‎เช้าฤดูใบไม้ร่วงที่แสนสดใส
‎ฉันต้องไปประชุมคณะทำงานในเพนตากอน
‎เพนตากอนเป็นอาคารที่ใหญ่มาก มันมหึมา
‎เรารู้ว่ามันเป็นหนึ่งในอาคารสำนักงาน ‎ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎มันมีห้าฝั่ง ห้าวงแหวนซ้อน ห้าชั้น
‎ตอนนั้นฉันทำงานอยู่ที่ชั้นสองของวงแหวนอี
‎ซึ่งเป็นวงแหวนชั้นนอกสุดของเพนตากอน
‎ฉันบอกกับสามี "ฉันสายแล้ว ฉันต้องรีบไป
‎ฉันมีประชุมตอนเก้าโมงเช้า"
‎แล้วฉันก็จูบทุกคน และพูดว่า ‎"เจอกันตอนกลับบ้านนะ"
‎ตอนนั้นพวกเรา ‎ที่ประชุมทีมงานกันอยู่น่าจะมี 16 คน
‎แล้วพอมันเกิดขึ้น
‎ฉันก็ได้ยินเสียงที่ดังที่สุดที่เคยได้ยินมาในชีวิต
‎แล้วทุกอย่างก็มืดสนิท
‎(9.37 นาฬิกา)
‎(51 นาทีหลังการโจมตีเวิลด์เทรดครั้งแรก)
‎ในห้องมันมืดมาก
‎จนอาจมองมือตัวเองที่อยู่ตรงหน้าไม่เห็น
‎ฉันรู้ว่าฉันอยู่ทางด้านขวามือของโต๊ะ
‎แต่ตอนได้สติอีกครั้ง ‎ฉันก็อยู่ทางซ้ายมือของโต๊ะแล้ว
‎ฉันโดนแรงระเบิดซัดไปที่อีกฝั่งหรือเปล่าก็ไม่รู้
‎แต่นั่นไม่ใช่ที่ที่ฉันนั่ง
‎ที่ของฉันอยู่ทางขวามือของโต๊ะ
‎ให้ตายเถอะครับ
‎ที่เราเห็นคือภาพสดจากวอชิงตัน
‎มีควันพวยพุ่งออกมาจากเพนตากอน
‎ณ ตอนนั้น
‎ความคิดฉันสั่งฉันว่า "ฉันต้องรีบออกไปจากที่นี่"
‎เพลิงได้ปะทุ
‎ห่างไปไกลเท่าที่สายตาเรามองเห็น ‎จากตรงกลางซึ่งเป็นจุดที่เครื่องตก
‎ฉันเริ่มคลาน
‎ตอนที่ฉันคลานออกไปจากประตู ‎มีคนดึงกางเกงฉัน
‎ฉันถามว่า "นั่นใคร" เธอตอบว่า "โลอิส"
‎ฉันพูดว่า "มาเร็ว โลอิส ‎ฉันอยู่นี่ อยู่กับฉันนะ ฉันอยู่นี่แล้ว"
‎ฉันไม่รู้ว่าด้านหลังโลอิสมีคนอื่นอีก
‎ระหว่างที่ฉันคลานไปตามทางในเพนตากอน
‎ฉันก็เจอคอกทำงาน
‎ฉันมุดเข้าไปใต้คอกทำงาน ‎แล้วฉันก็บอกว่า "เราต้องถอย"
‎และระหว่างที่คลานอยู่ ‎เธอก็หยุดและพูดว่า "ฉันไปต่อไม่ไหวแล้ว"
‎และฉันก็พูดว่า "โลอิส คุณต้องไหว ‎ฉันต้องพาคุณออกไปจากอาคารนี้"
‎ขอโทษค่ะ
‎ขอโทษ
‎ฉันพูดว่า "ฉันทิ้งคุณไว้ที่นี่ไม่ได้"
‎"ฉันจะไปบอกลูกๆ คุณว่า ‎ฉันทิ้งคุณไว้ในอาคารไม่ได้"
‎เธอบอกว่า "ฉันไปต่อไม่ไหวแล้ว"
‎เธอบอกว่าถุงน่องของเธอติดเข้าไปในเนื้อขา
‎เพราะพื้นมันร้อนมาก
‎ฉันเลยบอกว่า "ขึ้นหลังฉันมา ฉันจะแบกคุณเอง"
‎มีชั่วขณะหนึ่งที่ฉันอยากจะยอมแพ้
‎แต่ฉันรู้ว่าฉันทำไม่ได้ ‎เพราะฉันมีคนเหล่านี้ตามมาด้วย
‎แล้วฉันก็คิด "พระเจ้า ได้โปรดเถอะ ‎ช่วยพาลูกออกไปจากที่นี่"
‎ในหัวฉันคิดอยู่แค่เรื่องเดียว
‎"ฉันพาคนเหล่านี้มาตรงนี้ เราจะตายกันหมด"
‎ตอนนั้นที่ตรงนั้นมีทหารหนุ่ม มีฉัน แล้วก็ผู้พัน
‎เราช่วยกันพังหน้าต่าง
‎หน้าต่างเปิดออก
‎แล้วพอมองลงไป ฉันก็เห็นพวกเขาข้างล่าง
‎พวกเขาบอกว่า "โดดเลย เรารอรับเอง"
‎จากนั้น ทหารหนุ่มที่อยู่กับเรา
‎ฉันกับผู้พันหย่อนเขาลงไปทางหน้าต่าง
‎เขาโดนไฟคลอกหนักมาก
‎เราหย่อนตัวเขาลงไปเป็นคนแรก
‎จากนั้นก็ผู้หญิงคนนั้น โลอิส ‎เราหย่อนเธอตามลงไป
‎ข้างหลังเธอยังมีผู้หญิงอีกคนหนึ่ง
‎เธอเดินมาที่หน้าต่างและเธอก็…
‎เธอจ้องตาฉันเขม็งแล้วก็บอกว่า "ผู้พัน ฉันกลัว"
‎ฉันบอกว่า "แต่ฉันต้องพาคุณออกไปจากที่นี่"
‎เธอบอกว่า "ฉันทำไม่ได้" ‎ฉันเลยบอกว่า "คุณทำได้"
‎ฉันต้องแงะนิ้วเธอจากขอบหน้าต่าง ‎เพื่อให้เธอหล่นลงไป
‎พวกเขารับเธอไว้
‎จากนั้นที่หน้าต่างก็เหลือแค่ฉันกับผู้พัน
‎เขาบอกว่า "โอเค ได้เวลาไปแล้ว"
‎ฉันบอกเขาว่า "ท่านคะ ลองเงียบก่อน
‎เผื่อจะได้ยินเสียงใครอีก ‎เราจะได้กลับเข้าไปช่วยพวกเขา"
‎เขากับฉันนั่งลงที่หน้าต่าง
‎และมันก็เงียบมาก เงียบจนไม่ได้ยินอะไรเลย
‎เขากับฉันเริ่มตะเบ็งและส่งเสียงร้อง
‎พวกเราทุบหน้าต่าง แต่ก็ไม่มีใครโผล่มา
‎ณ ตอนนั้นเขาก็ออกคำสั่งกับฉัน
‎เขาบอกว่า ‎"ผู้พัน คุณต้องกระโดดจากหน้าต่างเดี๋ยวนี้"
‎ตั้งแต่ฉันเป็นทหารมา ‎นี่คือคำสั่งเดียวที่ฉันไม่อยากทำตาม
‎ฉันรู้ว่ายังมีคนอยู่ในนั้น
‎แต่ฉันก็ต้องทำ
‎แล้วพอฉันกระโดดออกนอกหน้าต่าง
‎ฉันก็ร่วงลงไป
‎จากนั้นฉันก็ไม่รู้อีกแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‎ฉันสำลักควันหนัก
‎หลังฉันมีรอยไหม้ แขนขาก็ด้วย
‎พยาบาลและคนอื่นๆ เล่าเรื่องต่อจากนั้นให้ฉันฟัง
‎พยาบาลคนหนึ่ง เธอบอกว่า ‎"เรานึกว่าคุณจะไม่รอด"
‎ฉันหมดสติไป
‎เธอบอกว่า "เราพาคุณไปยังจุดคัดกรอง
‎ด้านนอกเพนตากอน"
‎และเธอก็บอกว่า
‎"คนคนนี้ต้องไม่รอดแน่ ‎เราต้องพาเธอไปโรงพยาบาล"
‎ฉันถูกส่งขึ้นรถกระบะที่ผ่านมา
‎พวกเขาโบกรถกระบะจากนั้นก็วางฉันไว้ที่ท้ายรถ
‎รถที่ผ่านทางมาเหรอ
‎รถกระบะที่บังเอิญขับผ่านเพนตากอน
‎พวกเขาโบกรถคันนั้นและเอาฉันไว้ที่ท้ายกระบะ
‎พยาบาลขึ้นรถกระบะมากับฉันด้วย
‎พวกเขาทำซีพีอาร์ให้ฉันต่อไป
‎จากนั้นฉันก็ลืมตาขึ้น
‎และมันก็จบลงแค่นั้น
‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎(ภาค 2 แดนอันตราย)
‎รายงานเรื่องขนาดของเครื่องบินยังขัดแย้งกันอยู่
‎ผู้เห็นเหตุการณ์บอกเราว่ามันเป็นเครื่องบินเล็ก
‎เขาเหมือนจะเห็นมันตอนที่ข้ามถนนสตรีท 14
‎(9.28 นาฬิกา ‎เก้านาทีก่อนการโจมตีเพนตากอน)
‎ยูไนเต็ด 93
‎สิ่งกีดขวางอยู่ทางทิศหนึ่งนาฬิกา ‎ห่างไปทางตะวันออก 12 ไมล์ 370
‎ไม่พบสิ่งกีดขวาง ‎เรากำลังมองหา นี่ยูไนเต็ด 93
‎- เฮ่ ‎- เฮ่
‎เฮ่ ใครก็ได้
‎มีใครเรียกคลีฟแลนด์ไหม
‎ยูไนเต็ด 93 เติมน้ำมันเต็มถัง
‎มันมุ่งหน้าไปซานฟรานซิสโก
‎มันขึ้นบินล่าช้า และมันขึ้นบิน
‎ก่อนอเมริกันเที่ยวบิน 11 ‎จะพุ่งชนนอร์ธทาวเวอร์ไม่กี่นาที
‎เมย์เดย์ ออกไปจากในนี้นะ
‎เราจะตายกันหมด
‎เจอยูไนเต็ด 93 ไหม
‎ยูไนเต็ด 93 อยู่ทางใต้ของชาร์ดอน ‎มันกำลังลดระดับลง
‎- อะไรนะ ‎- เหมือนมันกำลังลดระดับ
‎ผมไม่คิดอย่างนั้น ‎ยูไนเต็ด 93 รักษาระดับที่ 350
‎ยูไนเต็ด 93 นี่คลีฟแลนด์
‎ถ้าได้ยินเราให้ตอบด้วย
‎ผู้ก่อการร้ายได้ส่งสัญญาณวิทยุมา
‎และพวกเขาคงคิดว่าตัวเอง
‎กำลังประกาศเข้าไปในห้องผู้โดยสาร
‎แต่สัญญาณมันถูกส่งมา ‎ที่ศูนย์ควบคุมจราจรทางอากาศ
‎(9.32 นาฬิกา)
‎(คาดว่าเป็นเสียง: ไซอัด จาร์ราห์)
‎นั่งอยู่กับที่ อย่าลุกไปไหน
‎เราวางระเบิดไว้บนเครื่อง…
‎(9.32 นาฬิกา)
‎(เพนซิลเวเนีย)
‎(วอชิงตัน ดีซี)
‎เราได้รับรายงานว่า ‎มีการอพยพผู้คนในทำเนียบแล้ว
‎เรายังไม่รู้แน่ชัดว่าอะไร ‎คือแรงจูงใจในการลงมือ
‎เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นไม่ถึงชั่วโมง
‎หลังการโจมตีตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ‎ในนิวยอร์กสองครั้งซ้อน
‎ความคืบหน้าสำคัญของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
‎ตอนนี้องค์การบริหารการบินแห่งชาติ ‎ได้สั่งปิดน่านฟ้าทั่วประเทศแล้ว
‎การก่อการร้ายครั้งนี้ ‎ทำให้การเดินทางทางอากาศ
‎ของประเทศนี้กลายเป็นอัมพาต
‎ที่สนามบินกำลังอพยพ
‎- ทุกคนต้องกลับบ้าน ‎- ได้
‎อาจจะมีเครื่องบินที่ถูกผู้ก่อการร้ายจี้
‎กำลังมุ่งหน้าไปยังตึกที่เป็นที่รู้จักอีกก็เป็นได้
‎ใครจะไปรู้ อาจจะในเมืองอื่นๆ
‎เราได้รับรายงานจากทางอาคารรัฐสภา
‎ที่อาคารกระทรวงการคลังมีการอพยพแล้ว
‎ภายหลังเราได้ทราบว่าเที่ยวบิน 93 เอง
‎ก็กำลังมุ่งหน้ามาที่ทำเนียบขาว ‎หรือไม่ก็อาคารรัฐสภา
‎หลายคนเชื่อว่าน่าจะเป็นอาคารรัฐสภา
‎ตำรวจรัฐสภาตะโกนบอกว่า "รีบอพยพ"
‎เราวิ่งออกจากอาคารรัฐสภา
‎และฉันถามรปภ.ว่าต้องไปที่ไหน
‎พวกเขาตอบว่า "วิ่งไปก่อน"
‎พอฉันเหลียวหลังกลับ ‎ฉันก็เห็นควันพวยพุ่งออกมาจากเพนตากอน
‎(เอ็น 591 ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ‎"ยูไนเต็ด 93")
‎ที่รัก คุณอยู่ไหม
‎แจ็ค รับสายหน่อย ที่รัก
‎(เสียงจาก: ‎ผดส.ยูไนเต็ดแอร์ไลน์เที่ยวบิน 93)
‎โอเค ฉันแค่อยากบอกว่าฉันรักคุณ
‎เรามีปัญหานิดหน่อยบนเครื่องบิน
‎ฉันอยากบอกคุณว่าฉันรักคุณ
‎บอกลูกๆ ฉันให้ทีนะว่าฉันรักพวกเขามาก
‎และฉันขอโทษจริงๆ ที่รัก
‎ฉันหวังว่าจะได้เห็นหน้าคุณอีกครั้งนะ ที่รัก
‎บนเที่ยวบิน 93
‎ผู้โดยสารที่สามารถโทรศัพท์
‎ถึงคนที่พวกเขารักซึ่งอยู่ข้างล่าง
‎รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเที่ยวบินอื่นๆ
‎และกลุ่มผู้โดยสารผู้กล้า ‎ก็ตัดสินใจบุกเข้าไปในห้องนักบิน
‎(โซเมอร์เซ็ต เคาน์ตี)
‎เครื่องลำนั้นตกที่ ‎โซเมอร์เซ็ต เคาน์ตี เพนซิลเวเนีย
‎ใกล้กับแชงค์สวิลล์
‎คน 40 คนบนเครื่องเสียชีวิต
‎(10.15 นาฬิกา)
‎ยูไนเต็ด 93 มีข่าวมันไหม
‎ครับ มันลงมาแล้ว
‎- ลงมาเหรอ ‎- ใช่
‎- ลงจอดเมื่อไหร่ เราได้ข้อมูล… ‎- มันไม่ได้ลงจอด
‎- อ้อ ตกเหรอ ‎- ใช่ ทางตะวันออกเฉียงเหนือจากแคมป์เดวิด
‎- ตะวันออกเฉียงเหนือจากแคมป์เดวิด ‎- ตามรายงานล่าสุด
‎พวกเขายังไม่รู้ตำแหน่งแน่ชัด
‎ฉันระลึกถึงคนบนเที่ยวบิน 93 อยู่เสมอ
‎เพราะพวกเขาคือคนที่นำเครื่องดิ่งลง ‎และช่วยชีวิตผู้คนไว้จำนวนมาก
‎รวมถึงฉันด้วย
‎บนเที่ยวบิน 93 มีคนที่ชื่อแวนด้า กรีน
‎เธอเป็นญาติกับหัวหน้าคณะทำงานของฉัน ‎ซานเดร สวอนสัน
‎เรื่องนี้กระทบใจฉันเป็นการส่วนตัว
‎เพราะแวนด้าคือหนึ่งในลูกเรือที่มีส่วนร่วม
‎ในการทำให้เครื่องลำนั้นมาไม่ถึงอาคารรัฐสภา
‎มันเป็นช่วงเวลาที่น่าเศร้า ‎และเป็นส่วนตัวอย่างที่สุด
‎พวกเขาเป็นวีรบุรุษ วีรสตรี
‎มรดกและชีวิตของคนเหล่านั้น ‎คือสิ่งที่ฉันระลึกถึงในทุกๆ วัน
‎รายละเอียดของเหตุการณ์กำลังเข้ามาเรื่อยๆ
‎ฉันต้องบอกว่า ตลอด 30 ปีที่เป็นนักข่าวมา
‎ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
‎ฉันไม่เคยรายงานสถานการณ์ระดับนี้มาก่อน
‎นี่คือสิ่งที่เรารู้
‎เมื่อเช้า ก่อนเก้าโมง เขตเวลาตะวันออก
‎เครื่องบินลำหนึ่งพุ่งเข้าชนหนึ่งในตึกแฝด
‎ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎ไม่กี่นาทีต่อมา
‎เครื่องบินอีกลำก็พุ่งเข้าชนอีกตึกหนึ่ง
‎ตึกสูงระฟ้าทั้งคู่ลุกเป็นไฟ
‎- ไม่จริง ‎- เร็วเข้า
‎เรารีบไปกันดีกว่า
‎เอาล่ะ เราอยู่ในบันได "บี" ‎อาคารสอง บนชั้นที่ 48
‎(เสียงจาก: พนง.ดับเพลิงรัฐ)
‎เมย์เดย์
‎(เซาธ์ทาวเวอร์)
‎นั่นเสียงใคร
‎เสียงวิทยุดังขึ้น "เมย์เดย์ รีบออกไปจากตึก"
‎แล้วจู่ๆ นอร์ธทาวเวอร์ก็เริ่มสั่นอย่างรุนแรง
‎เกิดเสียงดังกึกก้อง
‎จุดที่เราอยู่สั่นสะเทือน
‎เสียงนั้นดังเหมือนฟ้าผ่า 20 ครั้งพร้อมกัน
‎มันเป็นเสียงที่แปลกและน่ากลัว
‎(นอร์ธทาวเวอร์)
‎ผมจำได้ว่าแผ่นฝ้าเพดานเหนือหัวเราหล่นลงมา
‎และควันก็ลอยเข้ามายังจุดที่เราอยู่
‎เราไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่เราวิ่งสุดฝีเท้า
‎ควันหนาแน่นไปทั่วทุกที่
‎และมันก็หนามาก
‎ในระดับที่ผมอาจมองไม่เห็นคุณเลยด้วย
‎(เซาธ์ทาวเวอร์)
‎ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าเซาธ์ทาวเวอร์กำลังถล่ม
‎(9.59 นาฬิกา)
‎(หนึ่งชั่วโมง 13 นาทีหลังการโจมตีครั้งแรก)
‎พระเจ้าช่วย
‎เวรแล้ว
‎หนีกันเถอะ
‎บ้าเอ๊ย
‎มันเกิดการระเบิดครั้งใหญ่
‎เราเห็นควันที่ล้นทะลักออกมา
‎และผมก็มองไม่เห็นอาคารที่สองอีก
‎หวังว่าผมจะรอดนะ
‎มันกำลังพุ่งมาทางผม
‎มันมาแล้ว ผมจะหลบหลังรถ
‎มันถล่มลงมาก่อน ถึงแม้ว่าจะโดนพุ่งชนทีหลัง
‎ผมเริ่มวิ่ง แล้วทันใดนั้น
‎กลุ่มควันสีขาวก้อนยักษ์ ‎ก็ท่วมตัวผมอย่างกับฝูงตั๊กแตน
‎ผมมองอะไรไม่เห็น แล้วก็ล้มลง
‎ผมนอนอยู่ตรงนั้น
‎ไม่ได้ยินอะไรเลย มองไม่เห็นอะไรเลย
‎ผมจำได้ว่าผู้คนวิ่งไปตามถนนลิเบอร์ตี
‎ที่ถนนลิเบอร์ตีเมื่อเลี้ยวเข้าเมเดนเลน ‎ก็จะเป็นที่ตั้งของสำนักงานเรา
‎พวกเขาวิ่งมาตามถนนลิเบอร์ตี
‎และกลุ่มเมฆขมุกขมัวนี่ก็ตามพวกเขามา
‎และมันก็เหมือนมีปาก
‎เมฆนั่นท่วมตัวพวกเขา ‎ดูแล้วเหมือนมันกลืนพวกเขาเข้าไป
‎วิ่งไปเรื่อยๆ
‎บ้าฉิบ อย่าเพิ่งหยุด
‎- แอนโธนี โอเคไหม ‎- อือ
‎ฉันขอเข้าไปด้วยเถอะ พระเจ้าช่วย
‎พระเจ้าช่วย
‎ระวัง
‎คุณเห็นเมฆมันทะลักมาทางคุณ
‎และในหัวคุณก็มีแต่คำว่า "ฉิบหาย"
‎(แชนเนลโฟร์)
‎ผมถอย และพอถอยไปถึงประตูออฟฟิศ
‎กลุ่มเมฆก็ปะทะกับอาคาร ‎และอาคารก็เริ่มสั่นสะเทือน
‎เราได้ยินเสียงกระจกแตก
‎ให้ตายเถอะ
‎ทุกคนกรีดร้อง สถานการณ์มันโกลาหล
‎แล้วผมก็นึกได้ว่า ‎ผมไม่รู้ว่าทีมนอกเครื่องแบบของผมอยู่ที่ไหน
‎พวกเขาไม่ติดต่อมาเลยตั้งแต่ตึกโดนชน
‎ผมยืนมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วก็คิดว่า
‎"ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ไหน ต้องมีคนตายแน่ๆ"
‎ผมจะไปบอกแม่ บอกเมีย ‎บอกลูกๆ ของพวกเขายังไงดี
‎เพราะผมคือคนที่ให้พวกเขาไปเจอกับเรื่องนี้
‎และตอนนี้พวกเขาก็ตายแล้ว
‎ผมอาจเพิ่งไปปาร์ตี้บาร์บีคิวสุดสัปดาห์ ‎ที่บ้านของพวกเขามาก็ได้
‎ตอนที่นอนอยู่ตรงนั้น
‎ผมเหมือนจะเห็นลำแสงพุ่งผ่านกลุ่มควันเข้ามา
‎ผมบอกกับตัวเอง ‎"บางทีฉันอาจตายไปแล้ว พระเจ้าเลยมารับ"
‎แต่ทันใด ควันก็แหวกออกเหมือนทะเลแดง
‎ตอนนั้นเองที่ผมได้ยิน ‎เสียงคนกรีดร้องว่า "ช่วยด้วย"
‎เฮ่ย ไมค์ๆ ทางนี้
‎ผมได้เช็ดหน้าเช็ดตา
‎ผมมึนงง
‎มีคนสองคนที่อยู่ในอาการผวา ‎เราเลยลากพวกเขามากับเราด้วย
‎พวกเขาเปื้อนเขม่าจากหัวจรดเท้า
‎ในที่สุดเราก็มาถึงร้านหนังสือบอร์เดอร์ส
‎เราใช้ขวานพังเข้าไปในร้าน ‎เพื่อออกมายังถนนเชิร์ช
‎พอผมมองเห็นท้องฟ้า
‎ผมเหลียวกลับไป
‎และผมก็ไม่เห็นเซาธ์ทาวเวอร์แล้ว
‎และตอนนั้นแหละ
‎ที่ผมเริ่มเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‎เมื่อ 15 หรือ 10 นาทีก่อนหน้า
‎ผมรู้ว่ามีคนตาย
‎ผมภาวนาขอให้เก้าคนที่ผมดูแล
‎ไม่ตาย
‎อาคารของผมยังตั้งอยู่ นอร์ธทาวเวอร์
‎มันมีรูใหญ่ยักษ์กินพื้นที่หลายชั้น
‎และมีเพลิงกับควันพวยพุ่งออกมา
‎ผมได้รับสัญญาณเมย์เดย์แจ้งให้ออกจากอาคาร
‎ผมรู้ทันทีว่าในอาคารกลายเป็นพื้นที่อันตราย
‎ผมไม่รู้ว่าอันตรายอะไรแต่ผมรู้ว่าเราต้องออกไป
‎และจะไม่มีใครตอบวิทยุอีกแล้ว
‎ที่ชั้น 19 นักดับเพลิงคนหนึ่งหยุดเราไว้
‎เขาโผล่มาจากโถงแล้วบอกว่า
‎"ที่สุดโถงมีพลเรือนกลุ่มหนึ่ง"
‎"พวกเขาไม่ยอมไป ช่วยพาพวกเขาไปที"
‎เอาล่ะ ทอมมี่ ฟังให้ดีๆ
‎ผมกำลังส่งคนเจ็บลงไปหาคุณที่ชั้น 40
‎คุณต้องพาพวกเขาไปที่ลิฟต์
‎มีคนราวๆ 10 ถึง 15 คนกำลังไปหาคุณ
‎ได้ ตกลง
‎พลเรือนสิบคนกำลังลงมา
‎มีคนบางคนที่ยอมเสียสละอย่างยิ่งใหญ่และบอกว่า
‎"ฉันจะรั้งอยู่ก่อนเพื่อให้แน่ใจ ‎ว่าทุกคนเริ่มออกไปกันแล้ว"
‎ผมได้ปฏิญาณตนไว้ และผมเชื่อในคำปฏิญาณ
‎ผมปฏิญาณว่าจะช่วยเหลือผู้คน ‎ต่อให้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม
‎มันเป็นเรื่องใหม่สำหรับเราทุกคน
‎มันไม่มีมาตรการสำหรับเรื่องนี้
‎เราเข้าไปที่โถง
‎ตอนนั้นไฟดับหมดแล้ว
‎แต่ไฟฉุกเฉินยังทำงาน ‎เราเลยยังพอมองเห็นบ้าง
‎ผมเห็นชายร่างใหญ่คนนี้ที่พื้น
‎ผมบอกเจ้าหน้าที่ว่าให้จับขาเขาไว้
‎เราจะจับแขนแล้วลากเขาลงไป
‎เราทำอย่างนั้น
‎เราลากเขาลงบันไดสามชั้น
‎มาที่ล็อบบี้
‎แล้วพอลงมาถึง ก็มีบางคนบอกว่าเดี๋ยวก่อน
‎มีคนกระโดดลงมา
‎มีคนหล่น มีคนหล่นลงมา
‎- พระเจ้าช่วย ‎- พระเจ้าช่วย
‎คนที่ติดอยู่ที่ชั้นบนไม่มีทางเลือก…
‎พวกเขาต้องโดดไม่งั้นก็จะโดนไฟคลอกตาย ‎เพราะพวกเขาไม่มีทางให้ลงมา
‎มันทำให้ผมปวดใจ ‎มันฝังใจผม คุณไม่มีทางเข้าใจ
‎พอเราออกมาที่ลานด้านหน้า ‎ทุกอย่างขาวโพลนไปหมด
‎เรามองเห็นได้ ‎แค่ในระยะ 10 หรือ 15 ฟุตเท่านั้น
‎ถ้าจะให้เปรียบเทียบ มันเหมือนเดินฝ่าพายุหิมะ
‎แล้วเราก็ได้ยินเสียงดังสนั่น
‎เสียงครืนครันดังลั่น
‎แล้วในแวบแรกผมก็นึกไปว่า ‎มีเครื่องบินอีกลำกำลังพุ่งตรงมา
‎ผมวิ่งไปได้สองก้าวแล้วทุกอย่างก็มืดสนิท
‎ควันหนาสีดำท่วมตัวผม
‎(10.28 นาฬิกา)
‎พระเจ้า
‎ผมพูดอะไรไม่ออกเลย
‎ผมเดินไปอีกสองก้าว ‎แล้วก็ทิ้งตัวนอนคู้เหมือนตัวอ่อนในครรภ์
‎ในตอนนั้น
‎ผมคิดว่าหลังกลุ่มควันน่าจะมีเพลิงลุกท่วม
‎ผมเลยทำใจยอมจำนนต่อชีวิต
‎ผมคิดว่าจุดจบมาถึงแล้ว
‎ผมนึกเร็วๆ ในหัว นึกบอกลาครอบครัวตัวเอง
‎ผมน่าจะเปล่งเสียงออกมาด้วย ผมบอกลาเมีย
‎แล้วผมก็สวด ผมสวดภาวนา
‎ขอให้มันจบเร็วและไม่เจ็บปวด
‎หายนะที่สุดขอบแมนฮัตตัน
‎แล้วจากนั้นผมก็คิด ‎"หาโทรศัพท์ ต้องหาโทรศัพท์"
‎แล้วในที่สุดผมก็เจอโทรศัพท์ที่ใช้การได้
‎ที่สถานีรถไฟใต้ดินร้างตรงถนนคาแนล
‎แล้วผมก็โทรหาเมียผม
‎(สตีเฟนและโรสแมรี เคิร์น ‎เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ปี 1982)
‎จำได้ว่าน้ำตาผมทะลัก
‎และผมคิดว่าที่ปลายสายก็คงไม่ต่างกัน
‎เราน่าจะไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยอยู่พักหนึ่ง
‎ผมแค่โทรไปเพื่อไม่ให้เราขาดการติดต่อ
‎มันสำคัญมาก
‎ขี้เถ้าพวกนี้หล่นลงมาสู่พื้น
‎มันเกือบจะเหมือนหิมะ
‎มันสัมผัสพื้นอย่างแผ่วเบาแบบนั้น
‎แล้วมันก็มีคนเดินไปเดินมาอย่างมึนงง
‎ถ้าจะให้ผมนึกหาคำเปรียบเทียบล่ะก็
‎พวกเขาเหมือนออกมาจากซีรีส์เดอะวอล์กกิงเดด
‎เพราะถ้าผมถามว่าพวกเขาเป็นใคร ‎และพวกเขากำลังจะไปไหน
‎พวกเขาส่วนใหญ่คงบอกผมไม่ได้
‎(เอบีซีเซเว่น นิวยอร์ก)
‎ผมหายใจลำบากมาก
‎ฝุ่นเถ้าพวกนั้นถูกสูดลงไปในลำคอผม
‎มันเหมือนกับมีคนยัดถุงเท้าลงไปในคอผม
‎ในที่สุดพวกเราก็ไปเจอกับ ‎หัวหน้ากองรักษาความปลอดภัย
‎ซึ่งบอกกับเราว่าไม่มีอะไรให้เราทำอีกแล้ว
‎เขาบอกเราว่า "ทั้งสองอาคารถล่มแล้ว"
‎เขาบอกว่า "คุณรอดออกมาได้"
‎อาคารศุลกากร ‎ที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์นัมเบอร์ซิกซ์
‎มันมีส่วนที่ยื่นออกมา และผมอยู่ในส่วนตรงนั้น
‎ฉะนั้นถึงช่วงกลางของอาคารจะถล่ม ‎แต่ปลายทั้งสองด้านก็ยังตั้งอยู่
‎และผมก็อยู่ข้างใต้นั้นฝั่งหนึ่ง
‎ผมได้รู้ว่ามีตำรวจสองคน ‎ที่ตามหลังเรามาเสียชีวิต
‎ขอบเขตของหายนะครั้งนี้ ‎มันเกินกว่าจะประมาณได้
‎มีบาร์แห่งหนึ่ง ในนั้นมีคนจำนวนมาก
‎พวกเขานั่งดูข่าวกันอยู่
‎เราพยายามแทรกตัวเข้าไป
‎และเราก็เห็นประธานาธิบดีจอร์จ บุชกำลังพูดอยู่
‎พวกเขาโชว์ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้เราดู
‎ภาพเครื่องบินชนตึกเวิลด์เทรด
‎คุณเพิ่งรู้ว่ามันคือเครื่องบินในตอนนั้นเหรอ
‎เพิ่งรู้เลย
‎ผมไม่รู้มาก่อน ผมไม่เห็นมัน
‎ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‎(12.36 นาฬิกา)
‎(8.55 นาฬิกา)
‎(ซาราโซตา ฟลอริดา)
‎เราเปลี่ยนแผนไปที่ ‎โรงเรียนประถมเอ็มม่า อี บุ๊กเกอร์
‎ประธานาธิบดีจะไปพบปะกับเด็กๆ ประถมสอง
‎เพื่ออ่านหนังสือกับพวกเขาและกล่าวสุนทรพจน์
‎เรื่องนโยบายการให้เด็กๆ เข้าถึงการศึกษา
‎ผมยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าห้องเรียน
‎ซึ่งประธานาธิบดีกับครูใหญ่จะเข้าไป
‎ผมอยู่กับท่านประธานาธิบดีและครูใหญ่
‎แล้วนาวาเอกเด็บ โลเวอร์
‎ผอ.ของห้องสถานการณ์ประจำทำเนียบ
‎และเป็นรักษาการฝ่ายกิจการ ‎ความมั่นคงแห่งชาติประจำทริป
‎ก็มาหาประธานาธิบดีแล้วบอกว่า
‎"ท่านคะ ดูเหมือนจะมี ‎เครื่องบินเล็กขนาดสองเครื่องยนต์
‎พุ่งเข้าชนอาคารหนึ่ง ‎ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในนิวยอร์ก"
‎ทั้งประธานาธิบดี ครูใหญ่ แล้วก็ผม ‎ต่างมีปฏิกิริยาเดียวกัน
‎"เป็นอุบัติเหตุที่เลวร้ายจัง"
‎"นักบินคงหัวใจวายแน่ๆ เลย"
‎อรุณสวัสดิ์
‎หลังจากนั้นครูใหญ่ของโรงเรียนก็เปิดประตูห้อง
‎แล้วเธอกับประธานาธิบดีก็เดินเข้าไป
‎มันเป็นเวลาแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น
‎เพราะกัปตันโลเวอร์กลับมาหาผมและบอกผมว่า
‎"พระเจ้าช่วย
‎มีเครื่องบินอีกลำพุ่งชนเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์"
‎คำนี้อ่านว่า เตรียมตัว
‎- "วิ่ง" ‎- ใช่ "วิ่ง"
‎ผมคิดว่าผมจะบอกท่านยังไงดี
‎แล้วผมก็เปิดประตูห้องก่อนก้าวเข้าไปข้างใน
‎ขณะที่เด็กนักเรียนก้มหยิบหนังสือใต้โต๊ะ
‎ผมก็เดินตรงเข้าไปหาท่านประธานาธิบดี
‎ท่านไม่ทันเห็นผม
‎ผมโน้มตัวลงไปกระซิบที่หูขวาของท่าน
‎"เครื่องบินลำที่สองพุ่งชนอาคารที่สองแล้ว"
‎"อเมริกาถูกโจมตี"
‎เรามาถึงลานบินซาราโซตา
‎ประตูเปิด เราลงจากลีมูซีน
‎และผมก็ตกใจกับการทำผิดระเบียบอย่างโจ่งแจ้ง
‎แอร์ฟอร์ซวันติดเครื่องไว้รออยู่แล้ว
‎ตามระเบียบ คุณห้ามติดเครื่องยนต์
‎จนกว่าประธานาธิบดีจะขึ้นเครื่องอย่างปลอดภัย
‎แต่เครื่องลำนี้เริ่มวิ่งไปตามทางวิ่ง
‎ก่อนประตูจะปิด ‎และก่อนประธานาธิบดีจะนั่งที่ด้วยซ้ำ
‎(9.56 นาฬิกา)
‎นั่นน่าจะเป็นเครื่องแอร์ฟอร์ซ ‎ไม่ก็เครื่องบินทัพเรือ เครื่องบินรบ
‎มันกำลังลาดตระเวน ‎ในพื้นที่ที่ถือเป็น "เขตห้ามบิน"
‎เครื่องบินทุกลำได้รับคำสั่งให้ลงจอด
‎ท่านประธานาธิบดีได้รับสาย ‎จากรองประธานาธิบดีชีนีย์
‎ที่โทรมาถามว่าท่านจะอนุมัติ ‎ให้เครื่องบินรบของเรา
‎ยิงเครื่องบินพาณิชย์หรือไม่
‎หากพวกเขาไม่ทำตามสิ่งที่ควรทำ
‎(ดิก ชีนีย์ รองประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา)
‎(10.31 นาฬิกา)
‎รองประธานาธิบดีมีคำสั่ง
‎รองประธาธิบดีสั่งให้เราเข้าสกัดเส้นทาง
‎และยิงเครื่องบินลำไหนก็ตาม ‎ที่ไม่ตอบกลับ ตามคอนอาร์ ซีซี
‎ตอนที่เรารู้ว่าเที่ยวบิน 93 ‎ตกที่แชงค์สวิลล์ เพนซิลเวเนีย
‎ตอนนั้นคือหลังจากที่ ‎ท่านประธานาธิบดีมีคำสั่งอนุมัติไม่นาน
‎ผมยอมรับ พวกเราบางคนสงสัย ‎"เราเป็นคนยิงมันตกหรือเปล่า"
‎แต่เราเปล่า
‎เราได้ยินเสียงแห่งความสับสนของสงคราม ‎มันไม่เพียงบดบังสายตาเรา
‎ความสับสนมันอยู่ในเสียง
‎บนแอร์ฟอร์ซวัน ‎ท่านประธานาธิบดีกระสับกระส่ายมาก
‎เพราะท่านอยากไปวอชิงตัน ดีซี
‎ผมบอกว่า "ท่านประธานาธิบดี
‎นั่นไม่ใช่การตัดสินใจที่เข้าท่าในตอนนี้"
‎ผมไปคุยกับนักบิน ไปคุยกับเจ้าหน้าที่หน่วยลับ
‎พวกเขาไม่ได้เตรียมตัวกลับไปยังดีซี
‎เราโชคดีที่ในทริปมีเสธ.ทหารสองคนมาด้วย
‎ผมบอกไปว่า "ผมขอตัวเลือก ‎ผมอยากพาประธานาธิบดีไปยังที่ปลอดภัย
‎ที่ที่เราสามารถตัดสินใจว่าจะทำยังไงต่อ"
‎ในที่สุดเราก็ลงจอดที่ฐานทัพอากาศบาร์กสเดล
‎เราตกใจที่มีเครื่องบินรบบินมาประชิด
‎เพื่อนำเราลงสู่พื้น
‎มันชิดจนเราเห็นใบหน้านักบินได้เลย
‎ผมอยากขอให้ชาวอเมริกันมาร่วมขอบคุณ
‎ไปพร้อมกับผม
‎ขอบคุณคนที่สู้สุดชีวิต
‎เพื่อช่วยเหลือประชาชนร่วมชาติ
‎และขอให้ทุกคนร่วมสวดภาวนา ‎แก่เหยื่อและครอบครัวไปกับผม
‎จากนั้นเราก็ออกจากฐานทัพอากาศบาร์กสเดล ‎ไปยังฐานทัพออฟฟัตต์ในเนแบรสกา
‎และเมื่อเราไปถึงเนแบรสกา
‎เราก็ลอดอุโมงค์ใต้ดินลึก ‎เพื่อเข้าสู่กองบัญชาการยุทธศาสตร์กองทัพอากาศ
‎ในห้องนั้นมันเต็มไปด้วยทีวีจอแบน
‎แล้วก็มีพวกนายพลกับพวกพลเรือเอกกำลังคุยกัน
‎พร้อมฟังการสื่อสารทั้งหมด ‎ขององค์การบริหารการบินและกองทัพ
‎ท่านประธานาธิบดีทำให้พวกเขาปั่นป่วน
‎เพราะเจ้าหน้าที่เหล่านั้นไม่รู้ว่า ‎ควรจะยืนหรือนั่งลง
‎เราไปที่อีกห้องแล้วติดต่อกลับไปยังวอชิงตัน ดีซี
‎ผ่านทางระบบวิดีโอ
‎เพื่อประชุมกับจอร์จ เทเน็ต ‎ดอนัลด์ รัมส์เฟลด์และดิก ชีนีย์
‎มันทำให้เราเข้าใจมากขึ้น
‎ว่าเกิดอะไรที่วอชิงตัน ดีซี ‎ซึ่งเกี่ยวข้องกับฐานทัพอากาศแอนดรูส์
‎(16.33 นาฬิกา)
‎ต่อมาเราก็ขึ้นแอร์ฟอร์ซวัน ‎แล้วก็บินกลับไปยังวอชิงตัน ดีซี
‎และขณะที่เราโน้มตัวเหนือโซฟา ‎มองออกไปนอกหน้าต่างแอร์ฟอร์ซวัน
‎ขณะที่เราเข้าสู่ฐานทัพอากาศแอนดรูส์
‎เราก็มองเห็นควันที่พวยพุ่งออกจากเพนตากอน
‎ท่านประธานาธิบดีอยู่ข้างๆ ผม
‎ท่านพูดว่า ‎"นั่นคือโฉมหน้าของสงครามในศตวรรษที่ 21"
‎(18.54 นาฬิกา)
‎ผมรู้สึกว่าผมจำเป็นต้องอยู่ประจำตำแหน่ง
‎ตอนที่ท่านประธานาธิบดีกลับมาในค่ำวันนั้น
‎(แคเรน ฮิวจ์ส ‎ผอ.ฝ่ายสื่อสารทำเนียบขาว)
‎บุชลงจากเฮลิคอปเตอร์
‎แล้วเดินมาหาแคเรนกับผม ‎เราทักทายเขาแต่เขาไม่พูดอะไรเลย
‎เขาแค่พยักหน้า ‎แล้วเดินผ่านเราเข้าสู่ห้องทำงานรูปไข่
‎ซึ่งถูกเตรียมให้พร้อมสำหรับออกแถลงการณ์
‎ผ่านโทรทัศน์ทั่วประเทศในคืนนั้น
‎ผู้ก่อการร้ายสั่นคลอนฐานราก ‎ของอาคารที่ใหญ่ที่สุดของเราได้
‎แต่พวกเขาไม่อาจแตะต้องรากฐานของอเมริกา
‎การกระทำนี้อาจทำให้โลหะสะเทือน
‎แต่พวกเขาไม่อาจทำลายความมุ่งมั่น ‎ที่แข็งดั่งเหล็กของชนอเมริกันได้
‎เขาพูดชัดเจนว่าเราจะตอบโต้
‎เราจะไม่ทนกับเรื่องนี้
‎และในใจท่านประธานาธิบดีก็รู้ดี
‎ว่ามันหมายถึงการใช้กำลังทางทหาร
‎ตอนนั้นอัลเบอร์โต กอนซาเลซ ที่ปรึกษาทำเนียบ
‎เริ่มตรวจสอบข้อปัญหาทั้งหมด
‎ที่เราต้องคำนึงถึงหากจะเปิดสงครามแล้ว
‎เรารู้ว่ามันเป็นการก่อการร้าย ‎และเรารู้ว่ามันเป็นฝีมืออัลกออิดะฮ์
‎(อุซามะฮ์ บิน ลาดิน)
‎ในที่ประชุมสภาความมั่นคงแห่งชาติ ‎ผมซึ่งเป็นที่ปรึกษาทำเนียบ
‎จะได้เข้าไปนั่งประชุมด้วยทุกครั้ง
‎มันมีการคุยกันเรื่องที่อัลกออิดะฮ์ ‎ตั้งใจจะทำอะไรบางอย่าง
‎เรารู้ทันทีว่านี่คือสงคราม
‎มันจะไม่ใช่เรื่องของการบังคับใช้กฎหมาย
‎เราจะไม่ใช้แค่กำลังตำรวจหรือเอฟบีไอ ‎ในการตอบโต้กับเรื่องนี้
‎ในการสืบสวนเรื่องนี้
‎เราจะใช้ทั้งกำลังทหาร เอฟบีไอและตำรวจ
‎(21.00 นาฬิกา)
‎เราจะงัดอำนาจทั้งหมดที่เรามีมาใช้
‎เราจะใช้อำนาจทางเศรษฐกิจ
‎จะใช้ความสัมพันธ์ที่เรามี ‎กับประเทศต่างๆ ทั่วโลก
‎เราจะตอบโต้กลับไปแบบนั้น
‎พระเจ้าคุ้มครองอเมริกา
‎บ้านแสนสุขของข้า
‎เราไปยังบันไดรัฐสภา
‎ยืนอยู่ด้วยกัน ‎แล้วร้องเพลง "ก็อด เบลส อเมริกา"
‎ประชาชนรู้สึกถึงความเป็นหนึ่งเดียวกัน ‎และต่างก็อยากไปที่นั่น
‎ประเทศเราปกคลุมไปด้วยความกลัว ‎ความโศกเศร้า ความเสียใจและความโกรธ
‎มันเป็นช่วงเวลาที่ความรู้สึกซับซ้อนหลายๆ อย่าง
‎เกิดขึ้นพร้อมๆ กัน
‎มันผันผวนแปรปรวนไปหมดเลย
‎แน่นอน กับครอบครัวและคนรอบข้าง ‎ของผู้สูญเสียอันเป็นที่รัก
‎ความอาลัยและความเศร้ามันเข้มข้น
‎และความกลัว ‎การไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรต่อจากนั้น มันก็เห็นได้ชัด
‎ที่อาคารรัฐสภา ‎พวกเราไม่แน่ใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‎และอะไรจะตามมา
‎ความกลัวนั้นอยู่ในใจทุกคน
‎แล้วก็มีความโกรธ ‎ไม่รู้ว่าโกรธใครหรืออะไร แต่โกรธ
‎ทุกคนโกรธ รวมถึงฉันด้วย ‎โกรธใครก็ตามที่เป็นคนทำเรื่องนี้
‎พวกเขาควรถูกพิพากษา
‎เราโศกเศร้า เราเสียใจ ‎เราโกรธ เราเจ็บปวดมาก
‎(สามวันหลังการโจมตี)
‎วันนี้อเมริกาได้คุกเข่าลง
‎เพื่อสวดภาวนาให้กับผู้คนที่เสียชีวิตที่นี่
‎เราไม่ได้ยิน
‎ผมได้ยินคุณ
‎ผมได้ยิน และโลกทั้งใบได้ยินเสียงคุณ
‎และคน…
‎และคนที่ถล่มตึกนี้
‎จะได้ยินเสียงเราในไม่ช้า
‎คำที่ใช้อธิบายอารมณ์ของเขา ‎ได้ดีที่สุดก็คือ "แน่วแน่"
‎เขามีหน้าที่ต้องทำ
‎เขารู้ว่าเขาถูกเลือก ‎ให้เป็นประธานาธิบดีเพื่อช่วงเวลานี้
‎นี่คือศัตรูที่ทำร้ายประชาชนผู้บริสุทธิ์ไร้เดียงสา
‎แล้วมันก็วิ่งไปซ่อน
‎แต่มันไม่มีทางมุดหัวเข้ารูไปตลอดได้แน่
‎ท่านประธานาธิบดีเข้าใจดี ‎ว่าเรื่องนี้อาจไม่มีทางเกิดขึ้น
‎หากไม่ใช่ว่า
‎ที่อัฟกานิสถาน พวกตอลิบานให้ที่หลบภัย
‎แก่กลุ่มอัลกออิดะฮ์ ‎สำหรับวางแผนโจมตีจนประสบผล
‎และท่านประธานาธิบดีก็ตัดสินใจเร็วมาก
‎ว่าเราไม่เพียงแต่จะไล่ล่าตัวการของการโจมตี
‎แต่เรายังจะจัดการผู้ที่ให้ที่หลบภัย ‎และมีส่วนช่วยวางแผน
‎ทำให้คนเหล่านี้มีโอกาสดำเนินการโจมตี
‎เราเชื่อว่าเพื่อที่จะทำลาย
‎หรืออย่างน้อยก็ลดศักยภาพของอัลกออิดะฮ์
‎มันจำเป็นมากที่เราต้องเล่นงานตอลิบาน
‎(จับเป็นหรือตาย ‎อุซามะฮ์ บิน ลาดิน)
‎ในหลายๆ แง่ สิ่งที่ฉันได้ยินคือการแก้แค้น
‎มันคือความโกรธและการแก้แค้น
‎(อิสรภาพจักได้รับการปกป้อง)
‎แก้แค้น
‎ฉันอยากจะเอาคืน
‎พวกเขารู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง
‎พวกเขารู้ว่าประเทศไหนที่สนับสนุนคนพวกนี้
‎พวกเขาต้องบดขยี้พวกมันให้ราบ นี่มันบ้าชัดๆ
‎ผมคิดว่าเราควรระเบิดพวกมันคืน
‎จริงๆ นะ
‎ศัตรูต้องถูกกำจัด เราห้ามเจรจากับศัตรู
‎เราจะไม่ยอมถูกข่มขู่
‎เราเป็นชาติอันดับหนึ่ง ทำอะไรสักอย่างเถอะ
‎เราอยากตอบโต้
‎จะให้คนที่โจมตีอเมริกาแบบนี้ลอยนวลไม่ได้
‎นอกจากผู้ที่ให้ที่หลบภัยแก่ผู้ก่อการร้าย
‎ใครก็ตามที่ช่วยเหลือ
‎หรืออำนวยความสะดวกให้ในทางใดทางหนึ่ง
‎จะต้องเผชิญกับโทสะของชาติเรา
‎นี่คือการเปิดศึกกับการก่อการร้ายใช่ไหม
‎ผมเชื่อว่าใช่ ขอให้มันเป็นแบบนั้น
‎หมดเวลาเจรจาแล้ว ถึงเวลาเริ่มลงมือ
‎ในฐานะทนายประจำทำเนียบขาว
‎ซึ่งทำงานร่วมกับจอห์น แอชครอฟต์ ‎และเหล่าทนายสังกัดกระทรวงยุติธรรม
‎เราย่อมต้องถูกประธานาธิบดีถาม
‎"เพื่อปกป้องอเมริกา ผมทำอะไรได้บ้าง"
‎"เพื่อป้องกันตัวเอง ผมทำอะไรได้บ้าง"
‎"เพื่อตอบโต้การโจมตี ผมทำอะไรได้บ้าง"
‎"เพื่อโจมตีและเพื่อลงโทษ
‎ผู้ที่รับผิดชอบการโจมตี ผมทำอะไรได้บ้าง"
‎เรารีบตรวจสอบอำนาจ ‎ที่ประธานาธิบดีมีในภาวะฉุกเฉิน
‎ตามที่ระเบียบกำหนด ‎รวมทั้งตรวจสอบอำนาจตามรัฐธรรมนูญ
‎ในฐานะจอมทัพ
‎ซึ่งให้อำนาจที่มีขอบเขตกว้างมาก ‎แก่ท่านประธานาธิบดี
‎เมื่อต้องป้องกันตัวเอง
‎หลังจากการโจมตีประเทศในวันนั้น
‎ท่านประธานาธิบดีรู้ว่า ‎เขาจะต้องตอบโต้ด้วยกำลังทหาร
‎คำถามก็คือเราต้องให้สภาสูงเห็นชอบหรือไม่
‎เรื่องนี้อยู่นอกเหนือโครงสร้างสงครามปกติ
‎เราสามารถประกาศสงคราม ‎กับกลุ่มก่อการร้ายได้หรือไม่
‎วอชิงตันเข้าใจหรือไม่ว่ามันหมายความว่ายังไง
‎ในทางสถาบัน
‎เพื่อเปิดศึกกับผู้ก่อการร้าย ‎เราต้องผ่านสภาคองเกรสหรือไม่
‎ท่านประธานาธิบดีอยากให้สภาเห็นชอบ
‎แล้วมันก็มีการถกเถียงกันว่า ‎"มันหมายความว่ายังไง"
‎ท่านสามารถแย้งได้ว่า ‎ท่านไม่ต้องพึ่งการเห็นชอบของสภา
‎แต่ท่านอยากให้พวกเขาเห็นชอบ ‎เราเลยต้องสร้างอะไรขึ้นมา
‎เพื่อให้สภาคองเกรสมีโอกาสได้ตอบสนอง
‎ทั้งสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา
‎มันเป็นการใช้อำนาจบังคับ
‎ความรู้สึกโดยรวมก็คือมติอนุมัติการใช้กำลังทหาร
‎บ่งบอกถึงการสนับสนุนโดยสภา ‎ทั้งในทางการเมืองและการเงิน
‎และมันจะช่วยค้ำจุนทั้งยังสนับสนุน ‎อำนาจตามรัฐธรรมนูญของประธานาธิบดี
‎ในฐานะจอมทัพ
‎(มติร่วม)
‎(กม. 107-40 มติอนุมัติการใช้กำลังทหาร)
‎ผมตัดสินใจให้ทิม ฟลานาแกนซึ่งอยู่รองจากผม
‎เป็นคนคุมการร่างมติอนุมัติการใช้กำลังทหาร
‎โดยทำงานร่วมกับผู้ช่วยของสภาคองเกรส
‎การยอมรับว่าประธานาธิบดี ‎มีอำนาจตามรัฐธรรมนูญ
‎ที่จะใช้กำลังทหารในฐานะจอมทัพ ‎คือสิ่งที่เราให้ความสำคัญ
‎มันกินความกว้างพอให้เราเล่นงานอัลกออิดะฮ์
‎และผู้ที่ช่วยเหลือหรือให้ที่พักพิงแก่อัลกออิดะฮ์
‎ในการดำเนินการโจมตีได้
‎มันเป็นการมอบอำนาจที่กินความกว้างมาก
‎วันนี้ผู้นำสภาคองเกรส ‎เดินทางไปดูซากของเพนตากอน
‎และได้ให้สัตย์ปฏิญาณว่า ‎ประธานาธิบดีจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ
‎แต่ลับหลังแล้ว มีสมาชิกเดโมแครต ‎และริพับลิกันบางคนคัดค้าน
‎ร่างมติที่เรียกร้องอำนาจเบ็ดเสร็จ ‎ให้กับประธานาธิบดีฉบับนี้
‎ร่างมติจากทำเนียบขาวฉบับนี้ ‎อนุมัติให้ใช้กำลังทางทหาร
‎กับใครก็ตามที่มีส่วนในการวางแผน ‎มอบอำนาจ ให้ที่พักพิง
‎กระทำและมีส่วนช่วยในการโจมตี
‎เพื่อยับยั้งและป้องกัน ‎การก่อการร้ายที่จะมีขึ้นในอนาคต
‎สมาชิกสภาคองเกรสหลายคนมีความรู้สึกว่า
‎"เราจะทำยังไงดี เราต้องทำแบบไหน ‎การตอบสนองที่เหมาะสมเป็นยังไง"
‎เราได้รับร่างมติอนุมัติ ‎การใช้กำลังทหารจากทางรัฐบาล
‎และหลังจาก 11 กันยาก็มีการหารือ ‎เกี่ยวกับคำสั่งดังกล่าวหลายครั้ง
‎เอยูเอ็มเอฟหรือมติอนุมัติการใช้กำลังทหาร
‎เนื้อหาของมันมีทั้งหมด 60 คำ
‎และมันบอกแค่ ‎"อนุมัติให้ประธานาธิบดีใช้กำลังทหาร"
‎มันไม่ได้ระบุว่าที่ไหน เมื่อไหร่ อย่างไร
‎มันบอกแค่ว่า "ต่อชาติ องค์กร กองกำลัง
‎หรือบุคคลที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ 11 กันยา"
‎ถ้าประธานาธิบดีคิดว่าเราควรเปิดสงคราม
‎ก็ส่งมตินั่นมาให้สภาสิ ‎เราจะได้ถกเถียงกัน จะได้อภิปรายมัน
‎และถ้าเราคิดว่ามันสมเหตุสมผล ‎และเราควรจะทำแบบนั้น
‎ถ้าการเปิดสงครามจะสร้างประโยชน์ ‎ด้านความมั่นคงให้กับสหรัฐได้
‎สภาก็จะโหวตให้
‎แต่เอยูเอ็มเอฟมันกว้างเกินไป
‎มันไม่ได้พูดถึงอัลกออิดะฮ์เลย
‎ฉันพูดแบบนี้ทุกครั้งในการประชุม ‎พูดว่า "ไม่ได้ มันกว้างเกินไป"
‎แต่สมาชิกหลายคนพูดว่า "ก็จริง แต่เราต้องทำ"
‎และฉันก็บอกว่า ‎"นี่มันเกี่ยวกับรัฐธรรมนูญของเรา
‎เราจะมอบอำนาจให้ประธานาธิบดีส่งเดชไม่ได้"
‎การหารือนั้นเกิดขึ้นในระหว่าง
‎การเตรียมพิธีรำลึกที่อาสนวิหารแห่งชาติ
‎ฉันไม่มีวันลืมมันแน่ วันนั้นฝนตก
‎ฉันไปที่อาสนวิหาร
‎และประมุขของอาสนวิหาร ‎สาธุคุณนาธาน แบ็กซ์เตอร์
‎ขณะที่กล่าวคำรำลึก เขาบอกว่า
‎"เมื่อเราลงมือ จงอย่าให้เรากลายเป็น ‎ความชั่วร้ายซึ่งเราเดียดฉันท์"
‎ตอนนั้นเองที่ฉันตัดสินใจได้
‎ฉันไม่อาจมอบอำนาจ ‎การใช้กำลังทหารที่มีขอบเขตกว้างมาก
‎ให้กับประธานาธิบดีไม่ว่าคนใด
‎(14 กันยายน ปี 2001 ‎เวลา 14.44 นาฬิกา)
‎วันนี้ผมลุกขึ้นเพื่อสนับสนุนในมตินี้
‎สังคมอารยะมุ่งหวังให้ ‎การใช้ความรุนแรงจบลงมาช้านาน
‎แต่ผู้ที่กระทำการก่อการร้าย ‎และรัฐที่ให้ที่พักพิงแก่พวกเขา
‎คือศัตรูของสังคมอารยะ
‎พวกเขาเข้าใจเพียงแค่การใช้กำลัง
‎ฉะนั้นนี่จึงเป็นเวลา ‎ที่เราต้องพูดด้วยภาษาของพวกเขา
‎มติเบื้องหน้าเรานี้ให้อำนาจประธานาธิบดี
‎ในการใช้กำลังทหารของอเมริกา ‎อย่างเต็มแสนยานุภาพในต่างแดน
‎เราจะไปหาพวกแก
‎พร้อมกับโทสะแห่งนรก
‎ฉันเป็นเพียงคนเดียวในสภาสูง
‎ที่โหวต "ไม่รับ" มติอนุมัติการใช้กำลังทหาร
‎ที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ 11 กันยา
‎ไม่มีส.ว.คนอื่นเลยเหรอ
‎ไม่มีส.ว.คนอื่นเลย
‎ท่านส.ว.หญิงจากแคลิฟอร์เนีย ‎มีเวลาในการพูดหนึ่งนาทีครึ่ง
‎ท่านประธานสภาและสมาชิก ‎วันนี้ดิฉันลุกขึ้นด้วยจิตใจที่หนักอึ้ง
‎ใจที่เต็มไปด้วยความเศร้า ‎ต่อครอบครัวและผู้ที่เป็นที่รัก
‎ซึ่งบาดเจ็บและล้มตายในสัปดาห์นี้
‎คงมีแต่คนโง่เง่าที่สุดและใจดำที่สุด ‎ที่ไม่เข้าใจความโศกเศร้า
‎ซึ่งเกาะกุมจิตใจประชาชนของเรา ‎และคนอีกหลายล้านคนทั่วโลก
‎วันที่ 11 กันยายนเปลี่ยนโลก
‎ความกลัวจากเบื้องลึกที่สุดได้มาหลอกหลอนเรา
‎กระนั้นฉันก็เชื่อว่า
‎การใช้กำลังทหารจะไม่อาจยับยั้ง ‎การก่อการร้ายสากลในภายภาคหน้า
‎ที่พุ่งเป้ามาที่อเมริกาได้
‎ตอนที่ฉันกลับมาถึงออฟฟิศ จดหมายขู่ฆ่าแล้วก็…
‎คุณไม่อยากรู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‎แต่เอาเป็นว่า
‎มีอีเมลกว่า 60,000 ฉบับ ‎สายโทรศัพท์และจดหมายเข้ามา
‎และครึ่งหนึ่งในนั้นคือคำขู่ฆ่า
‎ข้อความมุ่งร้าย คนเรียกฉันด้วยสารพัดชื่อ
‎คนทรยศ ผู้ก่อการกบฏ ฉันควรถูกแขวนคอ
‎เป็นปกติที่เราจะเกิดความรู้สึก ‎มันเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติมนุษย์
‎แต่เราต้องทำให้มันสมดุล ‎ด้วยการคิดอย่างมีเหตุผล
‎(กรมตำรวจนิวยอร์ก)
‎เราจะต้องไม่ตัดสินใจอย่างไร้เหตุผล
‎ในยามที่อารมณ์รุนแรง
‎หลายคนมองว่าการพูดว่าไม่เห็นด้วย
‎เท่ากับเป็นการกบฏ ‎ในยามที่มีภัยคุกคามความมั่นคงของชาติ
‎แต่ฉันจะบอกว่า "เดี๋ยวก่อน ‎นั่นคือเวลาที่ต้องมีใครสักคนพูดคำว่าไม่"
‎นั่นคือเวลาที่คุณจะอยากให้นักการเมืองที่คุณเลือก
‎อยู่เหนือความโกรธแค้น
‎และคิดอย่างมีเหตุผลก่อนจะตอบสนอง
‎คุณไม่อาจส่งกำลังเหล่านี้ ‎ไปเผชิญอันตรายได้ตลอด
‎ท่านประธานาธิบดีเตรียมแผน ‎ที่จะทำสงครามครอบคลุมทุกรูปแบบ
‎ทหารอาวุโสนายหนึ่งบอกเอบีซีนิวส์ว่า ‎พวกเขาจะส่งกำลังภาคพื้นเข้าไปด้วยซ้ำ
‎ในวันที่ 14 กันยายน
‎เช้าตรู่วันนั้นขณะที่อยู่ในห้องทำงานรูปไข่
‎เมื่อทุกคนออกไปกันหมดแล้ว ‎ท่านประธานาธิบดีเดินมาหาผมและบอกว่า
‎"แอนดี้ ผมอยากประชุมสภาสงคราม ‎ที่แคมป์เดวิดในวันพรุ่งนี้"
‎(เฟรเดอริก เคาน์ตี แมริแลนด์)
‎คนสำคัญล้วนอยู่ที่นั่น มีทั้งฝ่ายกฎหมาย
‎ผอ.เอฟบีไอ กระทรวงกลาโหม แน่ล่ะ
‎กระทรวงต่างประเทศ รองประธานาธิบดี
‎เห็นได้ชัดเลยว่าเราพร้อมจะทำสงครามแล้ว
‎แต่เราหมายถึงทำอะไรกันล่ะ
‎ประธานาธิบดีบอกว่า ‎"ผมไม่อยากส่งขีปนาวุธร่อนราคาล้านดอลลาร์
‎ไปถล่มเต็นท์ราคาห้าดอลลาร์"
‎"นั่นไม่ใช่การตอบโต้ที่เราต้องการ"
‎เราคุยกันอย่างคร่ำเคร่งว่าสงครามจะเป็นยังไง
‎ประธานาธิบดีได้ชักชวนผู้นำทุกคนจากทั่วโลก
‎เขาบอกว่า "คุณต้องเลือกว่า ‎จะอยู่ข้างเราหรือศัตรู"
‎ถ้าคุณไม่อยู่ข้างเรา คุณก็คือศัตรูของเรา
‎ภายใต้น้ำตา มีความมุ่งมั่นที่จริงจังของอเมริกา
‎ที่จะพิชิตสงครามนี้
‎และเราจะชนะ
‎(วันที่ 20 กันยายน ปี 2001)
‎คนอเมริกันถามว่า "ใครโจมตีประเทศเรา"
‎หลักฐานที่เรารวบรวมมาได้
‎ล้วนชี้ไปยังองค์กรก่อการร้าย ‎ที่รวมตัวกันอย่างหลวมๆ
‎ซึ่งชื่อว่าอัลกออิดะฮ์
‎ผู้นำของอัลกออิดะฮ์ ‎มีอิทธิพลอย่างมากในอัฟกานิสถาน
‎และสนับสนุนระบอบตอลิบาน ‎ในการควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศ
‎ที่อัฟกานิสถาน เราจะเห็นวิสัยทัศน์ ‎ที่อัลกออิดะฮ์มีให้กับโลกใบนี้
‎ทุกคนมั่นใจว่า ‎เราจะประสบความสำเร็จในสงครามนี้
‎เรื่องนั้นไม่ต้องสงสัย ‎แต่คำถามคือมันจะใช้เวลานานเท่าไร
‎อัฟกานิสถานเป็นความท้าทาย ‎ที่ซับซ้อนอย่างมากสำหรับกองทัพสหรัฐ
‎มันเป็นประเทศไม่ติดทะเล ‎ที่อยู่ห่างออกไปครึ่งโลก
‎ในทางภูมิศาสตร์ มันจึงเป็นโจทย์ที่ยากมาก
‎ครึ่งประเทศมีแนวเทือกเขาสูงชันล้อมไว้
‎พรมแดนของมันติดกับ ‎ประเทศที่มีความสัมพันธ์ตึงเครียด
‎กับสหรัฐอเมริกา ถ้าเกิดว่ามีน่ะนะ
‎ทั้งปากีสถาน อิหร่าน
‎อดีตสาธารณรัฐโซเวียตอย่างทาจิกิสถาน จีน
‎ดังนั้นเราจะส่งกองทหารเข้าไปยังไง
‎วิธีเดียวที่ป้องกันการก่อการร้ายได้คือบุกโจมตี
‎เราจะต้องเปิดศึกตรงๆ กับพวกมัน
‎แล้วเราจะใช้วิธีไหน
‎เราจะใช้วิธีการตามแบบแผนไม่ได้
‎เราจะต้องใช้วิธีการที่นอกขนบ
‎และเราก็มีกองกำลังภาคพื้น
‎ซึ่งกระเหี้ยนกระหือรือ ‎อยากทำลายประเทศของอัลกออิดะฮ์
‎และทำลายประเทศของตอลิบาน
‎เรื่องที่เริ่มจะแน่นอนแล้วที่เพนตากอนและซีไอเอ
‎คือแผนที่จะใช้งาน ‎กองกำลังต่อต้านชาวอัฟกานิสถาน…
‎ซึ่งเรียกกันว่าแนวร่วมฝ่ายเหนือ
‎(แคมป์ฝึกแนวร่วมฝ่ายเหนือ)
‎ผู้นำของขบวนการ
‎คือนักสู้ผู้กล้าที่เคยรบ ‎กับโซเวียตซึ่งเข้ามายึดครอง
‎เขาชื่ออาหมัด ชาห์ มาซูด
‎ผู้ติดตามของมาซูดยกย่องเขา ‎แต่มันก็มีเหตุผลที่ดีอยู่
‎เขาเป็นผู้บัญชาการที่น่าสะพรึงในสนามรบ
‎เขาสามารถยันกับพวกตอลิบานได้ ‎ในหลายพื้นที่ของอัฟกานิสถานตอนเหนือ
‎(อาหมัด เซีย มาซูด)
‎(อดีตรองประธานาธิบดีอัฟกานิสถาน ‎น้องชายของอาหมัด ชาห์ มาซูด)
‎การทำงานกับพี่ชายคุณเป็นยังไงบ้าง
‎ผมรู้สึกว่าพี่เป็นวีรบุรุษที่แท้จริง
‎เขาวางตัวมีเกียรติเสมอ ‎และเขาก็มอบความมั่นใจให้กับผู้คน
‎เขาเหมือนกับแชมเปี้ยนที่ไม่มีวันแพ้
‎พี่ผมเป็นคนที่รู้ว่าอะไรถูกและอะไรผิด
‎เขาเป็นคนเคร่งศาสนามาก
‎เขาคิดเรื่องการปลดปล่อยอัฟกานิสถานอยู่เสมอ
‎ในยุคของตอลิบาน ผู้คนยากจนเป็นวงกว้าง
‎และพวกเขาเข้าไม่ถึงการศึกษา
‎ผู้คนเข้าไม่ถึงสาธารณสุข เข้าไม่ถึงเศรษฐกิจ
‎มันไม่มีการบริหารปกครองอะไรเลย
‎สิ่งเดียวที่พวกนั้นทำคือกดขี่ประชาชน
‎พวกนั้นตีความศาสนาผิดอย่างสิ้นเชิง
‎พวกนั้นเอาแต่พูดว่าผู้หญิงต้องถูกกดหัว
‎จะปล่อยให้พวกเธอพูดไม่ได้
‎มันคือระบอบเผด็จการศาสนา
‎เหตุนี้ อัฟกานิสถานจึงเดินเข้าสู่วิกฤต
‎มันกลายเป็นศูนย์กลางของการก่อการร้ายสากล
‎และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ‎ศูนย์กลางการค้ายาเสพติด
‎พี่ชายของผมกับผู้คนบางส่วนในภาคเหนือ
‎จึงได้ตั้งกลุ่มแนวร่วมเพื่อต่อกรกับตอลิบานขึ้นมา
‎(วันที่ 11 กันยายน ‎ปี 2001)
‎(วันที่เก้า กันยายน ‎ปี 2001)
‎ก่อนการโจมตีวันที่ 11 กันยาไม่กี่วัน
‎นักรบพลีชีพของอัลกออิดะฮ์สองคน ‎ปลอมตัวเป็นนักข่าวตะวันตก
‎ไปสัมภาษณ์มาซูด
‎และในกล้องวิดีโอของพวกเขาก็มีระเบิดอยู่
‎มาซูดถูกลอบสังหาร
‎มันเป็นการลงมือที่ฉลาดมาก ‎ของอุซามะฮ์ บิน ลาดิน
‎และผู้นำกลุ่มอัลกออิดะฮ์ในการกำจัดศัตรูตัวฉกาจ
‎ซึ่งเป็นภัยคุกคามสำคัญในสนามรบของตอลิบาน
‎และรัฐบาลของมุลลาร์ โอมาร์
‎พวกเขารู้ว่าถ้าพวกอเมริกาจะโจมตีอัฟกานิสถาน
‎คนอย่างมาซูดจะเป็นพันธมิตรสำคัญ
‎พวกอัลกออิดะฮ์รวมถึงตอลิบาน
‎เชื่อว่าอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุด
‎ในการเปลี่ยนอัฟกานิสถาน ‎ให้เป็นศูนย์กลางการก่อการร้ายสากล
‎คือพี่ชายผม อามีร์ ซาฮิบ อาหมัด ชาห์ มาซูด
‎ดังนั้นพวกเขาตัดสินใจกำจัดพี่ผมออกไปให้พ้นทาง
‎ในปี 2001 วันที่ 11 กันยายน
‎พื้นที่ราว 90 เปอร์เซ็นต์ของอัฟกานิสถาน ‎ถูกควบคุมโดยตอลิบาน
‎พื้นที่ที่เหลืออยู่จึงมีแค่ส่วนเล็กๆ สิบเปอร์เซ็นต์
‎ทางตอนเหนือของอัฟกานิสถานเท่านั้น
‎(นิวยอร์กไทมส์)
‎ดังนั้นตอนที่เกิดการโจมตีขึ้น
‎บก.ของผมที่นิวยอร์กไทมส์จึงบอกกับผมว่า
‎"รีบไปหาฝ่ายกบฏ ‎ทางตอนเหนือของอัฟกานิสถาน"
‎"ผมไม่รู้จะไปยังไง" "หาทางให้ได้"
‎ผมเลยบินไปทาจิกิสถาน
‎แล้วก็ข้ามเข้าสู่อาณาเขตเล็กๆ ‎ในการควบคุมของแนวร่วมฝ่ายเหนือ
‎ที่นั่นมีแนวหน้าอยู่
‎มันเหมือนแนวปะทะแบบในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
‎พอมองข้ามแนวหน้าไป 300 หลา ‎เราก็จะเห็นพวกตอลิบาน
‎พวกเขานั่งอยู่ในสนามเพลาะ
‎จากนั้นบี 52 ก็มา
‎ผมเช่ากระท่อมโคลนหลังหนึ่งพักอาศัย
‎มันดีกว่าหลังอื่นๆ ในเมืองเพราะมีหน้าต่าง
‎ตอนนั้นน่าจะสักตีห้าได้มั้ง
‎เสียงหน้าต่างสั่นสะเทือนก็ทำเอาผมตื่น
‎มันสั่นอย่างกับเกิดแผ่นดินไหว
‎ผมนึกว่าเกิดแผ่นดินไหว ‎เพราะมันเป็นพื้นที่ที่เกิดแผ่นดินไหวประจำ
‎แต่มันเป็นเพราะระเบิด
‎ผมมองออกไปที่สนามเพลาะของตอลิบาน
‎และเห็นบี 52 ทิ้งระเบิดปูพรม ‎ตลอดแนวเส้นขอบฟ้า
‎เราเห็นวงกลมสีดำขนาดมหึมา
‎บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยทางเมฆ ‎ของบี 52 พาดผ่านไปมา
‎จนดูเหมือนศิลปะยุคสมัยใหม่
‎พวกเขาน่าจะบินวนเป็นเวลานานมาก ‎และทิ้งระเบิด 2,000 ปอนด์
‎พวกเขาทิ้งระเบิดแบบนั้นทุกวันเป็นเวลาหลายวัน
‎กระทั่งทำลายแนวของตอลิบานได้ในที่สุด
‎(วันที่ 13 พฤศจิกายน ปี 2001)
‎(แนวร่วมฝ่ายเหนือเข้ายึดกรุงคาบูล ‎วันที่ 13 พฤศจิกายน ปี 2001)
‎ตอลิบานขนอาวุธเล็กของพวกเขาขึ้นรถบรรทุก
‎และมุ่งลงใต้เพื่อไปยัง ‎ฐานที่มั่นทางจิตวิญญาณ กันดาฮาร์
‎ระบอบตอลิบานไปตั้งหลักที่กันดาฮาร์
‎ที่ที่พวกเขาจะสู้จนหยดสุดท้าย
‎(กันดาฮาร์ อัฟกานิสถาน)
‎เดือนธันวาคม ปี 2001
‎สหรัฐอเมริกาคิดว่าพวกเขา ‎ได้ต้อนบิน ลาดินจนมุม
‎ในเทือกเขาโทราโบรา
‎ข่าวกรองถูกส่งไปยัง ‎กองกำลังอเมริกาและอัฟกานิสถาน
‎แต่เพราะอะไรไม่รู้ อเมริกากลับไม่ส่ง
‎หน่วยปฏิบัติการพิเศษกองใหญ่
‎ไปจับกุมหรือฆ่าบิน ลาดิน
‎หน้าที่ตกเป็นของกลุ่มนักรบอัฟกานิสถานชั้นเลว
‎โดยมีชาวอเมริกันจำนวนหยิบมือเป็นที่ปรึกษา
‎มันเป็นการตัดสินใจที่น่าพิศวง
‎มันอธิบายไม่ได้ในหลายๆ แง่ ‎ที่เมื่อจอมวางแผนการโจมตี 11 กันยา
‎และผู้นำของกลุ่มอัลกออิดะฮ์ ‎อยู่ใกล้เงื้อมือของกองทัพสหรัฐแค่เอื้อม
‎เรากลับไม่ส่งกำลังที่ใหญ่ขึ้นไปไล่ล่าพวกเขา
‎มันไม่มีภารกิจไหนสำคัญกว่านั้นแล้ว
‎การล่าตัวอุซามะฮ์ บิน ลาดิน ‎เป็นปฏิบัติการตามล่าที่สำคัญที่สุดในโลก
‎เขาคือเป้าหมายอันดับหนึ่ง ‎เป็นคนที่โลกต้องการตัวที่สุด
‎เราใช้ชีวิตโดยตระหนักอยู่ตลอดเวลา ‎ว่ามันอาจเกิดขึ้นอีกก็ได้
‎เราอาจต้องเผชิญกับการโจมตีที่คล้ายคลึงกันอีก
‎มีคนบอกว่าเขาอยู่ในถ้ำ
‎มีคนบอกว่าเขาตายแล้ว
‎มีคนบอกว่าเขาอยู่ในปากีสถาน
‎แต่ที่ผมรู้มีแค่เขากำลังหนีเท่านั้น
‎คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์