‎เขาคือคนที่วางแผนการทั้งหมดเอง
‎คาลิด ชีค โมฮัมเหม็ดถูกทหารปากีสถาน ‎จับตัวได้ที่ราวัลปินดีในปี 2003
‎จากนั้นก็ถูกซีไอเอควบคุมตัวไว้
‎ในดินแดนต่างประเทศหลายแห่ง ‎นอกสหรัฐอเมริกา
‎ที่ที่คนเรียกว่า "แบล็กไซต์"
‎และต้องถูกสอบสวนด้วยวิธีการที่มีบางคนเรียกว่า ‎เทคนิคการสอบสวนแบบเข้มข้น
‎และบางคนก็อาจจะเรียกว่าการทรมาน
‎(ภาพใบหน้าผู้ต้องขังที่กวนตานาโม ‎ซึ่งไม่เคยถูกเผยแพร่ กันยายน ปี 2006)
‎เขาถูกบังคับอดนอนเป็นเวลานาน
‎เขาอ้างว่าโดนทำให้อดนอนนานถึง 180 ชั่วโมง
‎ตามบันทึกที่เปิดเผยได้ ‎เขาถูกทรมานด้วยวิธีสำลักน้ำ 183 ครั้ง
‎เขามาลงเอยที่อ่าวกวนตานาโม
‎ตอนที่รู้ว่าคุณต้องว่าความให้เขา ‎คุณมีปฏิกิริยายังไง
‎แน่นอน ในคดีนี้
‎การต่อสู้เพื่อสิทธิ์ของผู้ที่ถูกคุมตัว ‎อยู่ที่อ่าวกวนตานาโม
‎ไม่ใช่ประเด็นที่เอื้อประโยชน์ ‎ในทางการเมืองซึ่งใครจะอยากทำ
‎แต่มันไม่เกี่ยวกับลูกความ
‎นี่เป็นเรื่องของการปกป้องสิทธิของทุกๆ คน
‎ทางทำเนียบขาวต้องการให้ ‎สภาคองเกรสแจกแจงเรื่องข้อจำกัด
‎ในการสอบสวนและดำเนินคดี ‎ผู้ต้องสงสัยในเหตุก่อการร้าย
‎ภายใต้คณะกรรมาธิการทหารตามที่ถูกเสนอ
‎ทำไมไม่ไต่สวนผู้ถูกคุมตัวในอเมริกาเหรอ
‎ก็เรามีกระบวนการยุติธรรมที่เข้มแข็ง
‎คำถามนั้นก็ยุติธรรมดี
‎เราได้ไต่สวนผู้ก่อการร้ายบางคน ‎ในสหรัฐอเมริกา
‎ตัวอย่างสำคัญก็เช่นซาคาเรียส มุสซาอุย
‎ซาคาเรียส มุสซาอุยถูกจำคุกตลอดชีวิต
‎ตามคำตัดสินของศาลสหรัฐ ‎ในการไต่สวนคดี 11 กันยาในประเทศครั้งแรก
‎เรื่องหนึ่งที่เรากังวลก็คือ ‎มันไม่ใช่ว่าผู้ถูกคุมตัวทุกคนที่กวนตานาโม
‎จะให้การรับสารภาพในนามของตัวเอง
‎เรากังวลว่าพวกเขาอาจจะใช้ ‎การพิจารณาคดีเป็นแพลตฟอร์ม
‎เพื่อประณามสหรัฐ
‎และเพื่อยกย่องความพยายาม ‎ของอัลกออิดะฮ์และกลุ่มก่อการร้ายอื่นๆ
‎เพราะมันจะเป็นโอกาสในการโฆษณาชวนเชื่อ
‎สำหรับคนเหล่านี้
‎และพูดตามตรง ‎เราเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยด้วย
‎เรามีความกังวลว่าผู้ก่อการร้าย ‎อาจจะลงมือโจมตี
‎ในระหว่างไต่สวน
‎ปัญหาเกี่ยวกับผู้ถูกคุมตัวที่กวนตานาโม ‎คือเรื่องที่พวกเขาโดนทรมาน
‎เรื่องนั้นนำมาซึ่งคำถามจำนวนมาก
‎คำถามแรกสุดเลยก็คือ ‎มันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าลูกขุนได้ทราบเรื่องนั้น
‎คำถามที่สองคือเรื่องที่คำสารภาพเหล่านั้น ‎ได้มาจากการทรมาน
‎มันมีความหมายอย่างไรกับตัวคำสารภาพเอง
‎มันจะทำให้คำคัดค้านไม่ให้นำคำสารภาพมาใช้
‎ของทนายจำเลยมีน้ำหนัก
‎พวกเราที่ซีซีอาร์ ศูนย์สิทธิตามรัฐธรรมนูญ ‎พร้อมกับที่ปรึกษาร่วม
‎ได้ร้องเรียนเรื่องการคุมขังโดยมิชอบ
‎ตั้งแต่สัปดาห์แรกๆ หลัง 11 กันยา ‎คือในเดือนกุมภาพันธ์ปี 2002
‎เพื่อคัดค้านมุมมองของรัฐบาล ‎ที่เห็นว่าผู้ถูกควบคุมตัวไม่มีสิทธิ์จะได้รู้
‎ว่าทำไมพวกเขาถึงถูกคุมขัง
‎และไม่มีสิทธิ์คัดค้านการควบคุมตัว
‎คดีนั้นถูกส่งขึ้นไปยังศาลสูงสุด
‎วันนี้ศาลสูงสุดสหรัฐได้รับฟังข้อโต้แย้ง
‎ในคดีไต่สวนประเด็นสำคัญ ‎ของสงครามการก่อการร้าย
‎นั่นคือการควบคุมตัว ‎ผู้ซึ่งอาจจะเป็นผู้ก่อการร้ายกว่า 600 คน
‎ที่ฐานทัพเรือสหรัฐในอ่าวกวนตานาโม คิวบา
‎ส่งผลให้ทางศาลต้องทบทวน ‎ความชอบธรรมในการควบคุมตัว
‎ในปี 2006 ศาลสูงสุดมีคำตัดสินว่า ‎ศาลทหารได้ทำผิดกฎหมาย
‎เพราะพวกเขาละเมิดกฎหมายสากล
‎ผู้ถูกคุมตัวในสงครามต่อต้านการก่อการร้าย ‎ได้รับความคุ้มครองตามอนุสัญญาเจนีวา
‎สิ้นปี 2006 ได้มีการผ่านร่างกฎหมายศาลทหาร
‎เพื่อทำให้สิ่งที่ศาลสูงสุดตัดสินว่า ‎เป็นเรื่องผิดกฎหมายเมื่อหลายเดือนก่อน
‎กลายเป็นถูกต้องตามกฎหมาย
‎หนึ่งในนั้นคือการละทิ้งหลักเฮบีอัส คอร์ปัส
‎ดังนั้นผู้ถูกควบคุมตัวที่กวนตานาโมจึงถูกพรากสิทธิ์
‎ในการตั้งคำถามกับความชอบธรรม ‎ของการควบคุมตัว
‎และการปฏิบัติต่อพวกเขา
‎เฮบีอัส คอร์ปัสคือสิทธิ์ในการที่คุณจะไปศาล
‎แล้วบอกว่าสิ่งที่พวกเขากระทำกับคุณ ‎มันผิดกฎหมาย เท่านั้นเอง
‎มันไม่ใช่อะไรมากไปกว่า ‎โอกาสที่คุณจะได้ไปให้การในชั้นศาล
‎ดังนั้นในฐานะทนาย การปฏิเสธเฮบีอัส คอร์ปัส ‎จึงเท่ากับเป็นการปฏิเสธกฎหมาย
‎มันทำให้กวนตานาโมเป็นอย่างที่คนพูดกัน
‎ที่ที่กฎหมายไม่มีอยู่
‎ตอนที่บารัค โอบามาเข้ารับตำแหน่งในปี 2009
‎เขาออกคำสั่งตรงให้หยุด ‎การไต่สวนทั้งหมดของศาลทหาร
‎ในคดีพิเศษที่กวนตานาโม
‎และให้ปิดกวนตานาโมในหนึ่งปี
‎หลายๆ ปัญหาเกี่ยวกับกวนตานาโม ‎ติดอยู่ในสุญญากาศ
‎ในช่วงหลายปีที่รัฐบาลโอบามาพยายามตัดสินใจ
‎ว่าพวกเขาควรทำอะไรดี
‎เมื่อสงครามอัฟกานิสถานสิ้นสุดแล้ว ‎ปีนี้ควรเป็นปีที่สภาคองเกรสจะยกเลิก
‎ข้อจำกัดที่เหลือในการส่งตัวผู้ถูกคุมตัว
‎และเราจะปิดคุกที่อ่าวกวนตานาโม
‎เพราะเราจะสู้กับการก่อการร้าย
‎ไม่ใช่ด้วยข่าวกรองหรือการใช้กำลังทหาร
‎แต่ด้วยการยึดมั่นในอุดมการณ์ ‎ตามรัฐธรรมนูญอย่างแท้จริง
‎ผมคิดว่ารัฐบาลโอบามา
‎หมดแรงจูงใจจะทำอะไรกับมันไปเฉยๆ
‎เพราะเขามีปัญหาการเมืองอื่น ‎ที่ต้องให้ความสำคัญ
‎(ธ.เลห์แมน บราเธอร์ส)
‎ทุกคนมีสิทธิ์ได้รับการไต่สวนที่ชอบธรรม
‎นั่นคืองานที่ผมได้รับ
‎ผมต้องปกป้องลูกความให้ดีที่สุด
‎ไม่ว่าจะด้วยหลักเกณฑ์ใดก็ตาม ‎หากเทคนิคนี้ถูกนำมาใช้กับพลเมืองอเมริกัน
‎กับจำเลยอาญาในการพิจารณาคดีของสหรัฐ
‎จิตสำนึกของเราคงรับไม่ได้
‎ผมโตมาที่เวอร์จิเนีย ได้เข้าเรียน
‎ได้เรียนเรื่องรัฐธรรมนูญ เรื่องบัญญัติสิทธิ
‎ผมจึงอยากเชื่อว่า ‎ผู้นำของเราจะผ่านร่างกฎหมาย
‎ที่เป็นธรรมสำหรับทุกคน
‎(บัญญัติคณะกรรมาธิการทหาร ปี 2006)
‎ใครก็ตามที่เปิดดูกฎหมายศาลทหารฉบับปี 2006
‎ซึ่งผ่านโดยรัฐบาลบุช ‎และกฎหมายศาลทหารฉบับปี 2009
‎ที่ผ่านโดยประธานาธิบดีโอบามา
‎คุณจะเห็นว่าระบบทั้งหมดมันถูกวางมา ‎ให้ต้องล้มเหลวแน่ๆ ตั้งแต่แรก
‎มันมีการวางโครงสร้างมาเพื่อให้ทนายจำเลย
‎ทำหน้าที่ของพวกเขาได้ยาก
‎ยากมากๆ
‎มันเห็นได้ชัดว่านโยบายของรัฐบาลอเมริกา
‎ไม่ใช่การทำให้ทุกคน ‎ได้รับการพิพากษาที่เที่ยงธรรม
‎มันถูกร่างมาเพื่อให้ทนาย ‎ทำหน้าที่ในส่วนตรงนี้ได้ดีพอ
‎กระบวนการจึงจะดูชอบธรรม
‎แต่ไม่ได้ร่างมาเพื่อให้ทนาย ‎ทำหน้าที่ได้ดีจนเกินไป
‎การพิจารณาคดีของศาลทหารได้ถูกออกแบบมา
‎ให้แน่ใจว่าจะไม่มีข้อมูลใดๆ
‎ที่เกี่ยวกับการปฏิบัติซึ่งคนเหล่านี้ได้รับและทรมาน
‎หลุดออกไปสู่สาธารณชน
‎มันคือการปกปิดอาชญากรรมสงคราม
‎ผมจึงบอกไปว่าไม่
‎ถ้าผมทำแบบนี้มันผิดจรรยาบรรณ
‎ผมจึงลาออกจากตำแหน่ง ‎เจ้าหน้าที่ประจำการของกองทัพสหรัฐ
‎ในมุมมองของหลายๆ คน
‎ไม่มีใครจะเลวร้ายไปกว่าคาลิด ชีค โมฮัมเหม็ด
‎จริงไหม เพราะการโจมตีที่เลวร้าย ‎ทั้งที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎และเพนตากอน
‎แล้วการปกป้องคนคนนี้มันคุ้มกับ ‎การที่คุณลาออกจากตำแหน่งแล้วเหรอ
‎โดยเฉพาะการลาออกจากกองทัพ
‎ครับ ผมเข้าใจ
‎ผมเข้าใจ
‎ผมทิ้งตำแหน่งเจ้าหน้าที่ประจำการก็จริง
‎แต่ในอีกแง่ ผมไม่ได้ละทิ้งอะไรเลย
‎การยืดหยัดเพื่อบางสิ่งมันเป็นวิธีที่ผมคิดว่า
‎ผมมองเห็นมัน และผมต้องทำ
‎มันมีประโยคหนึ่งในหนังสือของแอนตัน ไมเรอร์
‎"ถ้าต้องเลือกระหว่างการเป็นทหารที่ดี
‎กับการเป็นมนุษย์ที่ดี
‎จงเป็นมนุษย์ที่ดี"
‎สำหรับคนอย่างคาลิด ชีค โมฮัมเหม็ด
‎ทำไมคดีนั้นถึงยังไม่มีคำตัดสินอีก
‎ผมคิดว่าการที่เราขังคนเหล่านั้น ‎มาเป็นเวลาเกือบ 20 ปี
‎โดยที่ยังไม่มีคำตัดสิน
‎บางคนอาจมองมันเป็นคำวิจารณ์ ‎การทำงานของศาลทหาร
‎แต่สำหรับผม เรื่องนี้บ่งบอกถึงความยาก ‎ในการจัดการกับตัวแสดงเหล่านี้
‎ซึ่งยังคงเป็นภัยคุกคาม ‎ความปลอดภัยของประเทศเราอยู่
‎มันสะท้อนออกมาจากข้อเท็จจริงที่ว่า
‎คนที่ต้องหนักใจกับปัญหานี้ ‎ไม่ได้มีเพียงประธานาธิบดีบุช
‎แต่ประธานาธิบดีโอบามา ประธานาธิบดีทรัมป์
‎และประธานาธิบดีไบเดนก็หนักใจกับมันเหมือนกัน
‎เราจะตัดสินใจเรื่องนี้ยังไง
‎เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะเรายังทรมานอยู่
‎วันที่ 11 กันยาผ่านมา 20 ปีแล้ว ‎และเราก็ยังหาคำตอบไม่ได้
‎ว่าเราจะทำยังไงกับคนที่เล่นงานเรา
‎เมื่อหลายปีก่อนผมได้ออกเดินทาง
‎และได้พบนักข่าวต่างประเทศ ‎ที่ถูกควบคุมตัวเป็นระยะเวลาสั้นๆ
‎มีคำหนึ่งที่เขาพูดเกี่ยวกับกวนตานาโม ‎ซึ่งผมยังจำได้ถึงปัจจุบัน
‎เขาบอกว่ากวนตานาโมไม่ใช่สถานที่
‎แต่เป็นแนวคิด
‎และมันเป็นแนวคิดเกี่ยวกับ
‎คนที่เราอยากจะเป็น ‎ในฐานะอเมริกันชน ในมุมผมนะ
‎เพราะอเมริกาเองก็เป็นแนวคิด
‎และเราอยากจะสู้เพื่อแนวคิดนั้น
‎(ตั้งแต่ปี 2002 ถึงปี 2021 มีผู้ถูกควบคุมตัว ‎ที่อ่าวกวนตานาโมราว 780 คน)
‎(จากจำนวนนั้น มี 741 คน ‎ที่ถูกปล่อยตัวในช่วงสามรัฐบาลที่ผ่านมา)
‎(จากจำนวน 40 คนที่เหลือ ‎มีสองคนถูกตัดสินโดยคณะกรรมาธิการทหาร)
‎เพราะเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบ ‎ผู้ไม่ธรรมดาทั้งชายหญิง
‎บุคลากรพลเรือนและพันธมิตรจำนวนมากของเรา
‎เราจึงบรรลุเป้าหมาย
‎ผลก็คือเราจะสามารถ
‎ถอนกำลังทหารจำนวน 10,000 นาย ‎ออกจากอัฟกานิสถานภายในสิ้นปี
‎โดยเริ่มตั้งแต่เดือนหน้า
‎และในฤดูร้อน เราจะพาทหาร ‎กลับบ้านได้ทั้งสิ้น 33,000 นาย
‎ตอนที่ผมคุยกับท่านประธานาธิบดี
‎ขณะที่ผมมุ่งหน้าไปรับตำแหน่ง ‎ผู้บัญชาการที่อัฟกานิสถาน
‎ท่านได้สั่งให้ผม
‎เริ่มขั้นตอนเปลี่ยนทิศทางของสงคราม
‎และส่งไม้ต่อให้กับชาวอัฟกานิสถาน
‎เพื่อให้พวกเขาสามารถแบกรับ ‎เงื่อนไขที่จำเป็นส่วนใหญ่
‎เพื่อความมั่นคงของประเทศได้
‎ภารกิจของเราเปลี่ยนจากรบเป็นสนับสนุน
‎ในปี 2014 ‎กระบวนการเปลี่ยนผ่านนี้จะเสร็จสมบูรณ์
‎และชาวอัฟกานิสถานจะได้รับผิดชอบ ‎ความมั่นคงของพวกเขาเอง
‎เราต้องเริ่ม "ปิดเวที" ถ้าพูดตามภาษาเรา
‎และในวันที่ผมได้รับคำสั่ง ผมก็ถามคำถาม
‎"เรามีสิ่งปลูกสร้างในอัฟกานิสถานมากแค่ไหน"
‎ถ้าเรานับสถานีรบ ด่านหน้า
‎ฐานกำหนดกลยุทธ์ ‎และฐานทัพทั่วอัฟกานิสถานในปี 2011
‎เรามีอาคารเหล่านี้กว่า 800 แห่ง ‎ไม่ในรูปแบบใดก็รูปแบบหนึ่ง
‎บ้างก็เป็นสถานีรบเล็กๆ บ้างก็ใหญ่
‎เรามีกองกำลังผสมนับหมื่นนาย
‎มีอากาศยานลำเลียงและต่อสู้ ‎ซึ่งปฏิบัติการอยู่ที่ทางวิ่งหลัก
‎และลานบินในหลายๆ สถานที่ทั่วทั้งประเทศ
‎เราต้องปิดมันทั้งหมด
‎และนั่นเป็นงานที่ใหญ่มาก
‎พวกเขาอนุญาตให้ผม ‎นำกำลังทหารหลายพันนายเข้าไป
‎โดยหน้าที่เรามีแค่รื้อถอนฐานทัพ ทำลายอาคาร
‎ทำให้ผืนดินกลับไปเป็นอย่างที่เคยเป็น
‎มันจะได้ไม่มีภาพของตอลิบาน
‎และธงตอลิบานสีดำโบกไสวอยู่เหนือฐานอเมริกัน
‎นี่คือภาพที่เกิดเหตุ เมื่อมีนาคมปีที่แล้ว
‎หลังการฆาตกรรมเจ้าหน้าที่ทหารอเมริกัน ‎ในจังหวัดวอร์ดาก อัฟกานิสถาน
‎อีกครั้งที่เป็นฝีมือของคนใน
‎หรือการโจมตี ‎ที่พวกเขาเรียกว่า "เขียวพิฆาตฟ้า"
‎ต้นปี 2012 มันมีการแพร่คลิปในโซเชียลมีเดีย
‎คลิปทหารอเมริกันปัสสาวะ ‎รดศพตอลิบานชาวอัฟกานิสถาน
‎ก่อนอื่น เราไม่ได้เป็นแบบนั้น เราไม่ทำแบบนั้น
‎แต่ในกรณีนี้ มันอยู่ในคลิปวิดีโอ
‎และพวกเขายังแสดงความเห็นที่หยาบคาย
‎ขณะที่ปัสสาวะด้วย
‎คลิปนี้ทำให้ทุกคนในอัฟกานิสถานโกรธ
‎มันทำให้รัฐบาลอัฟกานิสถานโกรธ
‎มันทำให้ทหารอัฟกานิสถานโกรธ
‎มันทำให้ผมโกรธ
‎ในเวลาหนึ่งสัปดาห์ ‎มีทหารชาวอัฟกานิสถานที่โกรธเพราะเรื่องนี้
‎ได้ทำร้ายครูฝึกชาวฝรั่งเศสของเขา
‎และสังหารคนที่นั่นไปทั้งสิ้นสี่คน
‎คนที่ห้าเสียชีวิตในภายหลัง ‎แล้วก็มีชาวฝรั่งเศสบาดเจ็บจำนวนหนึ่ง
‎ในตอนแรกทหารอังกฤษและอเมริกัน
‎ที่ฝึกให้กับกองกำลังความมั่นคงแห่งอัฟกานิสถาน ‎พวกเขาจะใช้ฐานทัพร่วมกัน
‎พวกเขาตื่น ทานมื้อเช้า ‎ออกกำลังกาย และทานมื้อเย็นด้วยกัน
‎มันทำให้เกิดความผูกพันและสายสัมพันธ์ที่เข้มแข็ง
‎แต่ตอลิบานตระหนักอย่างรวดเร็ว ‎ว่านี่คือหนทางที่สะดวกมากๆ
‎ในการเข่นฆ่ากองกำลังผสม
‎และยุติความพยายามในการฝึก
‎ตั้งแต่ปี 2008 และ 2009
‎มันกลายเป็นเรื่องปกติมากขึ้นเรื่อยๆ ‎ที่คุณจะได้ยินข่าวว่ามีทหาร
‎สังกัดกองกำลังอัฟกานิสถานตื่นขึ้นกลางดึก
‎และยิงสังหารทหารอังกฤษหรืออเมริกันสี่ห้าราย
‎มันมีบางคดีที่มีคนรู้สึกว่าตัวเองโดนหยาม
‎จากคำสั่งที่เขาได้รับหรือจากการลงโทษทางวินัย
‎มันกลายเป็นเรื่องปกติและมันก็เลวร้าย
‎จนกองกำลังทั้งสองฝ่ายต้องแยกจากกัน
‎ครูฝึกและทหารของเราถูกเล่นงานและสังหาร
‎โดยบุคคลที่เราช่วยเตรียมความพร้อม
‎ให้ปกป้องตัวเองได้
‎นี่เป็นเรื่องที่มีแนวโน้ม
‎จะบ่อนเซาะความสามัคคีและความเป็นหนึ่งเดียว
‎ของกองกำลังผสมจากภายในสู่ภายนอก
‎เรายังจบเรื่องนี้แบบเบ็ดเสร็จไม่ได้
‎ผมจะบอกให้ ชาวอัฟกานิสถานสู้ได้และจะสู้แน่
‎พวกเขาสู้และพลีชีพเพื่อประเทศชาติมาตลอด
‎ถ้าคุณลองดูยอดผู้บาดเจ็บล้มตายของฝ่ายพวกเขา
‎มันมีอยู่หลายช่วง
‎ที่เรากังวลว่ายอดมันจะสูงเกินไป
‎จนถ้าเวลาผ่านไป ‎พวกเขาอาจเติมจำนวนนั้นอีกไม่ได้
‎พวกเขาเสียชีวิตกันเป็นผักปลา
‎ขณะที่เราสูญเสียแค่เพียงเล็กน้อย ‎หากเทียบกันแล้ว
‎แต่ทุกศพกลับเป็นโศกนาฏกรรม
‎พวกเขาสูญเสียไปมาก
‎และมันก็เป็นอย่างนั้นอยู่หลายปี
‎คุณไม่มีสิทธิ์พูดได้เลยว่า ‎ชาวอัฟกานิสถานไม่ใช่นักสู้
‎ขณะที่ทหารอเมริกันเริ่มกลับบ้าน
‎และมีการลดรอยเท้าลง ‎เมื่อการเพิ่มกำลังทหารสิ้นสุด
‎ผู้บัญชาการสหรัฐ ‎กลับใช้การโจมตีทางอากาศอีกครั้ง
‎และในกรณีนี้ หลายครั้งพวกเขาใช้โดรนไร้คนขับ
‎เพื่อถล่มฐานที่มั่นของตอลิบาน
‎การเปลี่ยนแปลงกลยุทธ์ครั้งนี้ ‎มีความหมายเท่ากับการเพิ่มขึ้น
‎ของยอดพลเรือนที่เสียชีวิต
‎และผลของเรื่องนั้น
‎ก็ทำให้คนที่ต่อต้านอเมริกา ‎และกองทัพอัฟกานิสถานมีจำนวนมากขึ้นอีก
‎มันเป็นการส่งพวกเขาไปอยู่ฝ่ายตอลิบาน
‎การใช้โดรนสังหารและการโจมตีทางอากาศ
‎เริ่มต้นในปี 2009
‎และมันก็ขยายเป็นวงกว้างมากขึ้น
‎และกลายเป็นยุทธวิธีหลักในรัฐบาลโอบามา
‎คุณโอบามาเอาจริงเอาจังกับการส่งโดรน ‎ยิ่งกว่าประธานาธิบดีบุชเสียอีก
‎แต่ประธานาธิบดีไม่มีคำขอโทษสำหรับเรื่องนั้น
‎ผู้บัญชาการ ผู้ฝึกสอน นักทำระเบิด ‎และเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการที่มากทักษะ
‎ของอัลกออิดะฮ์จำนวนหลายสิบ ‎ถูกเราสังหารในสนามรบ
‎เจ้าหน้าที่ปากีสถานกล่าวว่าในปีนี้
‎โดรนของอเมริกาโจมตีเป้าหมายทางทหาร ‎ตามคำกล่าวอ้างกว่า 100 แห่ง
‎ในเขตชนเผ่าของปากีสถาน ‎ตลอดแนวชายแดนอัฟกานิสถาน
‎อันวาร์ อัลอาวลากิ ‎ฝ่ายปฏิบัติการอัลกออิดะฮ์ซึ่งเกิดที่อเมริกา
‎และไปอาศัยอยู่ที่เยเมน
‎และเป็นภัยคุกคามความมั่นคง ‎ของสหรัฐที่สำคัญที่สุด
‎ตามคำเรียกของเจ้าหน้าที่ ได้ถูกสังหารแล้ว
‎ฝ่ายข่าวกรองตามแกะรอย
‎อัลอาวลากิใกล้ที่ซ่อนตัวในเยเมนมาหลายเดือน
‎เช้าตรู่วันศุกร์ โดรนของซีไอเอพบเป้าหมาย
‎อันวาร์ อัลอาวลากิถูกสังหาร ‎ด้วยโดรนของอเมริกา
‎อันวาร์ อัลอาวลากิเป็นอิหม่ามอยู่ที่ซานดิเอโก
‎ในตอนที่เกิดเหตุยึดเครื่องบิน
‎อัลฮัซมีและอัลมีดาร์ก็เคยอยู่ที่ซานดิเอโก
‎ฉันเชื่อว่ามีคนเคยเห็น ‎พวกเขาอยู่ด้วยกันครั้งหรือสองครั้ง
‎อาวลากิกลายเป็นที่รู้จักหลัง 11 กันยา
‎เขากลายเป็นนักเทศน์หัวรุนแรง
‎รัฐบาลได้อ้างอำนาจ ‎ในการสังหารพลเมืองอเมริกัน
‎โดยไม่ผ่านกระบวนการ
‎โดยไม่มีการพิสูจน์ในชั้นศาล ‎ว่าการสังหารนั้นถูกกฎหมายหรือไม่
‎มีข้อเท็จจริงสนับสนุนไหม
‎หรือมีวิธีการอื่นให้ใช้โดยไม่ต้องฆ่าหรือไม่
‎เราไม่ได้เห็นการต่อสู้ช่วงชิงความหมาย
‎ของการที่เรามีโปรแกรมวิสามัญฆาตกรรม ‎และการที่เราฆ่าผู้ต้องสงสัยการก่อการร้าย
‎โดยไม่มีการพิจารณา ‎ถึงความชอบธรรมตามกฎหมายเลยด้วยซ้ำ
‎(อเมริกาคือผู้ก่อการร้ายตัวจริง)
‎มันคงมีหลายคนที่เห็นว่า ‎การใช้โดรนโจมตีเป็นประโยชน์
‎พวกมันจัดการเป้าหมาย "เอ บีและซี"
‎แต่ข้อโต้แย้งของฉันก็คือ ‎พอพวกเขากำจัดเป้าหมายไปสามคน
‎พวกเขาก็ได้สร้างเป้าหมายเพิ่มอีก 3,300 คน
‎เพราะการโจมตีด้วยโดรนมันอาจไม่ยุติธรรม
‎ผู้ที่โดนลูกหลงจากการโจมตีด้วยโดรน ‎มีจำนวนมากถึงหลักพัน
‎(ดิ แอตแลนติก)
‎ฉันตกใจมากตอนที่เราถามว่า
‎"คุณตัดสินยังไงว่าใครคือเป้าหมายที่ใช่"
‎และรู้ไหม ถ้าคุณตัดเอาข้อมูลไร้ประโยชน์ออก
‎คนที่ตกเป็นเป้าคือผู้ชายคนไหนก็ได้
‎ที่อายุมากกว่าเท่านี้ๆ และน้อยกว่าเท่านี้ๆ
‎เมื่อคุณฆ่าคนโดยไม่ต้องรับโทษ ‎มันจะกลายเป็นการสร้างเป้าหมายเพิ่ม
‎ด้วยโดรนนักล่าในคลังแสงของเรา
‎ทหารของเราจะสามารถโจมตีผู้ก่อการร้าย ‎ในพื้นที่ที่เข้าถึงยากได้อย่างแม่นยำ
‎และมันจะช่วยให้ชีวิตคนบริสุทธิ์ปลอดภัย
‎พูดง่ายๆ การโจมตีแบบนี้ช่วยชีวิตคน
‎นอกจากนี้ การกระทำของอเมริกาถูกกฎหมาย
‎เราถูกโจมตีตอน 11 กันยายน
‎ในหนึ่งสัปดาห์สภาคองเกรส ‎ก็มีมติเป็นเอกฉันท์ให้อนุมัติการใช้กำลังทหาร
‎ปาร์ตี้งานหมั้น
‎ตอนนั้นมีปาร์ตี้งานหมั้น
‎ปาร์ตี้งานหมั้นจัดวันที่เท่าไรนะ
‎นี่เอกสารทางการไหม
‎เมื่อไหร่ก็ตามที่ผมกลับไปที่หมู่บ้าน
‎ผมรู้สึกว่ามันไม่เหมือนเดิม ‎เหมือนมันกลายเป็นคนละหมู่บ้าน
‎ผมเคยมีเพื่อนจำนวนมากที่หมู่บ้าน
‎ผมเคยเห็นคนจำนวนมาก ‎ที่แขนขาดขาขาดเพราะโดนระเบิด
‎ร่างของพวกเขามีเลือดท่วม
‎พวกเขาไม่มีมือหรือเท้า
‎และผิวหนังของพวกเขาก็ยืดย้วยเพราะโดนไฟ
‎และมันจะไหวเหมือนผ้าที่ห้อยจากแขน
‎ผมจะไม่ลืมความทรมานนี้ ‎ต่อให้ตอนนั้นผมจะอายุ 100 ปีก็ตาม
‎เราจะล้างแค้น อัลลอฮ์ทรงโปรด
‎คุณจะเห็นว่าตอนนี้ใจพวกเขา ‎เต็มเปี่ยมด้วยความเกลียดชัง
‎คุณสร้างผู้ก่อการร้ายขึ้นมา
‎คุณบีบให้คนบริสุทธิ์เหล่านี้ ‎ต้องกลายเป็นผู้ก่อการร้าย
‎เพราะคุณมีนโยบายที่จะเข่นฆ่าลูกๆ ของเรา
‎พวกเขาพูดว่า "ถ้าชะตาลิขิตให้เราตาย ‎เราก็ขอสู้จนตัวตายดีกว่า"
‎พวกเขาจึงไปร่วมกับตอลิบาน
‎คุณเชื่อหรือเปล่าว่าทหารอเมริกัน ‎ควรอยู่ในแผ่นดินอัฟกานิสถาน
‎เพื่อความมีเสถียรภาพ
‎ผมก็ไม่ได้จะคัดค้านเต็มร้อย เว้นแต่ในบางจุด
‎พวกเขาจะอยู่ที่นั่นไปอีก 200 ปีหรือเปล่า
‎มันจะเกิดอะไรขึ้น มันจะต้องกินเวลานานแน่ๆ
‎เราทำผิดพลาดมหันต์ที่ไปยุ่งกับที่นั่นตั้งแต่แรก
‎เรามีนักคิดที่ชาญฉลาด
‎ซึ่งไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่
‎และมันก็วุ่นวายไปหมด
‎อัฟกานิสถานคือหายนะโดยสมบูรณ์
‎ทำไมรัสเซียไม่ไปที่นั่น
‎ทำไมอินเดียไม่ไปที่นั่น
‎ทำไมปากีสถานไม่ไปที่นั่น
‎แล้วทำไมเราไป ‎ทั้งที่เราอยู่ห่างตั้ง 6,000 ไมล์
‎(ออกจากอัฟกานิสถาน สร้างอเมริกาขึ้นมาใหม่)
‎ทรัมป์พูดชัดเจน
‎ทั้งในที่ลับและที่แจ้ง ว่าเขาอยากจะออกมา
‎คนอเมริกันเหนื่อยล้ากับสงครามที่ไร้ชัยชนะ
‎เรื่องนี้เห็นได้ชัดเจนที่สุด ‎จากสงครามในอัฟกานิสถาน
‎ผมคุยกับนักการทูตอเมริกันหลายคน
‎และทัศนคติที่ทรัมป์มีตามที่พวกเขาบอกผมก็คือ
‎เขาไม่สนใจเลยสักนิด
‎ถ้าผมอยากจะชนะสงคราม
‎อัฟกานิสถานคงราบเป็นหน้ากลองแล้ว ‎มันคงจะหายสาบสูญไปแล้ว
‎มันคงจะจบภายในสิบวัน
‎เขาไม่เพียงแต่อยากออกมา แต่เขายังพูดว่า
‎"ฟังนะ ช่างหัวพวกอัฟกานิสถาน
‎ช่างแม่งพวกอัฟกานิสถาน" แบบนี้เลย
‎"พวกมันไม่มีวันหยุดสู้
‎คนพวกนี้เกินเยียวยา เราจะออกมา"
‎ตอลิบานได้ยินมัน ได้ฟังมัน
‎และมันก็เป็นถ้อยคำที่เสนาะหู
‎ทรัมป์บอกว่าตอลิบานเป็นกลุ่มคนที่เข้มแข็ง
‎และเราก็เป็นคนเข้มแข็ง
‎คนเข้มแข็งต้องจับมือกับคนเข้มแข็ง
‎(จะลาลุดดิน ชินวารี ‎อดีตผู้นำกลุ่มตอลิบาน)
‎และโบยบินเหนือโลกกว้างไปด้วยกัน
‎พวกเขาตกหลุมรักทรัมป์
‎พวกเขาคิดว่า ‎"นี่แหละคนของเราในทำเนียบขาว"
‎(ตอลิบานยินดีกับทวีตของทรัมป์ ‎ที่ส่งสัญญาณการถอนกำลังก่อนกำหนด)
‎(กุมภาพันธ์ ปี 2020)
‎(การเจรจาสันติภาพอเมริกาและตอลิบาน)
‎ไม่เป็นไร ช่างมันก็ได้ ไม่มีปัญหา
‎ใช่ มาเถอะ
‎ดีครับ เป็นไงบ้างครับ
‎สำหรับผม คำถามก็คือ ‎ประเทศประชาธิปไตยที่สำคัญของโลก
‎อย่างสหรัฐอเมริกา
‎มาพูดคุยกับกลุ่มก่อการร้าย ‎ที่สังหารทหารของพวกเขาไป 5,000 นาย
‎(อาหมัด เซีย มาซูด ‎อดีตรองประธานาธิบดีอัฟกานิสถาน)
‎เรื่องปัญหาการเมืองของอัฟกานิสถานได้ยังไง
‎ผมแปลกใจมาก
‎หลังการเจรจา 18 เดือน ‎และหลังเปิดสงครามเกือบสองทศวรรษ
‎อเมริกาและตอลิบานอัฟากานิสถาน ‎ก็ได้ลงนามในข้อตกลงที่ทุกคนต่างเฝ้ารอ
‎โดยมีจุดมุ่งหมายที่จะปูทางไปสู่สันติภาพ ‎และการถอนกำลังทหารต่างชาติ
‎ทรัมป์ทำข้อตกลงกับตอลิบาน
‎เพื่อถอนกำลังทหารอเมริกันทั้งหมด ‎ในวันที่หนึ่ง พฤษภาคม ปี 2021
‎รัฐบาลอัฟกานิสถานปล่อยตัวนักโทษตอลิบาน ‎จำนวนเกือบ 5,000 คน
‎และรับปากที่จะปล่อยเพิ่มอีกในเดือนสิงหาคม
‎มันเป็นข้อตกลงระหว่างอเมริกาและตอลิบาน
‎ส่วนรัฐบาลอัฟกานิสถานถูกกันออกไป
‎โดยพื้นฐาน ตอลิบานได้ตกลง ‎ที่จะไม่โจมตีทหารอเมริกัน
‎แต่ไม่ได้รับปากว่าจะไม่โจมตีรัฐบาลอัฟกานิสถาน
‎พวกเขาทำอะไร
‎พวกเขาดำเนินแผนการลอบสังหาร
‎ความรุนแรงและการนองเลือด ‎เข้าปกคลุมหลายพื้นที่ของอัฟกานิสถาน
‎ทำให้การเจรจาสันติภาพเสี่ยงล่ม
‎รวมถึงการเจรจาเพื่อยุติสงคราม ‎ที่ยาวนานที่สุดของอเมริกา
‎พวกเขาเกรี้ยวกราดมาก
‎แต่พวกเขาพุ่งเป้าไปยังใจกลาง ‎ของภาคประชาสังคมอัฟกานิสถาน
‎ไปยังคนที่ถูกเรียกว่าคนรุ่น 2001
‎พวกเขาเล่นงานผู้หญิง
‎นักการศึกษา ครูอาจารย์ ศาสตราจารย์
‎ให้ตาย พวกเขาฆ่านักหนังสือพิมพ์ ‎และนักข่าวไปจำนวนมาก
‎คนที่เป็นเหมือนหัวใจ ‎ของประชาธิปไตยในอัฟกานิสถาน
‎พวกเขาตามล่าคนพวกนั้นไปทีละคนๆ
‎และมันน่ากลัวมาก
‎เราลงนามข้อตกลงกับตอลิบาน ‎เพื่อมานั่งกับชาวอัฟกานิสถานกลุ่มอื่นๆ
‎รวมถึงรัฐบาล
‎เพื่อเจรจาแผนงาน ‎สำหรับสร้างดุลยภาพทางการเมือง
‎และเพื่อทำข้อตกลงหยุดยิงที่ครอบคลุมและถาวร
‎(การเจรจาของอัฟกานิสถานกับตอลิบาน ‎12 กันยายน ปี 2020)
‎และพวกเราก็ได้เห็น
‎ภาพชาวอัฟกานิสถานสองฝ่ายนั่งอยู่คนละฟากโต๊ะ
‎ลองจินตนาการถึงโต๊ะเจรจา
‎ที่ฟากหนึ่งคุณมีผู้นำกลุ่มตอลิบานหัวโบราณ
‎ผู้ซึ่งในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ‎หรืออาจจะเกือบทศวรรษ
‎ถูกขังอยู่ในคุกที่กวนตานาโม
‎คนที่ฆ่าเราเมื่อวานนี้
‎และวางตัวเป็นมิตรกับเราในวันนี้มาพูดคุยกับเรา
‎พวกเขาจองหองมาก ‎เมื่อพูดถึงทรัพยากรและเทคโนโลยีที่พวกเขามี
‎พวกเขามั่นใจอย่างมาก จองหองอย่างมาก
‎พวกเขาพูดกับผู้เจรจาของอัฟกานิสถานว่า
‎"ฟังนะ การทำข้อตกลงสันติภาพ ‎กับพวกคุณใช้เวลานานยิ่งกว่า
‎การที่เราจะเดินเข้าไปยึดคาบูลเสียอีก"
‎พวกเขาอวดดีมาก
‎ในทางการทหาร อเมริกาได้ใช้กลยุทธ์ ‎และเครื่องไม้เครื่องมือ
‎ที่หลากหลายในอัฟกานิสถาน
‎แต่พวกเขาพลาดในทุกย่างก้าว
‎พวกเขาไม่บรรลุเป้าหมายที่หวังไว้
‎นั่นคือด้านหนึ่ง
‎ขณะเดียวกัน ที่อีกฝั่งของโต๊ะ
‎ก็มีตัวแทนของรัฐบาลอัฟกานิสถาน
‎ฟาวเซีย คูฟีเป็นผู้หญิงที่มหัศจรรย์มาก
‎และเธอคือบุคลาธิษฐานของความเปลี่ยนแปลง
‎ที่เกิดขึ้นในอัฟกานิสถานช่วง 20 ปีที่ผ่านมา
‎ช่วงที่เธออยู่ในสภา และนับตั้งแต่นั้นมา
‎เธอเป็นหนึ่งในผู้นำคนสำคัญ
‎ที่เดินหน้าผลักดันเรื่องสิทธิสตรีในประเทศ
‎เรื่องน่าทึ่งเกี่ยวกับฟาวเซีย คูฟีก็คือ
‎ก่อนการเจรจาสันติภาพจะเริ่มต้น
‎มีคนพยายามฆ่าเธอ
‎เราต้องมาที่นี่ในวันอาทิตย์
‎เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในวันศุกร์
‎มีรถคันหนึ่งมาจอดขวางถนน
‎แล้วจู่ๆ คนในรถก็เปิดฉากยิง
‎สองสามวินาทีต่อมาเราถึงรู้ตัวว่าเราถูกยิง
‎จากนั้นเลือดก็ไหลออกมา
‎ฉันขยับมือของฉันไม่ได้
‎กระสุนโดนเข้าตรงนี้…
‎ตรงนี้
‎มันทะลุมาถึงตรงนี้ ทำให้ตรงนี้ร้าว ‎แล้วติดอยู่ตรงนี้
‎พวกเขาเอามันออกไปตรงนี้
‎ลูกสาวฉันคอยปลุกฉันให้ตื่น ‎เธอบอกว่า "อย่าหลับตานะ"
‎เพราะฉันอาจจะหมดสติหลังจากเสียเลือดไปมาก
‎เธอคอยเรียกฉันให้ตื่น
‎เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการเจรจาสันติภาพ
‎เพราะพวกนั้นรู้ว่าฉันจะมาที่นี่
‎พวกเขาคงกลัวเสียงของฉัน
‎เรื่องนี้มันบอกให้รู้ถึงขอบเขต ‎ของความรุนแรงและสงครามในอัฟกานิสถาน
‎บอกให้รู้ถึงความสำคัญของกระบวนการ
‎กระบวนการสร้างสันติภาพ ‎เพื่อหยุดการนองเลือดนี้
‎ก็เหมือนผู้หญิงอัฟกานิสถานคนอื่นๆ
‎ฉันเคยเห็นตอลิบานเฆี่ยนผู้หญิงกลางถนน
‎เพราะเธอไม่สวมฮิญาบหรือบุรเกาะอ์
‎ตอนออกไปหาหมอโดยไม่มีผู้ชายไปด้วย
‎อัฟกานิสถานเป็นประเทศที่เลวร้ายที่สุดในโลก ‎สำหรับการเกิดมาเป็นผู้หญิง
‎เพื่อสันติภาพแล้ว ‎เราจะต้องประนีประนอมมากแค่ไหน
‎(เมษายน ปี 2021)
‎ประธานาธิบดีไบเดนตัดสินใจว่าเราจะออกมา
‎เราจะไม่รีบร้อนออกมา
‎เราจะออกมาอย่างมีความรับผิดชอบ ‎รอบคอบและปลอดภัย
‎และเราจะประสานงานกับพันธมิตร ‎และหุ้นส่วนของเราอย่างเต็มที่
‎พวกเขามีกำลังในอัฟกานิสถานมากกว่าเรา
‎เราจะไม่ออกมาในวันแรกของเดือนพฤษภา ‎แต่เราจะออกมาก่อน 11 กันยา
‎ซึ่งจะเป็นวันครบรอบ 20 ปีพอดี
‎ไม่มีเงื่อนไข
‎ตอลิบานไม่ต้องทำขั้นตอนเอ บี ซี ดี อี
‎เราออกมา
‎ผมไปคาบูลในเดือนธันวาคมปี 2020
‎ผมพบประธานาธิบดีฆานี
‎พวกเขารู้สึกเหมือนถูกทิ้ง
‎พวกเขารู้สึกว่า "เรารักคนอเมริกัน"
‎"เรามีการเลือกตั้ง"
‎"เราเป็นประเทศประชาธิปไตยในเอเชียกลาง"
‎"เราเชื่อในสิ่งที่คุณเชื่อ"
‎สิ่งที่ผมสัมผัสได้ตอนอยู่ที่นั่นคือความกลัว
‎แบบว่า "พระเจ้า พวกอเมริกันจะไปแล้ว
‎ตอลิบานอยู่ที่นี่ ในหมู่พวกเรา ‎และพวกนั้นจะมาเข่นฆ่าเรา"
‎และตราบใดที่พวกมันไม่อยู่ในจอทีวี
‎โลกก็จะไม่สนใจ
‎สหรัฐได้บรรลุเป้าหมายในการไปอัฟกานิสถาน
‎นั่นคือเพื่อจัดการผู้ก่อการร้าย ‎ที่โจมตีเราในวันที่ 11 กันยา
‎และเพื่อให้อุซามะฮ์ บิน ลาดินได้ชดใช้กรรม
‎รวมทั้งเพื่อลดระดับภัยก่อการร้าย ‎เพื่อไม่ให้อัฟกานิสถานต้องกลายเป็นฐานทัพ
‎สำหรับดำเนินการโจมตีอเมริกาต่อไป
‎เราบรรลุเป้าหมายแล้ว เราจึงออกมา
‎เราไม่ได้ไปอัฟกานิสถานเพื่อสร้างชาติ
‎สิทธิและความรับผิดชอบ ‎ในการกำหนดอนาคตของตัวเอง
‎รวมถึงวิธีบริหารประเทศ ‎เป็นของชาวอัฟกานิสถานเท่านั้น
‎ตอลิบานได้เข้ายึดครอง ‎เมืองและเขตต่างๆ ได้อย่างรวดเร็ว
‎ตอลิบานได้กล่าวเมื่อวันศุกร์
‎ว่าพวกเขายึดอัฟกานิสถาน ‎ได้แล้ว 85 เปอร์เซ็นต์
‎และเหล่านักรบก็กำลังควบคุม ‎พื้นที่ยุทธศาสตร์อย่างเข้มงวด
‎ผมขอถามคนที่อยากให้เราอยู่
‎คุณอยากจะให้…
‎คุณตั้งใจจะให้คนหนุ่มสาวชาวอเมริกัน ‎ต้องไปเสี่ยงชีวิตที่นั่น
‎อีกกี่หมื่นคน
‎คุณจะให้พวกเขาอยู่นานแค่ไหน
‎เจ้าหน้าที่กลาโหมสหรัฐบอกว่า
‎ทหารอเมริกันและเนโทชุดสุดท้าย
‎ได้ออกมาจากฐานทัพอากาศบากราม ‎ในอัฟกานิสถานแล้ว
‎และได้ส่งมอบมันให้กับกองกำลังอัฟกานิสถาน
‎ที่ผมอยากพูดก็คือนักมนุษยธรรมนิยมหายหัวไปไหน
‎ทำไมนักมนุษยธรรมนิยมไม่พร้อมใจกันออกมาค้าน
‎การถอนกำลังทหารออกจากอัฟกานิสถาน
‎การถอนกำลังที่ได้สร้างความทุกข์ทรมานมหาศาล
‎และมันเกิดขึ้นตั้งแต่สหรัฐ ‎ลงนามในข้อตกลงกับตอลิบาน
‎เราได้เห็นพวกนั้นโจมตีโรงพยาบาลแม่และเด็ก
‎เห็นตอลิบานฆ่าเด็กทารกและคุณแม่ตั้งครรภ์
‎เราได้เห็นการโจมตีที่ตลาด ‎ซึ่งทำให้ชาวอัฟกานิสถานเสียชีวิตจำนวนมาก
‎เราได้เห็นการโจมตี ‎ที่มหาวิทยาลัยอเมริกันในคาบูล
‎ที่ที่พวกนั้นยิงคนหนุ่มสาว ไม่เว้นแม้กระทั่งผู้หญิง
‎ผู้ซึ่งอยากสร้างความเข้มแข็งให้ประเทศ ‎และสร้างอนาคตที่ดีกว่า
‎ให้กับชาวอัฟกานิสถานรุ่นต่อๆ ไป
‎ผมเลยอยากจะถาม ความโกรธแค้นหายไปไหน
‎พวกมนุษยธรรมนิยมอยู่ที่ไหน
‎และทำไมพวกเขาไม่วิตกเรื่องที่เราได้ให้อำนาจ
‎แก่กลุ่มก่อการร้าย
‎ซึ่งมีเจตนาที่กระหายเลือดและโหดเหี้ยม
‎ตอนที่เราออกจากอัฟกานิสถาน
‎ทันทีที่พวกอเมริกันออกไปจากอัฟกานิสถาน ‎และไม่เหลือกองกำลังเอาไว้
‎การก่อการร้ายสากลก็กลับมา
‎การลงทุนทั้งหมดที่เกิดขึ้นในอัฟกานิสถาน
‎ตลอด 19 ปีที่ผ่านมากำลังจะหายวับไป
‎(ฐานฝึกกำลังทหารอัฟกานิสถาน ปี 2021)
‎สิ่งเดียวที่ยังเหลืออยู่
‎คือเรื่องที่ตอลิบานเชื่อว่าพวกเขาชนะสงครามนี้
‎อเมริกาหนีไป
‎และอำนาจควบคุมประเทศ ‎ก็ควรจะเป็นของพวกเขา
‎พวกเขาจะได้เข้ามาก่อตั้งดินแดน ‎ที่ปกครองโดยชาวมุสลิมของตนเอง
‎ต่อให้อเมริกาจะถอนกำลัง แต่เราก็พร้อม
‎ที่จะทำหน้าที่ของเรา
‎เราจะยืนหยัดปกป้องประเทศของเรา ‎ตราบใดที่เรายังมีเลือดอยู่ในกาย
‎เราจะไม่ยกประเทศของเราให้กับตอลิบาน
‎นี่คือการต่อสู้ของเรา นี่คือประเทศของผม
‎ประชาชนของผม กองทัพของผม
‎จำใบหน้านี้ไว้
‎นี่ไม่ใช่อัฟกานิสถานแบบเดิมอีกแล้ว
‎นี่คือยุคใหม่
‎นี่คือคนใหม่ คนหนุ่มสาวรุ่นใหม่
‎และกองทัพใหม่
‎ทีแรกผมสมัครเข้ากองทัพเพราะรู้สึกสิ้นหวัง
‎แต่ตอนนี้สถานการณ์ของเราดีขึ้นแล้ว
‎เราเข้าร่วมกองทัพเพื่อพิทักษ์บ้านของเรา ‎ซึ่งกำลังประสบกับทุกข์เข็ญมากมาย
‎เราอยากปกป้องประเทศของเรา
‎ในตรรกะเหตุผลของตอลิบาน ‎พวกเขามองรัฐบาลอัฟกานิสถาน
‎เป็นผลพวงจากการยึดครองอัฟกานิสถาน
‎เมื่อพวกอเมริกันออกไป
‎ผลจากการยึดครองก็ต้องถูกทำลายไปด้วย
‎และพวกเขาจะตั้งรัฐบาลใหม่
‎ซึ่งประชาชนชาวอัฟกานิสถานทุกคนยอมรับ
‎สารที่ฉันจะส่งถึงพวกตอลิบานกระหายเลือดก็คือ
‎ฉันได้เสียลูกของฉันคนหนึ่งซึ่งสังกัดกองทัพไป
‎บนเส้นทางแห่งการปกป้องประเทศ
‎และฉันจะไม่หยุดสนับสนุนกองกำลังแห่งชาติ
‎ฉันจะเลี้ยงลูกๆ ที่เหลือ ‎และจะให้พวกเขาสมัครเข้ากองทัพ
‎พวกเขาจะได้ต่อสู้กับผู้กดขี่ ‎และศัตรูของชาติที่กระหายเลือด
‎และหักขากรรไกรพวกมันซะ
‎ผมขอรับรองว่าเราต้องการความสัมพันธ์อันดี
‎กับฝ่ายอเมริกาและเนโท
‎ในข้อตกลงที่ตอลิบานลงนามร่วมกับอเมริกา
‎คุณจะพบว่าตอลิบานได้ยอมสละสิ่งหนึ่งซึ่งใหญ่มาก
‎นั่นคือความสัมพันธ์กับกลุ่มอัลกออิดะฮ์และกลุ่มอื่นๆ
‎มันเป็นการยอมสละครั้งใหญ่
‎ตอลิบานยอมทิ้งความสัมพันธ์ ‎เพื่อให้การเจรจาบรรลุผลสำเร็จ
‎พวกเขาไม่ได้คงความสัมพันธ์กับอัลกออิดะฮ์ ‎และกลุ่มอื่นๆ อีกต่อไปแล้ว
‎ตอนนี้อเมริกาตัดสินใจถอนกำลังทหาร
‎หลังจากเวลาผ่านไป 20 ปี
‎แต่พวกเขาได้ฝึกเราอย่างมืออาชีพ ‎มันจะไม่มีปัญหาเกิดขึ้นแน่
‎เราพร้อมแล้วที่จะปกป้องประเทศด้วยตัวเอง
‎(15 สิงหาคม ปี 2021 ตอลิบานยึดคาบูล ‎เมืองหลวงของอัฟกานิสถาน)
‎(พวกเขากลับมาควบคุมประเทศอีกครั้ง ‎ภายหลังทำสงคราม 20 ปี)
‎วันที่ 11 กันยายนเปลี่ยนโลก
‎ประเทศเรากำลังอยู่ในภาวะโศกเศร้า
‎เราบางคนจำเป็นต้องพูดว่า ‎ลองถอยสักก้าวสักครู่เถอะ
‎หยุดก่อน หยุดสักนาทีหนึ่ง
‎และลองทบทวนความหมายโดยนัย ‎ของการกระทำของเราในวันนี้
‎เรื่องนี้จะได้ไม่เลยเถิดเกินควบคุม
‎มติอนุมัติการใช้กำลังทหาร
‎มันถูกใช้กว่า 41 ครั้ง
‎ใน 19 ประเทศ
‎ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับ 11 กันยาเลย
‎มันยังถูกใช้เพื่อการสะกดรอยภายในประเทศ
‎มันถูกใช้ในโซมาเลีย เยเมน ‎ทุกประเทศที่คุณนึกได้
‎มันถูกใช้เป็นฐานรองรับ ‎การใช้กำลัง การทิ้งระเบิด
‎และการสู้รบในปฏิบัติการทางทหารทั่วโลก
‎มันขัดต่อหลักรัฐธรรมนูญ
‎มันได้สร้างเวทีสำหรับสงครามถาวรขึ้น
‎ผมไม่นึกไม่ฝันเลยว่าจนกระทั่งวันนี้
‎มติอนุมัติการใช้กำลังทหารจะยังคงถูกใช้
‎หรืออย่างน้อยก็ถูกอ้างถึงโดยรัฐบาล
‎เพื่อใช้กำลังทหารทั้งประเทศ ‎ต่อสู้กับกลุ่มก่อการร้าย
‎นั่นไม่ใช่สิ่งที่เราจินตนาการไว้
‎เราคิดแค่ว่าเราจะตามล่าอัลกออิดะฮ์
‎และพอทำสำเร็จ งานของเราก็จบ
‎พอเราแน่ใจว่าเราปราบปรามอัฟกานิสถาน
‎ในฐานะที่หลบภัยสำเร็จ ‎การใช้มติอนุมัติการใช้กำลังทหาร
‎ก็น่าจะสิ้นสุดลง
‎มันมีไว้เพื่อไล่ล่าอัลกออิดะฮ์ ‎และตัวการในเหตุการณ์ 11 กันยายน
‎แต่ทุกวันนี้มันกลับยังถูกใช้งานอยู่
‎เมื่อถึงจุดหนึ่งมันจะต้องจบลง
‎(อเมริกาได้ใช้เงินกว่า 2.3 ล้านล้าน ‎กับสงครามในอัฟกานิสถาน)
‎(ทหารอเมริกันที่เสียชีวิตมีมากกว่า 2,400 ราย ‎และบาดเจ็บกว่า 50,000 ราย)
‎(ชาวอัฟกานิสถานอย่างน้อย 150,000 คนถูกฆ่า ‎ส่วนมากเป็นพลเรือน)
‎เหตุการณ์ 11 กันยาเป็นเส้นแบ่งที่ชัดเจน
‎ระหว่างศตวรรษที่ 20 กับ 21 ในหลายๆ แง่
‎ในหลายๆ แง่ มันคือจุดเริ่มต้น ‎ประวัติศาสตร์ยุคสมัยใหม่ของเรา
‎ผลพวงที่ใหญ่ที่สุดของ 11 กันยา ‎คือมันทำให้อเมริกากลัว
‎วันนี้เป็นแอนแทรกซ์ พรุ่งนี้เป็นภัยคุกคามอื่น
‎อะไรล่ะ แล้วมันจะไปหยุดตรงไหน
‎เรื่องนั้นสามารถเห็นได้จากสถาปัตยกรรมอาคาร
‎และพื้นที่สาธารณะที่เราใช้ชีวิต
‎มันส่งผลกับความเชื่อใจที่เรามีต่อสถาบัน
‎ความล้มเหลวของรัฐบาลอเมริกา ‎อันนำไปสู่เหตุการณ์ 11 กันยา
‎เพื่อนร่วมงานครับ
‎แถลงของผมในวันนี้มีข้อมูลสนับสนุน
‎จากแหล่งที่น่าเชื่อถือ
‎ความล้มเหลวของฝ่ายข่าวกรองสหรัฐและสื่อ
‎ในช่วงก่อนเกิดสงครามอิรัก
‎เปลี่ยนมุมมองที่คนอเมริกัน ‎มีต่อรัฐบาลและสื่อของพวกเขา
‎สิ่งที่พวกเขาไว้ใจให้เป็นกระบอกเสียง
‎คุณรู้บ้างหรือเปล่าว่าเรากำลังพูดเรื่องอะไร
‎เมื่อสี่ปีก่อนคุณอ่านรายงาน ‎และคุณก็คิดว่าคุณรู้สิ่งที่เกิดขึ้น
‎ในบางแง่ 11 กันยายน ‎คือต้นแบบทฤษฎีสมคบคิดสมัยใหม่
‎งบประมาณด้านความมั่นคงหลายพันล้าน ‎ที่ไหลไปสู่เจ้าพนักงานกฎหมาย
‎ทั้งในระดับท้องถิ่นและระดับรัฐ ‎ทำให้องค์กรเหล่านั้นกลายเป็นทหาร
‎นำสงครามมาสู่บ้านของเรา
‎วันนี้คือหนึ่งในสองหรือสามวัน ‎ในประวัติศาสตร์อเมริกา
‎ที่เปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ส่วนที่เหลือไป
‎แย่หน่อยที่ผมคิดว่าทุกวันนี้ ‎อุซามะฮ์ บิน ลาดินยังคงมีชีวิตอยู่
‎อาจจะมีความสุขดี หรืออย่างน้อยก็มีชีวิตที่พอใจ
‎องค์กรที่เขาเริ่มในปี 1988
‎อยู่รอดมาได้กว่าสามทศวรรษ
‎ทั้งยังสามารถท้าทาย ‎กองทัพที่มีเทคโนโลยีล้ำหน้าที่สุด
‎ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติอย่างอเมริกาได้
‎ตอน 11 กันยา มันมีแค่อัลกออิดะฮ์
‎ทุกวันนี้องค์กรก่อการร้ายสากล ‎ซึ่งมีอุดมการณ์เดียวกันกับอัลกออิดะฮ์
‎ในรายชื่อของกระทรวงต่างประเทศ ‎มีเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมถึงสี่เท่า
‎พวกนั้นยกย่องบิน ลาดินเป็นฮีโร่ เป็นอาจารย์
‎เป็นคนที่พวกเขาอยากเลียนแบบ
‎วลี "สงครามต้านภัยความกลัว"
‎ผมว่ามันเป็นคำเรียกระดมพลที่เร้าใจ
‎แต่มันก็ทำให้เข้าใจผิดได้อย่างใหญ่หลวง
‎มันควรเป็นสงครามกับการก่อการร้าย
‎แบบนั้นถึงจะเจาะจงไปที่กลุ่มกลุ่มเดียว
‎ไปที่บุคคลที่ก่อเหตุโจมตีวันที่ 11 กันยายน
‎และยังคงคุกคามเราต่อมา
‎แต่พอเป็นสงครามกับความกลัว ‎เรารบกับทุกสิ่งที่ทำให้เรากลัว
‎ผมไม่ได้จะสร้างความชอบธรรม ‎ให้กับการลงทุนมูลค่าล้านล้านดอลลาร์
‎หรือจะอธิบายมุมมองความเห็นส่วนบุคคล
‎ที่มีต่อสงคราม 20 ปี
‎แต่ปัจจุบัน ‎ในจำนวนเด็กอัฟกานิสถานที่ได้เข้าโรงเรียน
‎มี 40 เปอร์เซ็นต์เป็นผู้หญิง
‎จำนวนเด็กอัฟกานิสถาน ‎ที่ตายระหว่างคลอดก็ลดลงอย่างมาก
‎มันมีการขยายระบบสาธารณสุขออกไป ‎ทำให้ชาวอัฟกานิสถาน
‎ทั่วทั้งประเทศสามารถเข้าถึงได้
‎และโอกาสที่ชาวอัฟกานิสถาน ‎จะได้เข้าถึงการศึกษาที่เชื่อถือได้
‎ไม่ใช่แค่ในระดับประถม
‎แต่รวมถึงระดับมัธยมและมหาวิทยาลัย
‎ก็ถูกขยายออกไปทั่วประเทศ
‎บางคนอาจจะบอกว่ามันไม่คุ้มค่ากัน
‎แต่เมื่อคุณเห็น ‎เด็กสาวชาวอัฟกานิสถานไปโรงเรียน
‎หรือเห็นผู้หญิงอัฟกานิสถานได้เป็นผู้บริหาร
‎หรือเห็นเศรษฐกิจหลายด้านของอัฟกานิสถาน ‎เติบโตสู่การเป็นประเทศที่สามารถแข่งขัน
‎และมีองค์ประกอบอื่นๆ ‎แบบประเทศกำลังพัฒนาหรือพัฒนาแล้ว…
‎ผมคิดว่ามันถือเป็นความคืบหน้าได้
‎(ไม่มีวันลืม)
‎(ไบรอัน จี แมคเอลีส ‎จอห์น เค แมคเอวอย โธมัส เจ แมคเคน)
‎สิ่งสำคัญคือต้องเรียนรู้ประวัติศาสตร์
‎มันสำคัญมากที่เราจะต้องรู้ถึง ‎ขอบเขตเรื่องทั้งหมดที่นำไปสู่ 11 กันยา
‎ทั้ง 11 กันยา ผลที่ตามมา
‎มันสำคัญที่เราจะต้องรู้ด้านดี ด้านร้าย ‎ด้านอัปลักษณ์และความจริง
‎(อนุสรณ์และพิพิธภัณฑ์ 11 กันยายน นิวยอร์ก)
‎(โจแอนน์ มารี อาห์ลาดิโอติส ‎ดีอานน่า ลิน กาแลนต์และลูกในท้อง)
‎(หัศมุข ซี ปารมา ‎ดับบลิว เดวิด บาวเออร์)
‎(เดซีเร บูชาท ‎ผู้รอดชีวิตจากวินาศกรรม 11 กันยายน)
‎หลัง 11 กันยา ถ้าคุณถามฉันว่า "สบายดีไหม"
‎ฉันคงตอบว่า "ฉันสบายดี ฉันรอดตาย ฉันโอเค"
‎ฉันไม่ตระหนักเลยว่าฉันไม่โอเค
‎ฉันคือซอมบี้ที่ร่างกายทำงาน
‎ฉันมาเข้าใจก็ตอนปี 2006
‎นั่นคือตอนที่พิพิธภัณฑ์อนุสรณ์เปิด
‎ตอนนั้นแหละที่ฉันเข้าใจ ‎ว่าฉันจำเป็นต้องเล่าเรื่อง
‎ฉันต้องพูดถึงคนที่เราสูญเสีย ถึงเหตุการณ์
‎ฉันต้องแบ่งปันมัน
‎(เบรนดา เบิร์กแมน กัปตัน ‎หน่วยดับเพลิงรัฐนิวยอร์ก เกษียณ)
‎ฉันหวังว่าเรื่องที่เราจะไม่ลืมเกี่ยวกับ 11 กันยา
‎คือเรื่องที่ประเทศของเรา ‎ได้ร่วมแรงร่วมใจกันในวันที่ 11 กันยา
‎เพื่อช่วยกันและกัน
‎นี่คือก่อนที่เราจะตัดสินใจตอบโต้
‎หรือดำเนินการกับใครก็ตามที่ต้องรับผิดชอบ
‎วันที่ 11 กันยาให้บทเรียนกับเรามากมาย
‎แต่เราไม่ควรคิดว่าความเกลียดชัง
‎เป็นการตอบสนองที่ดี
‎มีแต่ความรักเท่านั้น
‎เท่านั้น
‎ทุกครั้งที่ครบรอบ 11 กันยายน ‎ทุกอย่างมันเหมือนสดใหม่อีกครั้ง
‎เราไม่ลืม ไม่เคยลืม ไม่มีวันลืม
‎มันติดตัวเราอย่างกับกาว
‎เราไม่เคยลืม
‎(เฟย์ กิลมอร์ มารดาของลีห์)
‎(ลีห์ กิลมอร์)
‎แต่จากเรื่องทั้งหมด ‎ผมมีความสุขที่ได้รู้จักกับลีห์และเฟย์
‎ชีวิตของผมเปลี่ยนไปหลังจากได้เจอกับพวกเธอ
‎ได้รู้ว่าพวกเธออยู่ดีมีสุข
‎นับแต่นั้นเราก็ติดต่อกันอยู่เสมอ ‎พวกเธอกลายมาเป็นครอบครัวของผม
‎ซึ่งมันสวยงามมาก
‎ถึงทุกวันนี้ เฟย์กลายเป็นแม่ของผมที่ชิคาโก
‎เธอเป็นคนที่งดงามมากเลย
‎(วันที่ 11 กันยายน วันแห่งการรำลึก)
‎แอนดรูว์ แอนโธนี่ อาบาเท
‎วินเซนต์ พอล อาบาเท
‎ลอเรนซ์ คริสโตเฟอร์ เอเบล
‎อโลนา เอบราฮัม
‎วิลเลียม เอฟ เอบราฮัมสัน
‎ริชาร์ด แอนโธนี่ อาเซโต
‎ไฮน์ริช เบิร์นฮาร์ด แอคเคอร์แมนน์
‎พอล อักควาวิวา
‎คริสเตียน อดัมส์
‎อเมริกาที่ดีที่สุด
‎คืออเมริกาที่เชื่อในความเท่าเทียมสำหรับทุกคน
‎ในศาสนาอิสลาม
‎หนึ่งใน 99 พระนาม ‎ของพระผู้เป็นเจ้าคืออัสซาลาม
‎ซึ่งแปลว่า "สันติ"
‎คำว่า "สันติ" คือหนึ่งในนามของพระผู้เป็นเจ้า
‎แล้วชีวิตมนุษย์คนหนึ่งจะมีความทะเยอะทะยานใด
‎ที่ยิ่งใหญ่ไปกว่าการสร้างสันติภาพ ‎อันยั่งยืน ถาวรและแท้จริงอีก
‎คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์