Gerçek olaylardan esinlenilmiştir.
Belirli kişi ve olaylar
dramatize edilmiş ya da kurgulanmıştır.
Selam.
Hey!
Evet… Nasıl geçti?
Bildiğin gibi.
Gazetecinin teki Midtown'da bir kitap partisi veriyordu.
Nasıl geçmiş olabilir?
-Muhteşem iyi? -Dehşet iyi.
Anthony hızlıca bir uğradı.
Öyle mi? Nasıl görünüyordu?
Çelimsiz.
Niye zahmet ettiyse…
Hayat yaşayanlar içindir.
Bu yaşamak sayılır mı?
Midtown'da bir gazetecinin kitap partisi.
Ben çok eğlendim.
-Öyle mi? -Evet.
Gerçi şu şapkalardan takan sanatçı kadın
beni bir 20 dakika kadar tutsak etti.
Lizzie bir reklamcı.
İyi bir reklamcı diye sanatçı olduğunu sanıyorsun.
Ne… Ne yapıyorsun?
Ne yapıyor gibiyim?
Bu şarkıya bayılıyorum.
Başka neyi seviyorum sence?
Seni seviyorum.
Ben de seni seviyorum.
Sen de gelseydin gece daha eğlenceli olurdu.
Ben varsam her şey daha eğlenceli.
Bu genelde doğru.
Sanırım ilk bu şarkıyla dans etmiştik.
Tanrım, henüz tanışmıyorduk bile.
Ben tanıyordum. Kim olduğunu biliyordum.
-Öyle mi? -Çok gözü pektin.
Hayır, korkağın tekiydim.
Odaya bir girdin mi ortamın havası değişirdi.
Değişirdi derken?
Hayır yani… Ne demek istediğimi biliyorsun.
Bebeğim, bu gece seni çok özledim.
Herkes nerede olduğunu sorup durdu.
Artık bahaneleri takip etmek de zorlaştı.
Açsın, yemekleri soğutmayalım.
Özür dilerim.
Suçluluk hissetmen için öyle demedim.
Sadece seni özledim.
Midtown'da vasat bir kitap partisiydi. Ben…
Pek bir şey kaçırdığımı sanmam, doğru mu?
Beni görmeye o kadar hevesli olsan zaten hiç gitmezdin.
Oysa bu aklının ucundan bile geçmedi. Bana öyle geliyor ki
birlikte vakit geçirirken görülmemiz, birlikte vakit geçirmemizden daha önemli.
Sadece…
Böyle yerlere yalnız gitmeyi sevmiyorum.
İnsanlar ne der diye mi?
Hayır.
Tabii o da var.
Yalnız gittiğimde ne olduğunu biliyorsun.
Hemen boşanıyorlar diye manşet atılıyor.
Nasılsa illa bir hikâye yazacaklar.
-Yani… -Aynen.
Ne yaparsak yapalım suç.
Ben sadece… Galiba aynı şeyden bahsediyoruz.
Bu çatı katının dışında da vakit geçirelim, onu diyorum.
Çılgınca bir fikrim var.
-Tabak almak mı? -Seyahate çıkalım.
-Ne tür bir seyahat? -Ne tür istersen.
Paris, Belize, Tahiti.
-Tahiti mi? -Evet, Tahiti.
Sadece sen ve ben, plajda.
Parti yok, zorunluluk yok, basın yok.
Kıyafet yok.
-Carolyn. -Ciddiyim.
Belki Noel'den sonra.
Noel'den sonra mı? John, ağustostayız.
30 Ağustos. Eylül geldi sayılır.
San Francisco'da Delancey Street Vakfı'nın yemeği var.
Moda Haftası için New York'a dönüş.
Sonra Küba seyahatim var.
Ondan sonra ver elini Vineyard, doğru Red Gate'e.
Sonra dönüş. Terry ve Valerie, Cadılar Bayramı partisi düzenliyor.
Kasımda George'un yıl dönümü yemeği var.
Hyannis'te Şükran Günü.
Kuzenlerle Noel.
Ocaktaki doğum günün.
Arkadaşlarınla olmak istersin sanırım ama evet, gezi iyi olurdu.
Yani diyorsun ki 1998'e kadar bize tatil yok.
Tabii ki hayır.
Haftaya Hyannis var, unuttun mu?
Hay aksi, unutmuşum.
Birçok kişiye göre Cape,
dünyanın en güzel yerlerinden biri.
Evet, farkındayım.
Cape'le bir sorunum yok. Sorun aile yerleşkesinde.
Peki ne o zaman?
Hadi ama.
Hayır, söyle de duyalım.
Çıkar şu baklayı.
Dinlendirici değil. Günün her dakikası hesaplanıyor.
Sabah yatak keyfi yok, sahilde oturmak yok, yürüyüş yok.
Mahremiyet yok, yani hiç seks yok.
Sıcak su hep yetersiz. Onca modern tesisata rağmen,
akılalmaz bir şey.
Yazın en sıcak zamanlarında bile hep buz gibi. Nasıl yani?
Yazılı olmayan kaçık kurallara ne demeli?
Kutu oyunları yasak ama iskambil tam aksine serbest.
Ne farkı var ki?
Kahvaltıda yoğurt mantıklı ama öğle yemeğinde yoğurt ise,
kuzeninden alıntı yapıyorum, "Kilo kontrolü saçmalığı." Ya tabii.
Bir de şu var… Gündüz TV yasak.
Bu bir kural değil.
İyi de… Gündüz gündüz TV ister misin?
Seçim benim olsun.
Güzelim yaz gününü televizyonun önünde geçirmek israf olur.
Yani kural, değil mi?
Bu bir norm.
Bu norm falan değil, inan bana.
Ne zaman dergi okusam herkes yargılayıcı bakışlar atıyor.
Sen söylemeden söyleyeyim, evet, Caroline da sürekli dergi okuyor.
Sen bölmeden ben böleyim, Caroline The New Republic'i okuyor.
Teknik olarak bir dergi ama kitap hissiyatı veriyor.
Vogue bir dergi mesela.
Hem fark etmiyorum sanma, kokteyl içmediğimde
meraklı meraklı yüzüme bakıyorlar.
Şu an Dark ’n’ Stormy’leri resmen önlem niyetine içiyorum.
İçmem şart yoksa hamileyim zannedecekler.
Şaka sanıyorsun ama ciddiyim.
Sanki hep vitrindeymişim ve gözler üzerimdeymiş gibi.
Bedenim âdeta ilişkimizin durumunu yayımlayan
canlı durum raporu gibi.
Hep Sea Breeze içebilirsin.
-Ve istiridyeler. -İstiridyeler mi?
Dört Temmuz haftasında.
ailen üç günde beş kez kumsal partisi yaptı.
Aslında altı.
Gece yarısı bir parti daha yaptık ama seni uyandırmadım.
Kim gece yarısı istiridye ister?
Çok şeytani. Resmen sadistçe.
Tamam, anladım.
-Hyannis fazla aileye özgü olabilir. -Hayır, galiba "sadistçe" dedim.
Ailemizle olmayı seviyorum. Ne yapayım?
John, onlar senin ailen.
Senin de ailen.
-Aile önemlidir. -Bak, sen ve ben bir aileyiz.
Alo!
Ne?
Ne oldu?
Lauren, yavaşla, beni korkutuyorsun.
Neler oluyor?
Tamam, hangi kanal?
Açar mısın?
Seni sonra ararım, tamam mı?
Seni seviyorum. Baybay.
Bu akşam Paris'te trafik kazası geçiren
Prenses Diana'nın durumuyla ilgili son gelişmeler.
Durumu çok ciddi.
Arabada Dodi Al-Fayed de vardı.
Polis memurlarına göre kaza anında şoförle birlikte…
-Aman tanrım! -…hayatını kaybetti.
Prensesin koruması ise yaralı kurtuldu. Şu an için durumunu bilmiyoruz.
-Kaza olduğu sırada… -Aman Tanrım.
…Diana'nın arabasını motosikletli bir grup paparazi izliyordu.
Seine Nehri yolunda
-tünele girerken yaşandı. -Onu gördüm.
-Ne? -Gianni'nin cenazesindeydi.
Tam arkasına oturdum.
Yeni bilgileri almak için Paris'i takip ediyordu.
-Nina, beni duyabiliyor musun? -Evet, duyuyorum.
Dodi Al-Fayed, elbette çok tanınan biri. Aynı zamanda bir milyoner.
Durumu nasıl, bilgi var mı?
Polis raporlarına ve konuşulanlara göre belli ki…
Şu an tek bildiğimiz, şoför ile birlikte hayatını kaybettiği…
…ve koruması da varmış.
Nesi varmış, biliyor musunuz?
-Carolyn. -Şu anda bilmiyoruz.
-Götürüldüğünü biliyoruz… -Carolyn.
Evet.
Bulaşık makinesindeki bardaklar temiz mi?
Ne?
Bulaşık makinesindeki bardaklar temiz mi?
Bilmiyorum.
Buckingham Sarayı bir yorum yapmadı…
Makineyi çalıştırdın mı, bilmiyor musun?
-Ne? -İnsan nasıl bilmez?
-Çalıştırdın mı? -Niye bana soruyorsun?
Bütün gün evdeydin.
Hatırla, makinenin sesini duydun mu?
Evet, bulaşıkları yıkadım.
Paparaziler Prenses Diana'nın birkaç aydır romantik bir ilişki yaşadığı
ünlü milyoner Dodi Al-Fayed'le
fotoğraflarını çekmeye çalışıyordu.
Paris'teyken çok mu kamuoyu ilgisi vardı?
-Çoğu kimse orada olduklarını biliyordu. -Evet.
Magazin ve medyada çarşaf çarşaf…
Paris'te kazanın olduğu bölge için neler söyleyebilirsiniz?
Sanırım tam tünelin giriş rampasında oldu.
Sen Nehri'nin altından giden tünelin giriş rotasında bir yerde.
Bu bölge turistler tarafından iyi bilinir. Çok iyi nüfuslu bir bölge.
Enkazın olduğu yere geri dönelim.
Mercedes sedanın arkasını seçebiliyoruz,
ön tarafı ise tanınmaz bir hâlde.
Anlaşılan çok hızlı bir çarpışma olmuş.
Arabanın ön kısmında iki beyazlık görüyoruz.
İşte onlar hava yastıkları, yani hava yastıklarından kalanlar.
Eline aldığı projelere karşı ilgi uyandırma ve hak eden projelere
fon sağlama konusunda Prenses Diana'dan iyisi…
-Koşmaya gidiyorum. -…yoktur.
-En önemli eseri de… -Ne?
…dünyanın dikkatini korkunç olaylara
-çekmeye çalışmasıydı… -John.
Birazdan dönerim.
Son günlerde ise Diana,
gazete manşetlerini
Dodi Al-Fayed'le olan ilişkisiyle dolduruyordu, özellikle de Britanya'da.
Kırk yaşındaki milyoner dostu ve bir grup arkadaşıyla Akdeniz'de
tekne gezisine katıldığı yazıyor
ve özel hayatı bir kez daha mercek altına alınıyordu.
Özel tatili, İtalyan paparazilerce filme çekildi ve şu an
açık artırmayla en yüksek teklifi verene satılıyor.
Haberlere devam ediyoruz…
Aynen aktarıyorum,
"Prenses Diana yaşamını yitirdi."
…çok trajik bir gelişme. Bu gece Buckingham Sarayı'ndan teyit edildi.
Dünya, Prenses Diana'yı 36 yaşında kaybetti.
Resmî ölüm sebebi, ağır travma ve kafa yaralanması kaynaklı
-kalp durması olarak belirlendi. -Öldü.
Doktorlar bu yaraların hızlı çarpışma sonucu oluştuğunu belirtti.
Yeni izlemeye başladıysanız gündemimiz…
-Onu öldürdüler. -…Prenses Diana'nın trajik kazası…
Her şeyi doğru yaptı, her fotoğrafa poz verdi,
istedikleri her şeyi verdi. Onlarsa…
Arkadaşı Dodi Al-Fayed…
-…yine de öldürdüler. -…Mercedes'in dışında ölü bulundu.
-Yakın konumdaki hastanenin cerrahları… -Çok üzücü.
-Canavarca. -…bu savaşı kaybettiler.
Britanya Fransa büyükelçisi…
Hani prensesleriydi? Ona av gibi davrandılar.
…nabzı düşmeye başlamış, oldukça acele tedavi uygulanmış.
-Polislere göre… -Yüzümü temizlemeliyim.
…paparazi fotoğrafçıları son sürat prensesin arabasının peşindeydi.
Yedi erkek tutuklandı.
Film rulolarının hepsine el konuldu.
Dünya yavaş yavaş haberleri öğreniyor…
Bence bu acayip rahatsız edici. Düşünsene şu an dünyanın diğer ucunda
biri çocuklarını daha yeni uyandırıyor. Birazdan televizyondan
annelerinin öldüğünü öğrenecekler.
…bu akşam erken saatlerde First Lady'yle birlikte
Buckingham Sarayı'na taziyelerini ilettiler.
Kraliyet ailesinin İskoçya, Balmoral'da olduğuna dair haberler var…
Özür dilerim. Seni üzmek istemedim.
Zavallı çocuklar.
En azından birbirlerine sahipler.
Sen ve Caroline gibi.
-Ben ve Caroline gibi mi? -Evet.
Bunun bizim yaşadıklarımızla alakası yok.
O bir prenses. Monarşinin bir parçası.
Babam öldüğünde üç yaşındaydım. Buradan 60 blok ötede büyüdüm.
Okula bisikletle giderdim. Gece gündüz.
Tamam.
Öyle olmadığını söylüyorsun.
Peki nasıldı?
-Bunu konuşmak istemiyorum. -John.
Varsayımlarla kendi çocukluğumu
bana anlatmaya çalışıyorsun.
Hayatımda bunu yapan fazlasıyla insan var,
bir de karımdan duymam gerekmesin.
John.
Sadece anlamaya çalışıyorum.
Bu seni korkutmuyor mu?
John.
Pekâlâ.
Neden korkuyorum, aklımdan ne geçiyor, bilmek ister misin?
Koşu boyunca ne düşünüyordum sence?
Bir daha asla evden çıkmayacağını.
Bizim başımızdakilerle ona olanlar arasında
bir benzerlik görüyor muyum?
Tabii ki görüyorum. Bunu dile getirebilir miyim?
Hayır, hayatını yaşamana engel olacak bir şey daha eklenecek, o kadar.
Bunu neden izleyemiyorum, biliyor musun?
Çünkü izlersem kendimi durduramam, tamam mı?
Çocukluğumu mu duymak istiyorsun?
Babamın öldüğünü hiç hatırlamıyorum.
En net hatırladığım şey, annemin resmen transa girmesi
ve o karanlık bir odaya kapanmış, tek başına ağlarken
Caroline ve benim dadımızla geçirdiğimiz saatler.
Niye diyordum… Benimle niye oynamıyor?
Ölüşünü izlediğim annemdi, babam değil.
İki kez ölüşünü izledim.
Şimdi de senin kayıp gidişini izliyormuşum gibi.
Karanlığı seçiyorsun.
Öylece izliyorum. Yine terk ediliyormuş gibi hissediyorum.
Seni kaybedemem. Kaybedemeyeceğim tek kişi sensin.
Anlıyor musun?
Hayatımda çok insan kaybettim ve seni kaybedemem.
Yapamam. Seni kaybedemem.
-John. -Yapamam.
Seni kaybedemem Carolyn.
Nefes al.
Ben hiçbir yere gitmiyorum.
Nefes al.
BİR YIL SONRA…
Kendine zarar vereceksin.
-Yardım istemediğine emin misin? -Hayır, iyiyim.
Tanrım, amma çok şarap içmişiz.
Selam Jason. Ben John.
Yemeğim bitti. Sadece evdeyim.
İstediğin zaman ara.
Uçuş eğitmenini niye arıyorsun?
Neden bahsediyorsun? Hep konuşuyoruz zaten.
Uçuş lisansı için 40 saat daha uçmam gerekiyor.
O çim biçme makinesi kılıklı saçma şeyle daha yeni kaza yaptın.
Biraz daha zamana ihtiyacın olduğu ortada.
Ona Buckeye deniyor. Tamamen farklı bir makine.
Buckeye uçak falan sayılmaz.
Caroline'a uçmayı bırakacağına söz vermedin mi?
Caroline'ın isteklerini ne zamandır böyle önemsiyorsun?
Ne yapıyorsun?
-Sigaramı istiyorum. -Hayır, otur. Ben getiririm.
Merdivenlerde sendelersin falan.
Yukarıda değiller. Odamdalar.
Şimdi çıkarsak Pravda'daki Vanity Fair partisini
ucu ucuna yakalayabiliriz.
John… Bileğine baskı yapmaman gerekiyor.
Parti yok, merdiven yok, uçuş dersi yok.
Taksiye bineriz. Orada da otururum.
-Hay aksi. -Ben yorgunum
ama sen istiyorsan gitmelisin.
Yorgun mu? Saat 11.00 bile olmadı.
Mumla oynamayı bırakır mısın?
Bir dakika, kavga mı ediyoruz?
Hayır, bir şey yok.
Ne? Gene ne var?
Tamam, burada oturup sana yalvarmamı istiyorsan yalvarırım
ya da filmi ileri sararız ve sen bana
nerede çuvalladığımı anlatabilirsin.
Petra için çalışmamı söyledin.
-Ne zaman? -Otuz dakika önce,
ısrarla istediğin bu yemekte.
Petra, az maaşa razı, sıfırdan bir iş kuracak
tecrübeli birini bulmanın zorluğundan yakınıyordu.
Sen de birden bana bağırmaya başladın…
-Bağırmadım. -Evet John, resmen bağırıyordun.
Biliyorum çünkü masanın diğer ucundaydın.
Sadece moda deneyimi var, paraya ise
-ihtiyacı yok, dedim. -Halkla ilişkiler.
-Halkla ilişkiler deneyimim var. -Calvin Klein'da.
Moda sayılmaz mı? Moda işte.
Petra'nın mücevher markası var. Ben mücevher tasarımcısı değilim.
Zevkli olduğunu ima ettiğim için affet.
Evet, bu beni iyi bir mücevher alıcısı yapar.
Üreticisi değil.
İlgi alanım ve niteliklerime bakmaksızın sürekli işten işe önerilmem utanç verici.
-Bunu ne zaman yaptım? -Hep yapıyorsun.
Bağış etkinliğinde
beni resmen André Leon Talley'nin kucağına attın.
-Hayır, atmadım. -John, evet, yaptın.
Sanki çaresizce kurtulmak istediğin
bir yükmüşüm gibi hissediyorum. Sen çok…
Masanın her tarafını mum yaptın.
Bu masadan nefret ettiğini sanıyordum.
Bu akşam yemeği partisini vermekte nasıl ısrar etmişim ben?
Senin fikrindi, değil mi?
Bu daire dışında bir restoran ya da başka bir yer
önermemem gerektiğini biliyordum.
Arkadaşların için davet vermem seni bu kadar çok mu kızdırdı?
Bunu yapman beni çok rahatsız ediyor.
Neyi?
Benim ve senin arkadaşların diye ayırman.
Biz bir ekibiz John. Onlar bizim arkadaşlarımız.
Tamam Carolyn.
-Zamir iptal edildi. -Ne yapıyorsun?
Gramerim seni kırdıysa özür dilerim.
Arkadaşlarımın ilgi odağı olmaktan gayet mutlu görünüyordun.
Evet, beni soru yağmuruna tutuyorlardı.
İşte burada.
Doğrusu bence insanlar sana hayatında olanları sormaya çekiniyorlar
çünkü konuşmak istediğinden emin değiller.
Hayatımda olanları ne demek?
Hâlâ kendi rotanı bulmaya çalışıyorsun ya.
Rotammış.
Bu rotanı bul baskısı yetti artık.
Bir rotam olmak zorunda mı?
Ailenden, arkadaşlarından, basından ve özellikle
senden duyduğum tek şey bu
çünkü sadece bir Kennedy olmak yetmiyor.
Hayır, NRDC'de çalışman, belgesel çekmen,
anayasa hukuku üzerine kitap yazman gerek.
Şu an 33 yaşındayım. 15 yaşından beri çalışıyorum.
Evliliğime alışmak ve hayatın tadını çıkarmak için
kısa bir ara vermeyi seçmiş olamaz mıyım?
Bütün gün evde tek başına hayatın tadını mı çıkarıyorsun?
Bir yolunu buluyorum.
Bu arada, yemek davetlerinde ne yaptığım sorulunca
sen kendini iyi hisset diye herhangi bir kurula katılmak istemiyorum.
Herkesten çok sen anlarsın zannediyordum.
-Ben mi? -Evet John.
Bunun nasıl bir şey olduğunu en iyi sen bilmelisin.
Sense hiç yardımcı olmayan yardımlarla üstüme geliyorsun.
Sanki bunu iş edinmişsin gibi.
Günlerimi nasıl geçireceğime dair gelişigüzel öneriler bombardımanını
savuşturmaya çalışıp duruyorum ve…
Kendimi suçlu hissediyorum.
Yardım etmeye çalıştığını sanıyorsun ama olmuyor…
Yardımı dokunmuyor.
Beni yargılıyormuşsun gibi geliyor.
Hayatımın rotasını kaybetmiş gibiyim diye
şikâyet ettiğinde ne yapmam gerekiyor?
Oturup hiçbir şey söylememem mi?
Evet.
Hiçbir şey söyleme.
Sadece dinle.
Senden istediğim bu.
Oturup dinlemeni ve kaybolmuş hissetmeme izin vermeni istiyorum.
Kaybolmuş gibi hissedebilir miyim?
Bunu yapmama izin verir misin?
Evet.
-Evet, yapabilirim. -Tamam.
Bak, baştan başlamak zor, biliyorum ama anneme bir bak.
Aman Tanrım.
Ömrü boyunca okurdu ama 46 yaşında kitap editörü oldu.
Kırk altı. Evet John, biliyorum. Biliyorum.
Kamuoyunun merceği altında olmasına
ya da bu ihtimale rağmen kendi rotasını bulabildi.
Annenin çok etkileyici bir kadın olduğunu
ne kadar iyi anladığımı anlatamam.
İnan bana, tamam mı?
Ama sence annen dünyanın en ünlü adamıyla evliyken
yayıncılık sektöründe dokuzdan beşe mesai yapabilir miydi?
Bunu dulken yapmış.
Yeter. Annemden bahsettiğin yeter.
-Ne? John, konuyu sen açtın. -Şimdi de kapat diyorum.
-Sen annemden bahsediyorsun. -O hayatta.
Kendini savunabilir.
Çok şanslısın, seni annemle iyi ki tanıştırmamışım
çünkü bu konuda beni asla desteklemezdi.
Yani bizi.
Vay canına.
Yani onu dinleyecek değildim tabii.
Hayır. Evet. Tabii.
Belki de ben benimkini dinlemeliydim.
Ne?
Bu ilişkiyi bitirmem gerektiğini söylemişti bana.
Ne zaman?
-Düğünde. -Anladım, şu konuşma.
Hayır, daha önceydi.
-O öğleden sonra. -Neden bahsediyorsun?
Carolyn.
Carolyn, neden bahsediyorsun?
-Carolyn. -Prova yemeğimizin olduğu gün
annem odama geldi ve beni seninle evlenmemem için uyardı.
Bana asla öncelik vermeyeceğini,
işini, aileni ya da kendini seçeceğini,
hayatında bana asla yer açmayacağını söyledi.
Onu geri püskürttüm, yanıldığını söyledim.
-Şimdiyse bundan şüpheliyim. -Carolyn, sana yer açıyorum.
Hayır John, öyle sandığını biliyorum ama hep dışarıdasın.
Eve gece 11.00 gibi geliyorsun. Dün gece 03.00'te geldin.
George'un ağustos sayısı tamamlanıyor.
Hep…
Hep dergiyle meşgulsün zaten.
Derginin kapanışını kutlamak için dışarıda içki içiyor,
bir yazar ya da yatırımcıyı kovalıyor ya da mizanpajla cebelleşiyorsun.
Dergi değilse de bir Kennedy yardım etkinliği,
bağış toplama etkinliği veya senato seçimi oluyor.
Yani desteklemiyorsun.
Seni destekliyorum.
İnandığın bir şey olduğunu düşünsem desteklerdim ama kökeninde
hep bu yersiz mecburiyet hissi var.
Öğle yemeği fikrin gibi.
Seninle vakit geçirebilmek için haftada iki öğle yemeğini sana ayırdım.
Bu benimle vakit geçirmek istemekle aynı şey değil.
-Resmen aynı şey. -Yapılacaklar listesinde bir madde.
Kendini suçlu hissetmemen için bir bahane.
-Ne suçu? -Etrafımda olmak istemiyorsun.
Benimle konuşmak istemiyorsun. Genelde diğer odada uyuyorsun.
Seninle hep konuşuyorum.
Hayır John, bana ilgini kaybettin.
Tavsiyemi istemiyorsun.
Söylemek istediklerim seni büyülemiyor.
Beni merak etmiyorsun.
Huzuru koruyacak kadar konuşuyorsun.
Bir sohbeti önlemeye yetecek kadar.
Eskiden her saniyeni benimle geçirmek için yanıp tutuşurdun.
Şimdiyse evliliğimiz, gerçekten olmak istediğin yerler arasında
bir durak sanki.
Bunu anlıyorum.
Beni bu kadar mutsuz ettiğini görmek çok zor olmalı.
Biliyor musun?
Aynen öyle.
Galiba son zamanlarda tek yapabildiğim, insanları düş kırıklığına uğratmak.
Tüm gün yayımcılarla, yatırımcılarla, bankacılarla kavga ediyorum.
Hepsi dergimin fişini çekmemi söylüyor.
Sonra eve gelip hiç evde durmadığım için seninle kavga ediyorum.
Her gece sabah hepsini
sil baştan yaşama korkusuyla yatıyorum.
En kötüsü de seninle bunları konuşmak istiyorum
ama sen çok uzaklarda gibisin.
Buradasın ama değilsin.
Seni özlüyorum Carolyn. Âşık olduğum kişiyi özlüyorum.
John, buradayım.
Âşık olduğun kişi benim.
Sen bu hâlimi istemiyorsun.
Soğuk, ulaşılmaz, parlak versiyonumu istiyorsun.
Benim ödül gibi olan versiyonumu.
Sana karşı savunmasız olmaya başladığım an sen…
Bana karşı savunmasız mısın sence?
Savunmasız olmak için bir şey istemen, bir şeye ihtiyacın olması gerekir.
Hayatımızdan ne çok nefret ettiğini tekrar tekrar söyleyip duruyorsun.
Tek istediğin bu sanki.
Biliyordum. Gardımı asla düşürmemeliydim.
Kendi kuralımı çiğnedim. Çok aptalım.
-Kendimi hazırlıyordum. -Ne için?
Ben hep kendimi hazırlarım.
Hayatım boyunca bu korkunç şeylerin başıma gelmesine
ve onlarla tek başıma başa çıkmaya hazırladım kendimi.
İşte bu da tam öyle bir zaman.
Kim olduğumu hep biliyordun.
Keşke insanlar bana bunu söylemeyi bıraksa.
Kimse kiminle evlendiğini bilemez.
Anlaşılan öyle.
İnsanların değişmesi gerekir John.
Ben değişmedim.
Bu bir erdemmiş gibi söylüyorsun. Sanki övgüye değermiş gibi.
Hayatında bana hiç yer açmadın.
Evlendiğimizden beri hayatında değiştirdiğin tek bir şey söyle.
Aynı çatı katında yaşıyorsun, işin aynı,
arkadaşların aynı, hafta sonları yine Red Gate
ya da Hyannis'tesin, program aynı.
Benimse hayatımdaki her şey değişti. Anlıyor musun?
Bu senin seçimin.
Sanki hayatındaki tüm talihsizlikler
sana verdiğim bir ültimatomun sonucu.
Sanki bu ilişkide hiç söz hakkın yok.
İşini bırakmanı ben istemedim. Benimle evlenmeni ben istemedim.
Magazinin hayatını mahvetmesine izin ver demedim ama biliyor musun?
Bence basının bu tavrı içten içe hoşuna gidiyor.
-Efendim? -Böylece patronluk taslayabiliyorsun.
Beni cezalandırıyor, kontrolüm dışındaki şeyleri
kontrol etmediğim için sürekli suçluyorsun.
Bu hoşuna gidiyor.
Kurban olmanın dışında başka bir kimliğin yok gibi.
Çok teşekkürler. Benden nefret edilmesi hoşuna gidiyor.
Tabii, neden gitmesin?
Sen Amerika'nın oğlusun, ben de cesurca katlandığın başka bir trajediyim.
Sanırım daha fazlasını kaldıramayacağım.
Neden bahsediyorsun?
John, neden bahsediyorsun?
Belki de bir ömür boyu yeterince trajedi yaşamışımdır.
Siktir.
John, geri gel.
John!
John, ne yapıyorsun?
Ne…
Buna devam edemem.
Neden bahsediyorsun?
Ne? Neden bahsediyorsun?
Dokunduğum her şey ve herkes dağılıyor.
Şimdi bu da dağılıyor.
Eğer kalırsam pişman olacağım bir şey yapacağım ya da söyleyeceğim.
Ne gibi? Ne gibi John?
Stanhope'ta olacağım. Sadece bir iki gün.
Hayır John, ne söyleyeceksen söyle.
O kapıdan çıkıp gitmenden
daha çok canımı yakamaz zaten.
Bu evlilikte başarısız olduğumu gözlerinde görmek nasıl, biliyor musun?
Avukat olarak başarısızdım, şimdi dergi editörü olarak başarısızım.
Anneme yardım edemedim. Anthony'ye yardım edemiyorum.
Bir başarısızlığı daha kaldıramam.
Hayır John.
Her şey biter dediğimde biz bitmeyiz, demiştin.
"Biz bitmeyiz"e ne oldu John?
"Biz bitmeyiz"e ne oldu?
Her şey biter dediğimde biz bitmeyiz, demiştin.
"Biz bitmeyiz"e ne oldu?
Bittiği falan yok.
Evet, bitti işte.
Kaçıyorsun.
Seni sürekli incitmek istemiyorum Carolyn. Seninle olmak istiyorum.
O zaman ol.
Kavga etmek istemiyorum.
Mecbursun.
İnsanlar böyledir. Kavga eder, kalıp savaşırlar.
Savaşmaya devam edersek birbirimizi kaybedeceğiz.
Lütfen beni bırakma.
Lütfen.
Lütfen annemi haklı çıkarma.
Geri döneceğim, söz veriyorum.
Seni seviyorum.
Elizabeth Beller, "Once Upon A Time"a dayanır.
Alt yazı çevirmeni: Aslı Cheesmar