‎ในพื้นที่กราวด์ซีโร่ กองซากปรักหักพัง ‎ยังคงสร้างบาดแผลให้กับภูมิทัศน์
‎การค้นหาซากเป็นงานสำคัญ ‎แต่มันก็เป็นงานที่ชวนให้ปวดใจ
‎ผมไม่รู้ว่าผมได้เตรียมใจที่จะออกไปหาศพไหม
‎มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ชวนให้สบายใจ
‎เวลาที่คุณขุดและคุณเจอสัญญาณชีวิต
‎ผมหมายถึงสัญญาณชีวิต ‎คุณเจอรูปถ่ายครอบครัวของใครบางคน
‎คุณจะเจอรองเท้า ‎และเมื่อคุณเจอรองเท้า คุณก็จะคิดว่า
‎"เวร รองเท้าข้างนี้เชื่อมโยงไปถึงใครบางคน"
‎และมันไม่ใช่เพราะเราไม่ต้องการมัน…
‎แต่เป็นเพราะ ณ เวลานั้น ‎เราคิดว่าพวกเขาไม่รอดแล้วแน่ๆ
‎ฉันรู้ว่างานเร่งด่วนที่ใหญ่ที่สุดสำหรับกรมตำรวจ
‎คือการเก็บกู้ ระบุตัวตน
‎และแจ้งครอบครัวของเหยื่อ ‎ว่าคุณพบศพคนที่เขารักแล้ว
‎เรื่องที่ทรมานใจที่สุดก็คือโปสเตอร์คนหาย
‎ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาตายหรือยัง
‎หรือติดอยู่ใต้ซาก
‎พวกเขาแค่อยากให้เราเจอเหยื่อ
‎ลูกชายผม มาร์ค เซปเปลิน ‎เขาทำงานที่ชั้น 104
‎ฉันแค่กำลังรอว่าเขาจะปรากฏตัวไหม แค่นั้น…
‎คุณรู้ไหมว่าเมื่อวานเขามาทำงานหรือเปล่า
‎ค่ะ เขามา เขาโทรหาฉันจากที่นั่น ‎ตอนเก้าโมงพอดี
‎และเขาบอกว่าเขารักฉัน แค่นั้น
‎ถ้ามีใครเห็นเขา หรือรู้อะไร ‎เขาชื่อว่าแอนดรูว์ สเติร์น
‎ถ้าเกิดมีใครรู้อะไรล่ะก็ ได้โปรด
‎ภรรยาและแม่ของเขา
‎และเราทุกคนรอฟังข่าวอยู่
‎เฮ่ ช่วยหลีกทางให้หนุ่มๆ พวกนี้หน่อย
‎ทีแรกมีนักดับเพลิงหลายคน ‎ที่ถูกขึ้นชื่อว่าสูญหาย รวมทั้งฉันด้วย
‎และในตอนแรกที่เราคิดว่าอาจยังมีคนรอดชีวิต
‎แน่นอน พวกเรายอมเสี่ยงชีวิต
‎เพื่อค้นหาคนที่อาจช่วยให้รอดได้
‎ลองคิดว่าตัวเองเป็นพวกเขา ‎นั่นคือครอบครัวของคุณ
‎นักดับเพลิงทุกคนที่นี่คือพี่น้องของเรา
‎ตำรวจทุกคนคือพี่น้องของเรา
‎และประชาชนที่นี่คือคนที่เราสาบานว่าจะปกป้อง
‎ทีมช่วยชีวิตและเก็บกู้ยืนอยู่บนกองซาก
‎ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นตึกสูงสี่ ห้า หรือหกชั้น
‎และไฟก็ยังคงลุกไหม้ที่กราวด์ซีโร่ ‎ต่อไปอีกหลายเดือน
‎ตลอดช่วงเวลาที่เราอยู่ที่นั่น
‎มันจะมีตึกที่เสี่ยงต่อการถล่มอยู่ตลอด
‎เวลาที่เราไปที่นั่นเขาจะบอกเราว่า ‎ถ้าเกิดได้ยินเสียงนกหวีดดัง
‎ให้วิ่ง เพราะตึกมันอาจจะถล่มลงมาได้
‎และก็มีการเป่านกหวีดหลายครั้ง
‎แต่พอได้ยินเสียงสัญญาณปลอดภัย ทุกคนก็กลับมา
‎ที่นั่นมีสุนัขดมกลิ่น
‎มีพนักงานดับเพลิง มีเจ้าหน้าที่ตำรวจ
‎มีผู้ชายสองคนที่ไปที่นั่นกับผมทุกวัน
‎ฉันเป็นหัวหน้าฝ่ายงานสืบสวนสอบสวน ‎ซึ่งประจำอยู่ในห้องชันสูตร
‎งานของเราคือเก็บกู้ ระบุตัวตน
‎จากนั้นจึงแจ้งไปยังครอบครัว
‎เมื่อซากถูกนำมาที่ห้องชันสูตร
‎เราจะเข้าสู่กระบวนการระบุตัวตน
‎เมื่อ 20 ปีก่อน วิธีระบุตัวตนส่วนใหญ่ที่เราใช้
‎จะใช้รอยนิ้วมือ ‎ประวัติทันตกรรม รอยสัก แผลเป็น
‎หรือร่องรอยบ่งชี้ใดๆ ที่เราอาจจะหาพบ
‎ดีเอ็นเอจะมาถึงในหลายสัปดาห์ให้หลัง ‎ถ้าเกิดสมัยนั้นมันใช้ได้น่ะนะ
‎(โธมัส แลงกอน ‎หน่วยฉุกเฉิน กรมตำรวจนิวยอร์ก)
‎ฉันกับน้องชายไม่ได้รับแจ้ง ‎ว่าพ่อสูญหายอย่างเป็นทางการ
‎ฉันจำได้ว่าเราต้องรอนานมาก
‎พ่อฉันมีนิสัยชอบนั่งเฝ้าวิทยุสามตัว
‎เป็นวิทยุของสน. ของหน่วยดับเพลิง ‎และของแผนกปฏิบัติการพิเศษ
‎เขาได้ยินวิทยุแจ้งเหตุวันที่ 11 กันยายน
‎แล้วเขาก็รีบรุดจากควีนส์ไปแมนฮัตตัน
‎พ่อของฉันได้รับคำสั่ง ‎ให้ร่วมทีมช่วยเหลือเข้าไปในอาคารสอง
‎พ่อบอกว่า "แล้วเจอกันนะ" ‎แล้ววิ่งเข้าไปในอาคารสอง
‎จากนั้นเราได้ข่าวว่าอาคารสองถล่ม
‎นั่นคือทั้งหมดที่เรารู้
‎บรูซถูกส่งตัวไปทันทีที่เครื่องบินลำแรกชน
‎ตอนนั้นราวๆ เที่ยงคืน
‎ฉันได้ยินเสียงเคาะประตูข้างที่ห้องครัว
‎ผู้หมวดของบรูซ เขาชื่อชาร์ลี
‎เขาเป็นทั้งเพื่อนและเป็นนักดับเพลิง
‎และ…
‎ชาร์ลีพยายามพูดอย่างถนอมน้ำใจ
‎ในที่สุดฉันจึงพูดกับเขาไป "พูดมาเถอะ"
‎และเขาก็บอกว่ายังหาบรูซไม่เจอ
‎ในวันอีสเตอร์ ‎พวกเขาโทรมาบอกว่าพวกเขาเจอเครื่องมือ
‎ที่มีข้อความว่าทีม 41 ‎และซากที่พวกเขาเชื่อว่าเป็นของบรูซ
‎ฉันอยากไปดูเขาถูกนำซากออกมาไหม
‎ฉันตอบไปว่า "ไม่"
‎ฉันรู้ว่ามันเป็นภาพที่ฉันไม่อยากมีในหัว
‎เพราะไม่มีอะไรจะเปลี่ยนความจริง ‎ที่ว่าเขาตายไปแล้วได้
‎ครอบครัวของเราตัดสินใจ ‎ที่จะจัดงานศพตั้งแต่แรกๆ
‎ตำรวจนิวยอร์กจะส่งเฮลิคอปเตอร์ ‎เพื่อแปรขบวนคารวะผู้สูญหาย
‎เวลาที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้
‎และเวลาที่เฮลิคอปเตอร์บินผ่านเหนือหัว
‎มันทำให้ฉันตระหนักว่าพ่อจากไปแล้ว
‎ว่าพ่อจะไม่กลับมาแล้ว
‎ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว
‎(ปีเตอร์ แลงกอน ‎หน่วยดับเพลิงรัฐ อ.252)
‎เราไม่เคยเจอซากของพ่อหรือว่าลุง ทั้งคู่เลย
‎ในวันที่ 11 กันยายน ‎มีนักดับเพลิง 343 คนที่ถูกสังหาร
‎รวมทั้งตำรวจการท่า 37 คน
‎และตำรวจนิวยอร์ก 23 คน
‎รวมแล้วมีชุดปฏิบัติการฉุกเฉินเสียชีวิต 403 คน
‎มันเป็นการสูญเสียชุดปฏิบัติฉุกเฉิน ‎ครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐ
‎และน่าเศร้าที่จนถึงวันนี้
‎มีคนราว 40 เปอร์เซ็นต์ที่เรายังระบุตัวไม่ได้
‎และอาจจะไม่มีวันได้
‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎(ภาค 3 ด้านมืด)
‎(อาคารที่ทำการรัฐเจค็อบ เค จาวิทส์)
‎(สนง.เอฟบีไอสาขานิวยอร์ก)
‎เช้าวันที่ 11 กันยายน ‎เราอยู่ที่นั่นตอนเครื่องบินลำที่สองชน
‎เราวิ่งเข้าไปในอาคาร
‎และเราก็ได้รับบรีฟ ‎จากหัวหน้าของเราคนหนึ่งที่ล็อบบี้ของอาคาร
‎ทีมของเราได้รับโอกาสให้ทำคดีนี้
‎และเราพยายามรวบรวมเบาะแสที่เข้ามา
‎แต่แน่นอน ทุกคนในสำนักงานที่นิวยอร์ก
‎ทุกคนในเอฟบีไอเลย ‎ในช่วงวันแรกๆ และสัปดาห์แรกๆ
‎ทุกคนล้วนทำคดีนี้
‎เราอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นวันนั้น
‎ใครเป็นคนลงมือโจมตี ใครอยู่เบื้องหลัง
‎แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือเราอยากจะแน่ใจ ‎ว่ามันจะไม่มีการโจมตีระลอกที่สอง
‎ว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก
‎เราเลยติดตามเบาะแสทั้งหมดที่ได้รับ
‎ฉันด้วย ฉันอยากไปจากดีซี
‎เที่ยวบิน 77 ชนเพนตากอน
‎ฉันได้รับคำสั่งให้สังกัดทีมเที่ยวบิน 77
‎เพื่อสืบเรื่องผู้ก่อการทั้งห้าคนบนเที่ยวบินนั้น
‎และทุกอย่างที่เกี่ยวกับพวกเขา
‎(สนามบินนานาชาติดัลเลส ‎ดัลเลส เวอร์จิเนีย)
‎เที่ยวบิน 77 ออกจากสนามบินดัลเลส ‎ในตอนเหนือของเวอร์จิเนีย
‎และก็เหมือนกับทุกเที่ยวบินวันนั้น ‎มันมุ่งหน้าไปยังฝั่งเวสต์โคสต์
‎และในแต่ละเที่ยวบินจะมีผู้ก่อการที่เป็นนักบินอยู่
‎บนเที่ยวบิน 77 คนคนนั้นคือฮานี ฮันจูร์
‎นอกจากนั้นยังมีผู้ก่อการ
‎"แบบไม่ใช่นักบิน" หรือ "ผู้ก่อการฝ่ายต่อสู้"
‎พวกนี้จะเป็นฝ่ายที่รับผิดชอบ
‎เรื่องการควบคุมผู้โดยสารด้วยการใช้กำลัง…
‎เพื่อให้ผู้ก่อการนักบินสามารถเข้าไปในห้องนักบิน
‎และควบคุมเครื่องบินได้
‎และบนเที่ยวบิน 77 ‎ผู้ก่อการฝ่ายต่อสู้ พวกที่ไม่ใช่นักบิน
‎ได้แก่คาลิด อัลมีดาร์ ซาเลม อัลฮัซมี ‎นาวาฟ อัลฮัซมี พวกเขาเป็นพี่น้องกัน
‎แล้วก็มาเจ็ด โมเค็ด
‎(เพนตากอน)
‎ทีมเราใช้เวลามหาศาลไปกับการปะติดปะต่อ
‎ความเคลื่อนไหวเกือบจะรายวันของผู้ก่อการ
‎เราพยายามแกะรอยเกือบทุกฝีก้าวตลอดเส้นทาง
‎คาลิด อัลมีดาร์กับนาวาฟ อัลฮัซมีได้ไปที่ค่ายฝึก
‎ค่ายฝึกของอัลกออิดะฮ์ในอัฟกานิสถาน…
‎และถูกเลือกโดยบิน ลาดิน
‎ให้เข้าร่วมปฏิบัติการ ‎ที่พวกอัลกออิดะฮ์เรียกว่า "ปฏิบัติการเครื่องบิน"
‎พวกเขาไม่เคยใช้ชีวิตในสหรัฐอเมริกามาก่อน
‎พวกเขาไม่เคยมาอเมริกา
‎พวกเขาไม่มีทักษะภาษาอังกฤษเลย
‎แต่ในปลายปี 1999 ‎ด้วยคำสั่งของคาลิด ชีค โมฮัมเหม็ด
‎ซึ่งเป็นจอมวางแผนในการโจมตี 11 กันยา
‎การเดินทางสู่อเมริกาของพวกเขาก็เริ่มขึ้น
‎(มาเลเซีย)
‎พวกเขาต่อเครื่องไปยังกัวลาลัมเปอร์
‎ซีไอเอกังวลเรื่องภัยอัลกออิดะฮ์มากขึ้น
‎ทำให้รู้เรื่องการประชุมที่มาเลเซีย ‎ณ กรุงกัวลาลัมเปอร์ ในเดือนมกราคม ปี 2000
‎อัลมีดาร์กับอัลฮัซมี ผู้ก่อการ ‎ได้มาร่วมการประชุม
‎มันเป็นหนึ่งในการประชุมครั้งท้ายๆ ของพวกเขา
‎และพวกเขาถูกฝึกตลอดปี ‎ก่อนจะเดินทางมายังอเมริกา
‎(อัลมิดาร์ คาลิด)
‎ซีไอเอรู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาใช้วีซ่าอเมริกา
‎คาลิด อัลมีดาร์กับนาวาฟ อัลฮัซมี
‎เป็นผู้ก่อการสองคนแรกที่เข้ามายังอเมริกา
‎ซีไอเอตามรอยสาวกของบิน ลาดินเหล่านี้อยู่
‎เพราะบิน ลาดินประกาศสงครามกับอเมริกา
‎หลายต่อหลายครั้ง
‎การประชุมที่มาเลเซียเป็นจุดออกตัวสำคัญ
‎เพราะที่นั่น สองคนที่ถูกมอบหมาย
‎ให้เป็นผู้ดำเนินการโจมตีได้รับสัญญาณไฟเขียว
‎และได้เตรียมการกลไกต่างๆ ให้พร้อม
‎พวกเขาเตรียมแผนการแตกแขนง
‎ที่พวกเขาเชื่อว่าจำเป็น ‎ต่อความสำเร็จในการลงมือ
‎มันคือที่ที่พวกเขาได้ข้อสรุปว่าวิธีที่ดีที่สุด
‎ที่พวกเขาจะอเมริกาคือการใช้วีซ่านักเรียน ‎เข้ามาเรียนในสถาบันการบิน
‎(สำนักงานใหญ่ซีไอเอ)
‎ข้อมูลที่บุคคลพวกนั้น
‎ได้เดินทางเข้ามายังอเมริกาหลังจากนั้นไม่นาน
‎ไม่ได้ถูกส่งต่อมายังเอฟบีไอในเวลาที่เหมาะสม
‎ระบบการทำงานเมื่อสมัยนั้น
‎ซีไอเอมีหน้าที่จัดการข่าวกรองต่างประเทศ
‎ส่วนเอฟบีไอมีหน้าที่ ‎ต่อต้านการก่อการร้ายในอเมริกา
‎แต่ที่แปลกคือข้อมูลกลับไม่จำเป็นต้องถูกส่งผ่าน
‎ณ จุดหนึ่ง ซีไอเอได้ร่างบันทึกขึ้นมา
‎เพื่อส่งข้อมูลของพวกนั้นไปให้เอฟบีไอ
‎แต่ท้ายที่สุดเรื่องนั้นก็ไม่เกิดขึ้น
‎- พวกเขาไม่ส่งบันทึกเหรอ ‎- มันไม่ได้ถูกส่งไป
‎ถ้าตอนนั้นรัฐบาลอเมริกาทำงานอย่างเหมาะสม
‎และมีการประสานระบบของเอฟบีไอและซีไอเอ
‎มันคงมีข้อความโชว์ว่าพวกเขาเป็นอัลกออิดะฮ์
‎ซึ่งถูกแกะรอยไปถึงการประชุมที่มาเลเซีย
‎และได้เดินทางมายังอเมริกา ‎และอาจไม่ได้มีเจตนาดีกับอเมริกา
‎แต่เรื่องนั้นไม่เกิดขึ้น
‎ผมไม่แน่ใจว่ามันมีการแบ่งปันอะไร
‎ซึ่งอาจทำให้ทุกคนรู้ทันแผนการ
‎มันมีช่องว่าง ช่องโหว่
‎การไม่แบ่งปันข้อมูล ซึ่งคนสามารถชี้
‎และพูดว่า "ถ้าเรารู้ เราคงจะหยุดมันได้"
‎โอเค อาจจะ
‎(แบบฟอร์มการของวีซ่าที่ได้รับการอนุมัติ ‎ของโมฮันด์ อัลเชรี 23 ตุลาคม 2000)
‎เราพลาดโอกาส
‎ถ้าซีไอเอแบ่งปันข้อมูล ‎ให้กับเอฟบีไออย่างทันท่วงที
‎เราก็คงจะเริ่มแกะรอยสองคนนี้
‎เราคุยกันเรื่องเบาะแสทั้งหมดที่ติดตาม
‎เรื่องขั้นตอนการสืบสวน ‎การก่อการร้ายทั้งหมดที่เราใช้
‎ซึ่งเราคงจะใช้กับข้อมูลใดๆ ก็ตาม
‎โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าผู้ปฏิบัติการของอัลกออิดะฮ์
‎ได้มาถึงสหรัฐอเมริกาแล้ว
‎ฉันคิดว่าวันนั้นน่าจะเป็นวันที่ 12 กันยายน
‎รถโตโยต้า โคโรลล่า ‎ถูกยึดได้จากสนามบินดัลเลส
‎รถคันนั้นขึ้นทะเบียนในชื่อนาวาฟ อัลฮัซมี ‎ที่อยู่ในทะเบียนอยู่ที่ซานดิเอโก
‎ทางเอฟบีไอได้ตามไปยัง ‎ที่อยู่ดังกล่าวในซานดิเอโก
‎(วันที่ 15 มกราคม ปี 2001)
‎(สนามบินนานาชาติลอสแอนเจลิส)
‎เรารู้ว่าพวกเขามาถึงลอสแอนเจลิส ‎ในวันที่ 15 มกราคม
‎ในวันที่หนึ่ง กุมภาพันธ์ ‎พวกเขาปรากฏตัวที่ร้านอาหารในลอสแอนเจลิส
‎ที่ซึ่งพวกเขาได้พบ ‎โอมาร์ อัลบายูมี ชาวซาอุดีอาระเบีย
‎โอมาร์ อัลบายูมีเป็นคนที่แปลกและลึกลับ
‎เขาเรียนจบปริญญาโททั้งที่ไม่ได้เข้าเรียนเลย
‎รัฐบาลซาอุดีอาระเบีย ‎จ่ายเงินให้เขาผ่านทางผู้รับเหมา
‎ทั้งที่เขาไม่ได้ไปทำงาน
‎เขาดูมีเงินใช้ไม่ขาด
‎แม้แต่คนที่ไม่คิดว่าเขาเกี่ยวข้องกับการโจมตี
‎ยังคิดว่าเขาเป็นสายลับ ‎ของหน่วยข่าวกรองซาอุดีอาระเบีย
‎ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ข่าวกรองเต็มรูปแบบ ‎แต่เป็นสายข่าวหรือผู้สังเกตการณ์
‎เขาไปพบผู้ก่อการ ‎และบอกว่าเขาอาศัยอยู่ที่ซานดิเอโก
‎ถ้าเกิดพวกเขาไปที่นั่น ก็ให้ไปหาเขา
‎และพวกเขาก็ทำแบบนั้น
‎เขาให้ที่พักพิงกับพวกนั้น
‎เขาช่วยพวกนั้นเปิดบัญชีธนาคาร
‎ช่วยพวกนั้นหาอะพาร์ตเมนต์ในอาคารเดียวกัน
‎กับที่ที่เขาอยู่กับครอบครัว
‎เขาบอกว่ามันเป็นน้ำใจแบบชาวอิสลาม
‎เขาอยากช่วยพวกนั้น
‎แต่มีข้อสงสัยว่า ‎การพบกันครั้งนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
‎มันถูกเตรียมการไว้
‎พวกเขายังใช้เวลาร่วมกับคนสำคัญอีกคนหนึ่ง
‎นั่นคืออันวาร์ อัลอาวลากิ
‎อิหม่ามชาวเยเมน ‎ซึ่งอาศัยอยู่ในซานดิเอโก ณ เวลานั้น
‎ก่อนจะขึ้นเป็นผู้นำคนสำคัญ ‎ของอัลกออิดะฮ์หลายปีให้หลัง
‎(วันที่ 10 พฤษภาคม ปี 2000)
‎อัลฮัซมีและอัลมีดาร์ย้ายไปอยู่บ้านเช่า ‎ในช่วงฤดูร้อนปี 2000
‎ซึ่งที่ตลกร้ายก็คือ ‎เจ้าของบ้านเป็นสายข่าวเอฟบีไอ
‎สายข่าวเอฟบีไอเป็นสุภาพบุรุษสูงวัย ‎เขาเป็นพ่อหม้ายที่อาศัยอยู่ในบ้านตามลำพัง
‎เขามีผู้เช่าเป็นหนุ่มมุสลิมมาหลายคนแล้ว
‎(เมืองเลมอนโกรฟขอต้อนรับ)
‎พวกเขาไม่มีพิรุธ
‎พวกเขาไม่ทำอะไรที่อาจทำให้ใคร
‎แจ้งเหตุไปยังผู้พิทักษ์กฎหมายหรือตำรวจ
‎ในช่วงที่อยู่ที่ซานดิเอโก
‎นาวาฟ อัลฮัซมีเหมือนจะใช้ชีวิตปกติ
‎เขาทำงานที่ปั๊มน้ำมันอยู่สองสัปดาห์
‎เล่นฟุตบอลกับเพื่อนๆ
‎ขณะที่อยู่ที่ซานดิเอโก ‎พวกเขาพยายามเข้าเรียนหลักสูตรการบิน
‎แต่ภาษาอังกฤษของพวกเขา ‎ไม่แข็งแรงพอที่จะอบรมการบินได้
‎เพราะขาดทักษะทางภาษา
‎พวกเขาทั้งคู่เลยทำได้ไม่ดีนักในการฝึกบิน
‎และพวกเขาก็มาเป็นผู้ก่อการฝ่ายต่อสู้แทน
‎(ซาคาเรียส มุสซาอุย)
‎ซาคาเรียส มุสซาอุยเป็นคนฝรั่งเศส
‎เขาเคยอยู่ที่อังกฤษ ‎และเคยรับการฝึกในอัฟกานิสถาน
‎เขาเองก็เข้าเรียนการบินในอเมริกา
‎เขาเป็นคนแปรปรวนง่าย ‎พูดมาก ทำตัวบ้าๆ บอๆ
‎และกลายเป็นเป้าสงสัยของใครๆ
‎ในบรรดาสิ่งที่เขาทำ ว่ากันว่าเขาเคยพูดไว้
‎ว่าเขาไม่สนใจจะเรียนเรื่องวิธีลงจอด
‎เขาสนแค่วิธีบิน
‎และอยากจะฝึกขับเครื่องบินลำใหญ่เลย
‎เขาซื้อวิดีโอจำลองดาดฟ้าการบินมาด้วย
‎เป็นวิดีโอตัวเดียวกัน
‎กับที่ผู้ก่อการบางคนได้ซื้อไปจากผู้ขายคนเดียวกัน
‎สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง ‎ได้ควบคุมตัวเขาไปขังไว้
‎เชื่อกันว่าถ้าเขาไม่ถูกไอเอ็นเอส ‎จับกุมตัวเสียก่อนในเดือนสิงหาคมปีนั้น
‎เขาคงจะร่วมเป็นหนึ่งในผู้ก่อการ ‎ในเหตุการณ์ 11 กันยายน
‎มันเป็นการพลาดโอกาสอีกครั้ง
‎เพราะมันมีข้อมูลที่เชื่อมโยงเขา ‎ไปหาแรมซี บิน อัลชิบฮ์
‎ผู้ประสานงานแผนการ 11 กันยายน
‎ซึ่งอยู่ที่เยอรมนี
‎ถ้าเอฟบีไอเข้าถึงคอมพิวเตอร์ของเขา
‎เขาก็อาจจะเป็นประตู
‎ให้เราตรวจพบแผนการล่วงหน้าได้
‎(โมฮัมเหม็ด อัตตะ ‎หัวหน้าผู้ก่อการ 9/11)
‎โมฮัมเหม็ด อัตตะ ผู้บัญชาการปฏิบัติการ
‎ไปพบกับแรมซี บิน อัลชิบฮ์
‎และได้รับปัจจัยสนับสนุน ‎ด้านทรัพยากรจากทางอัลกออิดะฮ์
‎เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างเข้าที่เข้าทางดี
‎(อุซามะฮ์ บิน ลาดิน)
‎(ผู้บัญชาการทหารอัลกออิดะฮ์ ‎นายทหารอาวุโสอัลกออิดะฮ์)
‎(คาลิด ชีค โมฮัมเหม็ด ผู้วางแผนการ)
‎(ซาคาเรียส มุสซาอุย มีแนวโน้มเป็นผู้ก่อการ) ‎แรมซี บิน อัลชิบฮ์ ผู้ร่วมสมคบคิด)
‎(โมฮัมเหม็ด อัตตะ หัวหน้าผู้ก่อการ)
‎ผู้ก่อการทั้ง 19 คน
‎มีฝ่ายต่อสู้ 15 คนและนักบินอีก 4
‎พวกเขาถูกเลือกมาอย่างดี
‎พวกเขาคือคนที่ฝ่ายอัลกออิดะฮ์เชื่อมั่นอย่างมาก
‎ว่าจะไม่ทิ้งปฏิบัติการที่เหมือนจะเป็นไปไม่ได้
‎ในการโจมตีใจกลางสหรัฐอเมริกา
‎การโจมตีนี้ต้องอาศัย ‎การวางแผนโดยละเอียดอย่างน้อยสามปี
‎การไปพบปะกันทั่วโลก
‎การคัดเลือกผู้ก่อการและนักบินทั้ง 19 คนอย่างดี
‎และการเตรียมการเคลื่อนไหวให้กับพวกเขา
‎(วันที่เจ็ด กันยายน ปี 2001)
‎ไม่กี่วันก่อนหน้าวันที่ 11 กันยายน
‎เราพบว่าทีมผู้ก่อการเริ่มย้ายที่อยู่
‎ไปอยู่ใกล้ๆ เมืองที่พวกเขาจะขึ้นเครื่อง
‎ผู้ก่อการของเที่ยวบิน 77
‎ได้ย้ายจากนิวเจอร์ซีย์ไปแมริแลนด์ ‎เพื่ออยู่ใกล้ๆ กับสนามบินดัลเลส
‎ทีมเที่ยวบิน 93 ย้ายไปอยู่ใกล้สนามบินนวร์ก
‎ที่เที่ยวบิน 93 จะขึ้นบิน
‎ส่วนผู้ก่อการเที่ยวบิน 11 และ 175
‎ก็ย้ายไปยังบอสตัน
‎เช้าวันที่ 11 กันยายน
‎ผู้ก่อการทุกทีมมาถึงสนามบิน
‎พวกเขาผ่านด่านรปภ.ของสนามบินทุกแห่ง
‎เราเชื่อว่ามีดที่พวกเขาพกเป็นมีดพกสั้น
‎ซึ่งสามารถนำติดตัวขึ้นเครื่องได้
‎พวกเขาเลยผ่านรปภ.มาได้อย่างไร้ปัญหา
‎และพวกเขาก็ขึ้นเครื่องของพวกเขา
‎ในยุค 80 และ 90 ‎มันยังไม่มีความมุ่งมั่นทางการเมือง
‎เรามีประชาชนโดนระเบิด
‎มีเครื่องถูกจี้ มันเกิดขึ้นทั่วโลก
‎แต่ผู้เสียชีวิตมีจำนวนแค่เล็กน้อย
‎มันน่ารังเกียจ มันบ้าเลือด มันก่อกวนจิตใจ
‎แต่มันไม่ใช่ปัญหาความมั่นคงของชาติ
‎ก่อน 11 กันยายน ‎จอห์น แอชครอฟต์บอกว่านี่คือสิ่งที่ต้องมาก่อน
‎นี่คือสิ่งที่เราจะให้ความสนใจ
‎สิ่งที่เราจะให้ความสนใจคือเรื่องปืน ยาเสพติด ‎สิทธิพลเมือง การคุ้มครองสิทธิผู้ต้องขัง
‎และเราก็คิดว่า
‎"เรากำลังจะถูกโจมตีนะ ‎การก่อการร้ายไปไหน"
‎มันจึงเล็ดลอดไปได้
‎ผมจำตัวเลขที่ชัดๆ ไม่ได้ แต่ผมคิดว่า 15 ครั้ง
‎และผมไม่อยากเชื่อ ผมเชื่อเรื่องนี้ไม่ลง
‎(วันที่ 15 กันยายน ปี 2001)
‎ที่แคมป์เดวิด ทีมความมั่นคงแห่งชาติ ‎คุยกันถึงความล้มเหลวที่เกิด
‎ผู้ที่วางแผนการโจมตีนี้อยู่ในประเทศนี้
‎มาสักระยะหนึ่งแล้ว
‎ทีมข่าวกรองต้องเก่งกว่านี้
‎เราต้องเก่งกว่านี้ในเรื่องการหาข้อมูล
‎แล้วเราจะทำยังไง
‎เราคุยกันว่าถ้าเราจับตัวใครคนหนึ่งได้
‎มันมีวิธีสอบปากคำ ‎ที่ทำให้เราได้ข้อมูลที่ดีกว่านี้ไหม
‎ข้อมูลที่เชื่อถือได้มากที่สุด
‎มันคงไม่เหมาะสมถ้าผมจะพูดเรื่องปฏิบัติการ
‎ตัวเลือกที่เฉพาะเจาะจง
‎หรือกิจกรรมใดๆ ที่เราอาจจะดำเนินการต่อไป
‎แต่เรามีกองทัพที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลก
‎พวกเขามีความสามารถที่หลากหลาย
‎และพวกเขาก็อาจจะได้รับภารกิจที่สัมพันธ์
‎กับกลยุทธ์และหน้าที่โดยภาพรวม
‎เรายังต้องทำงานในด้านมืดด้วย ‎จะว่าแบบนั้นก็ได้
‎เราจะต้องใช้เวลาในเงามืด ‎ในโลกแห่งข่าวกรอง
‎มีหลายอย่างที่เราจำเป็นต้องทำ
‎ซึ่งเราจะทำอย่างเงียบๆ แบบไม่หารือ
‎โดยใช้ทรัพยากรและวิธีการ
‎ที่มีให้หน่วยข่าวกรองเราใช้ ‎ถ้าเราอยากประสบความสำเร็จ
‎ย้อนกลับไปสมัยฟอร์ดเป็นประธานาธิบดี ‎และชีนีย์เป็นหัวหน้าคณะทำงาน
‎อย่างน้อยก็ตั้งแต่ช่วงนั้น ‎ที่ดิก ชีนีย์เกิดมุมมองอันชัดเจน
‎เกี่ยวกับอำนาจของประธานาธิบดีใต้รัฐธรรมนูญ
‎โดยเฉพาะอำนาจที่เกี่ยวข้อง ‎กับความมั่นคงของชาติและสงคราม
‎มุมมองพื้นฐานของเขาก็คือ ‎ในเรื่องสงครามและความมั่นคง
‎ประธานาธิบดีคือผู้ตัดสินใจ
‎เขาสามารถทำทุกอย่างที่เขาเห็นว่าจำเป็น
‎และสภาคองเกรสจะเข้ามาขวางไม่ได้
‎และถ้าสภาคองเกรสเข้ามาขวาง ‎ประธานาธิบดีก็เพิกเฉยได้
‎มันคือนิติทัศนะของเขา
‎เป็นมุมมองเกี่ยวกับอำนาจผู้นำ ‎แบบเบ็ดเสร็จในเวลาสงคราม
‎มันสำคัญมากที่เราจะต้องใช้ทุกวิธีการที่มี
‎ในการที่จะบรรลุเป้าหมาย
‎สำหรับผม แบบนั้นมันน่ากลัว
‎มันน่ากลัวที่เราได้ยินรองประธานาธิบดีสหรัฐ
‎พูดอย่างเปิดเผยในรายการทีวี
‎ที่ซึ่งเขาควรบอกให้ทั้งประเทศสงบใจลง
‎ที่ซึ่งเขาควรลดแรงกดดัน
‎แต่เขากลับเพิ่มแรงกดดัน เพิ่มเดิมพัน
‎และผมก็กลัวว่าเราอาจจะทำอะไร ‎ที่จะส่งผลเสียต่อตัวของเราเอง
‎ผมรู้ว่าเมื่ออารมณ์รุนแรง ‎เหตุผลของเราก็จะลดลง
‎และการตัดสินใจแย่ๆ จะเกิดขึ้น
‎เราเจรจากับการก่อการร้ายไม่ได้ ‎มันจะไม่จบด้วยการเซ็นสัญญา
‎มันจะไม่มีการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ
‎จะไม่มีการเจรจา ไม่มีการส่งผู้นำมาพูดคุย
‎จะไม่มีการออกแถลงร่วมกับผู้ก่อการร้าย
‎(อัฟกานิสถาน)
‎(มาซาอี ชาริฟ ‎ธันวาคม ปี 2001)
‎ไม่ ผมไม่ใช่อัลกออิดะฮ์ ผมเป็นนักศึกษา
‎ผู้ถูกควบคุมตัวประพฤติตนได้เหมาะสม
‎เราเพียงใช้กำลังเท่าที่จำเป็น
‎เราปฏิบัติต่อพวกเขา ‎อย่างมีศักดิ์ศรีและความเคารพ
‎ในปี 2001 เริ่มมีการจับนักโทษ ‎เป็นจำนวนมากในอัฟกานิสถาน
‎พูดภาษาอังกฤษ
‎ผมเป็นนักข่าว นักข่าวทีวีจากอัลญะซีเราะฮ์
‎ฟังผม ไปคุยกับผู้บัญชาการหน่อย
‎ผมมาจากสำนักข่าวอัลญะซีเราะฮ์ ‎ผมเดินทางมาจากกันดาฮาร์
‎ผมมีกล้อง แต่ทำหายที่คุนดู
‎ผมไม่ใช่มุญาฮิดีน ดูสิ
‎อเมริกาเสนอรางวัลค่าหัว
‎เป็นเงินก้อนโตให้ชาวปากีสถานและอัฟกานิสถาน
‎ที่นำตัวคนในประกาศจับมาส่งให้ได้
‎เราทิ้งใบปลิวเหนืออัฟกานิสถาน ‎ที่เขียนข้อความว่า
‎"คุณจะร่ำรวยถ้านำคนเหล่านี้มาให้เรา
‎คุณจะได้เงินมากพอเลี้ยงหมู่บ้าน
‎เลี้ยงครอบครัว เลี้ยงเผ่าของคุณเป็นปี ‎ถ้าสามารถชี้ตัวคนเหล่านี้ได้"
‎และเราก็ได้ตัวมา
‎เราได้ตัวคนเป็นร้อยๆ คนเลย
‎เมื่อเราจับกุมบุคคล
‎เรามีทางเลือกจำกัด ‎และเราจะฆ่าพวกเขาก็ไม่ได้
‎เราไม่อยากปล่อยตัวพวกเขา ‎เพราะพวกเขาจะมาสู้กับเราใหม่
‎ฉะนั้นเราต้องตัดสินใจ ‎ว่าจะทำยังไงกับคนที่เราจับมา
‎นายพลทอมมี่ แฟรงก์สมีความเห็นว่า ‎เราควรทิ้งรอยเท้าของเรา
‎ในอัฟกานิสถานให้น้อยที่สุด ‎เพื่อให้ชาวอัฟกานิสถานมั่นใจว่า
‎เราจะไม่ปักหลักอยู่ยาว
‎ความคิดที่จะสร้างรอยเท้าขนาดใหญ่ ‎ไม่ว่าจะเป็นคุกย่อยๆ
‎หรือคุกใหญ่หนึ่งหลังมันไม่สมเหตุสมผล
‎เราเลยทิ้งแนวคิดนั้น
‎เราหารือกับชาติอื่นๆ
‎พวกเขาไม่สนใจจะรับตัวผู้ก่อการร้าย ‎แนวคิดนั้นจึงตกไป
‎จากนั้นเราหันหาสหรัฐอเมริกา
‎เราได้หารือกัน ในขอบเขตที่แคบมากๆ
‎แต่เราพิจารณาที่อย่างลีเวนเวิร์ธ อัลคาทราซ…
‎- อัลคาทราซ สถานที่เหรอ… ‎- เรามอง ในขอบเขตที่แคบมากๆ
‎มันอาจมีใครสักคนโยนแนวคิดออกมา
‎เราพิจารณาซูเปอร์แม็กซ์ ‎ในฟลอเรนซ์ โคโลราโด
‎แต่เรารู้สึกว่าสุดท้ายแล้ว ในแง่การเมือง ‎เราเพิ่งผ่าน 11 กันยามาไม่กี่สัปดาห์
‎เราไม่รู้ว่าคนอเมริกันจะเข้าใจเรื่องนั้นไหม
‎แล้วเราก็มีข้อกังวลเรื่องสิทธิมนุษยชน
‎ที่ติดตัวใครก็ตามที่เราจะพามายังสหรัฐอเมริกา
‎(ไมอามีเฮรัลด์)
‎มีคนในกองทัพโทรหาฉันแล้วบอกว่า
‎"เรากำลังเริ่มทำธุรกิจคุกแล้ว ‎อยากมาด้วยกันไหม"
‎เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นและมันจะเป็นอะไร
‎(กวนตานาโม)
‎(นักโทษมาถึงคิวบา)
‎(มกราคม ปี 2002 ไมอามีเฮรัลด์)
‎เพนตากอนตัดสินใจ ‎จะตั้งทัณฑสถานขึ้นที่กวนตานาโม
‎กวนตานาโมอยู่ในดินแดนของคิวบา
‎ที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของคิวบา
‎สนธิสัญญายุติสงครามสเปนอเมริกัน ‎ในปี 1898 ทำให้คิวบามีอิสรภาพ
‎แต่ส่วนหนึ่งของสัญญามีอยู่ว่า ‎กวนตานาโมจะตกเป็นของเรา
‎โดยธรรมเนียมตามกฎหมายแล้ว ‎มันอยู่ใต้สัญญาเช่าระยะยาว
‎ฉะนั้นในทางเทคนิค ‎เราเช่าดินแดนในกวนตานาโม
‎แต่มีแค่เราที่ยกเลิกสัญญาได้
‎กระทรวงต่างประเทศได้รับคำสั่ง
‎ให้หาพื้นที่ที่กฎหมายไม่มีอยู่จริง
‎กวนตานาโมถูกกำหนดมาให้เป็นแบบนั้น ‎พื้นที่ที่ไม่มีกฎหมายบังคับใช้
‎มันเป็น "แดนไร้เจ้าของ" ที่ถูกกฎหมาย ‎"เกาะปีศาจ" แห่งนี้
‎เราบินไปที่กวนตานาโม
‎เพื่อทัวร์ชมสถานที่เป็นเวลาหนึ่งหรือสองวัน
‎และระหว่างที่เราอยู่ที่นั่น ‎พวกเขาก็เอานักโทษบางส่วนขึ้นเครื่องบิน
‎และสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ
‎คลิปวิดีโอที่โหดร้ายอย่างมากของผู้ถูกคุมตัว
‎อาจจะเป็นผู้ถูกคุมตัวที่ถูกพาขึ้นเครื่อง
‎พวกเขาถูกใส่กุญแจมือและคลุมหัว
‎และถูกล่ามติดกันไว้
‎และถูกลากให้เดินไป ‎มันไร้มนุษยธรรมโดยสิ้นเชิง
‎ในที่พัก มีคนถามว่า "พวกนั้นส่งใครมา"
‎เขาบอกว่า "เราส่งพวกที่เลวร้ายที่สุดมา"
‎พวกเขาพูดถึงผู้ชาย 20 คนแรก
‎คนพวกนี้ไม่ใช่คนดี
‎มีหลายคนประกาศอย่างโจ่งแจ้ง
‎ว่าจะฆ่าชาวอเมริกันสักคน ‎ก่อนที่จะไปจากอ่าวกวนตานาโม
‎แต่เราจะไม่ยอมให้พวกมันได้สาแก่ใจ
‎มีคนหลายคนที่คิดว่า ‎พวกเขานำคนแบบฮันนิบาล เล็กเตอร์
‎ลงจากเครื่องบินมา ‎พวกผู้ก่อการร้ายที่บ้าคลั่งและพร้อมพลีชีพ
‎พวกนี้คือคนแบบที่จะกัดแทะท่อไฮดรอลิก
‎ด้านหลังเครื่องซี 17 เพื่อทำให้มันตก
‎พวกเขาถูกมัดไว้กับพื้น ถูกสั่งให้นั่งหลังตรง
‎เอาถุงคลุมหัว ‎และจะโดนรบกวนโสตประสาทด้วยหลายวิธี
‎ทั้งใช้แว่นกันลม ที่ครอบหู ถุงมือกันความร้อน ‎จากนั้นก็จะโดนล่ามไว้ในหลายๆ ที่
‎แล้วพวกเขาก็จะถูกส่งขึ้นเครื่องบิน ‎มากวนตานาโมเหมือนสินค้า
‎โลกได้เห็นคนทั้ง 20 คนนั้น ‎ในอีก 10 วันให้หลังโดยประมาณ
‎เมื่อเพนตากอนปล่อยภาพจากสนามรบ
‎ภาพของชายทั้ง 20 คนในที่คุมขัง
‎นั่นพวกเขา นั่นคือวันที่หนึ่ง
‎- พวกเขาคุกเข่า ใช่… ‎- พวกเขาคุกเข่า
‎คุณจะเห็นมนุษย์ทั้ง 20 คนในภาพนั้น
‎คุณจะเจอทั้ง 20 คน
‎เพนตากอนปล่อยรูปนั้นด้วยเหตุผลหลายอย่าง
‎และมันทำให้ยุโรปรับไม่ได้ ‎สำหรับพวกเขา มันคือ "การทรมาน"
‎เมื่อเครื่องบินขนนักโทษ ‎ลำแรกและลำถัดๆ ไปมาถึง
‎เราจึงได้รู้ว่าพวกเขาไม่ใช่พวกที่เลวร้ายที่สุด
‎นี่ไม่ใช่ผู้ต้องสงสัย ‎ในกลุ่มอัลกออิดะฮ์ที่เราตามล่าตัว
‎พวกเขาคือชาวนาที่ทำไร่ไถนาเลี้ยงตัวเอง
‎พวกเขาไม่ใช่เชลยศึกจากสนามรบ
‎แต่เป็นเหยื่อในการล่าค่าหัว
‎ตั้งแต่เริ่มเปิดกวนตานาโม ‎ทางเพนตากอนก็มีคำสั่งลงมา
‎"ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ‎อย่าเรียกพวกเขาว่านักโทษ"
‎ถ้าเรียกพวกเขาว่านักโทษ ‎เราก็ต้องปฏิบัติกับพวกเขา
‎ตามอนุสัญญาเจนีวา ‎ซึ่งให้การคุ้มครองนักโทษสงคราม
‎ด้วยเหตุนี้เราจึงมีผู้ถูกคุมตัว ไม่ใช่นักโทษ
‎คุณอยู่ที่นี่เพราะตกเป็นผู้ต้องสงสัย
‎ว่าเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของตอลิบาน ‎หรือไม่ก็สมาชิกอัลกออิดะฮ์
‎พวกคุณบางคนบอกว่าคุณบริสุทธิ์ ‎คุณไม่ใช่ตอลิบานหรืออัลกออิดะฮ์
‎ผมจะบอกพวกคุณว่า ‎อเมริกาเป็นประเทศแห่งกฎหมาย
‎คดีของคุณจะได้รับการพิจารณา ‎และตัดสินอย่างยุติธรรม
‎เราปฏิบัติตามหลักอนุสัญญาเจนีวา
‎หมายความว่าไง
‎มันหมายถึงแนวทางที่เราได้รับจากวอชิงตัน ดีซี
‎ซึ่งเราจะทำตาม
‎และคุณจะพบว่า ‎เราปฏิบัติกับพวกเขาอย่างมีมนุษยธรรม
‎ในบันทึกที่หลุดออกมาของคุณ ‎คุณใช้คำว่า "ล้าสมัย"
‎กับบทบัญญัติบางข้อในอนุสัญญาเจนีวา
‎ทำไมคุณเขียนแบบนั้น คุณหมายความว่ายังไง
‎ผมใช้คำนั้นเพื่อสะท้อนข้อเท็จจริงที่ว่า
‎อนุสัญญาเจนีวาถูกร่างขึ้นในช่วงเวลา
‎ที่สงครามเป็นเรื่องระหว่างชาติ
‎ไม่ใช่ระหว่างรัฐที่ไม่ได้เป็นรัฐชาติ ‎อย่างกลุ่มก่อการร้ายเช่นอัลกออิดะฮ์
‎การตัดสินใจของพวกเราทีมทนาย
‎ตั้งอยู่บนบันทึกที่ได้รับจาก ‎อัยการสูงสุดจอห์น แอชครอฟต์
‎ซึ่งระบุว่ามันไม่ควรถูกนำมาใช้
‎เพราะอัลกออิดะฮ์ไม่ใช่รัฐชาติ ‎ที่ลงนามในอนุสัญญาเจนีวา
‎และตอลิบานก็ได้ทิ้งสิทธิที่จะได้รับความคุ้มครอง
‎ในฐานะเชลยสงครามของพวกเขาไป
‎เพราะเพื่อให้ได้รับการคุ้มครอง
‎คุณต้องสวมใส่เครื่องแบบขณะต่อสู้
‎ต้องพกพาอาวุธอย่างเปิดเผย
‎คุณต้องสู้ภายใต้โครงสร้างลำดับชั้น
‎ดังนั้นคุณไม่สามารถฆ่าพลเรือนแบบไม่เลือก
‎แล้วจะมาหวังถึงประโยชน์ในฐานะเชลยสงคราม
‎ภายใต้อนุสัญญาเจนีวาได้
‎การตัดสินใจของรัฐบาลบุชในปี 2002 ที่ว่า
‎ผู้ถูกคุมตัวในสงครามต่อต้านการก่อการร้าย ‎ไม่ได้รับสิทธิ์ภายใต้กฎหมายสากล
‎และพวกเขาไม่ถือเป็นบุคคล ‎ภายใต้กฎหมายสากลเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง
‎อันที่จริงพวกเขาได้รับความคุ้มครอง ‎จากอนุสัญญาเจนีวา
‎ในส่วนเฉพาะของอนุสัญญาเจนีวา ‎ที่เรียกว่า "มาตราสามร่วม"
‎พวกเขาไม่ได้รับสิทธิขั้นพื้นฐาน
‎ไม่ได้เข้าถึงทนาย ‎ร้องเรียนเรื่องการคุมขังไม่ได้
‎ผู้ถูกคุมขังต้องตากความร้อน ‎ตากแดด ตากลม ต้องทนกับแมลง
‎มันจะมีถังอยู่สองใบ
‎ใบหนึ่งเป็นน้ำดื่ม ส่วนอีกใบใช้สำหรับขับถ่าย
‎พวกเขาใช้หลังคาแข็ง
‎มีรั้วล้อมสามด้าน ส่วนอีกด้านเป็นประตูเข้าออก
‎มันเหมือนคอกสุนัขทหารเลย
‎มันมีความพยายามที่เกิดขึ้นพร้อมกัน
‎โดยแรงผลักดันหลักๆ มาจากทางทำเนียบขาว
‎และออฟฟิศรองประธานาธิบดี ‎ในการนำวิธีการทรมานมาใช้
‎ที่ผมพูดไม่ได้เกินจริง นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
‎เริ่มตั้งแต่ปี 2002
‎ผู้ถูกคุมขังค่าหัวสูงรายแรกได้ถูกจับกุม ‎เขาเป็นชายชื่ออาบู ซูไบดาห์
‎เขาเป็นเจ้าของเกสต์เฮาส์ ‎ที่บ่อยครั้งถูกใช้เป็นสถานีย่อย
‎สำหรับผู้ที่ตั้งใจจะเดินทางไปร่วมกับอัลกออิดะฮ์
‎หรือพวกตอลิบานในอัฟกานิสถาน
‎เพราะอย่างนั้นเขาจึงกุมข้อมูลที่มีคุณค่าอย่างมาก
‎เขารู้จักคนจำนวนมากที่เข้ามาและออกไป
‎และเอฟบีไอก็เริ่มสอบสวนเขา ‎ก่อนจะได้ข้อมูลมหาศาลจากเขา
‎เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ อาลี ซูฟาน ‎คอยทำแผลให้กับเขา
‎และได้พัฒนาวิธีการสอบสวน ‎แบบที่อาศัยไมตรีจิตขึ้นมา
‎ด้วยการเข้าไปรู้จักพวกเขาจนพวกเขาไว้ใจ
‎อย่างน้อยก็เท่าที่จะทำได้
‎ตอนที่เราเริ่มจับกุมตัวคนเหล่านี้ ‎และพูดคุยกับพวกเขา
‎การจะสอบสวนพวกเขามันไม่ได้ยาก
‎มันมีหลายวิธีการที่จะสอบสวนคนเหล่านี้
‎และในรัฐบาลสหรัฐ ‎เราถูกฝึกมาให้ทำอะไรแบบนี้
‎เราถูกฝึกมาให้หาข้อมูลข่าวกรอง
‎จากทรัพยากรมนุษย์
‎และผู้บังคับใช้กฎหมาย ‎ในสหรัฐอเมริกาก็ทำแบบนั้นทุกครั้ง
‎ทั้งซีไอเอ กองทัพ เอฟบีไอ
‎เรามีบทบาทในการสอบสวน ‎เหตุวางระเบิดสถานทูตในแอฟริกาตะวันออก
‎และเหตุวางระเบิดยูเอสเอสโคล
‎และแผนการที่แตกต่างมากมาย ‎ที่เกิดขึ้นทั่วทุกมุมโลก
‎และเหตุก่อความวุ่นวาย
‎เขาทำสำเร็จหลายครั้ง
‎รวมทั้งยังสามารถระบุตัวตน ‎คาลิด ชีค โมฮัมเหม็ดได้
‎ตอนนี้มันง่ายที่เราจะลืม ‎เนื่องจากมันเป็นที่รู้กันโดยทั่วไปแล้ว
‎ว่าเขาคือผู้วางแผนเหตุการณ์ 11 กันยา
‎แต่จวบกระทั่งฤดูใบไม้ผลิปี 2002
‎เราก็ยังไม่รู้ว่าใครเป็นผู้เตรียมการ ‎เหตุการณ์ 11 กันยา
‎และบุคคลแรกที่ยอมคายข้อมูลนั้น
‎คืออาบู ซูไบดาห์
‎(ดิ ออบเซิร์ฟเวอร์ (อังกฤษ))
‎คนจะมองเห็นถึงความสำเร็จของเอฟบีไอ ‎ถ้าล้วงเอาข้อมูลจากเขาได้
‎พวกเขาเลยเอาตัวอาบู ซูไบดาห์ ‎มาเข้าสู่กระบวนการ
‎ที่ตอนนั้นพวกเขาเรียกกันว่า ‎"เทคนิคสอบสวนแบบยกระดับ"
‎ความพยายามที่เกิดขึ้นพร้อมกันซึ่งเริ่มต้น
‎ภายในเวลาไม่กี่เดือน ‎หลังเหตุการณ์ 11 กันยายน
‎เพื่อสร้างโปรแกรมการทรมาน
‎ได้ใช้โอกาสนี้ทดสอบโปรแกรมกับหนูตัวแรก
‎ตอนที่เรารู้ว่าเราอาจได้ตัวอาบู ซูไบดาห์ ‎มันเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับเรา
‎เมื่อเราคิดว่าเราอาจได้ตัว ‎คาลิด ชีค โมฮัมเหม็ด
‎นั่นก็เป็นเรื่องใหญ่สำหรับเรา
‎เป้าหมายค่าหัวสูงพวกนี้มีความสำคัญอย่างมาก
‎การตัดสินใจมาจากสภาความมั่นคงแห่งชาติ
‎ให้เราตรวจสอบเทคนิคการสอบสวนแบบยกระดับ
‎จอร์จ เทเน็ตและซีไอเอถูกถามว่า ‎"เอาล่ะ คุณมีอะไรจะเสนอแนะ"
‎ดังนั้นมันสำคัญมากที่เราต้องมีแนวทางที่ชัดเจน
‎แบบว่า "โอเค ขอบเขตอยู่ตรงไหน"
‎กระทรวงยุติธรรมได้ร่าง ‎ความคิดเห็นในเชิงกฎหมายขึ้นมา
‎เพื่อเป็นแนวทางให้กับซีไอเอ
‎(บันทึกจากยธ.ถึงซีไอเอ ‎ตอบกลับ: เทคนิคสอบสวน ปี 2002)
‎(สิบวิธีคือ: ดึงความสนใจ ‎วอลลิ่ง จับหน้า ตบหน้า ขังในที่แคบ)
‎(จับประชิดกำแพง ใช้ท่าทรมาน ‎บังคับอดนอน ขังกับแมลง)
‎(ทำให้สำลักน้ำ)
‎ผมอยู่ในการประชุมด้วย ‎ตอนที่ท่านประธานาธิบดีได้รับบรีฟ
‎เขาอนุมัติให้ใช้เทคนิคการสอบสวนแบบยกระดับ
‎ภายใต้การกำกับดูแลที่เหมาะสม
‎ด้วยความคาดหวังว่าเราจะสามารถ
‎ยับยั้งการโจมตีอเมริกาครั้งต่อไปได้
‎เทคนิคการสอบสวนแบบยกระดับ ‎ได้แก่การบังคับเปลือย 24 ชั่วโมง
‎เปิดไฟ 24 ชั่วโมง ทำให้หนาว 24 ชั่วโมง
‎ห้องมืด 24 ชั่วโมง
‎การทรมานแบบสำลักน้ำคือหนึ่งในวิธี ‎ที่โด่งดังที่สุดและรู้จักกันโดยแพร่หลายที่สุด
‎ผมไม่ได้กำลังจะสื่อว่าพวกมันเลวร้ายหรือน่ากลัว
‎แต่อย่างเช่นการทำวอลลิ่ง
‎การผลักชนกำแพงเป็นเทคนิค ‎ที่นำเอาฮูดมาพันรอบคอพวกเขา
‎เพื่อไม่ให้คอของพวกเขาบาดเจ็บ
‎คุณจับพวกเขาไปประชิดกำแพงที่ไม่ได้ยึดกับพื้น
‎มันจะล้ม แล้วคุณก็ผลักพวกเขาไปชนกำแพง
‎หรือการตบหน้า คุณจะต้องแบมือออก
‎คุณจะตั้งมือไว้ห่างจากใบหน้าหลายนิ้ว
‎และคุณจะตบใบหน้าได้แค่ตรงแก้มเท่านั้น
‎การตบท้องก็ต้องแบมือเหมือนกัน
‎มือต้องวางห่างจากท้องหลายนิ้ว
‎ผมเข้าใจว่าพวกเขาตบได้ ‎แค่ตรงจุดระหว่างสะดือกับหัวนม
‎หลักปฏิบัติที่ทำได้มันจึงละเอียดมากๆ
‎เรากลับไปพิจารณาอนุสัญญาต่อต้านการทรมาน
‎ซึ่งเป็นต้นรากของบัญญัติต่อต้านการทรมาน
‎หัวหน้าแผนกอาชญากรรมที่กระทรวงยุติธรรม
‎เขียนไว้ว่าการทรมานคือกิจกรรม
‎ซึ่งแค่พูดถึงก็ทำให้คุณเสียวสันหลัง
‎อย่างเช่นการใช้เข็มแทงซอกเล็บ
‎เช่นการเจาะลูกตา
‎เช่นการใช้ไฟฟ้าช็อตที่อวัยวะเพศ
‎สิ่งที่เราทำมันไม่ได้ใกล้เคียงเลย
‎ผมสังกัดหน่วยเอฟบีไอมา 25 ปีครึ่ง
‎ตอนที่เกิดเหตุ 11 กันยายน
‎ผมเป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการที่หนึ่ง ‎ที่ดูเรื่องการต่อต้านการก่อการร้าย
‎ผอ.มัลเลอร์ ‎หลังจากร่วมประชุมสรุปที่ทำเนียบขาว
‎เขาเรียกให้ผมไปหาที่ออฟฟิศและบอกว่า
‎"เราต้องส่งเจ้าหน้าที่สองคนไปประเทศนี้"
‎ผมบอกว่า ‎"โอเค เราจะจัดการทันที นี่มันเรื่องอะไร"
‎เขาบอกว่า "พวกเขาได้ตัวซูไบดาห์แล้ว"
‎และผมก็บอกว่า ‎"เยี่ยม ผมรู้ว่าเราอยากได้ตัวเขากลับมาที่นี่"
‎"เราจะสอบปากคำเขา เจ้าหน้าที่สองคนไม่พอ"
‎"เราจะเตรียมทีม" "ไม่ ส่งไปแค่สอง"
‎ผมถามว่า "เราจะพาเขากลับมาใช่ไหม"
‎เขาบอกว่า "ไม่ ซีไอเอไม่อยากเก็บเขาไว้"
‎และผมก็บอกว่า "น่าสนใจนะ"
‎"มันไม่ใช่ธุระที่เราจะต้องช่วยซีไอเอจัดการ…"
‎"เรื่องที่ใครบางคนจะไม่ได้กลับมาที่นี่"
‎ผมบอกว่า "ผมเข้าใจว่า ‎พวกเขาทำอะไรได้และอาจจะทำอะไร"
‎"แต่เราจะไม่ร่วมเป็นส่วนหนึ่ง"
‎เขาบอกว่า "เราจะช่วย ‎เราต้องไปช่วยพวกเขาที่นั่น"
‎ผมบอกว่า "เรื่องนี้ไม่ควรถูกนำมาหารือด้วยซ้ำ"
‎และเขาบอกว่า ‎"ไม่ ผมรับปากประธานาธิบดีแล้ว"
‎และผมก็บอกว่า "คุณต้องโทรหาท่าน
‎และบอกท่านว่าเราจะไม่ทำ"
‎"เพราะลองคิดเรื่องนี้สิ ‎เรื่องภาพลักษณ์ของเราและประชาชนอเมริกัน"
‎"เราไม่ใช่แก๊งนักเลง"
‎"การทำอะไรแบบนี้ทำลายชื่อเสียงเราได้เลย"
‎(อดีตผอ.เอฟบีไอ โรเบิร์ต มัลเลอร์ ‎ปฏิเสธที่จะให้ความคิดเห็นกับเรา)
‎พวกเขาไม่เชื่อว่าคนพวกนี้จะพูด
‎พวกเขาเลยอยากพัฒนาโปรแกรม
‎ที่จะใช้ได้ผลกับทุกคน
‎หนึ่ง สอง สาม สี่ ‎จากนั้นพวกเขาจะประเคนทุกอย่างให้
‎แต่โลกไม่ได้ทำงานแบบนั้น ‎ธรรมชาติมนุษย์ไม่ได้ทำงานแบบนั้น
‎นโบายจากความกลัวได้ถูกนำมาใช้
‎เมื่อได้เห็นความกลัวซึ่งผมเองก็มีเหมือนทุกๆ คน
‎กลายเป็นพิษร้ายในสังคม
‎เราจึงละทิ้งสิ่งที่ทำให้ ‎สหรัฐอเมริกาแตกต่างจากประเทศอื่นไป
‎ในปี 2004 ผู้ตรวจการซีไอเอได้ข้อสรุปที่ว่า
‎มันไม่มีสักกรณีที่ยืนยันว่าภัยใกล้ตัวถูกยับยั้ง
‎เพราะเทคนิคการสอบสวนแบบยกระดับ
‎ไม่ได้หลักฐานเลยเหรอ
‎ไม่ได้เลย ซีไอเอพูดเองด้วย ไม่ใช่ผม
‎นี่คือปัญหาใหญ่ของการทรมาน
‎การทรมานทำให้คนศิโรราบ ไม่ใช่ยอมร่วมมือ
‎ความต่างของการศิโรราบ ‎กับการร่วมมือก็คือการศิโรราบนั้น
‎บุคคลจะพูดทุกอย่างที่คุณอยากฟัง ‎เพื่อให้การทรมานสิ้นสุด
‎เขาจะไม่พูดความจริง
‎ถ้าเป็นการร่วมมือ คุณจะได้ความจริง
‎(คณะกรรมการไม่ถาวรวุฒิสภา ‎วันที่เก้า ธันวาคม ปี 2014)
‎มันให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์เพียงน้อยนิด
‎ในเรื่องการตามล่าตัวคนร้ายคดี 11 กันยายน
‎หรือการยับยั้งการโจมตีและความรุนแรงครั้งใหม่
‎ใครก็ตามที่เสนอว่าเทคนิคยกระดับ
‎หรือถ้าจะพูดกันตรงๆ การทำวอเตอร์บอร์ด
‎ไม่ได้ก่อให้เกิดข่าวกรองที่มีค่ามากนัก
‎คือคนที่ไม่ยอมรับความจริง
‎ผมกังวลอย่างสุดซึ้งในเรื่องที่ว่า ‎เราคือใครในฐานะประเทศหนึ่ง
‎เรายืนหยัดเพื่ออะไรและศรัทธาในอะไร
‎ตลอดมา อเมริกาได้เป็นแบบอย่าง
‎และแรงบันดาลใจให้กับประเทศอื่นๆ ทั่วโลก
‎และถ้าเราใช้การทรมาน
‎หรือทำอะไรที่จะลดทอน
‎และทำลายภาพลักษณ์ของอเมริกา
‎ทั้งยังสร้างแรงผลักดันให้ศัตรู
‎แบบนั้นมันก็อาจส่งผลกระทบร้ายแรงในอนาคต
‎ลองคิดสิว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‎ถ้าในเหตุขัดแย้งครั้งอื่น ศัตรูของเรา
‎ซึ่งไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย ‎ได้จับตัวเชลยชาวอเมริกันไว้
‎และคิดว่าพวกเขาสามารถทำอย่างที่เราทำได้
‎ฉันต้องใช้เวลานานกว่าจะเข้าใจ
‎อ่าวกวนตานาโมและโดยเฉพาะคุกที่นั่น
‎คือการใช้กลยุทธ์ไม่ถอนกำลังทหาร ‎ครั้งแรกของกองทัพนับตั้งแต่สงครามเวียดนาม
‎ผู้ต้องสงสัยว่าเป็นตอลิบาน ‎และอัลกออิดะฮ์นับร้อยที่ถูกอเมริกาควบคุมตัว
‎รวมถึงอีก 30 คนจากอัฟกานิสถาน
‎ถูกส่งตัวมายังฐานทัพเรือสหรัฐ ‎ที่อ่าวกวนตานาโม คิวบาในวันนี้
‎ยอดผู้ถูกคุมตัวที่นั่นจึงมี 110 คนแล้ว ‎และมันกำลังจะเพิ่มขึ้นอีก
‎ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องนี้จะจบลงยังไง
‎พวกมันลอบโจมตีเราได้ยังไง
‎มันคือความล้มเหลวของหน่วยข่าวกรองอเมริกา
‎ทุกวันนี้แค่เห็นเครื่องบินไอพ่นเหนือศีรษะ
‎เสียงไซเรน
‎หรือแม้แต่จดหมายยามเช้าก็ยังทำให้ระแวงได้
‎สำหรับนิวยอร์ก ‎มันคืออีกวันที่ต้องอยู่ริมแนวหน้าของความกลัว
‎ในสนามเพลาะของความผวาการก่อการร้าย
‎ในร็อกเกอะเฟลเลอร์เซ็นเตอร์ ‎เอ็นบีซีถูกโจมตีด้วยแอนแทรกซ์
‎ตอนนี้เรารู้สึกไม่มั่นคง
‎เพราะเราไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ‎และจะเกิดขึ้นที่ไหน
‎สุดสัปดาห์หลัง 11 กันยายนที่แคมป์เดวิด
‎เรารายงานประธานาธิบดีว่า ‎เราขาดอำนาจในตรงจุดไหน
‎ขาดศักยภาพในตรงจุดไหน
‎อะไรที่จำเป็นสำหรับยับยั้งเรื่องนี้ไม่ให้เกิดขึ้นอีก
‎และสำหรับลงโทษผู้รับผิดชอบ ‎สิ่งที่เกิดขึ้นในวันที่ 11 กันยา
‎มันจึงทำให้เกิดรัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิขึ้นมา
‎(วันที่ 26 ตุลาคม ปี 2001)
‎รัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิ ‎คือความพยายามในการสอดแนมขนานใหญ่
‎ซึ่งเป็นผลพวงของเหตุการณ์ 11 กันยายน
‎การใช้ความรุนแรงกับผู้บริสุทธิ์เช่นนี้
‎ละเมิดหลักการพื้นฐาน ‎ในความเชื่อของชาวอิสลาม
‎มันสำคัญมากที่ประชาชนชาวอเมริกัน ‎จะต้องตระหนักในเรื่องนั้น
‎มีชาวมุสลิมหลายล้านที่เป็นพลเมืองของอเมริกา
‎และชาวมุสลิมก็ได้สร้างคุณูปการ ‎ที่ล้ำค่าให้กับประเทศของเรา
‎มีชาวมุสลิมเป็นหมอ ทนาย ‎ศาสตราจารย์กฎหมาย
‎สมาชิกกองกำลังทหาร นักลงทุน เจ้าของร้าน
‎เป็นพ่อและเป็นแม่
‎และพวกเขาควรได้รับการปฏิบัติด้วยความเคารพ
‎ถึงแม้ประธานาธิบดีบุชจะพูดว่า
‎"เราจะไม่โทษทั้งศาสนา ‎เพราะการกระทำของคนไม่กี่คน"
‎แต่รัฐบาลกลับเริ่มทำแบบนั้น
‎ประธานาธิบดีบุชลงนามให้รัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิ
‎กลายเป็นกฎหมายเมื่อวันศุกร์ ‎ที่ห้องปีกตะวันออกของทำเนียบ
‎หลังจาก 11 กันยายน เราเริ่มได้ยินบทสนทนา
‎เกี่ยวกับความล้มเหลว ‎ของหน่วยข่าวกรองในประเทศ
‎หน่วยงานข่าวกรองไม่สื่อสารกัน
‎ผู้ก่อการร้ายทั้งหมดเข้ามาในประเทศ
‎ได้รับการฝึกและขึ้นไปบนเครื่อง ‎โดยที่ไม่มีใครสังเกตได้ยังไง
‎วันนี้เรากำลังแก้กฎหมาย ‎ที่ควบคุมการแบ่งปันข้อมูลข่าวสาร
‎และที่สำคัญ
‎เรากำลังเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรม ‎ของหลายๆ องค์กรของเรา
‎ที่ต่อสู้กับการก่อการร้าย
‎สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและน่ากลัวมาก
‎คือเราได้เพิ่มการลงทุน ‎กับการบังคับใช้กฎหมายและสอดแนม
‎ข้อกำหนดของห้องสมุด ‎ทำให้คุณเข้าถึงประวัติการใช้ของเรา
‎และเห็นทุกอย่างที่เราอ่าน
‎ข้อกำหนดจึงเป็นเหมือนหมายอนุญาตให้แอบดูได้
‎รัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิอนุญาต ‎ให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าบ้านเรา
‎และออกไปได้โดยไม่ต้องบอกเรา
‎เข้าไป ตรวจดูรอบๆ อย่างเงียบๆ ‎ทิ้งอะไรก็ตามที่อยากทิ้งเอาไว้
‎อยากได้อะไรก็เอาไป ‎และฉันก็ขอเอกสารใดๆ ไม่ได้เลย
‎เอฟบีไอได้เข้าตรวจค้นบ้านและร้านค้า ‎ของชาวอิสลามในแถบชานเมืองวอชิงตัน
‎เพื่อค้นหาความเชื่อมโยงกับองค์กรก่อการร้าย
‎มันไม่ใช่แค่การละเมิดคนมุสลิมเท่านั้น
‎มันคือการล่วงละเมิดคนอเมริกัน
‎มันขัดกับแก่นของ ‎สิทธิความเป็นส่วนตัวที่เราเข้าใจ
‎ซึ่งได้รับความคุ้มครองโดยบัญญัติสิทธิ
‎(สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ ‎ฟอร์ตมี้ด แมริแลนด์)
‎สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ
‎เป็นส่วนหนึ่งของเพนตากอน ‎และกระทรวงกลาโหม
‎มันเป็นหน่วยงานที่ดูแล ‎เรื่องการสอดแนมศัตรูต่างชาติ
‎ของสหรัฐอเมริกาด้วยวิธีการอิเล็กทรอนิกส์
‎มันถูกตั้งขึ้นในปี 1952 ‎ด้วยคำสั่งตรงของประธานาธิบดีทรูแมน
‎โดยมันแตกกิ่งก้านมาจากฝ่ายงานถอดรหัส
‎ที่อเมริกาทำในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
‎และในช่วงหลายทศวรรษ มันได้เติบโตมาเป็น
‎หน่วยงานความปลอดภัยไซเบอร์ ‎ขนาดใหญ่ที่ทันสมัย
‎ดูแลปฏิบัติการไซเบอร์เชิงรุก การถอดรหัส ‎และการแอบฟังด้วยเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์
‎ในระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน
‎มันเป็นหน่วยงานประเภทนั้นที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎ก่อนและหลัง 11 กันยาเป็นโลกคนละใบ
‎ผมเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยงาน ‎ที่ควรปกป้องประชาชนจากภยันตราย
‎และวันแรกที่ผมเริ่มงาน…
‎ผมขนลุกทุกทีที่เล่าเรื่องนี้
‎ตอนนี้ผมก็รู้สึก เพราะวันนั้นมันหนาวมาก
‎วันที่ 11 กันยา ‎คือวันแรกที่ผมไปเริ่มงานในตำแหน่งใหม่
‎ผมนึกย้อนเหตุการณ์วันนั้นแบบวินาทีต่อวินาทียังได้
‎นาทีต่อนาที ชั่วโมงต่อชั่วโมง
‎แต่สิ่งที่ผมไม่รู้ในเช้าวันนั้น
‎คือเรื่องที่เจ้าหน้าที่ระดับสูงในรัฐบาล ‎ได้ตัดสินใจกันอย่างลับๆ
‎และสิ่งที่รัฐบาลตั้งใจจะทำ
‎โดยใช้ความมั่นคงของชาติเป็นฉากหน้า
‎สิ่งที่พวกเขาตั้งใจจะทำด้วยการละเมิดกฎหมาย
‎แจ็ค โกลด์สมิธ ผู้ช่วยอัยการสูงสุด
‎สำนักงานที่ปรึกษาทางกฎหมาย
‎ผมไปที่ทำเนียบขาวเพื่อรับทราบข้อมูลลับ
‎เกี่ยวกับโครงการสเตลลาร์วินด์
‎ผมไปที่ออฟฟิศเดวิด แอดดิงตัน ‎เขาเป็นคนแจ้งเรื่องให้ผมทราบ
‎มันไม่ใช่เรื่องปกติที่ที่ปรึกษารองประธานาธิบดี
‎เป็นคนแจ้งเรื่องโครงการลับสุดยอด ‎ด้านข่าวกรองให้ผมทราบ
‎แอดดิงตันมีเอกสารอนุมัติโครงการต้นฉบับ
‎อยู่ในเซฟในออฟฟิศเขาด้วย
‎เขาบอกว่า "เตรียมตกตะลึงได้เลย"
‎เขาบอกว่าสิ่งที่คุณกำลังจะได้รู้ ‎คือสิ่งที่คุณจะไม่มีทางเชื่อแน่
‎ในทันที ผมหมายถึงในเวลาหลายวันหลายสัปดาห์
‎มีการออกคำสั่งปากเปล่าให้อนุมัติ ‎โครงการที่มีชื่อว่าสเตลลาร์วินด์
‎มันเป็นการใช้ขุมพลังอันมหาศาลของเอ็นเอสเอ
‎กับเป้าหมายที่ไม่ใช่แค่ต่างชาติ ‎แต่รวมถึงในประเทศด้วย
‎สเตลลาร์วินด์คืออะไร
‎ผมต้องระวังคำพูด หลายส่วนยังเป็นความลับ
‎เอาเป็นว่ามันคือโครงการดักฟัง ‎โดยไม่ต้องขอหมาย
‎ซึ่งเกี่ยวข้องกับการรวบรวม ‎ข้อมูลอภิพันธุ์ขนาดใหญ่
‎รวมถึงการเก็บรวบรวมเนื้อหา ‎ซึ่งโดยส่วนมากทำในประเทศของเรา
‎ลองจินตนาการว่ามีคอมพิวเตอร์ ‎ที่คอยบันทึกทุกๆ ครั้งที่คุณโทรศัพท์ดูสิ
‎คุณรับสายเวลาเท่าไร ต้นและปลายสายอยู่ที่ไหน
‎สายนี้กินเวลานานเท่าไร
‎นั่นคือข้อมูลอภิพันธุ์
‎โปรแกรมสเตลลาร์วินด์มีตะกร้าอยู่สามใบ
‎ผมขออธิบายแบบนั้นแล้วกัน
‎ตะกร้าใบแรกจะรวบรวมเนื้อหา
‎ของการสื่อสารทางโทรศัพท์สายใดๆ
‎ที่เจ้าหน้าที่อาวุโสของซีไอเอ
‎เชื่อว่าบุคคลหนึ่งในสายคือสมาชิกของอัลกออิดะฮ์
‎หรือทำงานร่วมกับอัลกออิดะฮ์
‎ตะกร้าอีกสองใบที่เหลือ ‎ไม่เกี่ยวกับการรวบรวมเนื้อหา
‎มันรวบรวมชุดข้อมูลอภิพันธุ์
‎ตะกร้าใบที่สองเก็บข้อมูลอภิพันธุ์ของโทรศัพท์
‎ในนั้นจะไม่มีเนื้อหาของการพูดคุย
‎แต่จะมีเบอร์ที่คุณโทรและเวลาที่ใช้ในการโทร
‎ตะกร้าใบที่สามคือชุดข้อมูลอภิพันธุ์ของอีเมล
‎อีเมลฉบับนั้นๆ ส่งจากใครถึงใคร
‎แนวคิดพื้นฐานมีอยู่ว่า ‎ด้วยการเก็บรวบรวมข้อมูลอภิพันธุ์
‎จำนวนมหาศาล
‎แม้กระทั่งของคนที่ไม่ใช่ผู้ต้องสงสัย
‎เราจะมีเครือข่ายซึ่งช่วยให้เรา
‎สามารถปะติดปะต่อหลักฐานเล็กๆ น้อยๆ
‎ที่เรามีเกี่ยวกับผู้ก่อการร้ายได้
‎เราจะมีบ่อข้อมูลที่ช่วยให้เรา ‎สามารถยับยั้ง 11 กันยายนครั้งต่อไป
‎ทฤษฎีมันเป็นแบบนั้น
‎นี่คือยุคดิจิทัล เรามีข้อมูลท่วมท้น
‎เอ็นเอสเอจึงเสนอว่า ‎"ทำไมเราไม่รับข้อมูลมาให้มากที่สุดล่ะ"
‎"ว้าว ดูสิว่ามันง่ายแค่ไหน เราจะรับมาให้หมด"
‎รัฐบาลได้เข้ามามีบทบาท ‎ในการเตรียมการพิเศษเพิ่มเติม
‎ซึ่งเป็นความลับสุดยอด
‎กับบริษัทอย่างเช่นเวอไรซอนสากล
‎อย่างเช่นเอทีแอนด์ทีและอื่นๆ เพื่อขอข้อมูล
‎พวกเขากวาดข้อมูลเข้าไปหมดและอ้างว่า
‎"จนกว่าเราจะดูมัน เราก็ยังไม่ละเมิดกฎหมาย"
‎ซึ่งนี่เป็นการอ้างรัฐธรรมนูญฉบับที่สี่ ‎แบบกลับหัวกลับหาง
‎(รัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขครั้งที่สี่)
‎ในบัญญัติสิทธิ
‎รัฐธรรมนูญฉบับที่สี่ได้รับรอง ‎สิทธิความเป็นส่วนตัวภายในบ้านของเรา
‎ให้เราสามารถรอดพ้นการถูกเจ้าหน้าที่รัฐ
‎บุกรุกเคหสถานโดยไม่ยินยอม
‎หรือโดยไม่มีอำนาจทางกฎหมาย ‎แล้วเอาอะไรที่ต้องการไปจากเราก็ได้
‎และนี่ก็คือการที่รัฐบาลบุกค้นบ้านเรา
‎ทั้งที่ไม่มีอำนาจทางกฎหมาย ‎ในรูปแบบอิเล็กทรอนิกส์
‎ผอ.มัลเลอร์กลับมาจากการประชุมในตอนเช้า
‎เขาเรียกผมและบอกว่า ‎"เดล พวกเขากำลังเดินหน้าโครงการพิเศษ"
‎"ผมอยากให้คุณ มันไม่มีใครรู้เรื่องนี้"
‎"อาจจะมีแค่เราสี่ถึงหกคนในรัฐบาลสหรัฐที่รู้"
‎ผมตอบว่า "เหรอ เรื่องอะไร" ‎แล้วเขาก็บอกว่า "ผมบอกไม่ได้ ไปซะ"
‎ผมเลยไปที่เพนตากอนในเช้าวันรุ่งขึ้น
‎เขาไปประชุมในห้องปิดลับ ‎และรับบรีฟเกี่ยวกับเรื่องนี้
‎แล้วผมก็กลับมาบอกผอ.
‎ผมบอกว่า "ผมไม่แน่ใจว่านี่จะได้ผล"
‎ผมรู้สึกไม่สบายใจกับเรื่องนี้ ‎ผมบอกว่า "มันจะไม่จบแค่นี้แน่"
‎เขาบอกว่า "คุณไม่ได้รับอนุญาตให้บอกใคร"
‎ผมได้เห็นผลของมัน ได้เห็นผลลัพธ์ของมัน
‎ผมบอกเลย โครงการนี้ไม่ได้สร้าง ‎ผลลัพธ์ที่เป็นประโยชน์เลยสักนิด
‎ออฟฟิศของผม ตอนนั้นผมยังไม่รู้
‎แต่เราได้รับคำสั่ง ‎ให้รับรองความชอบธรรมของมัน
‎ทุกๆ หกหรือเจ็ดสัปดาห์
‎ปัญหาหลักของโครงการก็คือมันเหมือนจะขัดแย้ง
‎กับกฎหมายข่าวกรองต่างชาติ
‎มันเป็นข้อบัญญัติที่ซับซ้อนมาก
‎แต่ตามสารแล้ว ‎มันไม่อนุญาตในเราทำอย่างที่กำลังทำ
‎แต่แทนที่จะส่งเรื่องเข้าสภา ‎และแก้กฎหมายพวกนั้น
‎รัฐบาลบุชกลับลอดผ่านบางส่วน
‎และตีความบางส่วน ‎ในแบบที่ทำให้พวกเขาสามารถหลบเลี่ยงมันได้
‎(มีนาคม ปี 2004)
‎มีนาคม ปี 2004 ‎แจ็ค โกลด์สมิธ หัวหน้าคนใหม่ของโอแอลซี
‎ได้แสดงความวิตก ‎เกี่ยวกับสเตลลาร์วินด์ในหลายๆ มุม
‎เขาบอกว่า "ผมไม่สามารถหากฎหมาย ‎มารองรับแง่มุมนี้ของสเตลลาร์วินด์
‎เราอาจจะต้องทิ้งมัน"
‎- และ ทิ้งบางส่วน ‎- ทิ้งโครงการเหรอ
‎ผมตัดสินว่ามันดำเนินการได้ราวๆ ครึ่งหนึ่ง
‎และอีกราวๆ ครึ่งหนึ่งไม่สามารถดำเนินการได้
‎ผมไม่อาจหาข้อกฎหมายมารับรองมันได้
‎ตอนที่ผมแจ้งให้ทางทำเนียบทราบ
‎ว่าผมไม่สามารถอนุมัติ ‎เนื้อหาส่วนใหญ่ของโครงการ
‎ตอนนั้นแหละที่เดวิด แอดดิงตัน ‎โกรธผมแบบที่ไม่เคยโกรธมาก่อนและพูดว่า
‎"แบบนี้ถ้ามีการโจมตีครั้งต่อไป
‎เลือดของประชาชนเรือนแสนจะเปื้อนมือคุณ"
‎เขาคงจะคิดว่า "ก." ผมผิด ‎และ "ข." เรื่องนั้นมันจะเกิดขึ้น
‎แต่จะยังไงก็ช่าง เขาไม่จำเป็นต้องบอกผม
‎ผมเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ‎และมันก็ทำให้ใจผมหนักอึ้งอย่างมาก
‎ผมจำได้ว่าผมโทรหาแอนดี้ การ์ด ‎แอนดี้กลับมาจากพักร้อนก่อนกำหนด
‎เราไปพบรองประธานาธิบดี ‎จอร์จ เทเน็ตและไมเคิล เฮย์เดน
‎และเราก็คุยกันเรื่องนี้
‎โครงการนี้มันสำคัญและมีความหมายมาก
‎และอาจเป็นโครงการที่สำคัญที่สุด ‎และมีประสิทธิภาพที่สุด
‎ที่รัฐบาลเรามีสำหรับการรวบรวมข้อมูล
‎ฉะนั้นการที่เราต้องทิ้งบางส่วนไป
‎มันจึงเป็นเรื่องใหญ่
‎อัยการสูงสุดแอชครอฟต์ ‎เห็นชอบกับการตัดสินใจของผม
‎ซึ่งเป็นเรื่องที่อัศจรรย์มาก ‎เพราะแอชครอฟต์ได้อนุมัติ
‎โครงการในขอบเขตที่กว้างกว่า ‎ตามคำแนะนำของสำนักงานโอแอลซีไปแล้ว
‎การกระทำของเขากล้าหาญมาก ‎เพราะมันคือการถอนการตัดสินใจ
‎และเขาไม่ได้พอใจ ‎แต่เขาก็คล้อยตามและทำตามนั้น
‎(ห้องฉุกเฉิน) ‎(ทางรถเข้าโรงพยาบาล)
‎ไม่กี่ชั่วโมงหลังแอชครอฟต์ลงนาม ‎และบอกว่าเขาเห็นด้วยกับผม
‎เขาก็ต้องเข้าโรงพยาบาล ‎เพราะอาการตับอ่อนอักเสบเฉียบพลัน
‎เขาต้องตัดถุงน้ำดีออก
‎เขาต้องผ่าตัด
‎เขาอาการหนักมาก ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะรอดไหม
‎เรากำลังแข่งกับ ผมจำได้ว่าอำนาจที่เรามีอยู่
‎กำลังจะสิ้นสุดในวันที่ 11 มีนาคม
‎และเมื่อใดก็ตามที่เกิดรูรั่วบนภาชนะ ‎เราไม่มีทางรู้ว่าเราจะเสียอะไรไป
‎ผมเลยคุยกับท่านประธานาธิบดี
‎เขากังวลมากเพราะเราเริ่มได้ยินข่าวลือ
‎ว่ามันอาจจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น
‎และถ้ากระทรวงยุติธรรมไม่ลงนามเห็นชอบ
‎ในคำสั่งอนุมัติ ผู้ให้บริการโทรคมนาคม
‎ก็อาจจะไม่ร่วมมือกับเรา
‎- เราควรโทรหาแอชครอฟต์ ‎- คุณไปที่โรงพยาบาลเอง
‎เราไปที่โรงพยาบาล
‎ประธานาธิบดีสั่งให้ผม ‎และอัลเบอร์โตไปที่โรงพยาบาล
‎และบอกเขาว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‎พร้อมนำเอกสารที่เขาเคยเซ็นแล้วไปด้วย
‎และถามเขาว่าเขาจะเซ็นไหม
‎ผมรีบไปที่โรงพยาบาล รีบวิ่งขึ้นบันได ‎และผมก็เดินเข้าไปในวอร์ดผู้ป่วย
‎แอชครอฟต์อยู่ในห้องไอซียู
‎เขาต้องต่อท่อระโยงระยาง
‎ตาเกือบจะปิด ผิวซีดคล้ำ
‎สภาพเขาดูไม่ดีเลย
‎ผมเพิ่งไปถึงที่นั่นได้สักห้าหรือสิบนาที
‎ก่อนที่อัลเบอร์โต กอนซาเลซและแอนดรูว์ การ์ด ‎หัวหน้าคณะทำงานประจำทำเนียบจะเดินเข้ามา
‎พวกเขามีเอกสารอนุมัติสเตลลาร์วินด์
‎และพวกเขาก็ขอให้แอชครอฟต์เซ็นมัน
‎แอนดี้กับผมไปที่ห้องของแอชครอฟต์ ‎จอห์นกำลังนอนอยู่บนเตียง
‎เห็นได้ชัด เขาอ่อนแอและตัวเขาก็ซีดเผือด
‎ผมไม่แน่ใจว่าเขาเข้าใจ ‎ในเรื่องที่เราคุยกันหรือเปล่า
‎เขากำลังล่องลอย
‎เขาแทบไม่พูดอะไร สภาพเขาดูแย่มาก
‎ผมไม่แน่ใจเลยว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
‎พวกเขาเข้ามาแล้วก็ขอตามนั้น ‎จากนั้นเรื่องอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น
‎แอชครอฟต์ทำให้ผมตกใจ
‎เขายันตัวลุกขึ้นจากที่นอนเล็กน้อย
‎และพูดว่า
‎"ผมเห็นด้วยกับการตัดสินใจ ‎ของกระทรวงยุติธรรม"
‎เขาแสดงออกชัดเจนว่าเขาไม่ชอบใจ ‎ที่พวกนั้นเข้ามาในห้องไอซียู
‎และมากวนเขา
‎จากนั้นเขาก็ล้มพับลงไปบนเตียง
‎และผมก็เชื่อว่าเขากำลังจะสิ้นอายุขัย
‎กระทรวงยุติธรรมได้ใคร่ครวญและมีมุมมอง
‎ว่าเรื่องนี้
‎โครงการนี้ไม่อาจดำเนินการอย่างถูกกฎหมายได้
‎และทางทำเนียบขาว ‎ก็พยายามจะทำให้เขาเปลี่ยนใจ
‎เราแค่ขอบคุณเขาแล้วเราก็ออกมา
‎ตอนที่เรากลับมาที่รถ ‎เราบอกแอดดิงตันว่ามันไม่เป็นไปตามที่หวัง
‎เราไม่ได้ลายเซ็น
‎ประธานาธิบดีบุชอนุมัติทั้งโครงการเอง
‎เขาปัดตกข้อเสนอแนะของเรา ‎ซึ่งเขามีอำนาจทำได้
‎เพราะเขาเป็นประธานาธิบดีสหรัฐ
‎ตอนนั้นฝ่ายบริหารกำลังจะล่ม
‎มันกำลังจะมีการลาออกขนานใหญ่ ‎ที่กระทรวงยุติธรรม
‎โครงการเกือบจะออกมาแล้ว
‎แต่ทุกอย่างจะยิ่งเลวร้ายขึ้นอีกสำหรับรัฐบาล
‎รวมทั้งในฟากของความมั่นคงด้วย
‎เพราะงั้นพวกเขาจึงยอมถอย
‎มันไม่เคยมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น ‎ในประวัติศาสตร์อเมริกามาก่อน
‎ในหลายๆ ระดับ
‎ตอนนั้นผมโกรธอย่างมาก
‎ทั้งเรื่องการควบคุม ‎และความลับที่มากเกินไปของทำเนียบขาว
‎ผมคิดว่าพวกเขาไม่ได้อยากให้เราตรวจสอบ
‎โครงการนั้นอย่างละเอียด
‎พวกเขาได้คำตอบที่ต้องการแล้วแต่แรก
‎และพวกเขาไม่ได้อยากให้มัน ‎ถูกตรวจสอบหลังจากนั้น
‎ผมคิดว่าทางทำเนียบไม่จริงใจ
‎ผมเริ่มเผยข้อมูลลับเป็นการภายใน ‎ผ่านทางหลายช่องทาง
‎ผมไปพบหัวหน้าอัยการที่เข้าถึงโครงการ
‎ผมรายงานเรื่องนี้ให้ผู้ตรวจการของเอ็นเอสเอ
‎ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2006 ‎ผมไปหาสื่อพร้อมข้อมูลที่เปิดเผยได้
‎เกี่ยวกับระบอบสอดแนมขนานใหญ่ในประเทศ
‎พวกเขาตัดสินใจจะทำให้ชีวิตผมลำบาก
‎แต่เราล้วนมีอำนาจในเชิงศีลธรรม
‎เราล้วนสามารถเลือกเอง
‎และเราก็สามารถเลือกได้ว่า ‎จะตอบสนองอย่างไรกับสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ผมได้เห็นประวัติศาสตร์ ‎มันเป็นช่วงเวลาที่แสนพิเศษ
‎และผม ผมก้าวออกมาจากความมืด
‎ผมจะไม่นั่งดูมันเกิดขึ้นอยู่เฉยๆ
‎เพราะผมคงเสียใจไปชั่วชีวิต
‎แม้เรื่องสเตลลาร์วินด์จะกลายเป็นที่ถกเถียง ‎แต่กลับไม่มีการแก้กฎหมาย
‎อันที่จริง ในที่สุดสภาคองเกรส ‎ก็ต่ออายุกฎหมายสอดแนม
‎และได้ขยายอำนาจการสอดแนมในบางมิติ
‎รัฐบาลโอบามาเปลี่ยนนโยบายบางอย่าง
‎แต่กฎหมายสำคัญไม่เปลี่ยน
‎อำนาจสอดแนมอันมหึมา ‎ของรัฐบาลยังคงดำเนินต่อไป
‎หนำซ้ำส่วนใหญ่ยังได้รับการรับรองซ้ำ ‎แม้จะมีการเปิดเผยข้อมูลแล้ว
‎เห็นได้ชัดว่าหลัง 11 กันยา ‎พวกเขามีท่าทีที่เกรี้ยวกราด
‎และพวกเขาก็หวาดกลัวอย่างมาก
‎พวกเขาไม่รู้ว่าศัตรูมีแผนอะไร
‎และด้วยความผวา ‎พวกเขาจึงทำทุกอย่างเพื่อที่จะรวบรวมข้อมูล
‎และพวกเขาก็ใช้วิธีการที่เห็นได้ชัดว่าผิดกฎหมาย
‎อำนาจที่ไม่มีข้อจำกัด ‎นำไปสู่การใช้โดยมิชอบเสมอ
‎เหตุการณ์ 11 กันยา ‎ทำให้ผู้คนไม่ต้องการการประนีประนอม
‎มันย่อมเป็นธรรมดา
‎ที่พวกเขาจะอยากขยี้คนเหล่านี้ให้แหลก
‎มันคือความโกรธแค้น จริงไหม ‎เป็นคุณจะไม่อยากขยี้คนที่คร่าชีวิต
‎ประชาชนไปถึง 3,000 คนเหรอ
‎ใครบ้างไม่โกรธ
‎แต่เพราะอย่างนั้น ‎เราถึงได้เลือกผู้นำให้เป็นคนใจเย็น
‎เป็นคนที่มีวิสัยทัศน์ยาวไกลกว่า ‎เพื่อให้มาปกป้องคุณค่า
‎ซึ่งเราอ้างว่าเรายกให้เป็นหลักการกำกับสังคม
‎ให้มาปกป้องสิ่งเหล่านั้นเพื่อที่โลกที่เราอาศัยอยู่
‎หลังจากผ่านพ้นวิกฤตปัจจุบัน
‎จะไม่แตกต่างกับโลกใบเดิม ‎ที่เราจากมาอย่างสิ้นเชิง
‎กอดพ่อหน่อย
‎ทหารกองทัพสหรัฐอีกหลายพันชีวิต ‎กำลังมุ่งหน้าไปยังสถานที่ห่างไกล
‎สิบวันหลังจากจบมัธยมปลาย ‎ผมสมัครเข้าหน่วยนาวิกโยธิน
‎ผมไม่เคยมองเห็นชัดเจนเลยว่า
‎ผมพาตัวเองเข้ามาสู่อะไร ‎จนกระทั่งวันแรกที่ออกรบ
‎คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์