‎วันนี้ทหารสหรัฐ ‎ได้ชูธงอเมริกันเหนือกันดาฮาร์
‎และมันไม่ใช่ธงธรรมดา
‎นี่คือธงที่โบกไสว ‎อยู่เหนือกราวด์ซีโร่ที่นิวยอร์ก
‎และมีลายเซ็นของปวงญาติ
‎ของเหยื่อวินาศกรรมตึกเวิลด์เทรด
‎ขณะเดียวกันบนท้องถนน ‎ที่เมืองทางใต้ของอัฟกานิสถาน
‎ชีวิตเริ่มกลับคืนสู่สภาพปกติ
‎ภายหลังการล่มสลาย ‎ของระบอบเผด็จการอิสลามยึดเคร่ง
‎หลังกันดาฮาร์ถูกปลดปล่อย
‎พวกผู้นำตอลิบาน ‎ที่เหลืออยู่ในอัฟกานิสถาน
‎ต่างก็ตระหนัก
‎เฉกเช่นเดียวกันกับพวกผู้นำ ‎ของกลุ่มอัลกออิดะฮ์ที่เหลือ
‎ที่ยังอยู่ที่นั่น
‎พวกเขาจบเห่ในอัฟกานิสถานแล้ว
‎(กันดาฮาร์ อัฟกานิสถาน ‎หลังการล่มสลายของตอลิบาน)
‎ถ้าตอลิบานตอบสนอง ‎ข้อเรียกร้องของอเมริกา
‎และส่งตัวบิน ลาดินให้พวกเขา
‎และถ้าตอลิบานทำลายฐานทัพอัลกออิดะฮ์
‎ในอัฟกานิสถาน
‎และไม่ยอมให้พวกนั้นเข้ามาในประเทศ
‎อเมริกาก็คงจะไม่เข้ามาในอัฟกานิสถาน
‎พวกเขามีแต่แพ้กับแพ้
‎เราบอกตอลิบานว่า ‎พวกเขาไม่มีทางต่อต้าน
‎การเข้าบุกยึดเมืองต่างๆ ได้
‎พวกเขาจะถูกบีบให้สละเมือง
‎พวกเขาควรจะทบทวนกลยุทธ์
‎และฐานทัพของพวกเขา ‎ไม่สามารถตั้งรับข้าศึกได้
‎พวกเขาจะถูกบดขยี้อย่างง่ายดาย
‎คนส่วนใหญ่คิดกันไปว่า ‎สงครามได้จบลงแล้ว ณ จุดนั้น
‎แต่โชคร้ายที่การโค่นล้มอัลกออิดะฮ์ ‎โค่นล้มเผด็จการตอลิบาน
‎โค่นล้มอัฟกานิสถาน
‎และการทำลายกลุ่มก่อการร้ายทั่วโลก ‎เป็นแค่ก้าวแรก
‎ของการเริ่มสงครามใหม่ ‎สำหรับใครบางคนที่วอชิงตัน
‎สงครามในอิรัก
‎เราเริ่มโยกย้ายทรัพยากร ‎จากศึกอันชอบธรรมที่เรามี
‎จากศึกตอบโต้วินาศกรรม 11 กันยายน
‎ไปสู่ประเทศที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรเลย ‎กับ 11 กันยายน
‎ด้วยคำสั่งของผม
‎กองกำลังนานาชาติได้เปิดฉากโจมตี ‎เป้าหมายซึ่งมีความสำคัญทางการทหาร
‎เพื่อลดระดับความสามารถ ‎ในการเปิดสงครามของซัดดัม ฮุสเซน
‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎(ตอน 4 สงครามดี)
‎(คาบูล อัฟกานิสถาน)
‎ที่อัฟกานิสถาน ช่วงปลายปี 2001 ‎คือช่วงเวลาที่เปี่ยมด้วยความหวัง
‎และเป็นช่วงเวลาแห่งศักยภาพ
‎อัฟกานิสถานกำลังจะพ้นจาก ‎ช่วงปีอันมืดมน
‎นับจากปี 1996 ถึง 2001
‎มันเหมือนกับม่านบังได้เปิดออก ‎และแสงอาทิตย์ได้สาดเข้ามา
‎และชาวอัฟกานิสถานก็มองเห็นโอกาส
‎นี่เป็นครั้งแรกที่เสียงดนตรี
‎ซึ่งถูกแบนในสมัยของตอลิบาน ‎ดังกระหึ่มกลางท้องถนนอีกครั้ง
‎ผู้ชายมาต่อแถวยาวเหยียดเพื่อโกนหนวด
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่ถูกห้ามในสมัยตอลิบาน
‎ชาวอัฟกานิสถานได้พบกับความหวังใหม่
‎โดยเฉพาะเมื่อประชาคมนานาชาติเข้ามา
‎เมื่อตอลิบานจากไป ‎คนคาบูลก็พากันกลับมา
‎คนที่ไม่อาจทนพวกตอลิบาน ‎ที่ไม่ยอมรับความเห็นต่าง
‎กลับมาทำมาหากินในเมืองหลวงอีกครั้ง
‎หลังตอลิบานล่มสลาย เรามายังคาบูล
‎ฉันเอาบุรเกาะอ์มาใส่ที่คาบูลด้วย ‎แต่พอฉันมาถึงคาบูล
‎ผู้หญิงจำนวนมากไม่สวมบุรเกาะอ์
‎เพราะคาบูลไม่ได้อยู่ใต้การควบคุม ‎ของพวกตอลิบานอีกแล้ว
‎ฉันสามารถเดินไปมาตามถนน
‎โดยไม่ต้องกลัวว่าจะโดนตอลิบานเฆี่ยน
‎ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าฉันสามารถหายใจ ‎ได้อย่างมนุษย์อีกครั้ง
‎กองทัพสหรัฐอเมริกา ‎สู้รบได้อย่างยอดเยี่ยม
‎กำจัดศัตรูได้อย่างยอดเยี่ยม
‎แต่ที่พวกเขาทำได้ไม่ดี ‎คือการคิดถึงสิ่งที่จะตามมา
‎เมื่อตอลิบานถูกขับไล่ ‎ออกจากคาบูลและกันดาฮาร์
‎และออกจากประเทศไปจนหมด
‎กองทัพสหรัฐไม่มีแผนเตรียมไว้ ‎สำหรับคำถามที่ว่า "แล้วไงต่อ"
‎คุณจะช่วยประเทศนี้ ‎สร้างเสถียรภาพได้ยังไง
‎คุณจะกระจายบริการพื้นฐานได้อย่างไร
‎คุณจะช่วยพาประเทศนี้ ‎ไปสู่โลกสมัยใหม่ได้อย่างไร
‎ในแง่ทิศทาง มันไม่ชัดเจน
‎ว่าเราอยากจะทำอะไร ‎และอยากทำเมื่อไหร่
‎แต่ที่เรารู้ก็คือเราอยากจะมั่นใจว่า
‎ไม่ว่าจะเกิดพัฒนาการใดในอัฟกานิสถาน
‎ที่นั่นจะไม่ถูกใช้เป็นฐาน
‎สำหรับการโจมตีข้ามแนวพรมแดน ‎มาสู่แผ่นดินแม่ของเรา
‎และนั่นคือจุดเริ่มต้น ‎ของความไม่ลงรอย
‎ผมรู้สึกว่า
‎ในการรับประกันเรื่องนั้น ‎เราต้องช่วยพวกเขาสร้างชาติ
‎เราจะต้องมีเครือข่ายการสื่อสาร
‎มีถนน ถนนดีๆ สำหรับใช้ ‎เคลื่อนกำลังพลตามต้องการ
‎และเพื่อให้ชาวไร่ชาวสวน ‎นำผลผลิตไปสู่ตลาดได้ และอื่นๆ
‎แต่มันก็มีพวกหนุนนโยบายสายกลาง ‎ที่ถามว่า "เราจะสนเรื่องนี้ไปทำไม"
‎"เราไม่ต้องทำอะไรเลย แค่ออกมาซะ"
‎นั่นคือหลักแนวคิดของรัมส์เฟลด์
‎ทำลายระบอบที่เราไม่ชอบ
‎ด้วยกำลังทหารน้อยที่สุด แล้วออกมา
‎ไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องที่เหลือ
‎ถ้าเราต้องกลับมาในอีกทศวรรษ ‎เราก็จะกลับมา
‎ธันวาคม ปี 2001 นายพลทอมมี่ แฟรงก์ส ‎ซึ่งเป็นผู้บัญชาทัพในอัฟกานิสถาน
‎ถูกรัมส์เฟลด์เรียกพบและบอกว่า
‎"เราต้องไปพบประธานาธิบดีบุช ‎ที่ไร่ของเขาในครอว์ฟอร์ด เท็กซัส"
‎"คุณต้องให้ตัวเลือกเขาเรื่องอิรัก"
‎ตอนนั้นศึกที่โทราโบราเพิ่งจะจบ
‎พวกเขายังตามหาตัวบิน ลาดิน ‎และข้าศึกที่เหลือในอัฟกานิสถาน
‎ทันใด นายพลคนเดียวกันนั้น ‎ก็ได้รับคำสั่ง
‎"เราต้องยกระดับแผนการในอิรัก"
‎รัฐมนตรีกลาโหมดอนัลด์ รัมส์เฟลด์ ‎ได้ไปพบปะกับผู้นำเนโท
‎เพื่อหารือเกี่ยวกับวิธีการต่อสู้ ‎ในสงครามการก่อการร้าย
‎ทางเดียวที่จะจัดการกับ ‎เครือข่ายก่อการร้ายซึ่งมีทั่วโลกได้
‎ก็คือไล่ล่ามัน ไปยังที่ที่มันอยู่
‎หลักฐานจากแหล่งข่าวกรอง ‎การสื่อสารลับ
‎และคำให้การของคนที่เราควบคุมตัวไว้
‎เปิดเผยว่าซัดดัม ฮุสเซนได้ช่วยเหลือ ‎และคุ้มครองผู้ก่อการร้าย
‎รวมถึงสมาชิกของกลุ่มอัลกออิดะฮ์
‎เราพูดอย่างชัดเจนว่าอัลกออิดะฮ์ ‎ไม่มีความสัมพันธ์กับอิรัก
‎แต่หลายคนบอกว่า ‎"มีสิ พวกมันมีอยู่เต็มอิรักเลย"
‎"เราควรจัดการพวกมัน ‎ระหว่างที่ดูแลอัฟกานิสถาน"
‎มันผิด ผิดไปหมด
‎พวกอนุรักษ์นิยมใหม่จำนวนมาก
‎พวกอนุรักษ์นิยมสายเหยี่ยว ‎ในรัฐบาลบุช
‎คิดว่าในสงครามอ่าวครั้งแรก
‎พวกเขาพลาดที่ปล่อยให้ ‎ซัดดัม ฮุสเซนอยู่ในอำนาจ
‎พวกเขาคิดว่าอเมริกา ‎ควรจัดการกับเขาตั้งแต่สิบปีก่อน
‎พวกเขามีโอกาสและปล่อยมันไป
‎พวกเขาจึงมองเรื่องนี้เป็นโอกาส ‎ที่จะทำอะไรสักอย่าง
‎เราพยายามโน้มน้าวให้ทุกชาติในยูเอ็น
‎เชื่อว่าซัดดัมและบิน ลาดิน ‎กำลังพัฒนาอาวุธทำลายล้างสูง
‎นั่นคือสิ่งที่คอลิน พาวเวลพูด
‎เรื่องที่ผมจะชี้แจงในวันนี้
‎คือเรื่องความเกี่ยวข้อง ‎ที่อาจเป็นไปได้ซึ่งชั่วร้ายยิ่งกว่า
‎ระหว่างอิรัก ‎และเครือข่ายก่อการร้ายอัลกออิดะฮ์
‎ความเกี่ยวข้องที่รวม ‎องค์กรก่อการร้ายแบบดั้งเดิม
‎เข้ากับวิธีการสังหารแบบสมัยใหม่
‎ตอนนั้นเรารู้ว่ามันเป็นเรื่องปาหี่
‎แต่แล้วเราก็คิดว่า
‎"บางทีพวกเขาอาจมีข่าวกรองที่เราไม่มี"
‎แล้วภายหลังเราก็รู้ว่าข่าวกรองที่ว่ามาจากไหน
‎มันมาจากอิบนุ ชีค อัลลิบี
‎ตอนถูกจับ เขาถูกทรมาน
‎จนยอมรับว่าบิน ลาดินและซัดดัม ‎กำลังพัฒนาอาวุธทำลายล้างสูงร่วมกัน
‎รัฐมนตรีพาวเวลบอกว่าข้อมูลนั้น
‎มาจากอิบนุ ชีค อัลลิบี
‎ผมสามารถสืบสาวคำบอกเล่า ‎ของผู้ก่อการร้ายระดับสูง
‎ซึ่งระบุว่าอิรักได้ฝึก ‎วิธีการใช้อาวุธเหล่านี้ให้อัลกออิดะฮ์
‎โชคดีที่ผู้ก่อการร้ายรายนี้ถูกควบคุมตัวแล้ว
‎และเขาได้เล่าเรื่องราวของเขา
‎ทหารอเมริกัน 65,000 คน ‎เข้าประจำตำแหน่งที่อ่าวเปอร์เซีย
‎ถ้าประธานาธิบดีบุชออกคำสั่ง
‎จำนวนจะพุ่งขึ้น ‎เป็น 250,000 คนในสามถึงสี่สัปดาห์
‎สหรัฐอเมริกามีจุดยืนที่ชัดเจน
‎เราจะไม่ยอมให้เกิดอันตราย ‎จากการที่ซัดดัม ฮุสเซนและพันธมิตร
‎หันอาวุธทำลายล้างสูง ‎มาหาเราและพันธมิตรของเรา
‎นโยบายของรัฐบาลผม ‎รัฐบาลเรา รัฐบาลชุดนี้
‎คือการเปลี่ยนระบอบ
‎เราจะไม่ยอมให้ผู้นำที่เลวร้ายที่สุดในโลก
‎คุกคามเราด้วยอาวุธที่เลวร้ายที่สุดในโลก
‎เราจะไม่ถอยหนีจากสงคราม
‎เราไม่ได้ตรวจสอบเพียงเพื่อให้รู้
‎อิรักที่ถูกปลดปล่อย ‎อาจแสดงให้เห็นถึงพลังของอิสรภาพ
‎ในการพลิกโฉมตะวันออกกลาง
‎ด้วยการนำความหวัง ‎และความก้าวหน้ามาสู่ประชาชนนับล้าน
‎ทั้งที่ซานฟรานซิสโก ‎ไปจนถึงออริกอนและแทมปา
‎มีผู้ออกมาประท้วงต่อต้านสงคราม
‎ฉันคิดว่าการทำสงครามกับอิรักมันผิด
‎การใช้กำลังทหารกับอัฟกานิสถาน ‎หลัง 11 กันยายน
‎ได้รับการสนับสนุนจากประชาชน ‎เกือบเป็นเอกฉันท์
‎แต่อิรักถือเป็นสถานการณ์ที่แตกต่าง
‎เราไม่ได้ถูกโจมตีโดยอิรัก
‎มีการจัดโต้วาทีสาธารณะ ‎เกี่ยวกับสิ่งที่เราควรทำกับอิรัก
‎ซึ่งทั้งเร้าอารมณ์และรุนแรงในบางขณะ
‎รัฐมนตรีกลาโหมรัมส์เฟลด์ ‎กล่าวด้วยเสียงเรียบในวันนี้ว่า
‎ไม่ว่าอิรักจะพยายามปฏิเสธเพียงใด ‎แต่พวกเขามีอาวุธอานุภาพสูงอยู่จริง
‎อาวุธทำลายล้างสูงในมือซัดดัม ฮุสเซน
‎เมื่อรวมกับความสัมพันธ์ ‎กับผู้ก่อการร้ายเช่นอัลกออิดะฮ์
‎ถือเป็นภัยร้ายแรงเกินกว่าที่เราจะเพิกเฉย
‎แน่นอนที่สุด
‎พวกนักข่าวควรตั้งคำถามกับการพยายามขาย
‎แนวคิดเรื่องที่อิรักมีอาวุธทำลายล้างสูง
‎ของรัฐบาลบุชให้มากกว่านี้
‎รวมถึงเรื่องที่ซันดัม ฮุสเซนเตรียมจะใช้มัน
‎หน่วยข่าวกรองสหรัฐเชื่อว่า
‎ซัดดัม ฮุสเซนครอบครองสารพิษ ‎ทั้งแอนแทรกซ์และโบทูลินัม
‎ซึ่งเป็นสารพิษที่อันตรายต่อมนุษย์ที่สุด
‎เขาติดต่อกับผู้ก่อการร้ายภายนอก ‎ทั้งที่ซูดานและอัฟกานิสถาน
‎พวกเขายังพบด้วยว่าอัตตะ ‎กับทูตอิรักได้ติดต่อกัน
‎เรามีหลักฐานชัดเจนว่า ‎มีสมาชิกของกลุ่มอัลกออิดะฮ์
‎อาศัยอยู่ในอิรัก
‎พูดง่ายๆ มันเป็นที่แน่ชัดแล้วว่า
‎ตอนนี้ซัดดัม ฮุสเซน ‎ได้ครอบครองอาวุธทำลายล้างสูง
‎ที่ผมพยายามยืนกรานว่าอิรักและซัดดัม
‎มีความสัมพันธ์กับอัลกออิดะฮ์
‎เป็นเพราะมันมีความสัมพันธ์ ‎ระหว่างอิรักกับอัลกออิดะฮ์จริงๆ
‎หัวหน้าคณะผู้ตรวจสอบอาวุธยูเอ็น ‎ได้ออกรายงานฉบับสุดท้าย
‎เขาบอกว่าคณะผู้ตรวจสอบไม่พบหลักฐาน ‎การมีอยู่ของอาวุธทำลายล้างสูงในอิรัก
‎ตอนที่เราไปอิรัก ‎และตระหนักว่าเรื่องทั้งหมดคือปาหี่
‎ทั้งหมดเป็นเรื่องไม่จริง
‎พวกเขากลับไปถามอิบนุ ชีคว่า ‎"คุณโกหกทำไม"
‎เขาบอกว่า "คุณทรมานผม ‎ผมเลยให้ในสิ่งที่คุณต้องการ"
‎(พฤษภาคม ปี 2003)
‎ในเดือนพฤษภาคม ปี 2003
‎รัมส์เฟลด์ไปยังคาบูลและประกาศว่า ‎ปฏิบัติการรบส่วนใหญ่ได้สิ้นสุดแล้ว
‎นี่คือวันเดียวกับที่บุชขึ้นเรือบรรทุกอากาศยาน ‎ออกจากซานดิเอโก
‎เพื่อประกาศว่า "ปฏิบัติการอิรักสำเร็จแล้ว"
‎นี่คือช่วงเวลาที่ถูกจัดเตรียมเพื่อให้รัฐบาลบุช
‎ประกาศในวันเดียวกันว่าสงครามได้สิ้นสุดลงแล้ว
‎และแน่นอน พวกเขาคิดผิด
‎เจ้าหน้าที่ในอิรักกำลังวุ่นอยู่กับ ‎การล้างคราบเลือดบนถนน
‎หลังจากมือระเบิดสังหารทหารอเมริกันสามนาย ‎และชาวอิรักอีกหลายสิบ
‎สาเหตุหลักที่เราไปอิรักในตอนนั้น
‎คือเราเข้าใจว่าเขามีอาวุธทำลายล้างสูง
‎แต่กลายเป็นว่าเขาไม่มี
‎ดูเหมือนว่าที่นั่นจะไม่มีอาวุธทำลายล้างสูง
‎คุณบอกว่าคุณรู้แหล่งที่มันถูกเก็บไว้
‎ผมเปล่า ที่ผมบอกว่ารู้คือ ‎ตำแหน่งของสถานที่ต้องสงสัยและเรา…
‎คุณบอกว่ามันอยู่ใกล้ติกรีต ใกล้แบกแดด
‎และทางเหนือใต้ออกตกของที่นั่น
‎คุณพูดแบบนั้น
‎แน่นอนว่าสาเหตุที่เราไปอิรัก
‎เป็นเพราะซัดดัม ฮุสเซนมีอาวุธทำลายล้างสูง
‎แต่กลายเป็นว่ามันคือเรื่องที่ไม่จริง
‎จำนวนทหารอเมริกันที่เสียชีวิต ‎เลย 2,000 ไปแล้ว
‎นอกจากสถานการณ์ในอิรักจะเลวร้าย ‎สาเหตุที่เราไปที่นั่นยังไม่จริงด้วย
‎กลายเป็นว่ามันไม่จริง
‎กลายเป็นว่าสาเหตุที่เราไปอิรัก
‎ตามที่มีการแถลงออกมา ‎ไม่ใช่เรื่องจริงเลยสักอย่าง
‎ผมว่าพูดแบบนั้นมันเกินจริงไปหน่อย
‎มันไม่ได้มีแค่เรื่องอาวุธทำลายล้างสูง
‎เหตุผลไม่ได้มีแค่นั้น
‎ซัดดัม ฮุสเซนเป็นเผด็จการที่เข่นฆ่าผู้คน
‎ผู้ซึ่งเสพติดอาวุธทำลายล้างสูง
‎ถ้าเขาตระหนักถึงวิกฤต
‎ที่เขานำมาสู่ตัวเองและคนของเขา
‎อันเป็นผลจากการพัฒนา ‎อาวุธทำลายล้างสูงเหล่านี้…
‎เขาก็อาจแอบจัดส่งอาวุธทำลายล้างสูงพวกนี้
‎ไปให้ผู้ก่อการร้ายใช้เล่นงานเราก็ได้
‎พวกเขาละเมิดมติยูเอ็น 16 ครั้ง ‎มติยูเอ็น 16 มติ
‎พวกเขาไม่ทำตาม
‎พวกเขาไม่ให้ผู้ตรวจสอบอาวุธ…
‎พวกเขาไม่ยอมปฏิบัติตาม
‎มติอย่างน้อย 16 มติของสหประชาชาติ
‎และประธานาธิบดีบุชคิดว่า ‎พวกเขาควรได้รับผลจากสิ่งที่ทำ
‎การเอาตัวเองเป็นที่ตั้งในเชิงกลยุทธ์
‎คือแนวโน้มที่จะนิยามโลกในแบบที่สัมพันธ์กับเรา
‎และทึกทักเอาว่าสิ่งที่เราทำ
‎จะต้องแน่วแน่เพื่อบรรลุผลลัพธ์ที่สร้างประโยชน์
‎และผมคิดว่าขณะที่บ่อยครั้งคนโต้เถียงกันว่า
‎"เราควรบุกอิรักในปี 2003 หรือไม่"
‎ผมคิดว่าถามแบบนี้เป็นประโยชน์กว่า
‎"ใครกันที่คิดว่ามันจะง่าย ‎และทำไมพวกเขาถึงคิดว่ามันจะง่าย"
‎การตัดสินใจเรื่องนโยบายหลายครั้ง ‎ที่เกิดขึ้นในปีนั้น
‎ตั้งแต่ 2003 ถึง 2004
‎ทำให้สถานการณ์ที่ยากอยู่แล้ว ‎กลับยิ่งเลวร้ายมากขึ้นไปอีก
‎ผมหวังให้ข่าวกรองไม่เป็นแบบนี้
‎ถ้าข่าวกรองถูกต้องมันจะเกิดสงครามอิรักขึ้นไหม
‎ถ้าเขามีอาวุธทำลายล้างสูง ‎เราจะเปิดสงครามไหมน่ะเหรอ
‎- แน่อยู่แล้ว ‎- ไม่ ถ้าคุณรู้ว่าเขาไม่มีน่ะ
‎อ้อ ผมเข้าใจแล้ว
‎นั่นเป็นคำถามที่น่าสนใจ ‎มันเป็นเรื่องที่ผมแก้ไขไม่ได้
‎มันยากที่ผมจะคะเน
‎(เจ้าหน้าที่สหรัฐกว่า 4,400 นาย ‎และประชาชนอิรักราว 200,000 คน)
‎(เสียชีวิตในสงครามอิรัก)
‎เมื่อย้อนมองสองศตวรรษที่ผ่านมา
‎ผมว่ามันยากที่เราจะเพิกเฉย ‎เรื่องที่ในบางแง่ การบุกอิรัก
‎คือหมากตาที่ทำลายความสำเร็จของเรา
‎ในสงครามต่อต้านการก่อการร้าย
‎มันไม่ใช่แค่การรุกรานเท่านั้น ‎ที่ไปเข้าทางคำอธิบายของบิน ลาดิน
‎ที่ว่าโลกตะวันตกซึ่งนำโดยอเมริกา ‎กำลังเปิดสงครามกับอิสลาม
‎และจะบุกยึดครองดินแดนมุสลิม ‎ต่อเนื่องไปเรื่อยๆ
‎แต่ผมคิดว่าที่ยิ่งไปกว่านั้น
‎ภาพของคุกอาบู กราอิบ
‎ที่ปรากฎบนจอทีวีทั่วโลก
‎ได้สร้างมิติให้กับคำอธิบาย
‎และมันเน้นย้ำคำกล่าวอ้างของอเมริกา ‎ที่ว่าพวกเขาจะปลดปล่อยอิรัก
‎กองทัพอธิบายภาพของทหารอเมริกัน
‎ที่ทำร้ายนักโทษอิรักว่าเป็น ‎การกระทำชั่วร้ายของคนส่วนน้อย
‎แต่มีคนสักกี่คนที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
‎ที่คุกอาบู กราอิบนอกกรุงแบกแดด
‎เรื่องที่เราบุกอิรัก
‎ถูกคนจำนวนมากวิจารณ์ว่า
‎เป็นการใช้นโยบายต่างประเทศผิดพลาด ‎ครั้งสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกา
‎(อัฟกานิสถาน)
‎ถ้ามองกลับไปแล้วถามตัวเองว่า ‎อะไรล่ะที่เราผิดพลาด
‎ผมคิดว่าจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดคือสงครามในอิรัก
‎ในปี 2001 และ 2002 อัฟกานิสถานนั้น…
‎มันมีชีวิตชีวา มันมีหวัง มันเต็มไปด้วยความสุข
‎จริงๆ นะ มันวิเศษมาก
‎แต่จากนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นคือ ‎ทั้งทรัพยากรและความสนใจ
‎รวมถึงทหารจำนวนมาก ‎โดยเฉพาะหน่วยพิเศษ
‎ทุกอย่างถูกย้ายออกไป
‎สองปีหลังจากนั้นพวกตอลิบาน ‎ก็คืนชีพขึ้นมาใหม่อย่างทรงพลัง
‎และสองเหตุการณ์นั้น ‎ใช่จะไม่เกี่ยวข้องกัน
‎มีสงครามเลวเกิดขึ้นพร้อมกันถึงสองศึก
‎และรัฐบาลก็ลำบากกับการรับมือพวกมันพร้อมกัน
‎ในเวลาที่เหลือของรัฐบาลบุช
‎อิรักคือจุดสนใจ ‎ส่วนอัฟกานิสถาน พวกเขาเอาไว้ทีหลัง
‎(นิวยอร์ก)
‎รอบตัวเราไม่มีใครพูดอังกฤษเลย
‎เพื่อนบ้านที่อยู่ติดกันของคุณอาจเป็นอะไรก็ได้
‎ผมเกิดปี 1948
‎ผมเห็นนิมิตบอกว่า ‎"เฟซาล เจ้าจะได้ไปอเมริกา
‎และใช้ชีวิตที่เหลือของเจ้าที่นั่น"
‎"และหน้าที่ของเจ้าคือ ‎การแนะนำอิสลามและจิตวิญญาณของมัน
‎ให้แก่ชาวอเมริกัน"
‎อเมริกาในอุดมคติเป็นสิ่งที่แสนทรงคุณค่า
‎แนวคิดเรื่องความเท่าเทียมของมนุษยชาติ
‎เป็นความจริงที่ลึกซึ้งมาก
‎และเป็นสิ่งที่แสดงถึง
‎คุณค่าสากลของทุกศาสนาในโลก
‎หลัง 11 กันยายน ‎ผมพบว่าในช่วงวิกฤตเช่นนี้แหละ
‎ที่เราซึ่งถูกมองเป็นผู้เผยแพร่ ‎และผู้นำของชุมชนแห่งศรัทธาของเรา
‎ต้องเข้าไปมีส่วนร่วม เข้าไปอธิบาย
‎และผมก็เกิดวิสัยทัศน์ที่จะก่อตั้ง ‎ศูนย์ชุมชนอิสลามขึ้น
‎ซึ่งจะเป็นวายเอ็มซีเอฉบับมุสลิม
‎ซึ่งจะมีกิจกรรมทั้งกีฬา บรรยาย ‎เสวนาและสัมมนา
‎เพื่อพาผู้คนจากชุมชนศาสนาต่างๆ
‎มาเล่นด้วยกัน มารู้จักกัน
‎มาสนุกด้วยกัน และอื่นๆ
‎ซึ่งจะทำให้เกิดความรู้สึกถึงความเป็นชุมชน
‎วันนี้มีการนัดหมายชุมนุมขนาดใหญ่ ‎เพื่อเดินขบวนประท้วง
‎ศูนย์อิสลามที่ทำให้เกิดความขัดแย้ง ‎ซึ่งเพิ่งได้รับอนุมัติให้สร้าง
‎ห่างจากกราวด์ซีโร่ไม่กี่ก้าว
‎การต่อสู้คัดค้านมัสยิดที่กราวด์ซีโร่…
‎มัสยิดที่กราวด์ซีโร่…
‎- มัสยิดกราวด์ซีโร่ ‎- มัสยิด ณ ที่เกิดเหตุ…
‎มัสยิดกราวด์ซีโร่ตามที่ถูกเรียกกัน
‎มัสยิดกราวด์ซีโร่
‎ฟ็อกซ์นิวส์รู้ว่าการเรียกเราว่า ‎"มัสยิดกราวด์ซีโร่"
‎จะปลุกเร้าความโกรธ ‎แบบที่พวกเขาต้องการให้เกิดได้
‎ข้อโต้แย้งของพวกเขาไม่สอดคล้อง
‎มีคนบอกว่าการสร้างมัสยิดแห่งนี้
‎คือปฏิบัติการของขบวนการภราดรมุสลิม
‎เราเรียกมันว่าศูนย์ 11 กันยา ‎เพื่อจัดหาคนแห่งชะรีอะฮ์
‎เพราะนั่นคือสิ่งที่เขาทำ
‎ถ้าพวกเขาตั้งมัสยิดที่นี่
‎ในเงาของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ‎ก่อนที่เราจะสร้างมันกลับขึ้นมาใหม่
‎แล้วต่อไปล่ะ
‎ไม่เอามัสยิด ไม่เอาที่นี่ ‎ไม่เอาตอนนี้ ไม่เอาเลย
‎ไม่เอามัสยิด
‎มัสยิดไม่ควรเกิดขึ้น
‎หากคำนึงถึงความทุกข์และความอ่อนไหว ‎ของครอบครัวเหยื่อ 11 กันยา
‎เรื่องนี้ทำให้เกิดความแตกแยก
‎ความโกรธและเกลียดมากขึ้น
‎มันเหมือนถ่มน้ำลายรดหน้าเรา ‎ไปสร้างที่เมืองฝั่งเหนือสิ
‎เราไม่ควรสร้างมัสยิด ‎เพื่อเป็นรางวัลให้ผู้ก่อการร้าย
‎(กราวด์ซีโร่คือสุสาน ‎ไม่เอามัสยิดบนแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์)
‎ผมถูกบีบให้ต้องล้มเลิกโครงการ
‎มันเจ็บปวดมาก
‎มันเจ็บปวด
‎เพราะผมรู้ว่า ‎มันจะประสบความสำเร็จอย่างมาก…
‎และมันจะเป็นต้นแบบ
‎ในการสร้างชุมชนบนความแตกต่าง
‎เชิดชูความแตกต่างแต่สร้างความรู้สึก ‎ของการเป็นชุมชนไปด้วย
‎ลองคิดว่าถ้าเราแก้ปัญหานี้ในอเมริกาได้ดูสิ
‎ผลที่ออกมามันจะดีแค่ไหน
‎(ปี 2008)
‎เราใช้เงินไปแล้วหกแสนล้าน ‎อีกไม่ช้าจะถึงล้านล้าน
‎เราเสียคนของเราไป 4,000 ชีวิต ‎มีที่บาดเจ็บอีก 30,000 คน
‎และที่สำคัญที่สุด
‎หากมองในมุมความมั่นคงเชิงกลยุทธ์
‎อัลกออิดะฮ์ได้คืนชีพกลับมา ‎และแข็งแกร่งที่สุดนับแต่ปี 2001
‎เราเสียจุดสนใจไป
‎ตอนที่บารัค โอบามากำลังหาเสียง ‎เพื่อชิงตำแหน่งประธานาธิบดี
‎ชายหนุ่มผู้มีเสน่ห์ซึ่งไม่เคยเป็นทหารมาก่อน
‎ผู้ที่เคยประกาศชัดเจนออกสื่อ
‎ว่าสงครามอิรักเป็นความผิดพลาด ‎และถ้าได้รับเลือก เขาก็จะ
‎ถอนกำลังออกจากอิรัก
‎เขาจะให้ใครมองว่า ‎เขาต่อต้านทั้งสองสงครามไม่ได้
‎สำหรับเขา อิรักเป็นสงครามเลว ‎และอัฟกานิสถานเป็นสงครามดี
‎ชาวอัฟกานิสถานหวังถึงความอนาคตที่ดีกว่า
‎แต่มันกลับเป็นอีกครั้ง
‎ที่เราได้เห็นความรุนแรงและไม่แน่นอน ‎ทำให้ความหวังถึงวันใหม่มืดมน
‎เขายอมรับสงครามอัฟกานิสถาน ‎ในฐานะสงครามที่เขาจะทำให้ถูกต้อง
‎หลังจากแปดปี ซึ่งผมคิดว่าในบางปีเราก็ไม่มี
‎ทั้งทรัพยากรและกลยุทธ์สำหรับทำงานนี้ให้สำเร็จ
‎ผมตั้งใจที่จะทำงานนี้ให้เสร็จ
‎แต่แล้วมันเกิดอะไรขึ้น
‎ไม่กี่เดือนหลังโอบามาสาบานตน
‎สมการในอัฟกานิสถานสำหรับเขาก็เปลี่ยนไป
‎สแตน แมคคริสตัลถูกส่งไปยังคาบูล
‎เขาได้รับคำสั่งให้ประเมิน ‎สถานการณ์ในสถานที่จริง
‎แล้วรายงานกลับไป
‎"คุณต้องการอะไรบ้าง ‎เพื่อพลิกวิกฤตในอัฟกานิสถาน"
‎มันยากมาก และบางครั้งมันก็ต้องการความอดทน
‎และบางครั้ง ‎คุณต้องพร้อมยอมรับความเสี่ยงมากขึ้น
‎เขาเขียนรายงานการประเมินลับสุดยอด
‎ซึ่งตอนหนึ่งแนะนำให้เพิ่มกำลังทหาร
‎มีทหารระดับสูงขอกำลังเพิ่ม ‎ราว 80,000 ถึง 90,000 นาย
‎และมีทหารระดับกลางที่ขอในช่วง 30,000 นาย
‎มันทำให้โอบามาตกที่นั่งลำบาก
‎เพราะประธานาธิบดีเคยพูดออกสื่อ ‎ว่าอัฟกานิสถานเป็นสงครามดี
‎อัฟกานิสถานคือสงครามที่เขาจะพลิกสถานการณ์
‎และตอนนี้นายพลอเมริกันระดับสูง ‎ก็บอกว่าแค่ 10,000 คนมันไม่พอ
‎เขาต้องการหลายหมื่น
‎จำนวน 40,000 ที่เพิ่มมาจะทำให้เรา ‎มีทหารอเมริกันแสนนายในอัฟกานิสถาน
‎นี่คือการทุ่มทรัพยากรมหาศาล
‎ในช่วงเวลาที่เศรษฐกิจกำลังฝืดเคือง ‎และอาจจะล่มด้วยซ้ำ
‎(ยึดทรัพย์) ‎(ประกาศขาย)
‎หัวใจของวิธีการใหม่คือหลักการปราบปรามกบฏ
‎หรือที่เรียกย่อๆ ว่าคอยน์ ‎ตัวย่อแย่มาก ซี โอ ไอ เอ็น
‎สวัสดี เป็นไงบ้าง
‎แล้วมันต่างจากการต่อต้านการก่อการร้ายยังไง
‎การต่อต้านการก่อการร้ายเน้นกลยุทธ์ ‎มันเน้นไปที่การยับยั้งการโจมตี
‎น้นเรื่องการสังหาร ควบคุมตัว ‎หรือจับกุมตัวคนร้าย
‎มันคือการทำให้ผู้ก่อการร้ายลงมือได้ยากขึ้น
‎และทำให้เป้าหมายที่อาจถูกโจมตี ‎มีความเข้มแข็งมากยิ่งขึ้น
‎ส่วนการปราบปรามการก่อกบฏมันต่างไป
‎มันไม่ใช่แค่การยับยั้งการก่อการร้ายหรือโจมตี
‎แต่มันเป็นการปรับแนวคิดทางสังคมใหม่
‎ทำให้อุดมคติอันก่อให้เกิดปรารถนา ‎ที่จะเข้าร่วมขบวนการสุดโต่ง
‎และกระทำการรุนแรง
‎ถูกเปลี่ยน หรือถูกนำไปสู่ทิศทางอื่น
‎พูดง่ายๆ มันคือการปรับโฉมสังคมใหม่
‎เพื่อให้กระบวนการคิดที่นำไปสู่ ‎การเข้าร่วมกลุ่มก่อการร้าย
‎และกลายเป็นพวกหัวรุนแรงเบาบางลง
‎หรือถูกกำจัดออกไป ‎ด้วยความเปลี่ยนแปลงถึงฐานราก
‎อันนำมาซึ่งการปกครองที่ดีกว่า ‎การศึกษา การรู้หนังสือ
‎และมาตรฐานชีวิต ‎ในด้านเศรษฐกิจและสังคมที่ดีกว่า
‎แล้วประธานาธิบดีและคณะรัฐมนตรีสงคราม
‎ก็เริ่มกระบวนการหารือที่ตึงเครียด
‎พวกเขาประชุมกัน ‎ในห้องสถานการณ์ที่ทำเนียบขาว
‎ที่โต๊ะนั้นมีแต่ที่ปรึกษาระดับสูงของโอบามา
‎ข้างตัวเขาคือรองประธานาธิบดี ‎ณ เวลานั้น โจ ไบเดน
‎รัฐมนตรีกลาโหมบ็อบ เกทส์อยู่ที่นั่น
‎ฮิลลารี คลินตัน รัฐมนตรีต่างประเทศก็อยู่
‎ผอ.ซีไอเออยู่ที่นั่น
‎และมันก็เป็นการหารือที่มีสุขภาพดี ‎โดยผู้นำเหล่าทัพได้โต้แย้งว่า
‎มันจำเป็นที่จะต้อง ‎เพิ่มกำลังทหารอย่างมีนัยยะสำคัญ
‎ไบเดนและคนอื่นๆ เสนอทางเลือก
‎ให้จำกัดวงและพุ่งเป้าไปที่อัลกออิดะฮ์
‎มันเป็นเป้าหมายที่แคบกว่ามาก
‎สถานการณ์ในตอนนั้นอาจจะตึงเครียดนิดๆ
‎พวกเขาไม่ค่อยชอบกันและกันเท่าไร
‎พวกนายพลกับรองประธานาธิบดีไบเดน
‎ประธานาธิบดีจึงตัดสินใจให้เจอกันคนละครึ่งทาง
‎ระหว่างสิ่งที่พวกนายพลต้องการ
‎กับสิ่งที่รองประธานาธิบดีไบเดน ‎เสนอแนะให้เขาทำ
‎เขาบอกทางกองทัพสองอย่าง
‎หนึ่ง ภารกิจของพวกเขาต้องถูกจำกัดวงลง
‎และสอง เขาจะเพิ่มกำลังทหาร ‎แค่ 18 เดือนเท่านั้น
‎และจากนั้นพวกทหารจะต้องเริ่มทยอยกลับบ้าน
‎เขามีกรอบเวลาให้
‎ประธานาธิบดียังได้ส่ง ‎พวกฝ่ายขายฝีมือดีไปยังแคปปิตอลฮิลล์
‎ที่ซึ่งพวกเขาจะต้องไปแก้ต่างให้กับ ‎คำสั่งอันสร้างความขัดแย้งของประธานาธิบดี
‎ที่ให้เริ่มถอนกำลังในเดือนกรกฎาคม ปี 2011
‎มันสร้างความเข้าใจผิด ‎ให้กับศัตรูและมิตรของเรา
‎มันสร้างความเข้าใจผิดให้กับชายและหญิง
‎ที่อยากไปที่นั่นและพิชิต
‎สงครามคือการประชันความมุ่งมั่น
‎เราได้ให้กำหนดเวลาในการถอนทัพแก่ศัตรู
‎เราบอกศัตรูล่วงหน้าหลายปี
‎ว่าทหารเราจะไปที่นั่นกี่มากน้อย ‎และทหารเราจะทำหรือไม่ทำอะไร
‎มันเหมือนกับว่าเราได้เขียนบทของสงคราม
‎อย่างที่เราอยากให้เป็นแล้วส่งมันให้กับศัตรู
‎ด้วยหวังว่าพวกเขาจะทำตามบท
‎คนที่เป็นมืออาชีพ
‎เจ้าหน้าที่ทหารแบบผมแค่ตะเบ๊ะและทำตาม
‎นั่นคือสิ่งที่เราทำ
‎(เจมส์ ลาพอร์ตา)
‎(อดีตทหารราบนาวิกโยธิน ‎นักข่าวสืบสวน แอสโซซิเอทเต็ด เพรส)
‎ผมไม่ได้อ่านข่าว ‎ผมไม่รู้อะไรเลยเรื่องการเมือง
‎ผมแค่รู้ว่าเราโดนโจมตี แต่โดยใครก็ไม่รู้
‎ผมไม่ได้เข้าใจสภาพแวดล้อมทางการเมือง
‎ในช่วง 11 กันยาด้วยซ้ำ
‎มันเป็นแค่เสียงเรียกให้รับใช้
‎ผมอยากรับใช้ชาติ
‎สิบวันหลังจบม.ปลาย
‎ผมสมัครเข้าหน่วยนาวิกโยธิน
‎ผมถูกส่งไปอัฟกานิสถาน
‎(ปี 2009)
‎(วันที่สอง กรกฎาคม ปี 2009)
‎สุนทรพจน์ที่เราได้จากผู้บัญชาการ
‎มีอยู่ว่า "สายตาทั้งโลกจับจ้องมาที่เรา"
‎ได้เวลาเปลี่ยนเกมในอัฟกานิสถาน
‎บังคับให้ตอลิบานมีปฏิกิริยาต่อเรา ‎แทนที่เราจะมีต่อพวกมัน
‎เขาพยายามให้เราซึมซับ ‎ความจริงจังของช่วงเวลานั้น
‎มันคือช่วงเวลาประวัติศาสตร์
‎มันจะเป็นเหตุการณ์สำคัญในสงครามอัฟกานิสถาน
‎- คุณคือส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ ‎- ผมเป็นส่วนหนึ่ง
‎ขอโทษครับ
‎(อัฟกานิสถาน ปากีสถาน)
‎เราส่งเฮลิคอปเตอร์เข้าไปมากที่สุด ‎นับตั้งแต่สงครามเวียดนาม
‎มันเป็นวันแรกที่ผมออกรบ
‎ผมจำทุกวินาทีบนเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นได้
‎เราเบียดเสียดกันอย่างกับปลากระป๋อง
‎ทุกคนเกือบจะนั่งซ้อนกันอยู่แล้ว
‎เราได้กลิ่นน้ำมันดีเซล
‎เราไม่อาจได้ยินเสียงความคิดตัวเองด้วยซ้ำ
‎สิ่งที่อยู่ในหัวเราลึกเข้าไปคือสุนทรพจน์
‎มีคนบอกเรา
‎"มองรอบๆ ซะ คนที่นายนั่งอยู่ข้างๆ
‎อาจไม่ได้กลับมา"
‎เรารู้ว่าเรากำลังจะเข้าไปยิงกับข้าศึก
‎ในปี 2009 พวกตอลิบานมีอำนาจเหนือกว่า
‎พวกเขากำลังรุกคืบ
‎เรามีแผนที่ที่บอกว่าใครควบคุมเขตไหน
‎ในจังหวัดต่างๆ ของอัฟกานิสถานด้วย
‎และเขตต่างๆ ‎ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีที่เราตั้งรหัสไว้
‎สำหรับตอลิบานและกลุ่มกบฏอื่นๆ
‎แคมเปญความร่วมมือทหารและพลเรือน ‎ซึ่งเรานำมาใช้ในอัฟกานิสถาน
‎จะเป็นรูปเป็นร่างในอีก 18 เดือนหน้า
‎และดังที่เราหลายคนสังเกต
‎ทางข้างหน้ามันน่าจะขรุขระมากขึ้น ‎ก่อนที่มันจะราบรื่นขึ้น
‎วันที่สอง กรกฎาคม ปี 2009
‎ช่วง 20 หรือ 30 นาทีแรกมันเงียบ…
‎จากนั้นข้าศึกก็เริ่มยิงมา
‎ไปต่อ เราจะหยุดไม่ได้
‎ไปเร็ว ไปต่อ
‎พวกเขายิงเราจากในระยะ
‎ที่ผมมองไม่เห็นด้วยซ้ำ ‎ว่าผมกำลังโดนยิงมาจากตรงไหน
‎ไปเร็ว พวกมันอยู่บนยอดตึกนั่น
‎เสียงมันฟังเหมือนประทัด ‎เว้นเสียแต่ว่ามันอยู่ใกล้เรามาก
‎เราไม่รู้ว่าใครเป็นคนดีหรือคนร้าย
‎พวกตอลิบาน พวกนั้นไม่สวมเครื่องแบบ
‎พวกนั้นกลมกลืนไปกับคนในท้องถิ่น
‎- พวกมันยิงมาจากตรงไหน ‎- พวกมันก็แค่ยิงเรา
‎- ผลุบโผล่เก่งฉิบ ‎- ไม่เห็นตัวเลย
‎- เวร ‎- เราไม่รู้ตำแหน่ง
‎เราได้รับแจ้งว่าพีเจกำลังมา
‎หรือก็คือพลร่มกู้ภัย
‎ถ้าพวกเขามาก็แปลว่ามีคนถูกยิง
‎- เดี๋ยวนี้ ‎- ได้ตัวเขาแล้ว
‎คนที่ถูกยิงคือสิบตรี…
‎ผมขอโทษ
‎เขาคือสิบตรีชาลส์ เซ็ธ ชาร์ป ‎จากอาแดร์สวิลล์ จอร์เจีย
‎- ทนไว้ ชาร์ป ‎- เฮลิคอปเตอร์จะมาเมื่อไหร่
‎- ไปเร็ว เร็วเข้า ชาร์ป ‎- มาเร็ว
‎ชาร์ป
‎สมาชิกในหน่วยเขาเรียกชื่อเขา ‎และบอกว่า "ชาร์ป ตื่น ตื่นนะ ชาร์ป"
‎และเขาก็ไม่ตื่น
‎เลือดเขาไหลท่วมพื้น
‎- เราต้องไปแล้ว ไปเร็ว ‎- ชาร์ป
‎ในที่สุดนาวิกโยธินเหล่านี้ก็แบกเขาวิ่งไปตามถนน
‎พวกนั้นเอาเขาเข้าไปในตึก ‎เสนารักษ์เริ่มช่วยเหลือเขา
‎ชาร์ปเสียเลือดไปมาก
‎เขาไม่รอด
‎"ฉันมาทำอะไรที่นี่"
‎เราไม่รู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ ‎เราไม่รู้ว่าเป้าหมายคืออะไร
‎ผมไม่ได้ยิงปืนสักนัด ‎จนกระทั่ง 31 กรกฎาคม 2009
‎ชายคนนี้ออกมาจากหลังแนวกำบัง ‎พร้อมปืนเอเค 47
‎มันเข้าใจได้ชัดเจน
‎ผมเล็งต่ำแล้วก็ยิงไล่ขึ้นไปใส่เขา
‎ผมคิดถึงวันนั้นบ่อยมาก 31 กรกฎาคม
‎คนที่ผมยิงน่าจะอายุไม่ถึง 15 ด้วยซ้ำ
‎และในช่วงเวลานั้น ‎ผมก็คิดว่าอะไรพาเราไปอยู่ที่นั่น
‎คนคนนี้คือใคร
‎พวกเขาคือตอลิบาน ‎หรือพวกเขาถูกบังคับให้ต้องต่อสู้
‎ถ้ามีคนมารุกรานประเทศผมล่ะ ‎ผมจะยิงพวกเขาไหม
‎การยึดครองอัฟกานิสถาน ‎ของโซเวียตกับของอเมริกา
‎มันแตกต่างกันตรงไหน
‎มันแตกต่างด้วยเหรอ
‎เราพูดว่าครั้งหนึ่งคือการยึดครอง…
‎(กัลบุดดิน เฮคมัตยาร์ ‎อดีตผู้นำกลุ่มมุญาฮิดีน)
‎ส่วนอีกครั้งไม่ใช่ได้เหรอ
‎ชาวอัฟกานิสถานต่อต้านการที่อเมริกา ‎เข้ามาอยู่บนผืนแผ่นดิน
‎ด้วยแรงจูงใจแบบเดียวกัน ‎กับที่พวกเขาต่อต้านพวกโซเวียต
‎ญิฮาดสองครั้งไม่แตกต่างกัน
‎การยึดครองสองครั้งไม่แตกต่างกัน
‎มันไม่มีอะไรแตกต่าง
‎ระหว่างนักสู้ที่ต่อต้านการยึดครองสองกลุ่ม
‎เมื่อวาน พวกเขาเรียกเราว่า ‎นักต่อสู้เพื่ออิสรภาพ
‎แต่วันนี้เมื่อเราทำแบบเดียวกัน ‎พวกเขากลับเรียกเราว่าศัตรู
‎เรียกเราว่าผู้ก่อการร้าย
‎มีใครโดนยิงไหม
‎ระเบิดแสวงเครื่องอันตรายมาก
‎หลายคนต้องเสียแขนขาสองข้าง ‎สามข้าง สี่ข้างในหนึ่งรอบประจำการ
‎ทางการระบุว่า ‎มีเจ้าหน้าที่สหรัฐเสียชีวิตเมื่อวันอังคาร
‎เพราะบาดแผลที่ได้รับจากระเบิดแสวงเครื่อง ‎ในอัฟกานิสถานตะวันตก
‎เขาเสียชีวิตตามหลังเจ้าหน้าที่อีกเจ็ดราย
‎ซึ่งถูกสังหารในอัฟกานิสถาน ‎ในการโจมตีสามครั้งเมื่อวันจันทร์
‎พื้นที่ส่วนใหญ่ของเฮลมานด์เป็นดินโคลน ‎การฝังระเบิดจึงง่าย
‎มันเป็นแค่กาน้ำที่อัดดินระเบิดลงไป
‎จากนั้นก็ติดเชื้อปะทุระเบิด ‎กับอะไรที่จะทำให้มันติดไฟ
‎มันทำง่ายมาก
‎ตอลิบานอ้างว่าพวกเขาสามารถฝังมัน ‎ในเวลาแค่สามหรือสี่นาที
‎พวกเขาจะฝังระเบิดไว้ในดิน ‎จากนั้นก็เทน้ำราดลงไป
‎และเพราะแดดร้อนมาก ในห้าถึงสิบนาที
‎มันก็จะมีระเบิดอยู่ตรงหน้าคุณแล้ว
‎แล้วมันก็ไม่มีอะไรบ่งชี้ ‎ไม่มีร่องรอยว่ามีกับระเบิดอยู่ตรงนั้น
‎ฉะนั้นในทุกก้าวของคุณ
‎คุณจะกลัวเหยียบกับระเบิด
‎มันอยู่ตรงช่องประตู ในตรอก ‎ในคูน้ำ มันอยู่ทั่วทุกที่
‎ในหัวเราจะจินตนาการว่าเราเหยียบมันสักลูก
‎แล้วจากนั้นทุกอย่างก็ถูกระเบิดฉีกขาด
‎มันเป็นความรู้สึกที่เลวร้ายมาก
‎เพราะพวกเขาต้องระวังกับระเบิด
‎ในการเดินทางสองสามไมล์ ‎พวกเขาจึงต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง
‎และพวกตอลิบานก็จะเห็นพวกเขามา ‎ตั้งแต่อยู่ห่างเป็นไมล์
‎นาวิกโยธินสหรัฐมีระเบิดหลากหลายชนิด
‎รวมไปถึงระเบิดสายมิคลิค
‎ซึ่งเหมือนถุงเท้ายาว 30 ฟุต ‎และทุกๆ สองฟุตติดตั้งระเบิดมือไว้
‎มันเจ๋งมากเลย
‎มันช่วยเคลียร์ทางสั้นๆ ‎ให้พวกเขาสามารถผ่านไป
‎พวกเขาเคลื่อนพลผ่านหมู่บ้านในซานกินไปแบบนั้น
‎พวกเขาทำลายบ้านเรือน ‎ของชาวอัฟกานิสถานไปเรื่อยๆ
‎เพื่อให้พวกเขาเดินต่อไปได้ ‎อย่างปลอดภัยอีก 30 หรือ 40 ฟุต
‎นี่มันระยำแท้ๆ เลย
‎ระยำใช้ได้ ภูมิใจในตัวเองจัง
‎เพราะงั้นคนอัฟกานิสถาน ‎โดยเฉพาะในซานกินถึงบอกผมว่า
‎"ตอลิบานไม่ทำแบบนี้"
‎"พวกคุณสัญญามาตั้งนานแล้ว ‎ว่าจะทำให้เราปลอดภัย
‎แต่มันกลับแย่ลง" มันแย่ลงจริงๆ
‎ผมเป็นนักข่าวสืบสวนของวอชิงตันโพสต์
‎มีสายข่าวบอกผมว่าไมเคิล ฟลินน์ได้ถูกสัมภาษณ์
‎โดยผู้ตรวจการเรื่องสงครามในอัฟกานิสถาน
‎เราเลยคิดว่า "มันน่าทำข่าว ‎ผมอยากรู้ว่าฟลินน์พูดอะไร"
‎ฟลินน์มีชื่อเสียงในเรื่องของความตรงไปตรงมา
‎เรายื่นคำร้องต่อศาลรัฐบาลกลาง
‎ต้องใช้เวลาอยู่พักหนึ่งกว่าเรื่องจะคืบหน้า ‎แล้วเราก็ได้คำสัมภาษณ์มา
‎ทุกกิจกรรมที่ประเมินได้ล้มเหลว
‎อัฟกานิสถานทุกวันนี้ดีกว่าที่เคยเป็นไหม
‎พวกตอลิบานได้ยึดมาร์จาห์กลับไป
‎และพวกมันกำลังจะยึดลัชคาร์กาห์คืน
‎เขาวิจารณ์สถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างเผ็ดร้อน
‎รวมถึงเรื่องที่คนที่รับผิดชอบสงคราม
‎ไม่อยู่กับความเป็นจริงที่เกิดขึ้น
‎และบอกอะไรให้ มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ปี 2002
‎ทุกคนทำหน้าที่ได้ยอดเยี่ยม เราทำได้เยี่ยม
‎จริงเหรอ
‎ถ้าเราทำได้เยี่ยมยอดจริงๆ ‎แล้วทำไมเราถึงรู้สึกเหมือนเราแพ้ล่ะ
‎ที่เขาพูดมันขัดแย้ง
‎กับสิ่งที่เจ้าหน้าที่สหรัฐ ‎บอกต่อสาธารณชนมาหลายปี
‎เรื่องเดียวที่พวกเขา ‎บอกต่อประชาชนอเมริกันทุกปีๆ
‎คือทุกอย่างกำลังไปได้สวย
‎อเมริกากำลังจะชนะสงคราม ‎ในอัฟกานิสถานหรือเปล่า
‎ผมคิดว่าเราคืบหน้าอย่างมากในปีที่ผ่านมา
‎เราประสบความสำเร็จอย่างมาก ‎ในการทำภารกิจให้บรรลุ
‎เรากำลังคืบหน้าไปตามแผน
‎ทั้งที่คนพวกนี้รู้มาตลอดว่ามันมีปัญหาใหญ่
‎ที่ทำให้เราไม่ชนะสงครามอยู่
‎จากนั้นเราก็พบว่าผู้ตรวจการ ‎ได้สัมภาษณ์คนอีกนับร้อย
‎ในโครงการเดียวกันนี้ ‎ซึ่งมีชื่อว่า "เลสซันส์ เลินด์"
‎เราต้องสู้คดีอย่างยืดเยื้อ
‎กับผู้ตรวจการเป็นเวลาถึงสามปี
‎แต่สุดท้ายสิ่งที่เราได้มา ‎ก็คือบันทึกคำสัมภาษณ์คน 400 คน
‎และสำเนาการถอดเทปเสียงจำนวนมาก
‎ซึ่งเป็นเสียงของผู้ที่เกี่ยวข้อง ‎กับสงครามในบางระดับ
‎เราไม่ได้บุกประเทศยากจน ‎เพื่อทำให้พวกเขาร่ำรวย
‎เราไม่ได้บุกประเทศเผด็จการ ‎เพื่อทำให้พวกเขาเป็นประชาธิปไตย
‎เราบุกประเทศที่มีแต่ความรุนแรง ‎เพื่อทำให้พวกเขามีสันติ
‎และที่อัฟกานิสถาน เราล้มเหลวอย่างเห็นได้ชัด
‎มีนายพลอังกฤษ นายพลเดวิด ริชาร์ดส์
‎เขาเป็นผู้บัญชาการเนโท
‎ประจำกองกำลังเนโทสหรัฐ ‎ในอัฟกานิสถาน ปี 2006 และ 2007
‎เขาให้สัมภาษณ์ว่า "เราไม่มีแผนยุทธศาสตร์"
‎"เราไม่มีแผนยุทธศาสตร์ที่เหมาะสม"
‎"เรามีกลยุทธ์มากมาย ‎แต่เราขาดแผนยุทธศาสตร์"
‎เขาซึ่งเป็นผู้บัญชาการทัพ ‎บอกว่าพวกเขาไม่มีแผน
‎นายพลคนต่อมาที่มาแทนเขา
‎นายพลแดน แมคนีลล์ ‎นายพลสี่ดาวของกองทัพสหรัฐ
‎"เราไม่มีแผนยุทธศาสตร์"
‎"ผมได้ขอคำนิยามของชัยชนะ ‎ก่อนที่ผมจะเข้าทำหน้าที่"
‎เขาถามคนที่ทำเนียบขาวและที่เนโท
‎แต่ไม่มีใครตอบได้
‎เราไม่มีแผนยุทธศาสตร์ ‎เราไม่มีนิยามของคำว่าชัยชนะ
‎นี่คือเหล่านายพลที่รับผิดชอบสงครามนี้
‎การได้อ่านความเห็นเหล่านั้น ‎ทำให้ผมประหลาดใจ
‎นั่นไม่ใช่สิ่งที่ประชาชนอเมริกันได้ฟังปีแล้วปีเล่า
‎มันตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง
‎นี่คริส โคเลนด้า เขาพูดเรื่องการทุจริต
‎เขาบอกว่า "ในปี 2006
‎รัฐบาลอัฟกานิสถานจัดการตัวเอง ‎ให้กลายเป็นระบอบโจราธิปไตย"
‎โคเลนด้ากล่าวว่า "ผมอยากอุปมาด้วยมะเร็ง"
‎"การทุจริตเล็กน้อยก็เหมือนมะเร็งผิวหนัง"
‎"มันมีวิธีรับมือ คุณอาจจะไม่เป็นไร"
‎"การทุจริตของคนระดับสูงกว่าในกระทรวง ‎เหมือนมะเร็งลำไส้ใหญ่"
‎"มันเลวร้ายกว่า แต่ถ้ารู้ทันเวลา ‎คุณก็อาจจะไม่เป็นไร"
‎"แต่โจราธิปไตย มันเหมือนมะเร็งสมอง ‎มันอันตรายถึงชีวิต"
‎และเขาบอกว่าในปี 2006 มันคือโจราธิปไตย
‎มันคือมะเร็งสมองที่ทำให้ถึงตาย
‎แผนถอนกำลังจากอัฟกานิสถานของอเมริกา
‎ขึ้นอยู่กับพัฒนาการของกองทัพอัฟกานิสถาน
‎ในทางทฤษฎี มันฟังดูดี
‎มาสร้างกองทัพให้พวกเขา ‎โดยใช้ต้นแบบจากกองทัพของเรา
‎เพราะนี่คือสิ่งที่เรารู้
‎ปัญหาก็คือมันใช้ไม่ได้ในอัฟกานิสถาน
‎อัตราการรู้หนังสือที่ต่ำมาก ‎ของประชากรชาวอัฟกานิสถาน
‎มันหมายความว่าในการฝึกพื้นฐาน
‎หรือก็คือการฝึกทหารให้กับพวกเขา
‎เราได้ฝึกให้พวกเขาอ่านและนับเลขได้ ‎ในระดับเดียวกันกับเด็กประถมหนึ่ง
‎เรื่องนี้มันเรียบง่ายแค่นี้
‎ฉะนั้นสิ่งที่เราทำ
‎ก็คือการทำให้ทหารอัฟกานิสถาน ‎รู้หนังสือแค่ในระดับต่ำที่สุด
‎ระหว่างที่ฝึกกำลังเหล่านี้
‎และส่งกำลังเหล่านี้ไปเป็นผู้นำในปฏิบัติการรบ
‎พวกเขาสูบกัญชากลางสนามรบ
‎พวกเขาไม่ได้สวมอุปกรณ์ป้องกัน
‎พวกเขาก่ออาชญากรรมเป็นประจำ
‎พวกเขาขายน้ำมัน อาวุธ ‎และยานพาหนะที่เราจัดหาให้
‎ผมเคยไปเยี่ยมจุดตรวจกับพวกเขา
‎มีคนหลายคนกำลังเมาเฮโรอีนจนยืนไม่ไหว
‎พวกเขาสัปหงก
‎มันกลายเป็นเรื่องสามัญธรรมดา ‎ที่เกิดขึ้นไปทั่วประเทศ
‎โดยเฉพาะในทางใต้และตะวันออก ‎ที่ตำรวจอัฟกานิสถาน
‎หรือทหารบ้างในบางกรณี ‎จะมีเด็กผู้ชายไว้คอยเสิร์ฟน้ำชา
‎เวลานาวิกโยธินสหรัฐ ‎ไปตรวจเยี่ยมฐานทัพและประชุม
‎เด็กผู้ชายพวกนี้จะเสิร์ฟชาให้พวกเขา
‎เด็กพวกนี้อายุแค่ 11 ถึง 13 ปี
‎ส่วนใหญ่มีหน้าตาสะสวย ‎และทุกคนต่างก็รู้กันดีว่า
‎เด็กผู้ชายพวกนี้ไม่ใช่แค่คนรับใช้ ‎พอตกค่ำ พวกเขายังเป็นทาสกามด้วย
‎เด็กพวกนี้ถูกตำรวจท้องถิ่น ‎ไม่ก็ตำรวจแห่งชาติลักพาตัวมา
‎เพื่อจุดประสงค์นั้นโดยเฉพาะ
‎คำอธิบายในตอนนั้นคือตอลิบานเป็นผู้ร้าย
‎ตำรวจ ทหารและรัฐบาลอัฟกานิสถาน ‎เป็นคนดี และเรากำลังชนะ
‎แต่ถ้าไปคุยกับคนอัฟกานิสถาน ‎มันเป็นหนังคนละม้วนเลย
‎เราใช้เงินเยอะเกินไปมาก เร็วเกินไป
‎ในประเทศที่เล็กเกินไป ‎โดยมีการกำกับดูแลน้อยเกินไป
‎ซิการ์คือสำนักงานผู้ตรวจการ
‎งานของเราคือกำกับดูแลงบประมาณ ‎สำหรับการฟื้นฟู แค่การฟื้นฟูเท่านั้น
‎ซึ่งถูกใช้ในอัฟกานิสถาน
‎เราสืบสวนเรื่องการฉ้อโกง ‎ผลาญงบ หรือใช้ในทางที่ผิด
‎เราอยู่ที่อัฟกานิสถานเป็นเวลา 18 ปี
‎และเราใช้เงินเพื่อการฟื้นฟูที่นั่นมากกว่า
‎เงินที่เราใช้ในแผนการมาร์แชล ‎สำหรับฟื้นฟูยุโรปเสียอีก
‎ตอนที่ผมเข้ามาทำงาน
‎มีการกำกับดูแล ‎การใช้งบประมาณแค่เพียงเล็กน้อย
‎จากเงิน 140,000 ล้าน
‎ราว 80 เปอร์เซ็นต์ ‎หมดไปกับเรื่องความปลอดภัย
‎มันถูกใช้จ่ายเงินเดือนตำรวจ จ้างตำรวจ
‎จ่ายค่าเครื่องแบบ ค่ากระสุน ‎ค่าปืน ค่ารักษาพยาบาล
‎นักการเมืองท้องถิ่น ‎ขุนศึกท้องถิ่นคือคนที่ได้ทำสัญญา
‎ชาวอัฟกานิสถานทั่วไป ‎ล้วนตระหนักดีว่าเหล่าผู้มีอิทธิพล
‎คือคนที่ได้รับเงินจากรัฐบาลสหรัฐ ‎ได้รับเงินจากฝ่ายพันธมิตร
‎และทำเงินอย่างเป็นกอบเป็นกำ
‎เราเจอสัญญาหลายฉบับที่ใช้ไม่ได้จริง ‎และมันก็เป็นหายนะ
‎หนึ่งในหายนะที่ใหญ่ที่สุด
‎คือการซื้อเครื่องบินสนับสนุนทางการทหาร ‎ให้กับชาวอัฟกานิสถาน
‎มันเรียกว่าจี 222
‎มันเป็นเครื่องบินบรรทุกขนาดเล็ก
‎เราซื้อเครื่องบินในราคา 400 ล้าน
‎เราซื้อมันมาจากลานทิ้งซากในอิตาลี
‎พวกอิตาลีเป็นคนเสนอมาให้
‎พวกมันบินไม่ขึ้น
‎(สาธิตจี 222 ปี 2002)
‎มันเป็นหายนะของแท้
‎เครื่องบินทั้งหมดถูกทำลายเป็นเศษเหล็ก
‎มันยังมีตัวอย่างอื่นอย่างเช่นมิลคอน
‎สิ่งปลูกสร้างทางการทหาร
‎ซึ่งเราเรียกมันว่า "64 เค"
‎อาคารขนาด 64,000 ตารางฟุต
‎มันเป็นอาคารศูนย์บัญชาการ ‎ที่สร้างขึ้นในแคมป์เลเธอร์เน็ค
‎และนายพลคนหนึ่งสังกัดหน่วยนาวิกฯ ‎ซึ่งดูแลเรื่องการเพิ่มกำลัง
‎ในเขตทางใต้ก็ได้บอกทางกองทัพว่า
‎"ผมไม่ต้องการมัน ผมไม่ได้ใช้"
‎"ตอนมันสร้างเสร็จ ‎ผมก็ไม่อยู่ที่นี่แล้ว ไม่ต้องสร้าง"
‎แต่กองทัพก็ยังสร้างอยู่ดี
‎และหายนะนั้นก็มีมูลค่า 36 ล้านเหรียญ
‎- มันไม่เคยถูกใช้งานเหรอ ‎- ไม่เคยถูกใช้
‎เห็นว่ามีความพยายามจะลงทุน ‎ในอุตสาหกรรมผ้าขนแพะอัฟกานิสถานด้วย
‎- ใช่ ‎- เรื่องมันเป็นยังไง
‎แนวคิดหนึ่งของพวกเขาก็คือพวกเขาจะเอา
‎แพะขาวหายากจากอิตาลีไปที่นั่น
‎เพื่อผสมพันธุ์กับแพะท้องถิ่น
‎ให้ได้เป็นแพะแสนสวย
‎จะได้ยกระดับอุตสาหกรรมผ้าขนแพะ
‎พวกเขาต้องการผลตอบแทนที่รวดเร็ว
‎คนที่ถูกจ้างให้มาดำเนินการเรื่องนี้
‎เป็นผู้มีความรู้ทั้งในด้านการผสมพันธุ์แพะ
‎และผ้าขนแพะ
‎เธอลาออกด้วยความสะอิดสะเอียน ‎และบอกว่าเราทำสิ่งที่ต้องใช้เวลาสิบปี
‎ในปีสองปีไม่ได้
‎เท่าที่เราบอกได้
‎แพะจำนวนมากถูกฆ่าเพราะเป็นโรค
‎พวกมันอยู่ไม่รอด ‎ไม่ว่าจะเพราะวิธีเลี้ยงหรือสภาพแวดล้อม
‎บางตัวถูกกิน
‎และพอผ่านไปหนึ่งปี ‎มันก็ไม่เหลือแพะให้เห็นสักตัว
‎พวกเรา กองทัพสหรัฐ
‎ตัดสินใจจะมอบชุดลายพราง ‎ให้กับกองทัพอัฟกานิสถาน
‎เราให้นายพลที่ดูแลกองทัพอัฟกานิสถาน
‎เป็นคนเลือกดีไซน์ของชุดลายพราง
‎เขาชอบดีไซน์ที่เรียกว่าเขียวผืนป่า
‎ปัญหาก็คืออัฟกานิสถานมีป่าน้อยกว่าสี่เปอร์เซ็นต์
‎และอย่างที่สอง เขาเลือกดีไซน์จากหนังสือ
‎และกองทัพสหรัฐก็ไม่ใช่เจ้าของแบบ
‎เราเลยต้องจ่ายเพิ่มเพื่อให้ได้ลายพวกนั้นมาใช้
‎ฉะนั้นเงินที่เราใช้ไป
‎มันสูงกว่าค่าเครื่องแบบปกติ ‎ราว 30 ถึง 40 เปอร์เซ็นต์
‎เราซื้อเครื่องแบบผิด ‎ในราคาที่แพงกว่าให้กองทัพอัฟกานิสถาน
‎ผมถูกถามอยู่ตลอด ‎"เราใช้เงินสูญเปล่าไปเท่าไร"
‎เรามีกลุ่มบุคคลที่ตรวจดูมัน ‎แล้วถามว่า "นี่สูญเปล่าหรือไม่"
‎"ฉ้อโกงหรือไม่ หรือมันคือค่าโง่"
‎เราตรวจสอบงบแค่ 6 หรือ 7 หมื่นล้านเท่านั้น
‎และเราก็ได้ข้อสรุปว่า ‎เงินราว 30 เปอร์เซ็นต์ของที่เราตรวจสอบ
‎เป็นเงินที่เรายืนยันได้ว่าสูญเสียจากการฉ้อโกง
‎ผลาญงบ หรือใช้ในทางที่ผิด
‎(ฮามิด คาร์ไซ ‎ปธน.อัฟกานิสถาน ปี 2001 ถึง 2004)
‎คาร์ไซเป็นประธานาธิบดีของประเทศอยู่ 13 ปี
‎มันเป็นเวลานานมากเลย
‎นานเกินไป
‎คาร์ไซเข้ามาด้วยท่าทีสุขุม
‎เขาคือผู้นำท้องถิ่นที่พูดจานุ่มนวลจากกันดาฮาร์
‎แต่ตอนที่เขาลงจากตำแหน่งใน 13 ปีให้หลัง ‎เขากลายเป็นคนที่ทรงอำนาจ
‎เป็นคนโอหัง เป็นผู้ครองอำนาจนำ
‎และควบคุมองค์กรอาชญากรรมทุจริต
‎ซึ่งก็คือรัฐบาลอัฟกานิสถานนั่นแหละ
‎อเมริกามีชื่อเรียกให้มันด้วย
‎กองทัพน่ะมีตัวย่อให้กับทุกอย่าง
‎และตัวย่อของรัฐบาลอัฟกานิสถานก็คือไวซ์
‎วี ไอ ซี อี ‎"องค์กรอาชญากรรมเบ็ดเสร็จในแนวตั้ง"
‎คาร์ไซไม่ได้ทุจริต ‎มากหรือน้อยไปกว่าคนอื่นที่เหลือ
‎แต่เขาเป็นคนควบคุมมันและเขาก็ปกป้องมัน
‎ผมคิดว่าเราเกิดความเชื่อผิดๆ ‎เราในที่นี้คืออเมริกา
‎ว่าเขาคือคนที่เราขาดไม่ได้ ‎เราจึงห้ามทำให้เขาไม่พอใจ
‎เขาอยากได้อะไร เราต้องให้ ‎เขาต้องการอะไร เราต้องให้ และเราให้
‎เราได้สร้างสัตว์ร้ายที่น่ากลัว ‎ที่ล่าประชาชนอัฟกานิสถานทั่วไปเป็นเหยื่อ
‎ซึ่งเป็นการไล่พวกเขาไปหาตอลิบาน
‎(แอริโซนา เดลีสตาร์)
‎(รบ.สหรัฐมีบทบาทในปัญหาทุจริตของอัฟกัน)
‎เรากับการช่วยเหลือและสัญญาของเรา
‎ทำให้พวกนักล่าตัวเป้งที่สุด ‎ในสังคมอัฟกานิสถานมีอำนาจขึ้นมา
‎พวกนักล่าซึ่งเป็นตัวการ ‎ในการทำลายกฎหมายและระเบียบ
‎และความปลอดภัย ‎อันนำไปสู่การเกิดขึ้นของตอลิบาน
‎(มิถุนายน ปี 2010)
‎กองพลของผมถูกเลือก ‎ให้ไปอยู่ที่ศูนย์ภาคใต้ กันดาฮาร์
‎และยิ่งเราเข้าใกล้ที่นั่น ‎มันก็ยิ่งดูจริงมากขึ้นเรื่อยๆ
‎เราเจอคนที่ออกมาจากพื้นที่
‎ซึ่งเรากำลังเข้าไป
‎ผมได้คุยกับคนหนึ่ง เขาผอมโซอย่างมาก
‎ใบหน้าเขามีแต่เลือด
‎เขาบอกว่า "คุณจะแพ้คนที่อยู่ที่นั่น"
‎"คุณบางคนจะถูกฆ่า"
‎พวกเขาพูด "ถ้าคุณอยากหาเรื่องใส่ตัว
‎ก็ไปหาเรื่องใส่ตัวที่นั่นได้เลย"
‎เราไปยังด่านนอกเล็กๆ กลางที่รกร้าง
‎มันเป็นที่ที่กันดารที่สุดที่ผมเคยเจอมาในชีวิต
‎มันเหมือนในสมุดภาพไบเบิลสำหรับเด็กเลย
‎มีบ้านโคลน ทุ่งดอกป็อปปี้ แถวต้นองุ่น
‎คนที่เราไปแทนประพฤติตัวออกนอกลู่นอกทาง
‎ใส่เสื้อแขนกุด ไว้เครา
‎พวกเขาปฏิบัติการกัน ‎โดยแทบไม่มีใครกำกับดูแล
‎(จ่าสิบตรีแคลวิน กิบส์)
‎ถ้าข้อกล่าวหาเป็นความจริง ‎ทหารหมวดนี้ก็คือเดนนรก
‎ทหารอเมริกันห้านายถูกกล่าวหาว่า ‎ได้ฆาตกรรมพลเรือนชาวอัฟกานิสถาน
‎เพียงเพราะพวกเขาทำได้
‎อีกเจ็ดคนมีส่วนร่วมในการอำพราง
‎รวมถึงทำลายศพ สุ่มยิงพลเรือนชาวอัฟกานิสถาน
‎สูบกัญชา และทำร้ายพลทหารที่เปิดเผยความจริง
‎พวกเขาคือพวกเดียวกันกับที่สังหารพลเรือน
‎ฆ่าคนเหล่านั้นแล้วก็ทำลายศพ
‎และชาวบ้านก็รู้
‎และจากนั้นมันก็กลายเป็นข่าวไปทั่วโลก
‎เราเข้าสู่สถานการณ์ที่อเมริกา ‎ไม่เป็นที่ชื่นชอบของใครๆ
‎ไม่เคยมีใครอธิบายให้เราฟัง ‎ว่าจริงๆ แล้วภารกิจคืออะไร
‎หลังประจำการมาได้สองสามเดือน ‎เราไปยังหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
‎ซึ่งมีคนบอกว่า ‎เป็นจุดเริ่มต้นของขบวนการตอลิบาน
‎ตอนเรากลับ มือระเบิดพลีชีพ ‎ได้เดินเข้ามาในแถวของเราและจุดชนวน
‎เขาแต่งตัวเหมือนชาวนาท้องถิ่นทั่วไป
‎ใส่ชุดคลุมและแบกฟืนหลายท่อน
‎เขาสังหารหมู่ทหารที่อยู่ตอนกลางของขบวน
‎เรื่องนั้นแหละที่ปลุกเราทั้งหมดให้ตื่นขึ้น
‎นี่คือช่วงเวลาที่ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องจริง
‎เขาฆ่าคนตายไปห้าคน ‎เป็นทหารอเมริกันสาม อัฟกานิสถานสอง
‎มันเปลี่ยนระเบียบปฏิบัติของทหาร ‎ในอัฟกานิสถานไปจนหมด
‎มันเปลี่ยนความสัมพันธ์ของเรากับคนในท้องที่
‎และมันยังทำลายความคิดเพ้อฝันที่เรามี
‎เกี่ยวกับสิ่งที่เราทำสำเร็จตั้งแต่ที่เข้าประจำการ
‎จากนั้นถ้ามีพลเรือนเดินเข้ามาหา
‎ต่อให้พวกเขาแค่มาทักทาย ‎เราก็ต้องจ่อปืนใส่เขา
‎แบบนั้นไม่อาจชนะใจพวกเขาได้
‎สมัยเป็นวัยรุ่น ฉันถูกสอนว่า ‎เราเป็นประเทศที่ดีที่สุดในโลก
‎และเหตุผลที่คนโจมตีเรา
‎เป็นเพราะพวกเขาอิจฉาเรา ‎เพราะพวกเขาเกลียดชังอิสรภาพของเรา
‎ฉันเข้าประจำการในปี 2011
‎ตอนที่ต้องไปประจำในอัฟกานิสถาน
‎ฉันเชื่อจริงๆ ว่าเราไปที่นั่น ‎เพื่อช่วยชาวอัฟกานิสถาน
‎แต่เราไม่อาจใช้สถาบัน ‎ที่ถูกออกแบบมาเพื่อความรุนแรง
‎สร้างสังคมที่ปลอดภัยและมีสุขภาพดีได้
‎ครั้งหนึ่งฉันเคยเห็นผบ.กองพันทหารราบร้องไห้
‎ซึ่งเป็นเรื่องหายากในกองทัพ
‎เขาได้รับภารกิจ
‎"คุณต้องสร้างความสัมพันธ์กับชาวเมืองในพื้นที่"
‎เขาก็เลยทำ
‎เขาใช้เวลาทั้งปีสร้างความไว้ใจ ‎และได้เจอกับประสบการณ์ที่ตึงเครียด
‎แต่แล้วเขาก็ได้รับคำสั่ง ‎ให้ทำลายทุกอย่างที่พวกเขาได้สร้างขึ้น
‎เขาร้องไห้ในออฟฟิศของเขา เพราะเขารู้
‎เหมือนกับฉัน ว่ามันเป็นการทรยศ ‎ประชาชนชาวอัฟกานิสถาน
‎ที่เราควรไปช่วยเหลือและรับใช้
‎ช่วยบอกเธอทีได้ไหม ‎ว่าเราไม่อยากให้เด็กๆ กลัว
‎เข้าใจใช่ไหม บอกพวกเขาว่าเราจะทำอะไร
‎บางทีในตอนแรกที่เราเข้าประจำการ ‎เราอาจยังมีโอกาส
‎แต่ตอนที่เราปลดประจำการ พวกเขาไม่ชอบเรา
‎พวกเขาพบว่าเราไม่ได้ห่วงใย ‎อัฟกานิสถานมากขนาดนั้น
‎เพราะอย่างนั้นเราถึงได้มีวลีนี้
‎ซึ่งทหารยุคหลัง 11 กันยายนรับมาใช้กัน
‎นั่นคือ "ฉันทำเพื่อคนที่อยู่ด้านขวาและด้านซ้าย"
‎"เราคือพี่น้องผองเพื่อน"
‎นั่นคือจุดประสงค์ เราสู้เพื่อที่จะได้ไม่ตาย
‎ในเหตุระเบิดพลีชีพคราวนั้น
‎ทหารที่อายุน้อยที่สุด ‎ในหมวดของเราคนหนึ่งได้เสียชีวิตด้วย
‎ผมเป็นหมอ ก่อนที่เราจะถูกโจมตี 30 นาที
‎ทหารคนนี้บอกกับผมว่า "หมอ ผมไม่อยากตาย"
‎เขาเป็นเด็กที่แกร่งมาก และเขาบอกว่า
‎"ฟังผมนะ ผมไม่อยากตาย"
‎ครึ่งชั่วโมงต่อมา ตอนที่ผมมาเจอร่างของเขา
‎ผมรู้สึกเหมือนเขากำลังพูดว่า ‎"อย่าปล่อยให้ผมตาย"
‎เมื่อขาดไปซึ่งเรื่องเล่าที่สอดคล้อง
‎เกี่ยวกับสงครามนี้
‎มันง่ายมากที่ทหารจะคิดไปเอง ‎ว่าพวกเขาต้องรับผิดชอบ
‎เรื่องที่ไม่ใช่ความผิดของพวกเขา
‎และลดขนาดของสงครามลง ‎ให้เป็นประสบการณ์เลวร้ายเล็กๆ ส่วนตัว
‎มันกลายเป็นสงครามส่วนบุคคล
‎และในสงครามของผม ผมเป็นคนเลว
‎เรื่องเล่าที่สมองของผมเลือก
‎คือเรื่องของทหารเสนารักษ์ที่ไม่ได้ช่วยชีวิตเพื่อน
‎สิบเอกของหมวดเราเรียกพวกเรามาและบอกว่า
‎"พวกคุณกำลังจะเจอกับเรื่องที่ยากที่สุด ‎นั่นคือการกลับบ้าน"
‎เราคิดแบบว่า "อะไรนะ…"
‎เราถามว่า "คุณพูดอะไรน่ะ"
‎"เรื่องที่ยากที่สุดจบไปแล้ว"
‎แต่เขาบอกว่า ‎"เรื่องที่ยากที่สุดกำลังจะมา และมัน…"
‎พระเจ้า
‎"มันคือการกลับบ้าน"
‎พวกเราไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดกันสักคน
‎แต่เขาพูดถูกเผงเลย
‎เขาพูดถูกเผง
‎(เรารักลูก)
‎ผมมารู้ตัวเอาทีหลังว่าผมเปลี่ยนไปมากแค่ไหน
‎จนถึงวันนี้…
‎มันยังมีส่วนหนึ่งของผมที่ตายไปที่อัฟกานิสถาน
‎ผมจะไม่มีวันได้มันกลับมา
‎มีคืนหนึ่งที่ผมจำได้ดี ‎ผมอยู่ในหอยามที่อัฟกานิสถาน
‎และผมก็เข้าใจคำว่าอิสรภาพแบบอเมริกันขึ้นมา
‎คำว่า "อิสรภาพ" ‎หมายความว่าอะไรในประเทศนี้
‎และมันก็คืออิสระที่จะเสแสร้ง
‎เรามีสิทธิ์ที่จะมีเรื่องเล่าของตัวเอง
‎พวกมันยิงมาจากทางซ้ายของกำแพง
‎เห็นแล้ว
‎และเมื่อคุณไปอัฟกานิสถาน
‎มันเหมือนกับภาพลวงตาได้หายไป
‎บ้าเอ๊ย
‎เราตายแน่ หยิบปืนขึ้นมาสิวะ
‎ถอยไป ไป
‎เวรเอ๊ย
‎ช่วยด้วย
‎ในที่สุดวันนี้ผมก็ได้โทรศัพท์
‎ผมหวังจะได้ยินอะไรแบบ "คิดถึงจัง"
‎แล้วก็อะไรทั้งหลายแหล่
‎ไม่ ผมโทรกลับบ้าน
‎และพวกเขาพูดว่า ‎"ทุกอย่างราบรื่น เรากำลังปาร์ตี้"
‎"เรากำลังมีชีวิตที่ดีที่นี่"
‎ไม่มีการถามด้วยซ้ำว่าผมเป็นยังไง
‎ตอนนั้นผมถึงเข้าใจ
‎ไม่มีใครสนใจเลยว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ที่นี่
‎มันเหมือนกับ…
‎ไม่มีใครพูดถึง 11 กันยายนอีกแล้วด้วยซ้ำ
‎และสำหรับผม นั่นคือเหตุผลที่ผมอยู่ที่นี่
‎นี่คือสงครามที่ยาวนานที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์อเมริกา
‎และนั่นคือจุดที่เราอยู่ ไม่มีใครมีทางออก
‎ในระยะแรกๆ ของสงครามอัฟกานิสถาน
‎เราเคยมีโอกาส ‎ที่จะระบุตำแหน่งของบิน ลาดินได้
‎ในเขตโทราโบรา
‎และเมื่อโอกาสนั้นหลุดลอยไป ‎เราก็ไม่เคยเข้าใกล้
‎การบรรลุซึ่งปณิธานในระดับนั้นอีกเลย
‎ทั้งเรื่องการระบุตำแหน่งเขา
‎และเรื่องที่ว่าเราจะใช้ปฏิบัติการแบบไหน ‎เพื่อนำตัวเขามาดำเนินคดี
‎ซีไอเอมายังทำเนียบขาวช่วงวันแรงงานปี 2010
‎และแจ้งประธานาธิบดีเกี่ยวกับ ‎กลุ่มอาคารในความสนใจแห่งหนึ่ง
‎หลายคำถามเกิดขึ้นในใจของทุกคน
‎มันอาจจะใช่อุซามะฮ์ บิน ลาดิน
‎คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์