Ta historia łączy prawdę z fikcją. Inspirowana jest prawdziwymi zdarzeniami.
JOHN F. KENNEDY JR. I CAROLYN BESSETTE
Cześć.
Hej.
I jak poszło?
Pewnie się domyślasz.
Przyjęcie z okazji premiery książki dziennikarki.
Jak mogło być?
- W miarę dobrze? - Wyjątkowo dobrze.
Anthony na chwilę wpadł.
Tak? Jak wyglądał?
Kiepsko.
Ciekawe, po co w ogóle przychodził.
Chce korzystać z życia.
To jest korzystanie?
Chodzenie na książkowe imprezy?
Mi się podobało.
- Naprawdę? - Tak.
Chociaż przez chwilę męczyła mnie ta artystka, która kocha kapelusze.
Lizzie jest publicystką.
Uważasz ją za artystkę, bo jest tak dobra w swoim fachu.
Co ty robisz?
A na co ci to wygląda?
Kocham tę piosenkę.
Wiesz, kogo jeszcze kocham?
Ciebie.
Ja ciebie też.
Z tobą bawiłbym się dzisiaj znacznie lepiej.
Bo ze mną wszystko jest fajniejsze.
Na ogół tak jest.
To chyba pierwsza piosenka, do której tańczyliśmy.
Prawie się wtedy nie znaliśmy.
Ja już wiedziałem, jaka jesteś.
- Tak? - Byłaś nieustraszona.
Nie, byłam przerażona.
Gdy gdzieś wchodziłaś, zachwycałaś pewnością siebie.
Skąd ten czas przeszły?
Nie no, wiesz o co mi chodzi.
Brakowało mi cię dzisiaj.
Wszyscy pytali, gdzie jesteś.
Trudno mi już spamiętać te wszystkie wymówki.
Jesteś głodny. Jedz, póki jest ciepłe.
Przepraszam.
Nie chciałem wzbudzać poczucia winy.
Naprawdę mi cię brakowało.
To tylko zwykła impreza w Midtown.
Chyba niewiele mnie ominęło, co?
Skoro tak tęskniłeś, to mogłeś zostać ze mną.
To, że o tym nie pomyślałeś mocno mi sugeruje,
że nie chodziło o spędzanie czasu razem,
a o to, żeby ludzie nas razem zobaczyli.
Po prostu… nie cierpię chodzić na takie imprezy sam.
Bo ludzie będą gadać?
Nie.
No, może trochę.
Wiesz, co się dzieje, gdy przychodzę sam.
Pojawia się kolejny nagłówek o nieuchronnym rozwodzie.
Zawsze znajdą powód, żeby o tym napisać.
- Więc… - Właśnie.
I tak źle, i tak niedobrze.
Mam wrażenie, że mówimy to samo.
Chciałbym spędzać z tobą więcej czasu poza tym mieszkaniem.
Mam szalony pomysł.
- Talerz? - Jedźmy na wycieczkę.
- Jaką znowu wycieczkę? - Jaką chcesz.
Paryż, Belize, Tahiti.
- Tahiti? - Tak.
Tylko my i plaża.
Bez imprez, zobowiązań i prasy.
No i bez ubrań.
- Carolyn. - Mówię poważnie.
Może po świętach.
Po świętach? John, mamy sierpień.
Końcówkę sierpnia. Praktycznie wrzesień.
Niedługo mamy kolację dla fundacji w San Francisco.
Później Fashion Week w Nowym Jorku. Potem jadę na Kubę.
Jeszcze Vineyard, a stamtąd prosto do Red Gate.
I wracamy na imprezę halloweenową Terry’ego i Valerie.
W listopadzie są urodziny George’a.
Święto Dziękczynienia w Hyannis. Boże Narodzenie.
Twoje urodziny w styczniu.
Uznałem, że zaprosisz przyjaciół, ale wycieczka brzmi nieźle.
Więc nie możemy jechać na wakacje przed 1998?
To nie tak.
Za tydzień jedziemy do Hyannis.
Kurwa, zapomniałam o tym.
Wiele osób uważa Cape Cod
za najpiękniejszy rejon w kraju.
Wiem o tym.
Nie mam problemu z miejscem, tylko z lokum.
W jakim sensie?
Przecież wiesz.
Nie, powiedz.
Dawaj, śmiało.
To nie jest relaks. Całe dnie są rozpisane.
Nie możemy długo spać, siedzieć na plaży, spacerować.
Zero prywatności, więc żadnego seksu.
Nigdy nie wystarcza nam ciepłej wody, co jest dziwne,
biorąc pod uwagę współczesną hydraulikę.
I nawet w samym środku lata wieje tam chłodem. Jakim cudem?
Panuje tam pełno szalonych, niepisanych zasad.
Gry planszowe są zabronione, ale karty mile widziane.
Co za różnica?
Jogurt na śniadanie jest dobrym wyborem,
ale jako obiad, cytując twojego kuzyna, jest „dla sportowych pojebów”.
Albo to, że nie wolno oglądać telewizji w ciągu dnia.
To akurat nie jest zasada. Kto chce oglądać telewizję w ciągu dnia?
Chcę mieć taką opcję.
Spędzanie dnia przed telewizorem w piękny letni dzień to marnotrawstwo.
Czyli to zasada?
To norma.
Uwierz mi, to nie jest żadna norma.
Wszyscy patrzą na mnie z góry, gdy czytam czasopisma.
Zanim powiesz, że Caroline też je czyta, przerwę ci mówiąc,
że Caroline czyta New Republic.
Technicznie rzecz biorąc to czasopismo, ale tak naprawdę to książka.
Vogue to czasopismo.
Nie myśl, że nie widzę min wszystkich,
gdy odmawiam drinka.
Dlatego profilaktycznie żłopię kolejne dark 'n' stormy.
Muszę pić, bo inaczej pomyślą, że jestem w ciąży.
To nawet nie jest żart.
Czuję, jakbym była chodzącym billboardem.
Moje ciało jest żywym telebimem,
który pokazuje stan naszego związku.
Możesz wypić sea breeze.
- I małże. - Małże?
W weekend czwartego lipca, wasza rodzina zjadła pięć garnków małży.
W zasadzie sześć.
Jedliśmy jeszcze o północy, ale nie chciałem cię budzić.
Kto je małże o północy?
To powalone. Sadystyczne.
Dobra, rozumiem.
- Hyannis jest specyficzne. - Użyłam słowa „sadystyczne”.
- Lubię spędzać czas z rodziną. - To twoja rodzina.
Twoja też.
- Rodzina jest ważna. - My jesteśmy rodziną.
Halo.
Co?
Co się stało?
Lauren, powoli. Przerażasz mnie.
Co się dzieje?
Który kanał?
Możesz?
Oddzwonię do ciebie, dobrze?
Kocham cię. Pa.
Mamy nowe wieści o stanie księżnej Diany,
która uległa wypadkowi w Paryżu.
Jest w poważnym stanie.
Jechała wraz z Dodim Al-Fayedem.
Mężczyzna, według policji, zginął na miejscu…
- O Boże! - …tak samo, jak kierowca.
Ochroniarz księżnej jest ranny. Nie wiemy, w jakim jest stanie.
- Do wypadku doszło… - Boże.
…gdy samochód księżnej był śledzony przez grupę paparazzich
- przy wjeździe do tunelu nad Sekwaną. - Niedawno ją widziałam.
- Co? - Na pogrzebie Gianniego.
Siedziałam za nią.
Sprawdza, czy w Paryżu pojawiły się nowe informacje.
- Nina, słyszysz mnie? - Tak.
Dodi Al-Fayed to znany milioner. Wiesz coś więcej o jego stanie?
W raporcie policyjnym podano, że…
Na ten moment wiemy tylko, że wraz z kierowcą zginął na miejscu…
…tak samo, jak ochroniarz.
Wiemy, co z Dianą?
- Carolyn. - Jeszcze nie.
- Wiemy, że zabrano ją… - Carolyn.
Tak?
Szklanki w zmywarce są czyste?
Co?
Pytam, czy szklanki w zmywarce są czyste.
Nie wiem.
Pałac Buckingham nie wydał oświadczenia…
Nie wiesz, czy puszczałaś zmywarkę?
- Co? - Jak możesz nie wiedzieć?
- Puściłaś ją, czy nie? - Czemu o to pytasz?
Bo byłaś w domu.
Pamiętasz, czy zmywarka chodziła?
Tak, puszczałam ją.
Paparazzi próbowali sfotografować księżną Dianę
z Dodim Al-Fayedem, słynnym milionerem,
z którym od kilku tygodni łączył ją romans.
Wzbudzali sensację podczas pobytu w Paryżu?
- Ludzie wiedzieli, że tam będą. - Tak.
Interesowało się nimi mnóstwo brukowców i innych mediów…
Co możesz powiedzieć o miejscu wypadku?
Był to wjazd do tunelu.
A dokładniej droga wjazdowa do podziemnego tunelu pod Sekwaną.
To obszar popularny wśród turystów. Gęsto zaludniona okolica.
Wróćmy na miejsce wypadku.
Widzimy dokładnie tył mercedesa,
a także całkowicie zniszczony przód,
co sugeruje kolizję przy dużej prędkości.
Dwa białe punkty z przodu samochodu
to pozostałości po poduszkach powietrznych.
Księżna Diana wzbudzała ogromne zainteresowanie.
Wykorzystywała to w celu zbierania funduszy…
- Idę biegać. - …na szczytne cele.
- Jej zaangażowanie… - Co?
…zwracało uwagę świata
- na różne problemy… - John.
Niedługo wrócę.
Ostatnio Diana zdominowała…
również okładki gazet,
zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, przez związek Dodim Al-Fayedem.
Prasa donosiła, że dołączyła do 40-letniego milionera
i jego przyjaciół podczas rejsu po Morzu Śródziemnym.
Co ponownie przykuło uwagę mediów.
Jej wakacje uwiecznili włoscy paparazzi,
którzy chcą sprzedać zdjęcia temu, kto da najwięcej.
Nadal będziemy omawiać…
…mamy potwierdzenie, zacytuję:
„Księżna Diana nie żyje”.
Pałac Buckingham potwierdził tragiczną wiadomość.
W wieku 36 lat odeszła od nas księżna Diana.
Oficjalną przyczyną śmierci było zatrzymanie akcji serca
- wskutek rozległego urazu. - Nie żyje.
Lekarze potwierdzają, że obrażenia pasują do wypadku przy dużej prędkości.
Tych, którzy dopiero włączyli odbiorniki…
- Zabili ją. - …tragiczny wypadek księżnej Diany.
Robiła to, co chcieli. Pozowała do zdjęć.
Dała im wszystko, czego oczekiwali, a oni…
Jej towarzysz, Dodi Al-Fayed, zginął od razu…
- …i tak ją zabili. - …w mercedesie.
- Chirurdzy w szpitalu… - To bardzo smutne.
- Potworne. - …przegrali tę walkę.
Brytyjski ambasador…
Była ich księżną, a oni traktowali ją jak zwierzynę.
…gdy zaczęła tracić puls, wśród lekarzy zapanował chaos.
- Policja na miejscu… - Muszę się umyć.
…paparazzi rzekomo ścigali samochód księżnej
z bardzo dużą prędkością.
Aresztowano siedmiu mężczyzn,
a zdjęcia zostały skonfiskowane. Świat powoli dowiaduje się, co się stało…
W oglądaniu tego jest coś makabrycznego. Na drugim końcu świata
ktoś właśnie budzi dzieci, żeby nie dowiedziały się
z telewizji o utracie rodzica.
…wraz z pierwszą damą przesłali
kondolencje do pałacu Buckingham.
Mamy doniesienia, że rodzina królewska przebywa w Szkocji…
Nie chciałam cię denerwować.
Biedni chłopcy.
Przynajmniej mają siebie.
Jak ty i Caroline.
- Jak ja i Caroline? - Tak.
To nie jest to samo, co przeżywaliśmy.
To książęta. Należą do rodziny królewskiej.
Miałem trzy lata, gdy zmarł mój tata. Dorastałem rzut beretem stąd.
Jeździłem do szkoły rowerem. To coś zupełnie innego.
Dobrze.
Mówisz, że to wyglądało inaczej.
Więc jak?
- Nie chcę o tym mówić. - John.
Przyjmujesz założenia i wmawiasz mi, jak wyglądało moje dzieciństwo.
Robi to już cały świat, więc miałem nadzieję, że chociaż żona mi odpuści.
John.
Ja tylko próbuję cię zrozumieć.
Nie przeraża cię to?
John.
Dobrze.
Wiesz, czego tak się boję? O czym teraz myślę?
O czym myślałem, kiedy poszedłem biegać?
Że już nigdy nie wyjdziesz z domu.
Czy widzę podobieństwo między naszym życiem
a tym, co ją spotkało?
Oczywiście, że tak. Ale czy mogę o tym mówić?
Nie, bo to będzie kolejna rzecz, która skomplikuje ci życie.
Wiesz, czemu nie mogę na to patrzeć?
Bo jeśli to zrobię, to nigdy, kurwa, nie przestanę.
Chcesz posłuchać o moim dzieciństwie?
Nie pamiętam śmierci ojca.
Ale pamiętam, że mama była jak w transie.
Pamiętam godziny, które spędzałem z Caroline i nianią,
podczas gdy mama płakała samotnie w ciemności.
Nie rozumiałem, dlaczego nie mogła się ze mną pobawić.
Oglądałem śmierć mamy, nie taty.
Dwa razy widziałem, jak umiera.
A teraz wydaje mi się, że to ty odchodzisz.
Wybierasz ciemność.
I ja na to patrzę. Mam wrażenie, że znów ktoś mnie porzuca.
Nie mogę cię stracić. To właśnie ciebie nie mogę stracić.
Rozumiesz to?
Straciłem już wiele osób, ale ciebie nie mogę.
Nie mogę. Nie ciebie.
- John. - Nie mogę.
Nie mogę cię stracić, Carolyn.
Oddychaj.
Nigdzie się nie wybieram.
Oddychaj.
ROK PÓŹNIEJ…
Zaraz się poparzysz.
- Nie potrzebujesz pomocy? - Nie.
Boże, wypiliśmy mnóstwo wina.
Cześć, Jason. Mówi John.
Jestem w domu, już po kolacji.
Dzwoń, kiedy chcesz.
Po co dzwonisz do instruktora latania?
Przecież rozmawiam z nim bez przerwy.
Muszę wylatać jeszcze 40 godzin, zanim dadzą mi papier.
Dopiero co się rozbiłeś latając tym ustrojstwem.
Chyba potrzebujesz ich trochę więcej.
To motolotnia, zupełnie inna para kaloszy.
Nie ma nic wspólnego z samolotami.
Mówiłeś Caroline, że skończysz z lataniem.
Od kiedy obchodzi cię zdanie Caroline?
Co robisz?
- Chcę papierosy. - Nie, usiądź. Przyniosę ci.
Nie chcę, żebyś kuśtykał po schodach.
Nie muszę, są w moim pokoju.
Gdybyśmy teraz wyszli, załapalibyśmy się
na imprezę Vanity Fair w Pravdzie.
John, nie powinieneś nadwyrężać kostki.
Żadnych imprez, schodów, ani lekcji latania.
Weźmiemy taksówkę. Posiedzę sobie na miejscu.
- Kurwa. - Nie mam siły.
Ale jeśli chcesz iść, to śmiało.
Jak to? Nie ma nawet 23.00.
Możesz zostawić tę świeczkę?
Chwila, czy to kłótnia?
Nie, nic takiego.
Co? Co znowu?
Skoro chcesz, żebym tu siedział i cię błagał, będę.
Albo możemy przewinąć do momentu, w którym mówisz mi, co zjebałem.
Kazałeś mi pracować dla Petry.
- Kiedy? - Podczas przyjęcia,
na które sam nalegałeś.
Petra narzekała, że trudno jej znaleźć kogoś
z doświadczeniem, kto chciałby zacząć od zera
i zgodzi się na niższą pensję. Krzyczałeś…
- Nie krzyczałem. - Dosłownie krzyczałeś.
A to dlatego, że siedziałeś po drugiej stronie stołu.
Powiedziałem, że masz doświadczenie w modzie
- i nie potrzebujesz pieniędzy. - PR-ze.
- Mam doświadczenie w PR-ze. - U Calvina Kleina.
To moda, prawda?
Petra zajmuje się biżuterią. Nie projektuję biżuterii.
Wybacz, że wspomniałem twój dobry gust.
Pozwala mi na kupowanie biżuterii,
a nie jej tworzenie.
To poniżające, gdy polecasz mnie na jakieś stanowisko bez względu
na moje kwalifikacje i zdanie.
- Niby kiedy? - Ciągle to robisz.
Praktycznie posadziłeś mnie na kolanach André Leona Talleya.
- Wcale nie. - Właśnie, że tak.
Czuję się, jakbym była balastem,
którego bardzo chcesz się pozbyć. Co ty…
Uwalisz cały stół woskiem.
I tak ci się nie podoba.
O co ci chodziło z tym, że nalegałem na to przyjęcie?
To był twój pomysł, tak?
Bo wiedziałem, że nie możemy iść od restauracji,
tylko musimy siedzieć tutaj.
Naprawdę jesteś zła,
że zaprosiłem twoich znajomych?
Naprawdę nie znoszę, gdy to robisz.
Niby co?
Rozdzielasz swoich przyjaciół od moich.
Jesteśmy razem, John. To wspólni przyjaciele.
Dobrze, Carolyn.
- Wycofuję zły zaimek. - Co robisz?
Wybacz, jeśli uraziłem cię gramatyką.
Wydawałeś się zadowolony zabawiając moich przyjaciół.
No cóż, zasypywali mnie pytaniami.
Tak.
Szczerze mówiąc, myślę, że ludzie czują się nieswojo,
gdy pytają o twoje życie,
bo nie wiedzą, czy chcesz o nim mówić.
Co dokładnie masz na myśli?
No wiesz, dalej próbujesz znaleźć swoje „coś”.
Moje „coś”.
Mam już dość naciskania na to, żebym je miała.
Dlaczego niby muszę?
Twoja rodzina i znajomi ciągle o tym mówią,
tak samo prasa, a zwłaszcza ty.
Nie wystarczy już być Kennedym.
Trzeba ratować środowisko, nakręcić dokument,
albo napisać książkę o prawie konstytucyjnym.
Mam 33 lata. Pracuję od 15. roku życia.
Czy moim „cosiem” nie może być to, że chcę odpocząć
i cieszyć się małżeństwem i życiem?
To właśnie robisz siedząc sama w domu? Cieszysz się życiem?
Próbuję to rozgryźć.
Ale nie chcę w międzyczasie trafić do jakiegoś zarządu,
bo chcesz mieć odpowiedź, gdy ludzie pytają cię, czym się zajmuję.
Akurat ty powinieneś to rozumieć.
- Akurat ja? - Tak, John.
Ty doskonale wiesz, jak to jest.
Zamiast tego, wciskasz mi coś, czego w ogóle nie chcę,
jakby płacili mi za to,
że muszę sobie radzić z bombardowaniem mnie sugestiami,
szukaniem mi zajęcia i…
czuję się winna.
Wiem, że chcesz mi pomóc, ale to…
To nie pomaga.
Czuję się, jakbyś mnie oceniał.
Co innego mam robić, skoro narzekasz,
że twoje życie jest bez sensu?
Siedzieć cicho?
Tak.
Po prostu nic nie mów.
Wysłuchaj mnie.
Tego od ciebie potrzebuję.
Chcę tylko, byś mnie słuchał i pozwalał mi się tak czuć.
Chcę móc… czuć się zagubiona.
Dasz mi na to przestrzeń?
Tak.
- Oczywiście. - Dobrze.
Wiem, że ciężko jest zacząć od zera, ale popatrz na moją mamę.
O Boże.
Całe życie czytała, a w wieku 46 lat została redaktorką.
Wiem, John.
Chodzi mi o to, że dała sobie radę,
pomimo krytyki i strachu przed opinią publiczną.
John, nie da się wyrazić, jak bardzo jestem świadoma tego,
że twoja matka była niesamowita.
Uwierz mi.
Myślisz, że mogłaby tak pracować,
gdy jeszcze była żoną najsławniejszego człowieka na świecie?
Zrobiła to jako wdowa.
Dość. Dość o mojej matce.
- Sam ją wspomniałeś. - A teraz mówię, że wystarczy.
- O mojej już się nagadałeś. - Twoja nadal może się bronić.
Wiesz, masz szczęście, że nie przedstawiłem cię mamie,
bo na pewno by tego nie pochwalała.
Nas.
Rany.
To nie tak, że bym jej posłuchał.
Nie no, pewnie.
Może ja powinnam słuchać mojej.
Co?
Matka powiedziała mi, że powinnam to zakończyć.
Kiedy?
- Na ślubie. - Fakt. Ta jej przemowa.
Nie, wcześniej.
- Po południu. - O czym ty mówisz?
Carolyn.
O czym ty mówisz?
- Carolyn. - Przyszła do mojego pokoju
w dniu próbnej kolacji. Mówiła, żebym za ciebie nie wychodziła.
Powiedziała, że nigdy nie będę dla ciebie najważniejsza.
Zawsze wybierzesz pracę, rodzinę, albo siebie
i nie wystarczy dla mnie miejsca w twoim życiu.
Odpowiedziałam jej wtedy, że się myli,
- ale teraz nie jestem tego pewna. - Carolyn, mam dla ciebie miejsce.
Wiem, że tak ci się wydaje, ale jesteś wiecznie nieobecny.
Wracasz do domu o 23.00, o północy. Wczoraj wróciłeś o 3.00.
Zamykamy sierpniowego George’a.
Ciągle to robisz…
Zawsze zamykasz jakieś wydanie.
Albo wychodzisz na drinka, by oblać nowy numer.
Albo uganiasz się za inwestorami. Albo przygotowujesz rozkład.
A jeśli nie chodzi o czasopismo, to o fundację Kennedych, albo zbiórkę.
Czyli tego nie wspierasz.
Wspieram ciebie.
I tak byłoby też tutaj, gdybym myślała, że sam w to wierzysz,
ale wszystko, co robisz, wynika z poczucia obowiązku.
Jak ten pomysł z lunchami.
Rezerwuję sobie dwa lunche tygodniowo, żeby spędzić z tobą czas.
To nie to samo, co chęć spędzania czasu ze mną.
- To dosłownie to samo. - Nie, lunche to plan.
Coś, co umawiasz, by pozbyć się poczucia winy.
- Jakiej winy? - Że nie chcesz przy mnie być.
Nie chcesz rozmawiać.
Coraz częściej śpimy osobno.
Rozmawiamy bez przerwy.
Nie interesujesz się mną, John.
Nie słuchasz moich rad.
Moje słowa cię nie obchodzą.
Nie jesteś mnie ciekaw.
Rozmawiasz ze mną na tyle, by się nie pokłócić.
Wystarczająco, żeby zapobiec kolejnym rozmowom.
Kiedyś desperacko pragnąłeś spędzać ze mną każdą sekundę,
a teraz nasze małżeństwo to dla ciebie postój
pomiędzy miejscami, w których chcesz być.
I ja cię rozumiem.
Musi być ci ciężko, gdy widzisz, jak mnie unieszczęśliwiasz.
Wiesz co?
Jest.
Wydaje mi się, że tylko to ostatnio potrafię.
Rozczarowywać ludzi.
Bez przerwy kłócę się z wydawcami, inwestorami, bankierami.
Każą mi wziąć czasopismo na zaplecze i strzelić mu w łeb.
A potem wracam do domu i kłócimy się o to, że mnie w nim nie ma.
Kiedy zasypiam, to boję się chwili, gdy wstanę rano i wszystko się powtórzy.
A najgorsze jest to, że chcę o tym porozmawiać,
ale jesteś kompletnie nieobecna.
Jesteś tutaj tylko ciałem.
Tęsknię za tobą, Carolyn. Za osobą, w której się zakochałem.
Jestem tutaj, John.
Nadal jestem tą osobą.
Ale ty nie chcesz mnie takiej.
Chcesz chłodną, nieosiągalną,
i błyszczącą wersję mnie, która jest dla ciebie trofeum.
Od kiedy się przed tobą otworzyłam…
Uważasz, że się otworzyłaś?
Gdyby tak było, to chciałabyś czegoś, miałabyś potrzeby.
A ty chcesz tylko powtarzać w kółko, jak bardzo nienawidzisz naszego życia.
Wiedziałam. Nie powinnam była opuszczać gardy.
Złamałam własną zasadę. Jestem idiotką.
- Byłam gotowa, John. - Na co?
Cały czas byłam gotowa.
Całe życie przygotowywałam się na to,
że zdarzy się coś złego i poradzę sobie z tym sama.
I miałam rację.
Wiedziałaś, za kogo wychodzisz.
Chciałbym, żeby ludzie przestali mi to to powtarzać.
Nikt nie wie, za kogo wychodzi.
Najwyraźniej nie.
Ludzie powinni się zmieniać, John.
Ja się nie zmieniłem.
Mówisz to tak, jakby to było coś godnego pochwały.
Nie zrobiłeś dla mnie miejsca.
Wymień jedną rzecz, którą zmieniłeś w swoim życiu
odkąd wzięliśmy ślub.
To samo mieszkanie, ta sama praca, ci sami znajomi,
takie same weekendy w Red Gate i Hyannis.
Taki sam harmonogram.
W moim życiu zmieniło się wszystko. Rozumiesz to?
Sama tego chciałaś.
Zachowujesz się tak, jakby wszystko,
co złe w twoim życiu było wynikiem moich chorych wymagań w tym związku.
Nie kazałem ci rzucać pracy. Nie zmusiłem cię do ślubu.
Nie mówiłem, żebyś pozwoliła mediom zniszczyć sobie życie. Wiesz co?
Wydaje mi się, że tobie się to po części podoba.
- Słucham? - Bo możesz mi to wypominać.
Karać i obwiniać mnie bez końca za to,
że nie kontroluję tego, co jest poza moją kontrolą.
Delektujesz się tym.
Jakbyś nie miała tożsamości poza byciem ofiarą.
Dziękuję. Kochasz to, jak bardzo mnie nienawidzą.
W końcu jesteś synem Ameryki,
a ja tylko kolejnym dramatem, któremu dzielnie stawiasz czoła.
Dobra. Chyba osiągnąłem swój limit.
O czym ty mówisz?
John, o co ci chodzi?
Może już wystarczy mi tych dramatów.
Kurwa.
John, wracaj.
John!
John, co robisz?
Co ty…
Nie dam już rady.
O co ci chodzi?
Z czym nie dasz? O czym ty mówisz?
Wszystko, czego dotknę, zamienia się w pył.
Nasz związek też.
Jeśli zostanę, to zrobię albo powiem coś, czego będę żałować.
Czyli? Co na przykład, John?
Pojadę do Stanhope. Na dzień lub dwa.
Nie, John. Po prostu powiedz, co chcesz.
Nic, co powiesz,
nie zrani mnie bardziej niż to, że stąd wyjdziesz.
Wiesz, jak to jest widzieć w twoich oczach, że nie daję rady?
Zawiodłem jako prawnik, a teraz zawodzę jako naczelny.
Nie potrafiłem pomóc mamie ani Anthony’emu.
Nie udźwignąłbym kolejnej porażki.
Nie, John.
Gdy mówiłam, że wszystko się kończy, mówiłeś, że my nie.
Co się stało z tym, że my nie?
Co z tym, że my nie?
Co się stało z tym, że my nie?
Mówiłeś, że my się nie skończymy.
Co z tym, że się nie skończymy?
To nie jest koniec.
Właśnie, że jest.
Uciekasz ode mnie.
Nie chcę cię ranić, Carolyn. Chcę z tobą być.
To bądź ze mną.
Nie chcę walczyć.
Ale musisz.
Ludzie tak robią. Walczą. Zostają i walczą.
Jeśli będziemy walczyć, to będzie koniec.
Proszę, nie zostawiaj mnie.
Proszę.
Nie pokazuj, że moja matka ma rację.
Wrócę, obiecuję.
Kocham cię.
Napisy: Julia Antoniewicz