‎(ซีรีส์ชุดนี้อาจมีภาพ)
‎(ที่ทำให้ผู้ชมบางท่านเกิดความไม่สบายใจ)
‎(สนามบินนานาชาติโลแกน ‎บอสตัน แมสซาชูเซตส์)
‎(คลิปเสียงจาก: 11 กันยายน ปี 2001)
‎อเมริกัน 11 มีการจราจรหนาแน่น ‎เหนือภาคพื้นที่ระดับ 3,500 ฟุต
‎ให้คงระดับไว้ที่ 3,000 ฟุต รันเวย์สี่ทางขวา
‎พร้อมให้นำเครื่องขึ้น
‎มันช่างเป็นวันอังคารที่อากาศสดใส
‎ท้องฟ้าปลอดโปร่ง เป็นสีฟ้า ไม่มีเมฆสักก้อน
‎แบบที่คนเรียกว่า "ใสแจ๋ว"
‎ราวๆ แปดโมง อเมริกันแอร์ไลน์ ‎เที่ยวบินที่ 11 เติมน้ำมันเต็มถัง
‎มันจะบินไปลอสแอนเจลิส
‎มันออกจากสนามบินโลแกน บอสตัน ‎เรารู้ว่ามันถูกจี้
‎(8.13 นาฬิกา เวลามาตรฐานตะวันออก)
‎อเมริกัน 11 ‎ไต่และคงระดับที่ความสูงสามห้าศูนย์
‎(เสียงจาก: ‎ศูนย์ควบคุมการจราจรทางอากาศบอสตัน)
‎อเมริกัน 11 ‎ไต่และคงระดับที่ความสูงสามห้าศูนย์
‎อเมริกัน 11 บอสตัน
‎นี่คือเอเธนส์
‎นี่บอสตัน ‎ผมให้อเมริกัน 20 เลี้ยวซ้ายและไต่ระดับ
‎เขาจะตอบผมไม่ได้
‎ดูเหมือนเขาจะเลี้ยวขวา
‎ศูนย์ควบคุมการจราจรขาดการติดต่อ
‎แต่ผู้ก่อการร้ายใช้แม่น้ำฮัดสัน ‎เป็นเครื่องบอกทางไปนิวยอร์ก
‎(8.19 นาฬิกา)
‎นี่หมายเลขสามที่ด้านหลัง ห้องนักบินไม่ตอบ
‎มีคนถูกแทงในชั้นธุรกิจ
‎น่าจะมีการใช้สารเคมี เราหายใจไม่ออก
‎ฉันไม่รู้ ฉันคิดว่าเราถูกจี้
‎คุณชื่ออะไร
‎โอเค ฉันชื่อเบ็ตตี้ อ็อง
‎ฉันคือหมายเลขสามของเที่ยวบิน 11
‎ผู้โดยสารชั้นหนึ่งของเรา…
‎ลูกเรือที่เข็นรถเข็นที่ชั้นหนึ่ง ‎และหัวหน้าลูกเรือของเราถูกแทง
‎และเราเข้าห้องนักบินไม่ได้ ประตูมันไม่เปิด
‎ได้ติดต่อใครอีกบ้างไหม
‎ไม่ค่ะ
‎มีคนขอการรักษา แต่เราเรียกหมอ…
‎ในปี 2001 ฉันทำงานในเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎ที่เซาธ์ทาวเวอร์ อาคารสอง
‎ฉันอยู่ที่ชั้น 101
‎เราทำงานที่นั่นมาได้สี่ห้าปีแล้ว ในตึกหลังนั้น
‎(แมริออท เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์)
‎ผมเริ่มทำงานที่โรงแรมในปี 1981
‎เดิมมันชื่อวิสต้า อินเทอร์เนชันแนล
‎และจากนั้นก็กลายเป็น ‎โรงแรมแมริออท อินเทอร์เนชันแนล
‎ผมเป็นวิศวกรประจำโรงแรม ‎งานหลักก็คือซ่อมบำรุงทั้งอาคาร
‎ในเช้าวันที่ 11 กันยายน
‎ผมมาถึงที่นี่ตอนหกโมงเช้าตามปกติ
‎ประมาณแปดโมงเช้า เรามีประชุมแผนก
‎ซึ่งเป็นการประชุมสั้นๆ เพื่อแจกแจงแผนงานวันนี้
‎และในการประชุมครั้งนี้ หัวหน้าก็บอกผมว่า
‎มีแขกที่มาพักในโรงแรม
‎ที่มีปัญหากับห้องของพวกเขา
‎หัวหน้าอยากให้ผมสนใจแขกสองคนนี้
‎ผู้หญิงสองคนชื่อเฟย์กับลีห์ กิลมอร์ มาจากชิคาโก
‎ลีห์เป็นโรคเอ็มเอส
‎ร่างกายเธอจึงเป็นอัมพาต
‎ทำให้เธอต้องนั่งติดรถเข็น
‎เธอเป็นนักรณรงค์เพื่อคนพิการ
‎ผมบอกเจ้านายไปว่าผมจะไปที่ห้องเธอ
‎และจะทำให้แขกพึงพอใจ ‎และมีทุกอย่างที่ต้องการครบถ้วน
‎(สำนักงานจองบัตรโดยสารอเมริกันแอร์ไลน์ ‎ฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ แครี นิวยอร์ก)
‎(8.21 นาฬิกา)
‎สายด่วนฉุกเฉินอเมริกันแอร์ไลน์ ‎โปรดแจ้งเหตุฉุกเฉินได้เลยครับ
‎สวัสดี ฉันนีเดีย โทรจากอเมริกันแอร์ไลน์
‎ฉันกำลังตรวจสอบสายจากเที่ยวบิน 11
‎ลูกเรือได้เตือนตัวแทนของเรา ‎ว่านักบินถูกแทง ทุกคนถูกแทง
‎- เที่ยวบิน 11 เหรอ ‎- ใช่
‎เราติดต่อศูนย์ควบคุมการจราจรแล้ว
‎พวกเขาจะใช้มาตรการจัดการเครื่องบินที่ถูกจี้
‎พวกเขาจึงสั่งย้าย ‎การจราจรทั้งหมดออกจากเส้นทาง
‎โอเค
‎เขาปิดเครื่องรับส่งเรดาร์
‎เราเลยไม่รู้ระดับความสูงที่แน่นอนของเขา
‎เรากำลังจะ เหมือนพวกเขาจะคิดว่า…
‎พวกเขาเห็นมันในจอเรดาร์หลัก ‎พวกเขาคิดว่ามันกำลังลดระดับ
‎ฉันเข้าไปในล็อบบี้
‎และเพื่อขึ้นไปที่ชั้น 82 ฉันต้องขึ้นลิฟต์สองตัว
‎ครั้งแรกคือลิฟต์ด่วนขึ้นชั้น 78 แล้วก็ต่อไปชั้น 82
‎ฉันมาที่ออฟฟิศของฉัน
‎และฉันก็โชคดีเพราะโต๊ะของฉันอยู่ริมหน้าต่าง
‎ที่ฝั่งตะวันออกของอาคาร
‎จากหน้าต่าง ‎ฉันจึงมองเห็นอีสต์ริเวอร์ เห็นสะพาน
‎และเห็นไกลออกไป ไปทางยุโรป
‎ผมเป็นหัวหน้าประจำอยู่ที่แผนกกฎหมาย
‎ของการท่าเรือรัฐนิวยอร์กและนิวเจอร์ซีย์
‎เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์สร้างขึ้น ‎ช่วงกลางค่อนปลายยุค 60 ถึงต้นยุค 70
‎โดยการท่าเรือ และตอนที่มันสร้างเสร็จ
‎พวกเขาก็ตั้งสำนักงานใหญ่ในนั้น
‎สถาปนิกหลักเป็นคนญี่ปุ่น
‎และมันตลกร้ายตรงที่เขากลัวความสูง
‎แต่เขากลับสร้างตึกสูงตระหง่านสองตึก
‎ผู้มีอิทธิพลทางการเมืองในนิวยอร์ก ‎อย่างร็อกเกอะเฟลเลอร์
‎อยากสร้างที่นี่เป็นศูนย์กลางการค้าโลก
‎พวกเขาเลยตั้งชื่อมันว่า "เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์"
‎ตอนที่มันถูกสร้างขึ้นใหม่ๆ ‎พวกนักวิจารณ์สถาปัตยกรรมไม่ชอบมัน
‎คนมักเล่นมุกกันว่า
‎"ขอต้อนรับสู่นิวยอร์ก บ้านของตึกที่แสนโด่งดัง
‎ตีกที่งดงาม อย่างตึกเอ็มไพร์สเตท
‎ตึกไครสเลอร์ ‎และกล่องทั้งหลายที่ใครๆ เข้าไป"
‎แต่คนค่อยๆ ชอบมันมากขึ้น
‎และพวกมันก็กลายเป็นที่รัก
‎บางครั้งในช่วงวันจันทร์ถึงศุกร์
‎ในพื้นที่เล็กๆ เพียง 40.5 ไร่ ‎ก็อาจจะมีคนมากถึงเจ็ดหรือแปดหมื่นคน
‎มันเลยเหมือนเมืองในเมือง
‎ผมเป็นผู้ช่วยผู้บัญชาการ
‎ที่กรมสอบสวนคดีรัฐนิวยอร์ก
‎ในวันที่มีการโจมตี เรามีปฏิบัติการ
‎เราไปที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เพื่อพบกับ
‎คนเลวที่ไม่อยากจ่ายภาษี เพื่อไปรับเงินสินบน
‎ทีมสืบสวนของเราติดเครื่องดักฟังไว้
‎และพวกเขาจะไปพบหมอนั่นที่นั่น
‎อเมริกัน 11 ติดต่อมาเหรอ
‎ต่อสายโทรศัพท์เข้าวิทยุ…
‎เรายึดเครื่องบินหลายลำ ‎เงียบๆ ไว้แล้วทุกอย่างจะโอเค
‎เรากำลังกลับไปที่สนามบิน
‎(เสียงจาก: ผู้ก่อการ ‎เที่ยวบิน 11)
‎อเมริกัน 11 คุณพยายามติดต่อมาเหรอ
‎อย่าขยับ ทุกอย่างจะเรียบร้อย
‎ถ้าคุณพยายามทำอะไร ‎มันจะส่งผลร้ายทั้งกับคุณและเครื่อง
‎เงียบไว้
‎(8.37 นาฬิกา)
‎ศูนย์ควบคุมการจราจรบอสตัน
‎เรามีปัญหา
‎เรามีเครื่องบินถูกจี้กำลังมุ่งหน้าไปนิวยอร์ก
‎และเราอยากให้พวกคุณ…
‎เราอยากให้ใครก็ได้ ‎ส่งเอฟ 16 ขึ้นไปช่วยเราหน่อย
‎นี่เรื่องจริงหรือการฝึก
‎ไม่ นี่ไม่ใช่การฝึก ไม่ใช่การทดสอบ
‎โอเค รอแป๊บหนึ่งนะ
‎ครับ
‎เฮ่ย
‎- ตายจริง เรื่องใหญ่แล้ว ‎- อะไร
‎(8.38 นาฬิกา)
‎อะไรกัน
‎นั่นอะไร
‎ของจริงเหรอ จี้เครื่องบินของจริงเหรอ
‎ตอน 8.45 นาฬิกา ‎ที่ออฟฟิศของฉัน มันเงียบสนิท
‎(นอร์ธทาวเวอร์)
‎ทุกคนทำงานง่วนอยู่กับเครื่องจักร
‎แล้วทันใดนั้น
‎เสียงระเบิดกึกก้องก็ทำลายความเงียบ
‎ขอลายเซ็นด้วยได้ไหม
‎นั่นมันอะไรกัน
‎เสียงเหมือนเครื่องบินชน
‎- จริงด้วย ที่ฝั่งนั้น ‎- มาทางนี้ๆ
‎มาทางนี้เร็ว
‎เบ็ธ นั่นอะไร
‎มีบางอย่างชนตึกเวิลด์เทรดเหรอ หรือว่านั่น…
‎เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎ฉิบหายแล้ว
‎ตายห่า
‎ภาพนี้เพิ่งเข้ามา ที่คุณกำลังเห็น
‎คือภาพเหตุการณ์ที่น่าหวาดวิตกอย่างมาก
‎นั่นคือเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎เช้านี้ทางเราได้รับรายงานซึ่งยังไม่มีการยืนยัน
‎ว่ามีเครื่องบินพุ่งเข้าชนหนึ่งในตึกแฝด
‎ใช่ ที่เรากำลังเห็น…
‎เห็นได้ชัดว่ามีการระเบิดและเพลิงไหม้ครั้งใหญ่
‎ควันดำจำนวนมากพวยพุ่งออกมาจากอาคาร
‎และควันดำ
‎ก็บอกให้รู้ว่าพวกเขายังควบคุมเพลิงไม่ได้
‎ตอนนั้นผมอยู่ที่ออฟฟิศบนชั้น 62
‎ตอน 8.46 นาฬิกา ‎จู่ๆ ก็มีเสียงปะทะและเสียงระเบิดดังลั่น
‎อาคารเริ่มสั่นอย่างที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน
‎พวกวิศวกรบอกผมว่าตึกได้รับการออกแบบ
‎ให้ไหวไปตามลมได้ ‎เมื่อเจอกับลมที่มีกำลังเท่าเฮอร์ริเคน
‎มันจำเป็น เพราะตึกมันสูงเกินไป ‎จึงสร้างให้ยืนนิ่งตายตัวไม่ได้
‎แต่นี่ไม่เหมือนกัน ครั้งนี้มันสั่นสะเทือนมาก
‎จนเพื่อนร่วมงานของผมสองคนเสียการทรงตัว
‎และลงไปคุกเข่าอยู่กับพื้น
‎มันสั่นอยู่ราวๆ 20 หรือ 30 วินาที
‎แล้วพอหยุดสั่น
‎ผมก็ตะโกนบอกให้ทุกคนออกไปที่บันได
‎ไม่ต้องเสียเวลารอดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‎ออกไปก่อนแล้วค่อยหาคำตอบ
‎มีคนหลักหมื่นทำงานอยู่ในอาคารทั้งสองหลัง
‎ใจกลางย่านการเงินของนิวยอร์ก
‎(นอร์ธทาวเวอร์) ‎(เซาธ์ทาวเวอร์)
‎ฉันนั่งอยู่ที่ฝั่งใต้ของเซาธ์ทาวเวอร์
‎เป็นตำแหน่งที่ห่างที่สุดที่จะห่างได้ ‎แล้วฉันก็ได้ยินเสียงดังตูม
‎เสียงตูมเบาๆ
‎เพื่อนร่วมงานของฉันนั่งอยู่ ‎ที่ฝั่งตะวันตกและฝั่งเหนือของอาคาร
‎พวกเขารู้สึกได้ถึงความร้อนจากชิ้นส่วนเครื่องบิน
‎ตอนที่พวกมันพุ่งผ่านหน้าต่าง
‎พวกเขาเล่าว่ากระดาษที่อยู่บนโต๊ะเกรียมไปเลย
‎แล้วตอนนั้นคุณคิดจะอพยพหรือเปล่า
‎ไม่ ในหัวฉันไม่มีความคิดอะไรเลย
‎ฉันได้ยินเสียงแม่ถาม "แกจะไปไหม"
‎และเพราะแม่ถาม ฉันจึงตอบ "แน่นอน"
‎เราคิดกันว่าอาจมีไอ้งั่งที่ไหนสักคน
‎ขับเครื่องเซสน่าหรือเครื่องบินเล็ก
‎แล้วมันออกนอกเส้นทางเลยมาชนตึก
‎ตอนแรกเราไม่รู้ว่ามันคือเครื่อง 757
‎(จิม เบอร์เกอร์ ‎รองประธานอาวุโสเอออน)
‎ฉันกำลังเก็บกระเป๋า ‎และฉันเห็นจิม เบอร์เกอร์เดินผ่านไป
‎ก่อนหน้านั้นเขาได้ยินฉันพูดว่าเกิดระเบิด
‎เขาเลยมาบอกเราว่าเขาได้ยินข่าว
‎ว่ามีเครื่องบินพุ่งเข้าชนนอร์ธทาวเวอร์
‎อาคารหนึ่ง
‎มันพุ่งตรงเข้าไปที่แกนกลางของตึก
‎ฉะนั้นถ้าคุณอยู่ที่ชั้น 92 ‎หรือสูงกว่านั้น คุณก็ไม่มีทางหนี
‎คุณจะไม่มีทางให้ลงมา
‎(8.50 นาฬิกา)
‎(สาย 911)
‎นี่หน่วยดับเพลิง 408 เกิดเพลิงไหม้ที่ไหน
‎สวัสดี ผมอยู่ที่ชั้น 106 ของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎เกิดระเบิดข้างบนนี้
‎โอเค ชั้น 106 ใช่ไหม
‎- อาคารไหนครับ หนึ่งหรือสอง ‎- เวิลด์เทรดหนึ่ง
‎โอเค เปิดหน้าต่างไว้ถ้าทำได้ แล้วก็อยู่เฉยๆ
‎เราคงใช้เวลาสักพักเพราะมีเพลิงไหม้ที่ชั้นล่าง
‎เราเปิดหน้าต่างไม่ได้ถ้าไม่พังมัน
‎โอเค งั้นอยู่เฉยๆ
‎โอเคนะ อยู่เฉยๆ เรากำลังไป
‎ตกลง รีบมานะครับ
‎จากฟ้าที่สดใสก็กลายเป็นสีน้ำตาล
‎นอกหน้าต่างมีกระดาษปลิวว่อน
‎ตอนนั้นเองที่จิมพูดว่า "ได้เวลากลับบ้านแล้ว"
‎เราคิดว่า "วิเศษเลย ยังไม่เก้าโมงด้วยซ้ำ
‎แต่เรากลับบ้านกันแล้ว"
‎ตอนที่ฉันเดินไปลงลิฟต์ จิมออกไปดูที่ทางเดิน
‎เขาจะตรวจดูทั้งชั้นอีกรอบ
‎เพื่อให้แน่ใจว่าทุกคนรู้แล้วว่าต้องไป
‎และที่นั่นไม่เหลือใคร
‎จิมไม่ได้กลับออกมา
‎ในตอนนี้เรายังไม่มีความคืบหน้า ‎เรื่องยอดผู้บาดเจ็บอย่างเป็นทางการมารายงาน
‎เรากำลังปะติดปะต่อข้อมูล ‎เกี่ยวกับเหตุการณ์เลวร้ายครั้งนี้
‎(แมริออท เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์)
‎ตึกสั่นสะเทือน
‎เราไม่รู้ว่ามันเกิดอะไร
‎สัญญาณเตือนดังขึ้นโดยอัตโนมัติ
‎และเมื่อสัญญาณดังขึ้น ‎ระบบลิฟต์และสิ่งต่างๆ จะถูกปิด
‎เรารู้ว่าเกิดเรื่องร้ายขึ้น มีบางอย่างผิดปกติ
‎ผมยืนอยู่ที่ล็อบบี้ ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาหาผม
‎เธอมาจากอาคารแฝด
‎ร่างกายเธอเต็มไปด้วยแผลไฟไหม้ ‎และผมก็ร้องว่า "พระเจ้าช่วย"
‎มีคนตะโกนบอกให้เอาผ้าขนหนูไปคลุมตัวเธอ
‎เพราะผิวหนังเธอลอกไปทั้งตัว
‎ผมมารู้ทีหลังว่ามันเกิดขึ้นจากเชื้อเพลิง
‎- มันลงมาตามช่องลิฟต์ ‎- ใช่ครับ ลิฟต์
‎(เฟย์ กิลมอร์ มารดาของลีห์)
‎เพราะอะไรก็ไม่ทราบได้ ‎ผมคิดถึงผู้หญิงสองคนนั้นแล้วก็บอกตัวเอง
‎"ฉันควรขึ้นไปดูหน่อยว่าพวกเธออยู่ข้างบนหรือไม่
‎เพราะฉันไม่แน่ใจ"
‎เพราะลิฟต์มันไม่ทำงาน
‎ผมเลยต้องไปที่ลิฟต์ส่งของ ‎ผมไขกุญแจแล้วก็ขึ้นไปข้างบน
‎พอผมเปิดประตู พวกเธออยู่ที่นั่น ‎ผู้หญิงสามคนกำลังรออยู่
‎พวกเธอติดอยู่บนนั้น
‎ผู้หญิงคนหนึ่ง เธอกลับเข้าห้องแล้วล็อกประตู
‎- ไม่รู้ทำไม ใช่ เธอกลัว ‎- เธอกลัว
‎ผมวิ่งตามเธอไป ผมทุบประตูแล้วบอกเธอ
‎"ขอโทษนะคุณผู้หญิง ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
‎"ผมรู้ว่ามันเกิดเรื่องร้าย ผมเองก็กลัว"
‎"เราต้องไปแล้ว"
‎เธอเริ่มร้องไห้ ‎เธอบอกผมว่า "โอเค ฉันจะไปกับคุณ"
‎และคุณก็พาพวกเธอไปยังที่ปลอดภัย
‎จากนั้นคุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอ
‎ไม่ครับ ไม่รู้เลย
‎ปกติแล้วเครื่องบินจะไม่ประชิดตึกขนาดนี้
‎ความเร็วลมในจุดนี้ก็ไม่เยอะด้วย
‎- เงื่อนไขการบินแทบจะไร้อุปสรรค ‎- ไม่มีอุปสรรค
‎จากทุกชั้นเหนือหัวพวกเรา
‎มีคนกรูกันเข้าไปที่บันได
‎ผมตัดสินใจว่าจะยืนอยู่ตรงทางเข้า
‎และนับจำนวนคนของแผนกผม
‎เพื่อให้แน่ใจว่าทั้งเก้าคนเข้ามาที่บันไดแล้ว
‎ผมเป็นหัวหน้าแผนก ‎ผมรู้สึกว่าผมต้องรับผิดชอบพวกเขา
‎และที่บันไดก็มีคนแน่นมาก ‎พวกเขาลงไปได้ไม่เร็วนัก
‎ที่ชั้น 20
‎เราเห็นนักดับเพลิงคนแรกที่วิ่งสวนพวกเราขึ้นไป
‎ฉะนั้นในชั้นที่เหลือ ‎เราจะต้องเดินลงเป็นแถวตอน
‎เพราะนักดับเพลิงและตำรวจการท่า
‎จะใช้ฟากที่เหลือขึ้นไปอพยพคนในตึก
‎ผมดีใจที่ได้เห็นนักดับเพลิง
‎(เสียงจาก: ‎พนง.ดับเพลิงรัฐ)
‎แจ้งให้ทราบ จากตำแหน่งของเรา ‎เราเห็นควันจำนวนมาก
‎ออกมาจากตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎คุณมีอะไรก็ส่งมาให้ผมทางนี้ได้เลย เคท
‎จริงๆ เช้าวันที่ 11 กันยายนไม่ใช่กะของผม
‎ผมทำงานกะคืนวันอาทิตย์ 24 ชั่วโมง
‎ยาวไปถึงกลางวันของวันจันทร์ ‎วันที่ 11 กันยาเป็นวันอังคาร
‎(เอนจิ้น 24 แลดเดอร์ 5)
‎กัปตันของทีมเอนจิ้น 24
‎ขอให้ผมเข้ากะแทนเขาหน่อย
‎(นอร์ธทาวเวอร์ ‎วันที่ 11 กันยายน ปี 2001)
‎กระจกล็อบบี้แตก
‎เราเดินเข้าไปและมองเห็นรอยร้าวในหินอ่อน
‎มองเห็นศพใกล้ๆ กับลิฟต์โดยสาร
‎เชื้อเพลิงจากเครื่องมันไหลลงมาตามช่องลิฟต์
‎คำสั่งมีอยู่ว่าเราต้องขึ้นไปดับเพลิง
‎และพาคนลงมาให้ได้มากที่สุด
‎แล้วเราก็เริ่มเรียงแถวกันขึ้นไป
‎อีกฝั่งมีแถวพลเรือนเดินลงมาอย่างเป็นระเบียบ
‎มีชายคนหนึ่งจากชั้น 90 ‎บอกว่าเขาเห็นเพลิงไหม้
‎แล้วผมก็รู้ว่าเราต้องขึ้นไปหลายชั้นเลย
‎(เซาธ์ทาวเวอร์)
‎ฉันรีบลงมาที่สกายล็อบบี้ชั้น 78
‎ที่นั่นคนแน่นมาก
‎มีคนประมาณ 400 คนรออยู่ที่ล็อบบี้
‎เพื่อขึ้นลิฟต์ด่วนลงมาที่ชั้นล่าง
‎ฉันเข้าลิฟต์ตัวท้ายๆ ที่ลงมายังชั้นล็อบบี้
‎เป็นที่แน่ชัดว่าเกิดหายนะบางอย่างขึ้น
‎อีกครั้งนะครับ รายงานที่ยังไม่ยืนยันระบุว่า
‎มีเครื่องบินพุ่งเข้าชนหนึ่งในตึกแฝด
‎เรากำลังพยายาม…
‎(9.02 นาฬิกา)
‎- ช่วยดูที่หน้าต่างหน่อย ‎- ได้
‎ที่ความสูง 4,000 ฟุต
‎ทางตะวันออกของสนามบินห้าไมล์ ‎มีเครื่องลำหนึ่ง…
‎ครับ ผมเห็น
‎ดูหน่อยว่ามันกำลังพุ่งลงมาทางตึกนั่นไหม
‎- มันลงมาเร็วมาก ใช่ ‎- แบบนั้น…
‎ตอนนี้ 4,500 ฟุต มันพุ่งลงมาทีเดียว 800 ฟุต
‎งั้นก็เกิดเรื่องอีกแล้ว
‎เราลงมาที่ชั้นหนึ่ง ฉันอยู่กับเพื่อนร่วมงานสามคน
‎เราเจอกันในลิฟต์
‎แล้วพอเราออกมายังถนนลิเบอร์ตี
‎เราเดินไปได้สักสิบก้าว อิงกริดก็ร้องว่า "วิ่ง"
‎เธอจำไม่ได้ว่าเธอพูดทำไม
‎แต่เราวิ่งไปตามถนนลิเบอร์ตี ‎มุ่งหน้าไปยังถนนเชิร์ชในสวนซุคค็อตตี
‎ตอนนั้นเก้าโมงสามนาที
‎(9.03 นาฬิกา)
‎ฉันมารู้เวลาทีหลัง
‎เพราะเก้าโมงสามนาที ‎คือเวลาที่ยูไนเต็ด 175 พุ่งชนเซาธ์ทาวเวอร์
‎พระเจ้าช่วย
‎(แคโรไลน์ ดรายส์ ‎นักศึกษาม.นิวยอร์ก)
‎พระเจ้าช่วย
‎- ให้ตายเถอะ เครื่องบินอีกลำ ‎- พระเจ้า
‎พระเจ้าช่วย เครื่องบินอีกลำ
‎เหมือนจะเป็นการตั้งใจชน
‎- มีอีกลำพุ่งชนตึก ‎- โอ้
‎- อีกลำชนเต็มๆ เลย ‎- มีอีกลำชนเวิลด์เทรด
‎- ตึกทั้งหลังกำลังถล่ม ‎- ดูควันนั่น
‎(คลิปทางบ้าน)
‎(เอบีซีเซเว่น นิวยอร์ก)
‎เร็วเข้า
‎คุณยังอยู่กับผมนะ จอห์น
‎ผมไม่รู้
‎หมอบลง
‎- เกิดอะไรขึ้น ‎- เกิดอะไรขึ้น
‎มันจะเกิดระเบิดอีกครั้ง
‎ไปเร็ว
‎รีบไปได้แล้ว
‎ไปเร็ว เร็วเข้า ไปเร็ว ไปได้แล้ว
‎เครื่องบินลำที่สองเพิ่งจะ…
‎ดีซี 01 ไปเลย
‎เกิดระเบิดครั้งที่สองที่ชั้นบน ‎ของอาคารสอง เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎ระเบิดที่ชั้นบน ‎ตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ อาคารสอง
‎ผมคิดว่าเป็นที่แน่ชัดแล้ว
‎ว่าเครื่องบินลำที่สอง ‎ได้พุ่งเข้าชนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎ผมคิดว่าเราเจอการก่อการร้าย
‎ในระดับที่เราคาดไม่ถึงในวิกฤตการณ์นี้
‎คุณจะได้ยินเสียงคนร้องดังเฮือก
‎มันเหมือนกับโลกกำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ
‎สมองคุณจะพยายามนึกหาเหตุผล
‎ให้กับเรื่องที่ไร้เหตุผล
‎มันเป็นเรื่องที่เชื่อไม่ลง
‎และมันเป็นแค่จุดเริ่มต้น
‎เครื่องบินที่ถูกจี้ลำที่สามกำลังมุ่งหน้าไปวอชิงตัน
‎ส่งแลงลีย์ขึ้นไป ‎ให้พวกเขามุ่งหน้าไปยังพื้นที่วอชิงตัน
‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎(ภาค 1 สัญญาณอันตราย)
‎การโจมตีในวันที่ 11 กันยายน ปี 2001
‎เป็นการโจมตีที่ส่งผลสืบเนื่องมากที่สุด
‎ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
‎ผมคิดว่ามันยากที่เราจะรำลึกความรู้สึกของกลียุค
‎ความรู้สึกพลัดพราก โกลาหล ไม่มั่นคง ‎ที่เกิดขึ้นในวันที่ 11 กันยายน
‎ในช่วงหลายชั่วโมงหลังการโจมตี
‎ไม่มีใครรู้ว่าใครโจมตีเรา ‎พวกเขาโจมตีเราทำไม
‎หรือจะมีการโจมตีอะไรเกิดขึ้นตามมา
‎และเรื่องนี้ก็นำไปสู่คำถามสำคัญของยุคสมัย
‎นั่นคือ "ทำไมพวกเขาถึงเกลียดเรา"
‎การโจมตีอาคารแฝดเป็นเพียงการยิงเปิดฉาก
‎วันที่คนเห็นพ้องกันว่า ‎เป็นวันแห่งการโจมตีเป้าหมาย
‎ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจแห่งอเมริกา
‎ปฏิบัติการนี้เป็นฝีมือของ
‎สาวกหรือผู้ติดตามของอุซามะฮ์ บิน ลาดิน
‎คำนิยามที่ดีที่สุดของการก่อการร้าย ‎คือความรุนแรงหรือภัยความรุนแรง
‎ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อให้เกิด ‎ความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในระดับฐานราก
‎พวกผู้ก่อการร้ายมองตัวเอง ‎เป็นนักรบที่สถานการณ์บังคับ
‎ให้ต้องมาป้องกันเหล่าผู้รุกรานนักล่า
‎พวกเขาจึงรู้สึกว่าไม่มีทางเลือก ‎นอกจากต้องใช้ความรุนแรง
‎นั่นคือสิ่งที่บิน ลาดินคิด
‎การก่อการร้ายจะเปลี่ยนกระแสประวัติศาสตร์ได้
‎แต่เส้นทางสู่ 9/11 ‎เริ่มขึ้นก่อนหน้านั้นเป็นทศวรรษ
‎ในเหตุการณ์สำคัญที่สุดของสงครามเย็น
‎นั่นคือการรุกรานอัฟกานิสถาน ‎ของโซเวียตในปี 1979
‎เรื่องมันเริ่มต้นขึ้นตรงนั้น
‎(ปี 2001)
‎(ปี 1979 โซเวียตกรีธาทัพเข้าอัฟกานิสถาน)
‎ผมคิดว่าคนไม่เข้าใจเต็มร้อย
‎ว่านี่คือจุดเปลี่ยนสำคัญในประวัติศาสตร์
‎และไม่มีใครคาดเดาด้วยว่า
‎มันจะเป็นเหตุการณ์สำคัญ
‎ที่จะส่งผลกระทบไม่เพียงแค่กับ ‎ช่วงเวลาที่เหลือของศตวรรษที่ 20
‎แต่ยังจะกำหนดทิศทางของทศวรรษแรกๆ
‎ของศตวรรษที่ 21 ด้วย
‎กองกำลังโซเวียตต่อสู้อย่างดุเดือด ‎กลางท้องถนนในคาบูล
‎เมืองหลวงของอัฟกานิสถานในวันนี้
‎สหภาพโซเวียตได้ส่งรถถัง ‎และเฮลิคอปเตอร์จู่โจม
‎ไปช่วยบดขยี้กลุ่มกบฏมุสลิม
‎ผมคืออดีตเจ้าหน้าที่ซีไอเอ ‎ที่มีส่วนร่วมกับกลุ่มกบฏอัฟกานิสถาน
‎ซึ่งต่อต้านการยึดครองของโซเวียต
‎ในเวลานั้น ชาวอเมริกัน
‎คงต้องตะกุยแผนที่โลกของพวกเขา
‎ถึงจะเจอว่าอัฟกานิสถานอยู่ตรงไหน
‎และทำไมเราถึงต้องสนใจด้วย
‎เราสนใจ อย่างน้อยๆ ก็ที่วอชิงตัน
‎เพราะสหภาพโซเวียต
‎ตัวแปรอีกฝั่งของสมการสงครามเย็น
‎ซึ่ง ณ เวลานั้น ‎มีบทบาทมาหลายทศวรรษ ตั้งแต่ปี 1948
‎ด้วยงบประมาณสิบล้านล้านดอลลาร์หรือมากกว่า
‎ได้เคลื่อนไหวนอกพรมแดนตัวเอง ‎ด้วยวิธีการที่ฉาวโฉ่อย่างยิ่ง
‎ฉะนั้นทางเลือกของ ‎ประธานาธิบดีอเมริกันไม่ว่าคนไหน
‎ของรัฐบาลอเมริกันไม่ว่าชุดไหน
‎ก็คือต้องทำอะไรสักอย่าง เราต้องตอบโต้
‎ผู้นำของสหภาพโซเวียตได้ประกาศอย่างเปิดเผย
‎ว่าคุณธรรมเดียวที่พวกเขายอมรับ ‎คือคุณธรรมที่ส่งเสริมหลักการของพวกเขา
‎ซึ่งก็คือการปฏิวัติโลก
‎โรนัลด์ เรแกนเข้ามา
‎และเขาก็พาผอ.หน่วยซีไอเอคนใหม่เข้ามา
‎นั่นคือบิล เคซีย์
‎บิล เคซีย์เรียกผมไปที่ออฟฟิศเขาและบอกว่า
‎"ผมอยากให้คุณไปอัฟกานิสถาน ‎ผมจะให้คุณปีละพันล้านดอลลาร์"
‎"ผมอยากให้คุณช่วยให้คนพวกนี้ชนะ"
‎"เราไม่อยากสู้กับชาวอัฟกานิสถานจนคนสุดท้าย
‎เราอยากไปคุณไล่คนพวกนี้ออกไป"
‎"ถ้าเกิดพันล้านมันไม่พอ เราจะให้เพิ่ม"
‎แรงกดดันเกิดขึ้นตั้งแต่นาทีนั้น
‎เราถอนตัวไม่ได้อีก
‎เมื่อถึงปี 1985 อาจมีชาวอัฟกานิสถาน ‎ที่ถูกสังหารถึงหนึ่งล้านคน
‎อีก 1.5 ล้านที่บาดเจ็บหรือพิการ
‎อีกล้านต้องลี้ภัยไปยังอิหร่าน
‎อีกสองล้านต้องข้ามพรมแดนไปยังปากีสถาน
‎จากจำนวนประชากร 13 ล้านคนในเวลานั้น
‎หนึ่งในสามได้ถูกสังหาร บาดเจ็บ
‎หรือไม่ก็ต้องลี้ภัย
‎การตัดสินใจเกิดขึ้นแล้ว ‎เราจะลงไปเล่นในเรื่องนี้
‎ฉะนั้นก็ต้องเดินหน้า ทำให้พวกนั้นออกไปซะ
‎สหรัฐอเมริกาได้มอบเงิน ‎หลายพันล้านดอลลาร์ให้กลุ่มมุญาฮิดีน
‎ในช่วงวิกฤต ปี 84 ถึง 86
‎มุญาฮิดีนคือชาวอัฟกานิสถานที่ลุกฮือขึ้นมา
‎ตามคำสอนของอิสลาม
‎เพื่อปลดปล่อยประเทศชาติ ‎จากการยึดครองของโซเวียต
‎ญิฮาดหมายถึงการต่อสู้ของชาวมุสลิม ‎ต่อผู้กดขี่ ต่อเผด็จการ
‎ต่อลัทธิอำนาจนิยมและต่อคนศาสนาอื่น ‎ที่ต้องการมาพิชิตอาณาเขตของมุสลิม
‎เราอดคิดไม่ได้ถึงอุปสรรค
‎ในการส่งอาวุธหนักเป็นหมื่นๆ ตัน
‎กับเงิน และสิ่งอื่นๆ ไปให้แก่ ‎ชาวอัฟกานิสถานในสงครามครั้งนี้
‎ทางฝ่ายอัฟกานิสถาน ‎เรามีหัวหน้ากลุ่มเจ็ดกลุ่มที่ไม่เกี่ยวข้องกัน
‎พวกเขาเป็นตัวแทน ‎จากกลุ่มชาติพันธุ์และชนเผ่าต่างๆ
‎ซึ่งจำแนกออกได้ ‎เป็นพวกสายกลางกับพวกยึดเคร่ง
‎ฝ่ายยึดเคร่งมีสี่คนได้แก่ ‎กัลบุดดิน เฮคมัตยาร์ เจ้าชายทมิฬ
‎เขาโพกหัวด้วยผ้าดำเสมอ ‎และทุกคนในโลกเกลียดเขา
‎ยกเว้นแค่เหล่าผู้บัญชาการของเขาบางคน
‎ชายคนหนึ่งที่ดูจะมีผู้ติดตามเป็นจำนวนมาก
‎เขาชื่อกัลบุดดิน เฮคมัตยาร์
‎อดีตนักศึกษาคณะวิศวกรรม ‎จากมหาวิทยาลัยคาบูลวัย 33 ปี
‎เขาสร้างชื่อเสียงที่อื้อฉาว ‎สมัยเรียนที่มหาวิทยาลัยคาบูล
‎ผมจำได้ว่ามันมีข่าวลือหนาหู
‎ว่าเขาคือผู้เริ่มจุดกระแส
‎การสาดน้ำกรดใส่หน้าผู้หญิง
‎เพราะในเวลานั้นผู้หญิงไม่คลุมหน้า
‎พวกเธอใส่กระโปรงและชุดเดรสไปมหาวิทยาลัย
‎เฮคมัตยาร์ตัดสินประหารชีวิตผม ‎เพราะผมเขียนต่อต้านเขา
‎(กัลบุดดิน เฮคมัตยาร์ ‎อดีตผู้นำกลุ่มมุญาฮิดีน)
‎ช่วงเวลาที่เราไม่มีทางเลือกอื่น ‎นอกไปจากหยิบอาวุธได้มาถึงแล้ว
‎เรากำลังเผชิญหน้าสงคราม ‎เราไม่มีทางเลือกนอกจากหยิบอาวุธ
‎พวกโซเวียตต้องการอัฟกานิสถาน
‎เพื่อเปลี่ยนให้เป็นหนึ่งในรัฐบริวาร
‎นี่คือประกาศิตของพวกนั้น
‎นี่คือจุดเริ่มต้นที่ผมเริ่มต่อสู้เพื่อช่วยเหลือประเทศ
‎มันเป็นหน้าที่ทางศาสนาของผม
‎แรงผลักดันของผมคือศรัทธาและการปกป้องมัน
‎กองทัพโซเวียตมาถึง
‎มีคนคิดว่าการมีอยู่ ‎ของกองทัพโซเวียตในอัฟกานิสถาน
‎เป็นภัยต่ออิสรภาพ ‎และอำนาจอธิปไตยของพวกเขา
‎โลกทั้งใบรู้สึกมีอันตราย ‎รัฐศาสนาทั้งหลายรู้สึกมีอันตราย
‎อิหร่าน ปากีสถาน ‎และประเทศรอบอ่าวเปอร์เซียรู้สึกมีอันตราย
‎ยุโรป อเมริกาและโลกตะวันตกเองก็ด้วย
‎พวกเขาไม่คิดว่าคนอัฟกานิสถานจะต้านมันได้
‎แต่มันตรงกันข้ามกับที่พวกเขาคาด ‎การต่อต้านเริ่มต้นขึ้นที่นี่
‎คุณไม่ได้ไปสัมภาษณ์คนพวกนี้
‎เพื่อที่สักคนหนึ่งอาจแต่งงานกับน้องสาวคุณ
‎พวกเขาจะทำในสิ่งที่ต้องทำ
‎คุณต้องทำงานผ่านระบบนั้น
‎จากนั้นสินค้าจะหลั่งไหลไปสู่เหล่าผู้บัญชาการ
‎ซึ่งมีบทบาทในการต่อสู้จริงๆ ‎หนึ่งในนั้นคืออาหมัด ชาห์ มาซูด
‎ผมให้เขาเดือนละ 250,000 ดอลลาร์
‎(การาจี ปากีสถาน)
‎ในไม่ช้า สินค้าเหล่านี้จะเข้าไปที่ท่าเรือการาจี
‎และถูกเคลื่อนย้ายผ่านระบบเข้าอัฟกานิสถาน
‎สิ่งที่ฝ่ายอเมริกาทุ่มให้ ‎ขยับจากอาวุธรุ่นเมื่อ 100 ปีก่อน
‎ไปเป็นไรเฟิลเอ็นฟิลด์
‎กระทั่งถึงจุดที่เรามอบเอเค 47 เป็นลังๆ
‎ปืนครก 82 มม. 107 มม. และ 122 มม.
‎ขีปนาวุธชนิดทิ้งตัวซึ่งทุกคนชอบกันมาก
‎และปืนไร้แรงสะท้อนให้พวกเขา
‎(ปี 1988 ยุวชนอาหรับสู้เคียงบ่าเคียงไหล่)
‎ผมจำได้ดีเลยในปี 88
‎ผมข้ามพรมแดนเข้าอัฟกานิสถานช่วงสั้นๆ
‎เพื่อเดินทางไปกับพวกผู้สื่อข่าวต่างชาติ
‎และผมก็เห็นนักรบเดินแถว ‎ออกมาจากอัฟกานิสถาน
‎มุ่งหน้าสู่ปากีสถาน
‎พวกเขาบอกว่าจะไปพักผ่อนและพักฟื้นร่างกาย
‎และผมจำได้ดีว่าผมตกใจมาก
‎ที่เห็นว่าพวกเขาส่วนใหญ่เป็นชาวอาหรับ ‎ชาวอินโดนีเซียและชาวฟิลิปปินส์
‎มีคนจากทั่วทุกสารทิศ
‎เมื่อถึงจุดหนึ่ง
‎กลุ่วยุวชนอาหรับก็เข้าร่วมกับญิฮาด
‎จำนวนพวกเขามีไม่มาก
‎เป็นคนหนุ่มที่มีจำนวนจำกัด
‎ประเทศบ้านเกิดของพวกเขาไม่ใส่ใจเรื่องนี้
‎ฝ่ายตะวันตกไม่ว่าอะไร ‎ถ้าพวกเขาจะมาร่วมในสงคราม
‎จำนวนพวกเขามีน้อยมากๆ
‎พวกเขามีหน้าด่านอยู่หนึ่งหรือสองแห่ง
‎พวกเขาเรียกตัวเองว่าอัลกออิดะฮ์
‎อุซามะฮ์ บิน ลาดิน ‎มาจากครอบครัวบิน ลาดินที่หัวสมัยใหม่
‎ซึ่งเป็นครอบครัวนักธุรกิจ ‎และผู้รับเหมารายใหญ่ของซาอุดีอาระเบีย
‎แต่เขาปรารถนาที่จะทำอะไรสักอย่าง ‎เพื่ออิสลามและเพื่อก่อสงครามญิฮาด
‎และเขาก็มาที่เปศวาร์ ‎พร้อมอุปกรณ์ก่อสร้างมากมาย
‎ซึ่งครอบครัวเขาเป็นเจ้าของ ‎และเขาก็ช่วยมุญาฮิดีนสร้างอุโมงค์
‎คลังเก็บอาวุธและอะไรพวกนั้น
‎เขากลายเป็นที่เคารพอย่างรวดเร็ว ‎และเขาก็ได้รับการสนับสนุน
‎จากพวกที่สนับสนุนชาวอัฟกานิสถาน ‎ที่รบกับพวกโซเวียต
‎อุซามะฮ์ บิน ลาดินอยู่ในอัฟกานิสถาน
‎เขาตั้งกลุ่มอะไรสักอย่างที่น่าจะเป็นอัลกออิดะฮ์
‎ซึ่งประกอบขึ้นจากคนของเขา
‎ทั้งซีไอเอและฝ่ายอื่นๆ ‎ไม่เคยมองพวกเขาเป็นปัญหาใหญ่
‎ในช่วงปี 1980 ‎เรามัวแต่ติดพันอยู่กับสงครามเย็น
‎และภัยรุกรานจากสหภาพโซเวียต
‎(มัดเราะซะฮ์ ‎ใกล้พรมแดนอัฟกานิสถานและปากีสถาน)
‎แต่ที่หลังฉาก ผมคิดว่า
‎พวกเขามองไม่เห็นความสำคัญและไม่ได้เข้าใจ
‎ว่าสิ่งที่กำลังเกิด ‎มันคือการรวมการเมืองเข้ากับศาสนา
‎ในมัสยิดทั่วแถบชนบท ‎เหล่าครูบาเรียกร้องให้ผู้คนลุกขึ้นมาต่อสู้
‎และบอกว่าญิฮาดคือพันธะที่พวกเขาต้องปฏิบัติ
‎เราไม่ได้เล็งเห็นว่า ‎เรื่องนี้ได้เรียกร้องให้ชาวมุสลิม
‎จากทั่วทุกมุมโลกมาร่วมรบในอัฟกานิสถาน
‎และการสนับสนุนการเงิน ‎ให้กับมุญาฮิดีน ให้กลุ่มนักรบศักดิ์สิทธิ์
‎กำลังเปลี่ยนธรรมชาติของการก่อการร้าย
‎ในเวลานั้น ฝ่ายอัฟกานิสถาน ‎พยายามวิ่งเต้นเพื่อให้ได้ขีปนาวุธสติงเจอร์
‎นักการเมืองอเมริกัน ‎และเจ้าหน้าที่ซีไอเอหลายคนก็ด้วย
‎แล้วในที่สุด ประธานาธิบดีเรแกนก็ตกลง
‎จะมอบขีปนาวุธสติงเจอร์จำนวนหนึ่งให้พวกเขา
‎มันเป็นขีปนาวุธล้ำสมัย ‎สำหรับยิงเครื่องบินโซเวียต
‎พวกเขาถูกฝึกให้ยิงเครื่องบินพวกนี้
‎ตอนที่มันกำลังลงจอดที่สนามบินโซเวียต
‎ผมเอาสติงเจอร์เข้าไป
‎แล้วในเดือนกันยายน เราก็ส่งทีมแรกของเราไป
‎ทีมนักล่าพิฆาตของเราไปที่นอกเมืองจะลาลาบาด
‎เพื่อรอเครื่องเดลต้า เอ็มไอ 24 ของโซเวียต
‎ซึ่งบินจากคาบูลมายังจะลาลาบาด
‎คนของเราโผล่พรวดออกไป และ…
‎มือยิงลั่นไก จรวดพุ่งโด่งไป ‎เหมือนซุ้มโค้งพาดผ่านท้องฟ้า
‎ทิ้งรอยทางสีขาวเอาไว้ข้างหลัง
‎แล้วก็สอยเฮลิคอปเตอร์ลำแรก จากนั้นก็…
‎หลังจากนั้น ขวัญกำลังใจ ‎ของฝ่ายต่อต้านชาวอัฟกานิสถาน
‎ก็ถึงจุดที่พวกเขาพร้อมทำมรณสักขี ‎มากกว่าอดทนรอ
‎แบบว่า "จะรอทำซากอะไร ‎เราออกไปก่อกวนพวกมันดีกว่า"
‎มันได้ผล
‎ตั้งแต่เราเอาสติงเจอร์เข้าไป ‎พวกโซเวียตก็ไม่เคยมีวันที่ดีอีกเลย
‎จนกระทั่งถอยทัพ
‎นั่นแหละ สงครามมันเปลี่ยนไป
‎หลังจากสู้รบมาเก้าปี ทหารโซเวียตชุดสุดท้าย ‎ก็ได้ออกไปจากอัฟกานิสถานแล้ว
‎เก้าปีแห่งการยึดครองและความตาย
‎ชาวโซเวียตอย่างน้อย 15,000 คนถูกสังหาร
‎รวมถึงกลุ่มกบฏและพลเรือน ‎ชาวอัฟกานิสถานอีกหลายหมื่น
‎บนรถถัง เหล่าทหารโบกมือและยิ้มและตะโกน
‎พวกเขากำลังจากไปและพวกเขาก็โล่งใจ
‎เช้าวันนั้นผมเข้าไป ‎เพื่อที่จะอยู่บนแผ่นดินอัฟกานิสถาน
‎ในตอนที่พวกโซเวียตถอนกำลัง
‎ถึงจะเป็นแค่สัญลักษณ์ แต่ผมก็ไปที่นั่น
‎พวกเขาออกมา ผมกลับเข้าไป คืนนั้นผมปิดไฟ
‎มันเป็นสารถึงพวกเคจีบี ‎ที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร
‎"เกมจบแล้ว พวกแกแพ้"
‎มันกลายเป็นความเข้าใจที่โลกมุสลิมมีร่วมกัน
‎ว่ากองทัพมุสลิมที่นำโดยมุญาฮิดีนผู้กล้า
‎ได้เอาชนะกองทัพโซเวียต
‎(มิตรภาพอัฟกานิสถานกับโซเวียตจงเจริญ)
‎น้ำตาผมไหล
‎ขนาดตอนละหมาด ผมยังร้องไห้
‎ผมร้องไห้อยู่สองวัน
‎มันเหมือนผมได้ทำให้ฝันที่ใหญ่ที่สุด ‎เป็นจริงโดยคาดไม่ถึง
‎และก่อนเวลาที่มันควรจะเป็นจริง
‎ผมได้ทำให้ฝันที่ใหญ่ที่สุดเป็นจริง
‎ทหารของฝ่ายผู้ยึดครองคนสุดท้าย ‎ออกไปจากประเทศของเรา
‎ผมไม่นึกว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนั้น
‎ผมแน่ใจ ผมเชื่อว่าพวกโซเวียต ‎จะต้องพ่ายแพ้ในประเทศของเรา
‎แต่มันจะไม่เร็วขนาดนั้น
‎นั่นคือที่ผมรู้สึก
‎เฮคมัตยาร์เชื่อว่าไม่ช้าก็เร็วผมจะฆ่าเขา
‎ครั้งสุดท้ายที่ผมได้พบกับกัลบุดดิน เฮคมัตยาร์
‎เขาบอกว่า "คุณมาฆ่าผมสินะ"
‎และผมบอกว่า
‎"เปล่า วิศวกร วันนี้ผมไม่ได้จะมาฆ่าคุณ"
‎จำได้ไหมว่าสถานการณ์ในอเมริกา ‎ช่วงต้นยุค 90 เป็นยังไง
‎พวกเราฉลองชัยชนะ
‎ประธานาธิบดีบุช ประธานาธิบดีบุชคนที่หนึ่ง
‎ได้เปิดฉากสิ่งที่จะกลายเป็นระเบียบโลกใหม่
‎ซึ่งจะเผยแพร่ประชาธิปไตย
‎และความงดงามของรัฐเสรีนิยมตะวันตก
‎รวมถึงทุนนิยมออกไปทั่วโลก
‎เราจึงไม่ได้ใส่ใจ
‎เราเอาแต่มองโลกผ่านสายตาของเราเท่านั้น
‎โลกที่เป็นประชาธิปไตยและเป็นวัตถุนิยม
‎เราไม่ได้เข้าใจและตระหนักรู้ ‎ถึงพลังอำนาจของศาสนา
‎เราจึงไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้น ‎ในอัฟกานิสถานไม่ใช่การปิดฉาก
‎แต่เป็นการเปิดฉากเรื่องที่ร้ายแรง ‎และมีผลสืบเนื่องที่สำคัญมากกว่า
‎โดยเฉพาะหลังจากที่ซัดดัม ฮุสเซนรุกรานคูเวต
‎อิรักบุกคูเวตเมื่อเช้านี้
‎เป็นการบุกที่ดำเนินการอย่างดี ‎จนทำให้ทั้งโลกต้องประหลาดใจ
‎การโจมตีเกิดขึ้นในไม่กี่ชั่วโมง
‎หลังอิรักยุติการเจรจาข้อพิพาทกับคูเวต ‎เรื่องสิทธิ์เหนือบ่อน้ำมัน
‎สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร ‎รวมถึงประเทศอื่นๆ
‎ตอบโต้ซัดดัม ฮุสเซน ‎และการรุกรานคูเวตของอิรักทันที
‎ด้วยการส่งเรือรบและกองกำลังภาคพื้น ‎มาปกป้องซาอุดีอาระเบีย
‎และคุ้มครองคาบสมุทรอาหรับที่เหลือ
‎จากความพยายามจะขยายอำนาจเข้าควบคุม
‎แหล่งน้ำมันโลกของอิรัก
‎ตอนที่ผมมาที่เอฟบีไอ
‎ผมกำลังศึกษาเรื่องกลุ่มก่อการร้ายอยู่
‎ผมสนใจกลุ่มอย่างฮะมาส กลุ่มอย่างฮิซบุลลอฮ์
‎กลุ่มพิช ญิฮาดอิสลามปาเลสไตน์
‎และชายเพี้ยนๆ คนนี้ที่มักให้สัมภาษณ์กับสื่อต่างๆ
‎แผนของคุณในอนาคตเป็นยังไง
‎คุณจะได้เห็นและได้ฟังมันจากในสื่อ
‎หากอัลลอฮ์ทรงโปรด
‎เขาเป็นใคร เขาตั้งใจจะทำอะไร
‎เมื่อคุณคุยกับคนในรัฐบาลสหรัฐ ณ เวลานั้น
‎คนส่วนใหญ่จะบอกคุณว่าเขาเป็นนายทุนสนับสนุน
‎เขาให้การสนับสนุนทางการเงิน ‎แก่หลักการอิสลามทั่วโลก
‎แต่เขามีบางอย่างที่ชั่วร้ายกว่านั้น
‎อุซามะฮ์ บิน ลาดินประสบปัญหาอย่างมาก ‎ในการอธิบายให้ผู้ติดตามของเขาเข้าใจ
‎ว่าทำไมการต่อสู้กับสหรัฐอเมริกา ‎ถึงมีความชอบธรรมทางศาสนา
‎เพราะถึงยังไง อเมริกาก็ช่วยเหลือมุญาฮิดีน
‎ช่วยชาวอัฟกานิสถาน ‎ในการพิชิตคอมมิวนิสต์โซเวียต
‎เมื่อซัดดัม ฮุสเซนรุกรานคูเวต
‎มันเป็นเหมือนสิ่งกระตุ้นเตือน ‎คนอย่างอุซามะฮ์ บิน ลาดิน
‎พวกเขาพูดว่า "ดูสิ เราบอกแล้ว"
‎"สหรัฐอเมริกาอยากรุกรานแผ่นดินมุสลิม
‎พวกเขาอยากรุกรานดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองแห่ง
‎เพื่อขโมยน้ำมัน ‎และขโมยความมั่งคั่งของชาวมุสลิม"
‎เรื่องนี้ตอกย้ำความคิดของอุซามะฮ์ บิน ลาดิน
‎ว่าอเมริกาก็ไม่ได้ต่างอะไรกับสหภาพโซเวียต
‎และด้วยการทำทีเป็นปกป้องซาอุดีอาระเบีย
‎อเมริกาตั้งใจจะเอาชนะชาวมุสลิม
‎และยึดครองทรัพยากรธรรมชาติ ‎ที่ทรงคุณค่าที่สุดของชาวมุสลิม
‎นั่นคือแหล่งน้ำมันและแก๊สธรรมชาติ ‎ในภูมิภาคนั้นของโลก
‎เขาสร้างภาพให้ตัวเองดูเหมือนชายผู้โดดเดี่ยว
‎คนที่อุทิศตนให้ศาสนาอย่างลึกซึ้ง
‎คนที่ยืนหยัดต่อสู้กับกระแสการกลืนกลายวัฒนธรรม
‎ด้วยอิทธิพลและการครอบงำของตะวันตก ‎คนที่ประกาศว่า "พอได้แล้ว"
‎"เรามีความเชื่อของเรา มีวิถีชีวิตของเรา
‎เราจะปฏิเสธสิ่งนั้น สิ่งที่คุณยัดเยียดให้กับเรา"
‎"ดังนั้นเราจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต่อสู้กลับ"
‎เขาประกาศทำญิฮาดกับสหรัฐอเมริกา
‎เขาคิดว่านี่คือโอกาสที่เขาจะปลุกโลกมุสลิม
‎และพวกเขาต้องเริ่มคิด
‎เรื่องการพิชิตมหาอำนาจอีกฝั่งที่เหลืออยู่
‎(ปี 1991)
‎(ปี 1993 การวางระเบิดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์)
‎(วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ปี 1993)
‎เมื่อเวลาประมาณเที่ยง 15 นาที
‎เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ที่ตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎ซึ่งส่งผลให้หลายชั้นถล่ม
‎ที่ลานจอดรถใต้ดินอาคารหนึ่ง
‎ผู้คนนับร้อยกรูกันออกมาจากบันได
‎นี่คือตอนจบที่น่ายินดีของการลงบันได ‎ซึ่งเต็มไปด้วยควันไฟเป็นเวลาสองชั่วโมง
‎พวกเขาโซเซและไอ
‎ตอนนี้เรารู้แล้วว่ามีผู้เสียชีวิตห้าราย ‎และมีผู้บาดเจ็บกว่า 200 รายจากแรงระเบิด
‎ซึ่งสั่นสะเทือนอาคาร ‎ที่สูงเป็นอันดับสองของประเทศ
‎การระเบิดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ครั้งแรก ‎ไม่ใช่ฝีมือของกลุ่มอัลกออิดะฮ์
‎ถึงอัลกออิดะฮ์จะก่อตั้งขึ้นก่อนหน้านั้นห้าปี
‎แต่มันก็ใช่ว่าจะไม่เกี่ยวข้องโดยสิ้นเชิง
‎ในแง่การลงมือ อัลกออิดะฮ์ไม่เกี่ยวข้อง
‎ตอนนั้นอัลกออิดะฮ์ยังอยู่ในระหว่างวางแผนการ
‎ปฏิบัติการนี้เป็นฝีมือของผู้ช่วยและผู้ติดตาม
‎ของชีคตาบอด อับเดล ราห์มัน
‎คนที่บิน ลาดินนับถือเป็นผู้ชี้นำทางจิตวิญญาณ
‎โอมาร์ อับเดล ราห์มัน
‎เขาสามารถหนีจากอียิปต์มาอเมริกาได้
‎เพราะคนในรัฐบาลอเมริกา ‎เชื่อว่าคนคนนี้อยู่ฝ่ายเรา
‎ชายคนนี้ต่อสู้กับโซเวียต ช่วยปราบพวกโซเวียต
‎ฉะนั้นเขาไม่มีทางมีข้อบาดหมางกับอเมริกาแน่
‎พวกเขาคิดผิด
‎เรารู้ว่าแรมซี อาเหม็ด ยูเซฟ
‎จอมบงการเบื้องหลังการวางระเบิด ‎ตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎ตั้งใจจะทำให้อาคารหนึ่งล้มใส่อีกอาคารหนึ่ง
‎ด้วยหวังจะสังหารคน 60,000 ชีวิต
‎เมื่อเทียบกับแผนการของผู้ก่อการร้ายที่ผ่านมา
‎แผนของเขาขนาดใหญ่กว่ามาก
‎แผนของลุงเขาก็ด้วย คาลิด ชีค โมฮัมเหม็ด
‎(คาลิด ชีค โมฮัมเหม็ด)
‎ตั้งแต่แรกเริ่ม
‎คาลิด ชีค โมฮัมเหม็ด ‎ก็อยากถล่มตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์อยู่แล้ว
‎ตอนที่แรมซี ยูเซฟ ญาติของเขาถูกจับ
‎พวกนั้นเอาตัวเขาขึ้นเฮลิคอปเตอร์ ‎เพื่อพามาขังที่นิวยอร์ก
‎พวกนั้นพาเขาไปดูเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎และบอกว่า "เห็นไหม มันยังตั้งอยู่"
‎และเขาก็บอกว่า "ถ้าฉันมีเงิน มันก็ล้มไปแล้ว"
‎ผมคิดว่าสิ่งที่เน้นย้ำความร้ายแรง ‎ของการโจมตีเวิลด์เทรดในปี 1993
‎คือข้อเท็จจริงที่ว่ามันไม่ใช่ ‎ปรากฏการณ์ครั้งเดียวโดดๆ
‎เพราะในเดือนมิถุนายน ปี 1993 ‎แผนการครั้งใหม่ก็ถูกเปิดโปง
‎ผมสังกัดหน่วยพิเศษเอ็นซีไอเอส ‎มาเกือบทั้งชีวิตการทำงาน
‎ผมไต่เต้าขึ้นมาจนถึงระดับรองผู้ช่วยผู้อำนวยการ
‎และในตำแหน่งนั้น หน้าที่หลักของผม
‎คือการแจ้งเตือนภัยคุกคามแก่เหล่านาวิกโยธิน
‎กลุ่มก่อการร้ายที่ผมสืบอยู่ในตอนนั้น
‎ตั้งใจจะลอบสังหารฮุสนี มูบารัก ‎ประธานาธิบดีอียิปต์
‎และระเบิดอุโมงค์ลินคอล์น ‎กับอุโมงค์ฮอลแลนด์โดยวางระเบิดไว้ในนั้น
‎พวกเขาตั้งใจจะยิงรปภ.ของอาคารรัฐบาล
‎ที่ 26 เฟเดอรัลพลาซ่า
‎แล้วขับรถบรรทุกขนระเบิดเข้าไปข้างใต้ ‎เพื่อระเบิดอาคารรัฐบาลหลังนั้นทิ้ง
‎และพวกเขาก็กำลังมองหา ‎สถานที่สำคัญอื่นในนิวยอร์กเพื่อเล่นงานเรา
‎เช้าวันนี้ สมาชิกกองกำลังผสมเฉพาะกิจ ‎ต่อต้านการก่อการร้ายได้ยึดหลักฐาน
‎และจับกุมคนแปดคนที่นิวยอร์กกับนิวเจอร์ซีย์
‎ซึ่งเชื่อว่ามีความเกี่ยวข้องกับ ‎ชีค โอมาร์ อับเดล ราห์มัน
‎พวกเขาบุกจับกุมกลุ่มนั้นในนาทีสุดท้าย
‎คลิปจากกล้องวงจรปิด ‎ที่ถูกนำมาใช้เป็นหลักฐานในชั้นศาล
‎มีภาพชายคนหนึ่งละหมาด
‎และที่ข้างๆ เขา ชายอีกคนก็กำลังผสมระเบิด
‎พวกนั้นหยุดพวกเขาได้ในนาทีสุดท้าย
‎(เตือนภัยระดับสูง ‎ชีคหมายตาสถานที่ในเมือง)
‎เราจับตัวผู้ต้องสงสัยมาดำเนินคดีได้สิบคน
‎(ปี 1993)
‎เอฟบีไอและหน่วยอื่นๆ ในฝ่ายข่าวกรอง
‎เริ่มให้ความสนใจภัยญิฮาด
‎และอุซามะฮ์ บิน ลาดิน ‎ซึ่งตอนนั้นตั้งฐานที่มั่นอยู่ในซูดาน
‎เขาประกาศญิฮาดและประกาศสงคราม ‎กับสหรัฐอเมริกาอย่างเปิดเผย
‎ฝ่ายซูดานมาหาฝ่ายอเมริกา ‎และถามว่า "จะเอาตัวเขาไหม"
‎และเราก็บอกว่า "มูลเหตุไม่พอ ‎เรายังทำอะไรไม่ได้ เรายังไม่ต้องการตัวเขา"
‎ฝ่ายซูดานเลยมาใหม่และถามว่า ‎"ถ้าเกิดหมอนี่ไปอัฟกานิสถานล่ะ"
‎ฝ่ายซาอุดีอาระเบียและอเมริกาจึงตอบว่า
‎"เป็นความคิดที่วิเศษไปเลย"
‎"ที่นั่นไกลมาก ‎อยู่ที่นั่นเขาจะสร้างปัญหาอะไรได้"
‎หลังจากเราออกจากอัฟกานิสถานในปี 1989
‎ฝักฝ่ายต่างๆ ที่เราติดต่อด้วย
‎ทั้งเจ็ดกลุ่มก็เริ่มแสวงหาตำแหน่งทางการเมือง
‎พูดง่ายๆ เราเดินจากมา
‎เรื่องการดูแลจัดการหลังจากได้รับชัยชนะ
‎มันน่าจะไม่ได้อยู่ในหัวของพวกเราเลย
‎และที่นั่นก็กลายเป็นรัฐล้มเหลว
‎เราได้เห็นการถอนกำลังของโซเวียตในปี 89
‎แต่เมื่อไม่มีการจัดสรร ‎ดุลยภาพทางการเมืองในอัฟกานิสถาน
‎มันจึงนำไปสู่สงครามกลางเมืองทันที
‎สงครามกลางเมืองทำให้คาบูลพังพินาศ
‎ตอนที่เขาไปถึงอัฟกานิสถาน
‎มันมีกลุ่มใหม่ในอัฟกานิสถาน ‎ที่เป็นฝ่ายชนะสงคราม
‎และเข้าแทนที่พวกโซเวียตที่ออกไป ‎ท่ามกลางเหล่ามุญาฮิดีน
‎และพวกขุนศึกทั้งหลาย
‎กลุ่มที่ว่าเรียกว่าตอลิบาน
‎พวกเขาปรากฏตัวขึ้น ‎ในฐานะกองกำลังซึ่งทำประโยชน์
‎ทำความดี และนำสันติมาสู่อัฟกานิสถาน
‎ซึ่งในแรกเริ่มนั้น พวกเขาทำจริงๆ
‎เพราะตอนที่พวกเขามาถึงกันดาฮาร์ ‎พวกเขาขับไล่พวกขุนศึกใจแคบออกไป
‎อัฟกานิสถานในช่วง 1990 มันยากที่จะอธิบาย
‎มันเหมือนเป็นอีกโลกหนึ่ง มันถูกทำลายย่อยยับ
‎ตอลิบานไม่ค่อยยอมให้คนต่างชาติเข้าประเทศ
‎ผมโชคดี ผมมีวีซ่า ‎ผมจึงขับรถเข้าไปที่เมืองหลวง
‎ถนนทุกสายถูกระเบิดเป็นหลุมบ่อ
‎รถหุ้มเกราะของพวกโซเวียต
‎และรถถังล้วนพลิกคว่ำ พัง ขึ้นสนิม ‎เรียงรายอยู่ทั่วทุกที่
‎ทั่วท้องถนนกรุงคาบูล
‎สงครามจบไปเป็นสิบปีแล้ว ‎แต่ไม่มีใครมาเก็บกวาดมัน
‎ผมไปที่โรงแรมของผม หน้าต่างไม่อยู่แล้ว
‎น้ำไม่ไหล ไฟฟ้าไม่มี
‎คุณจะไม่เจอผู้หญิงเลยสักคน
‎ผู้หญิงไม่ได้รับอนุญาตให้ไปไหนมาไหนคนเดียว
‎เว้นแต่ว่าจะมีสามี ‎หรือสมาชิกผู้ชายในครอบครัวไปด้วย
‎บางครั้งคุณก็จะเจอผู้หญิงอยู่บ้าง
‎แต่ถ้าเธอออกมาข้างนอก ‎เธอต้องคลุมบุรเกาะอ์จากหัวจรดเท้า
‎คุณจะไม่ได้เห็นหน้าพวกเธอ
‎และผู้หญิงก็ถูกห้ามไม่ให้ไปโรงเรียน
‎ตอลิบานเป็นพวกที่โหดเหี้ยมและร้ายกาจที่สุดที่นั่น
‎พวกเขาทำให้สงครามกลางเมืองจบลง
‎แต่พวกเขาก็ใช้กฎหมายแบบยุคกลาง
‎ซึ่งป่าเถื่อนเพื่อควบคุมสันติภาพในสังคม
‎คืนแรกของผมที่นั่น
‎มีพวกตอลิบานคนหนึ่งมาเคาะประตูและบอกว่า
‎"เราอยากให้คุณมาดู ‎การตัดแขนขาและประหารในวันพรุ่งนี้"
‎ผมกับนักข่าวอีกสองคน ‎จึงไปยังสนามกีฬากรุงคาบูล
‎พวกเขาพาเราเข้าไปที่กลางสนามฟุตบอล
‎การตัดแขนขาเป็นการอุ่นเครื่อง
‎พวกเขาทำแบบนั้น พวกเขาตัดมือชายคนหนึ่ง
‎ต่อหน้าทุกคน
‎จากนั้นพวกเขาก็เอาตัวชายคนหนึ่งมาประหาร
‎และมันก็เหมือนกับอยู่ในฝันร้ายเลย
‎เขาถูกปิดตาไว้ พวกเขาพาเขามากลางสนาม
‎เขาฆ่าคนตายเพราะทะเลาะกัน ‎เรื่องการใช้ระบบชลประทาน
‎ครอบครัวของผู้ตายก็อยู่ที่นั่น
‎ครอบครัวของเขาก็อยู่ด้วย
‎ครอบครัวของเขาร้องไห้สะอึกสะอื้น ‎และอ้อนวอนขอความเมตตา
‎"ไว้ชีวิตเขาเถอะ"
‎แต่ครอบครัวเหยื่อก็บอกว่า "ไม่ได้ๆ"
‎แล้วพวกตอลิบานก็เอาไรเฟิล ‎ยัดใส่มือน้องชายของเหยื่อ
‎หมอนั่นเดินออกไปกลางสนาม
‎ระหว่างนั้นพวกเขาอ่านอัลกุรอานออกลำโพง
‎และน้องชายก็เอาไรเฟิลยิงชายคนนั้น
‎เขาล้มลง พวกนั้นลากเขาออกไป ‎แล้วมันก็จบลงแค่นั้น
‎ที่นั่นเป็นแบบนั้นแหละครับ
‎รัฐบาลเอมิเรตอิสลามอัฟกานิสถาน ‎ปกครองอัฟกานิสถาน
‎ถ้านับตั้งแต่เริ่มจนจบ ก็เป็นเวลาเกือบเจ็ดปี
‎ช่วงเวลานั้นทิ้งความทรงจำดีๆ ‎ให้กับชาวอัฟกานิสถาน
‎(จะลาลุดดิน ชินวารี ‎อดีตผู้นำกลุ่มตอลิบาน)
‎ส่วนตัวแล้ว ที่ผมจำได้คือเรื่องความปลอดภัย
‎ทั่วทั้งอัฟกานิสถานมีแต่ความปลอดภัย
‎ในเวลานั้นจะไม่มี ‎ชาวอัฟกานิสถานคนไหนที่ฆ่ากันตาย
‎เพียงเพราะความบาดหมางส่วนตัว
‎กลุ่มหัวรุนแรงมุสลิมที่รู้จักกันในชื่อตอลิบาน
‎ไม่เพียงแต่เหยียบย่ำสิทธิสตรี ‎และสั่งห้ามความบันเทิงสมัยใหม่
‎นับตั้งแต่ยึดครองอัฟกานิสถาน ‎แต่พวกเขายังให้ที่พักพิง
‎แก่ผู้ก่อการร้ายที่อันตรายที่สุดในโลกด้วย
‎อุซามะฮ์ บิน ลาดินทำประโยชน์ ‎ให้แก่ผู้นำของพวกเขา มุลลาร์ โอมาร์
‎เขาช่วยให้สถานะของมุลลาร์ โอมาร์มั่นคงขึ้น
‎ทีนี้มุลลาร์ โอมาร์ก็น่าจะขอให้เขารับปาก
‎ว่าจะไม่เปิดฉากโจมตีอเมริกา ‎จากในแผ่นดินอัฟกานิสถาน
‎เพราะใครๆ ต่างก็รู้ว่า ‎อุซามะฮ์จะไม่อยู่เฉยๆ โดยไม่ทำอะไร
‎เมื่อครบรอบแปดปีที่กองทัพสหรัฐ
‎เคลื่อนพลเข้าซาอุดีอาระเบียเป็นครั้งแรก
‎บิน ลาดินก็โจมตีสถานทูตสหรัฐ ‎ในแอฟริกาตะวันออกโดยพร้อมเพรียง
‎(เคนยา) ‎(แทนซาเนีย)
‎(ไนโรบี) ‎(ดาร์ เอส ซาลาม)
‎(ไนโรบี เคนยา)
‎(ดาร์ เอส ซาลาม แทนซาเนีย)
‎การที่พวกเขาโจมตีพร้อมกัน ‎เพิ่มความเสี่ยงที่จะทำให้
‎พวกผู้ก่อการร้ายทั้งหลาย ‎ลงมือมากกว่าหนึ่งที่ในคราวเดียว
‎การก่อการร้ายเหล่านี้เป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ ‎พวกนั้นเป็นอมนุษย์
‎เราจะใช้ทุกวิถีทางที่เราทำได้
‎เพื่อนำตัวผู้ก่อการมาลงโทษ
‎ไม่ว่าจะต้องใช้อะไรหรือใช้เวลาแค่ไหน
‎(วันที่ 22 สิงหาคม ปี 1998)
‎เรารู้ว่าพวกอัลกออิดะฮ์ ‎จะไม่เก็บของกลับบ้านเฉยๆ
‎พวกเขาจะต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง
‎เราได้ข่าวกรองที่บอกว่าพวกนั้นมีแผน
‎จะระเบิดโรงแรมสองสามแห่งในจอร์แดน
‎แล้วพวกเขาก็วางแผนจะลอบสังหาร ‎พระสันตะปาปายอห์น ปอลที่สอง
‎ขณะที่ทรงทำพิธีบัพติศมาที่แม่น้ำจอร์แดน
‎และจะโจมตีผู้แสวงบุญจากอิสราเอล ‎ที่จะข้ามชายแดนทางบกเข้าจอร์แดน
‎มันเป็นแผนการที่ใหญ่มาก ‎แต่เราก็ปราบทั้งกลุ่มได้สำเร็จ
‎ท่านกังวลหรือเปล่าว่าจะมีเหตุก่อการร้ายเกิดขึ้น
‎ก่อนวันที่หนึ่ง
‎(วันที่ 22 ธันวาคม ปี 1999)
‎ตอนนี้เราได้เพิ่มการเฝ้าระวัง ‎และเราก็ทุ่มกำลังเพื่อจัดการเรื่องนี้
‎แต่ผมอยากบอกกับชาวอเมริกันว่า
‎ขอให้ใช้ชีวิตตามปกติและฉลองวันหยุดของท่าน
‎(ปี 2000 เรือสหรัฐถูกโจมตี)
‎เจ้าหน้าที่เพนตากอนบอกกับเอ็นบีซีว่า
‎มีกะลาสีชาวอเมริกันอย่างน้อยสี่นายเสียชีวิต ‎และมีผู้บาดเจ็บมากถึง 30 คน
‎ในเหตุระเบิดพลีชีพเพื่อโจมตี ‎เรือรบยูเอสเอสโคลของสหรัฐ
‎เรือกรรเชียงขนาดเล็ก
‎ซึ่งมีสมาชิกอัลกออิดะฮ์สองคนบนนั้น ‎แล่นมายังกลางลำเรือยูเอสเอสโคล
‎ซึ่งจอดอยู่ที่หลักผูกเรือในเอเดน เยเมน
‎มันพอดีกับว่าตรงกลางลำเรือ
‎เป็นตำแหน่งที่ตั้งของโรงอาหาร
‎ระเบิดขนาดใหญ่สร้างความเสียหายได้อย่างมาก
‎และวันนั้นที่เอเดน เยเมน ‎ก็มีกะลาสี 17 นายเสียชีวิต
‎(ปี 2000)
‎(ปี 2001 ชัยชนะของบุช)
‎ฤดูร้อนปีนั้น ไฟระบบเตือนภัยคุกคามกะพริบสีแดง
‎เราคาดการณ์ไว้ว่า ‎มันจะต้องมีการโจมตีที่ไหนสักแห่ง
‎เราไม่รู้ว่ามันจะมาในรูปแบบไหน ‎หรือมันจะมาจากที่ไหน
‎เราได้รับข้อมูลเยอะมาก
‎ถ้าคุณได้รับข้อมูลมาชุดหนึ่ง
‎มันอาจเป็นความผิดปกติ ‎เป็นเรื่องลวงหรือกุขึ้นมา
‎อาจเป็นบทสนทนาที่บังเอิญมีผู้ได้ยิน
‎และมันอาจจะไม่มีน้ำหนัก
‎แต่ที่เราเจอคือข่าวกรองปริมาณมหาศาล
‎ซึ่งอาจเป็นข้อบ่งชี้และคำเตือน ‎ว่าบางอย่างกำลังเกิดขึ้น
‎จะรัฐบาลไหนๆ ‎ความขัดแย้งในหน่วยงานราชการมีอยู่เสมอ
‎บ่อยครั้งต้นรากของปัญหาก็มีความเป็นมายาวนาน
‎บ่อยครั้งมันก็ไม่ได้ส่งผลแค่ในระดับส่วนตัว
‎การต่อต้านการก่อการร้าย ‎อยู่ในความรับผิดชอบของหลายหน่วยงาน
‎และพวกเขาทำได้ดี
‎แต่พวกเขาไม่รู้สึกถึงความจำเป็น ‎ในการร่วมมือกับหน่วยอื่นๆ
‎คุณต้องลองนึกถึงช่วงปลายยุค 90 ที่อเมริกา
‎พวกเรากำลังติดพัน ‎กับการติดตามทุกความเคลื่อนไหว
‎เกี่ยวกับเรื่องอื้อฉาว ‎ของโมนิกา ลูวินสกีกับประธานาธิบดีคลินตัน
‎นี่คือช่วงเวลาที่รอยร้าว ‎ระหว่างริพับลิกันและเดโมแครต
‎ได้พัฒนาไปในหลายๆ ด้าน
‎เราจึงวุ่นวายอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้นในอเมริกา
‎และหลงลืมข้อขัดแย้งในระดับหน่วยงาน
‎หรือความบาดหมางส่วนตัวระหว่างบุคคลสำคัญ
‎และตลอดเวลา ที่ด้านหลังของพวกเรา ‎ก็มีบิน ลาดินที่กำลังวางแผนการอย่างช้าๆ
‎ระมัดระวังและพิถีพิถัน
‎เพื่อทำปฏิบัติการก่อการร้าย ‎ครั้งที่จะเปลี่ยนโฉมหน้าประวัติศาสตร์
‎(วันที่ 11 กันยายน ปี 2001)
‎(25 นาทีหลังการโจมตีเวิลด์เทรดครั้งแรก)
‎เกิดเรื่องหลายอย่างที่นี่ ‎มันทวีความรุนแรงขึ้นอย่างมาก
‎(เสียงจาก: ‎พนักงานอำนวยการบิน อเมริกันแอร์ไลน์)
‎นี่สายอเมริกัน ผมจิม แม็คโดนัลด์
‎ศูนย์อินเดียนาโปลิส ‎คุณติดต่ออเมริกัน 77 ได้หรือยัง
‎ยัง แต่เราได้รับรายงานที่ไม่แน่ชัดว่า
‎มีเครื่องบินลำที่สองพุ่งชนเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‎คุณรู้ใช่ไหมว่าอเมริกัน 11 ของเราถูกจี้
‎- อเมริกัน 11 เหรอ ‎- ใช่ เราถูกจี้
‎มันเป็นเที่ยวบินจากบอสตันไปแอลเอ
‎และ 77 เป็นเที่ยวบินจากดัลเลสไปแอลเอ
‎(9.18 นาฬิกา)
‎อเมริกัน 77 อยู่ทางตะวันตก ‎ของชาร์ลสตัน เวสต์เวอร์จิเนีย
‎ตอนนี้เราเชื่อว่าเครื่องบินอาจถูกจี้
‎มันกำลังมุ่งหน้าไปวอชิงตัน
‎ฟ็อกซี่ ส่งแลงลีย์ขึ้นไป ‎ให้พวกเขามุ่งหน้าไปยังพื้นที่วอชิงตัน
‎รับทราบ
‎อินดี ศูนย์อินเดียนาโปลิส ‎กำลังติดตามเครื่องบินลำนี้
‎ลำไหน
‎- อเมริกัน 77 ‎- โอเค
‎แต่ที่ระดับสามห้าศูนย์ มันหายไปจากจอเรดาร์
‎พวกเขาคลาดกับมัน หน้าจอว่างเปล่า
‎พวกเขาไม่รู้ว่ามันอยู่ไหนหรือจะเกิดอะไรขึ้น
‎รายงานล่าสุดพบเครื่องบินตามกฎวีเอฟอาร์ ‎หกไมล์ทางตะวันออกเฉียงใต้ของทำเนียบขาว
‎- หกไมล์จากทำเนียบเหรอ ‎- ใช่ ทางตะวันออก
‎บินห่างออกไปเหรอ
‎ใช่ เครื่องบินบินห่างออกไป
‎- ห่างออกไปจากทำเนียบเหรอ ‎- ใช่
‎ใกล้ทำเนียบขาว ‎รีบส่งเครื่องบินรบไปที่นั่น พระเจ้า ฟ็อกซ์
‎(9.36 นาฬิกา)
‎ตอนนั้นพวกเรา ‎ที่ประชุมทีมงานกันอยู่น่าจะมี 16 คน
‎แล้วพอมันเกิดขึ้น
‎ฉันก็ได้ยินเสียงที่ดังที่สุดที่เคยได้ยินมาในชีวิต
‎แล้วทุกอย่างก็มืดสนิท
‎คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์