Ta historia łączy prawdę z fikcją. Inspirowana jest prawdziwymi zdarzeniami.
Chodź, Piątek.
Wziąłeś jego karmę?
- Na trzy dni? - Tak.
- A jego zabawki? - Tak.
- A kropelki? - Też.
Spakowałeś kocyk?
- Tak. - Ale ten niebieski.
- Czerwony jest obsikany. - Wiem.
Chodź, piesku.
Cholera, zapomniałem…
Portfela?
Jak zwykle.
Co ja bym bez ciebie zrobił?
Chodź razem ze mną.
- John… - Jestem wysoki.
Nawet cię nie zauważą.
Ja też jestem wysoka.
Zrobimy to jak zawsze. Ty idziesz pierwszy, ja za tobą.
Uśmiechaj się ładnie.
Jasne. Chodź, piesku.
Chodź.
John!
Ej, John!
- John! - Idziemy, Piątek.
Cześć.
John!
JOHN F. KENNEDY JR. I CAROLYN BESSETTE
Zadzwonię do Page Six i zażądam korekty.
Tak trudno napisać „Carolyn”?
- Znów jesteś w Page Six? - Nie.
Nie ja, tylko Carol Bessette.
Rzekomo migdaliła się z Johnem w restauracji.
Poprzednio nazwali cię Caroline.
Dziennikarskie zera.
Cieszę się, że piszą o mnie z błędami.
Im mniej są nami zainteresowani, tym lepiej.
Przekręcali też imię Diany, gdy spotykała się z Karolem,
a teraz jest ukochaną księżną.
Zostaniesz księżniczką Amerykanów.
A my będziemy twoimi damami dworu.
Jesteście powaleni.
Chcemy cieszyć się spokojem tak długo, jak się da.
Jest między nami dobrze.
Dobrze?
Mieszkacie razem i macie psa. Praktycznie jesteście po ślubie.
Jesteś już gotowa urodzić szóstkę patriotycznych bobasów?
O tym jeszcze nie rozmawialiśmy.
Ale nigdy nie byłam tak szczęśliwa.
W weekend poznam resztę jego rodziny.
- Żartujesz. - No bez jaj!
Carolyn.
- Już czeka. - Tak.
Nasza księżniczka znów zmienia się w Kopciuszka.
Przypomnij, proszę, Cassandrze, że kolorowe alkohole
mają być schowane na zapleczu,
a jeśli zobaczę choćby żurawinową wódkę…
Dziś do niej zadzwonię.
Co z zaproszeniami?
Wszystko gra.
Wydzwania do mnie mnóstwo agentów, którzy o nie dopytują, więc…
A twój chłopak przyjdzie?
Nie wiem.
Ma masę pracy przy George’u.
Na pewno możesz go wyrwać na jeden wieczór.
Ma u mnie dług.
Za co?
Za zapoznanie was.
Gdyby nie ja, nadal chodziłabyś z Michaelem Berginem.
Co za rozpierdol.
Mamy ponad 150 stron reklam,
ale żadnej treści, żeby je czymś obudować.
To nie jest egzamin, John. Nie dostaje się trzech podejść.
Mamy jedną szansę na to czasopismo.
Co tak okropnie wali?
Pies nasrał przy ksero.
Szlag. Wybacz, Rosemarie. Zajmę się tym.
Sama to zrobię. Ogarniam wasze gówno.
Co za kobieta.
Powinniśmy dać Rosie podwyżkę? Naprawdę daje z siebie wszystko.
Przypilnuje Piątka przez weekend,
- mimo że jest kociarą. - Podwyżkę?
Za miesiąc możemy nie mieć firmy.
Stresowanie się w niczym nie pomoże.
Taka wyjebka też nie.
- Wal się. Zależy mi. - To świetnie.
Więc do czasu premiery wejdź w tryb bestii.
Zarywaj nocki, zapierdalaj w weekendy. I to od teraz.
Dobra. A ty usiądź.
Weź głęboki oddech, okej?
Odpręż się.
Boże, ale przyjemnie.
Dobra. Oddychaj, chłopie.
Jasne.
Teraz wybierz okładkę.
Herb przysłał kilka. Zaznaczyłem moje ulubione.
Super. Pokażę je Carolyn i zapytam ją o zdanie.
Dobrze. Nie przeżyłbym bez jej opinii.
Cindy to jej pomysł.
- Wybaczcie spóźnienie. - O wilku mowa.
Co tam, kicia?
Jeśli zaraz nie wyjedziemy, utkniemy w korku,
a wtedy równie dobrze możemy nie jechać.
- Cześć. - John.
Wyjeżdżasz gdzieś?
Zabieram Carolyn do Hyannis Port.
Wracam w poniedziałek. Spokojnie.
Rosemarie, jest bardzo grzeczny i uwielbia piłeczki.
Cześć, słodziaczku.
Daj mu kurczaka. Nic mu nie będzie.
Myślałam, że ci powiedział.
Oczywiście, że nie.
Ale co tam…
Bawcie się dobrze. To fajne miejsce.
Liczę, że ogarniacie aktualne wydarzenia.
Pięknie tu jest.
- W porządku? - Tak.
Chcę, żeby było idealnie. Ale moja rodzina jest trudna.
Co ty nie powiesz.
Nie może być gorzej, niż u Caroline i Eda.
Jeśli dzisiaj też ktoś ma urodziny, to cię zajebię, John.
Nie, chodzi mi o to, że będzie sporo osób.
Fajnie, że poznam Ethel.
Nie nazywaj jej Ethel.
Powiedz „pani Kennedy”.
Spoko.
Nie bierz tego do siebie. Ethel jest przewrażliwiona.
Zwłaszcza po śmierci mamy.
Została niekwestionowaną matką rodu.
Chyba potrafi wyczuwać strach, wiesz?
- Zaczynam się martwić. - Będzie dobrze.
Nie umiesz motywować.
Pójdzie ci świetnie.
Nie wierzę, że tu jesteś.
Cześć.
A oto i złoty chłopiec.
Puść mnie.
Carolyn, to mój kuzyn, Dave.
Mam pytanie. Czemu tracisz na niego czas?
Jest nie tylko kiepskim aktorem, ale i kiepskim prawnikiem.
Nie słuchaj tego kretyna. Moczył łóżko do dziesiątego roku życia.
Ethel nie pozwala parom siedzieć razem.
Mówi, że to przeszkadza w rozmowie.
- Dobrze. - Zostanie ze mną.
- Zasady nie obowiązują pana wydawcy. - Tylko na to cię stać?
Wypuścicie numer z bikini?
Pary nie siadają razem.
Nie ma sprawy.
Jakoś przeżyję obiad półtora metra dalej.
Same problemy.
A więc George.
Będzie rozkładówka?
Cześć, jestem Joe.
- A ja Carolyn. - To Michael.
- Miło mi. - Jest sam,
- bo żona go nienawidzi. - Zabawne.
Nasze dzieci są chore, więc została w domu.
Mogłeś poprosić swoją ulubioną nianię o pomoc.
Carolyn, usiądź z nami.
Katie.
Przepraszam.
- To Kara. - Miło mi.
Carolyn.
Witam wszystkich.
Zła wiadomość jest taka,
że szef kuchni spektakularnie wyłożył się na puddingu chlebowym z burbonem,
natomiast dobra jest taka, że mamy w związku z tym mnóstwo burbona,
który trzeba dzisiaj wypić.
Mam nadzieję, że staniecie na wysokości zadania.
John, zmówisz modlitwę?
Jasne.
Pobłogosław, Panie Boże, nas i te dary, które z Twojej dobroci
spożywać mamy.
Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Amen.
- Nieźle. - Dziękuję.
No dobrze.
Moja współlokatorka poszła w reklamę,
żeby poznać bogatego męża i nie pracować.
U mnie tak nie jest. Kocham pracę.
Też bym kochała, gdyby moją pracą było oglądanie półnagich modeli.
Wybieram im bieliznę, są jak Ken.
Z jedną, odstającą różnicą.
Carolyn, powtórz Karze, co mówiłaś.
O twojej filozofii randkowania.
Poderwij, przeszkol, porzuć.
- O Boże! - Wspaniałe!
- Podoba mi się. - Super, nie?
Niesamowite.
Przepraszam, Carolyn. Zimno ci, kochana?
Tak, o tobie mówię.
Zimno ci?
Nie, Ethel.
Przepraszam. Pani Kennedy.
Robi mi się gorąco od samego patrzenia na to coś na twojej szyi.
Muszę iść do łazienki. Wybaczcie.
Co za przypadek. Akurat wtedy, kiedy Ethel zaczyna nas punktować.
Bobby, nie wstawaj na razie, dobrze?
- Dziękuję. - W porząsiu.
Najwyższy czas na prawdziwą rozmowę.
W kraju sporo się dzieje.
Jak zwykle, pytam was o zdanie. Wszystkich.
Joe, sądzisz, że USA powinny znieść embargo na handel z Kubą?
Zrazimy tym do siebie sojuszników z Ameryki Łacińskiej, ale…
Warto stracić w imię tego miejsce w senacie na Florydzie, John?
Koniec końców musimy zawalczyć o to, co słuszne,
niezależnie od kosztów politycznych.
Chłop mógłby wydawać czasopismo.
Na jakich warunkach zdjąłbyś to embargo, Dave?
Zacząłbym od więźniów politycznych,
a potem wymusiłbym na Castro, by oddał skradzioną ropę.
Katie, jak nakłonić go do negocjacji?
Niczego nie osiągniemy bez stabilizacji stosunków.
Można wykorzystać system, który Kerry i McCain wypracowali na Wietnamie.
Zniesienie embarga…
Otwarty dialog…
Carolyn, co uważasz?
Na jaki temat?
Katie mówiła właśnie, że Clinton myśli o nawiązaniu
stosunków dyplomatycznych z Wietnamem. Widzisz w tym jakieś ryzyko?
Myślałam, że mówimy o Kubie.
To wszystko się łączy, kochana.
Może trochę o tym poczytaj.
Za Carolyn, która przetrwała pierwsze spotkanie przy tym stole.
- Niech żyje! - Na zdrowie.
Ethel mnie nie znosi.
A ten szal kupiłam za tygodniówkę na wyprzedaży.
Przez to jadłam tylko kukurydzę.
Świetnie ci poszło.
Następnym razem nie siadaj tak daleko.
Ethel zadaje łatwiejsze pytania tym, którzy siedzą najbliżej,
a im dalej w las, tym robią się coraz trudniejsze.
Serio? Czemu mi nie powiedziałeś?
To nic takiego. Zwykła zabawa przy kolacji.
To nie była zabawa. Prędzej kocenie.
W tej rodzinie to jedno i to samo.
To pojebane.
Kocham cię.
Chodźmy spać, co? Rano poczujesz się lepiej.
Nie ma mojej torby.
Ethel przeniosła cię do innego pokoju.
Przez Wietnam?
Nie, po prostu jest staroświecka.
Pójdę po twoje rzeczy.
Nie, zostań tu.
Jeśli mam wygrać, muszę grać według jej zasad.
Dobranoc.
ŚNIADANIE
Nie da się jej zatrzymać przy koszu.
To jak grać z Shaquillem O'Nealem.
- Już z nią nie gram. - Przestań.
I jeszcze ciągle prowokuje.
Jesteśmy z Kennedych. Nie odpuszczamy.
Ale widziałaś…
Dzień dobry.
Śpiąca Królewna wstała.
Szukam Johna.
Ćwiczy z chłopakami.
Przywiązują linę do łodzi
i sprawdzają, ile wytrzymają, zanim upadną.
Nie jest to zbyt bezpiecznie.
Na tym polega zabawa.
Mogłabym prosić o kawę?
Kawa była przy śniadaniu, na które się nie zapisałaś.
Carolyn, jak szła twoja mantra?
Poderwij, przeszkol, porzuć?
Nie, to tylko…
- Kolega mi tak powiedział. - Nie wykręcaj się.
Jest wspaniała.
Pójdę sprawdzić, czy John się nie utopił. Do zobaczenia.
Cześć.
Dziękuję.
Pasuje do ciebie.
Spadł ci.
Było nieźle.
Czy to się naprawdę dzieje?
Czyżby piekło zamarzło?
Wal się.
I tak.
Chyba tak.
JACK WCHODZI DO GRY
To kawał historii.
Coś się stało? Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.
Wszystko w porządku.
Czas pokaże.
Wszędzie cię szukałem.
- Zbieramy się? - Tak.
Zastanawiam się, co byś powiedziała na małą wycieczkę.
Zgadzam się.
Moja mama uwielbiała to miejsce.
To było jej sanktuarium.
Tak tu spokojnie.
Wiesz, wędkarstwo ma tę zaletę, że z kimś jest dużo fajniejsze.
Słucham?
Cały czas go przy sobie nosiłem, czekając na idealny moment.
Problem w tym, że z tobą każdy moment jest idealny
i musiałem wybrać jeden z nich.
Więc robię to…
teraz.
Na tej łódeczce, w tym dniu, otoczony tymi rybami.
Carolyn Jeanne Bessette, wyjdziesz za mnie?
Kocham cię.
Chcę z tobą być.
Ale jest jeszcze…
Musimy omówić wiele ważnych kwestii,
zanim weźmiemy ślub.
Na przykład…
Jak mamy połączyć nasze życia?
- Czyli odmawiasz? - Nie.
Po prostu…
Musimy o tym jeszcze…
więcej porozmawiać.
Żebym mogła zgodzić się w stu procentach szczerze,
czego chyba oboje chcemy.
Czyli twoja zgoda teraz nie byłaby szczera?
Nie wiem.
Za wcześnie na oświadczyny.
Rodzice zaręczyli się po miesiącu.
To coś zupełnie innego.
- Wiesz, że mama pierwsza… - Polubiłaby Carolyn.
Zawsze podejmujesz takie decyzje zanim będziesz na nie gotowy.
Sytuacja z Carolyn i ta akcja z czasopismem…
Prowadzę je.
To nie jest „akcja”.
Zapytaj moich współpracowników.
Wiesz w ogóle, co robisz?
Boże, nie wygram.
Od lat ciąży na mnie presja, bym zrobił coś ze swoim życiem.
W końcu coś robię, a ty mówisz mi, że tego nie przemyślałem?
Zrobiłem to. Ufam swoim decyzjom.
A ona musi to przemyśleć.
Chcesz przez to powiedzieć…
Nie zgodzi się, dopóki nie porozmawiamy o tym, jak zgrać nasze życia.
Co?
Coś cię bawi?
Nic.
Chyba zaczynam ją lubić.
- To moje frytki. - Wiem. Daj jedną.
Zaskoczył mnie twój telefon.
Mam już agenta.
Naprawdę?
To fantastycznie.
To było…
Gość z MTV zadzwonił i powiedział, że jestem zbyt sławny na Road Rules.
No i mam dziewczynę.
Jest makijażystką.
Naprawiła mi z kształt brwi.
Pamiętasz, jak je wyskubałam?
Tak. Praktycznie nic z nich nie zostało.
Przestań, dobrze wyglądałeś.
- Cieszę się twoim szczęściem. - Dzięki.
A jak książę z bajki?
Nic między nami nie było, kiedy jeszcze…
Kiedy się umawialiśmy.
Spotykał się z kimś innym.
Czyli tylko ja przeczuwałem, co się święci.
Przepraszam.
Powinnam była się odezwać, ale opublikowali te zdjęcia…
Uznałam, że chyba już za późno i jakoś tak…
W porządku.
Ale naprawdę…
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Przywykłem do tego, że znikasz.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Jeśli pozwolisz mi kiedyś zostać twoją przyjaciółką,
to bardzo się ucieszę.
Myślę…
Myślę, że to nie jest dobry pomysł.
Jasne, rozumiem.
Mogę o coś spytać?
Jesteś najbardziej skrytą i nieufną kobietą,
jaką w życiu spotkałem.
Jakim cudem wytrzymujesz z najsłynniejszym mężczyzną Ameryki?
Znam cię, Carolyn.
Poprosił mnie o rękę.
Nie powiedziałam „tak”.
Od razu mi lepiej.
Co masz na myśli?
Jeśli najbardziej pożądany kawaler w kraju nie potrafi sprawić, że się zaangażujesz,
to komu ma się udać?
Nie odmówiłam. Powiedziałam, że to przemyślę.
I co on na to?
Dobrze to przyjął.
Skupił się na premierze czasopisma.
Ma też konferencję prasową, na której będą wszystkie krajowe media.
Dobra.
Z męskiego punktu widzenia
brak zgody równa się odmowie.
Ale wmawiaj sobie, co chcesz.
- No weź. - Musimy pogadać.
O czym?
Oświadczyłeś mi się.
Kilka tygodni temu.
Wiem, pamiętam.
Przyznaję, że ciężko o tym zapomnieć.
To chyba trochę dziwne, że o tym nie rozmawiamy?
Późno już. Miałem ciężki dzień.
Każdy dzień jest ciężki.
Nic mi nie jest. Naprawdę.
Nieprawda.
Przecież widzę, John…
Proszę cię.
Dobrze.
Zawsze mi się wydawało, że kiedy oświadczę się ukochanej,
to na pewno się zgodzi.
A ty mi mówisz: „Nie wiem”.
Nie mam pojęcia, co zrobić z tym „nie wiem”.
Ja wiem, że cię kocham.
Nie chodzi tutaj o to, czy chcę spędzić z tobą życie.
A o to, czy nadaję się na panią JFK Jr.
I być może ciężko ci to zrozumieć,
bo jesteś sławny od urodzenia,
ale to wywróci moje życie do góry nogami.
Przysięgam ci, że nasze życie osobiste pozostanie tylko nasze.
Nie możesz tego obiecać.
Jeszcze nigdy nie brałeś ślubu.
Nie wiesz, jak bardzo nasili to różne emocje.
Dam sobie radę z prasą.
Całe życie patrzyłem, jak mama to robi.
Nauczę cię tego.
Pokażę ci, co i jak.
Nie będziesz sama.
Obiecuję ci,
że zrobię wszystko, co w mojej mocy, by ochronić ciebie i nas.
Zaufaj mi.
Mogę przymierzyć pierścionek?
Wspaniały.
Należał do mamy.
Będę go nosiła, kiedy będziemy sami, dobrze?
Czyli nadal nie jesteś pewna?
Mamy sporo do omówienia, ale cieszę się, że rozmawiamy.
To już dużo.
Też się cieszę.
JFK UKLĘKNĄŁ, ALE DZIEWCZYNA SIĘ WAHA!
CAROLYN WCIĄŻ NIEPEWNA
Cześć, Calvin.
Powiedzieli mi, że dzisiaj idziemy osobno.
Bo tak jest. Ale przysłali tutaj poprawki do mojej książki.
Ktoś mógł ci je zanieść.
Dlatego masz zły humor?
Czemu tak mówisz?
Poczułam to, gdy tylko wyszłam z windy.
Twój stan psychiczny definiuje tutejszy mikroklimat.
Czytałaś to?
Carolyn jest, jak widać, twoją protegowaną.
Mnie prawie nie wspominają.
Otwierasz dzisiaj swój flagowy sklep na Madison Avenue.
Jeszcze mało ci uwagi?
Nie chodzi o mnie.
Jeśli jej życie osobiste ma przyciągać uwagę,
- to nie może tu pracować. - Wybacz,
ale nie powinieneś nikogo pouczać w temacie dyskrecji.
Nie będziemy o tym rozmawiać, Kelly.
Wiedziałaś.
Od początku wiedziałaś, na co się piszesz.
Nie spodziewałam się, że będzie tak ciężko.
Pamiętasz, jak to kiedyś wyglądało?
Dziesięć lat temu?
Byliśmy nierozłączni.
Nie odstępowałeś mnie na krok.
Spójrz na nią.
Każda kobieta na świecie zastanawia się, dlaczego mu odmówiła.
Czego więcej można chcieć?
Ale jest mądra. Mądrzejsza ode mnie.
Wie, że jeśli za niego wyjdzie,
to właśnie ten fakt zacznie ją definiować.
Zupełnie jakby nie istniała, zanim go poznała.
Gdybyś mogła teraz cofnąć się do chwili, w której się oświadczyłem, to odmówiłabyś?
Oczywiście, że nie.
Pójdź dzisiaj ze mną.
Ramię w ramię. Ostatni raz.
- To też twój wieczór. - Żaden nie był mój.
Chodźmy.
Gratulacje. Sam przyćmiłeś premierę własnego czasopisma.
Kogo obchodzi George,
gdy najważniejszy kawaler w kraju się zaręcza?
A ja dowiaduję się
- z pierdolonej prasy? - Boże.
John Kennedy Jr. nadal czeka, aż jego
tajemnicza wybranka zdecyduje, czy za niego wyjdzie.
Akurat teraz, kiedy cię potrzebujemy.
A ty co? Kończysz w prasie jako pała do lania?
- To poniżające. - Myślisz, że nie wiem?
- Nie wiem, jak to wyciekło. - Napisali, że to znajomy twojej kici,
który twierdzi, że potrzebuje ona więcej czasu.
I będzie przeciągała tę zabawę, żeby cię podręczyć.
To nie sprawka Carolyn.
Jest zaangażowana tak, jak my. Nawet bardziej.
Czasopismo to praktycznie jej zasługa.
Od ponad miesiąca śpię w tym biurze.
Kąpię się w toaletowej umywalce.
Dwa razy trafiłem do szpitala z zespołem jelita drażliwego.
Wybłagałem i wymęczyłem dla nas prawie 175 stron reklam.
Sterowałem tym okrętem i ciągnąłem cię przez półtora roku.
To nie jest zasługa twojej dziewczyny. Ja to zrobiłem.
Jestem twoim wspólnikiem i mnie wyruchałeś!
Co mam zrobić?
Cholera.
Wiem.
Chciałem cię zabrać na premierę George’a, ale…
I tak bym nie poszła.
Mają skupić się na czasopiśmie, a nie naszym związku.
To prawda.
Berman mówi, żebym wydał oświadczenie.
W jakiej sprawie?
Oświadczyn.
Twierdzi, że media skupią się tylko na tym,
więc powinienem wydać oświadczenie, że to bzdura.
Poważnie?
Ale nie zrobisz tego.
Prawda?
Od tej konferencji zależy przyszłość George’a.
Mnóstwo osób ciężko pracowało przez wiele miesięcy.
Liczą na mnie.
Nie wiem, co robić.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Rozumiesz, prawda?
Chyba nie masz wyboru.
Idziesz sobie?
- Carolyn. - Pies musi wyjść.
Federal Hall jest wypełniona po brzegi, podczas gdy John F. Kennedy Jr.
przygotowuje się do zaprezentowania wyczekiwanego czasopisma George.
Zainteresowanie mediów nie jest mu obce. Ostatnio wiele pisało się
o jego rzekomych zaręczynach z publicystką Calvina Kleina, Carolyn Bessette.
Źródła donosiły, że nie zostały one przyjęte.
Otoczenie Kennedy’ego postawiło sprawę jasno:
„Plotki o zaręczynach
Johna F. Kennedy'ego Jr. z partnerką są fałszywe.
John nie jest zaręczony i nie oświadczył się Carolyn Bessette”.
Zespół Kennedy’ego nazwał plotki szukaniem sensacji.
Dostajemy informacje, że Kennedy wychodzi na scenę.
Przenosimy się do Federal Hall.
Nie przedłużając, oto on, mój przyjaciel, John Kennedy Junior.
Witam. Dziękuję.
Panie i panowie, przedstawiam wam George’a.
Odpowiedzi na najczęściej zadawane w ostatnim czasie
pytania o sprawy osobiste brzmią następująco: Tak. Nie.
Jesteśmy tylko przyjaciółmi. To nie wasza sprawa.
To moja kuzynka z Rhode Island.
Nosiłem jedno i drugie.
Może kiedyś, ale nie w New Jersey.
Dziękuję.
To dobry moment na zadawanie pytań.
Carolyn.
Hej. Kochanie.
To była najgłośniejsza premiera pisma w historii.
Na afterze Bermana obskoczyli reklamodawcy.
To był dla niego odpowiednik orgii.
Zabawne.
Wiem, że jesteś zła.
Możemy pogadać?
O czym?
Widzę, że świetnie dogadujesz się z Bermanem.
Carolyn, przestań.
Carolyn. Zaczekaj na mnie.
Carolyn, daj spokój.
Nie dotykaj mnie.
A co mam zrobić? Uciekasz ode mnie.
Carolyn.
Kiedy ty chcesz rozmawiać, to mam być na zawołanie,
ale gdy ja chcę, to muszę za tobą biegać?
Potrzebuję przestrzeni. Jezu.
Wiesz, co myślę?
Nie radzisz sobie z partnerem, który chce z tobą rozmawiać,
bo chcesz mieć wymówkę, by móc uciec.
Nie wiesz, czego chcę.
Wiem. Chcesz wszystko kontrolować.
Musisz być tą, która porzuca. To oczywiste i trochę frajerskie.
I kto to mówi?
Patrzyłeś mi w oczy i obiecywałeś, że zrobisz wszystko,
by nasze życie prywatne nie trafiło do prasy.
A przy pierwszej okazji się obsrałeś
i wydałeś oświadczenie o naszym życiu prywatnym.
Na dodatek nieprawdziwe.
Jak mam ci zaufać?
Zgodziłaś się na to.
Powiedziałam tylko, że chyba nie masz wyboru.
- Usłyszałeś, to co chciałeś. - Berman powiedział, że…
Serio? Berman cię zmusił?
Ty mnie zmusiłaś.
Nie doszłoby do tego, gdybyś przyjęła
moje oświadczyny jak normalny człowiek.
Wybacz, że potrzebowałam czasu, by przemyśleć oświadczyny z zaskoczenia.
Były z miłości!
Wiesz co? Cofam to.
Nie, John…
To za trudna decyzja?
- Pozwól, że ci pomogę. - John.
- Dawaj. Oddawaj go. - Nie, przestań!
Zaczekaj, John.
Pojebało cię do reszty?
Po prostu…
Wiesz, jakie masz szczęście?
Powinnaś mi dziękować.
Czemu?
Bo cały świat by za ciebie wyszedł?
Nie, bo jesteś szaloną, skomplikowaną i wkurzającą osobą,
a ja i tak cię kocham.
A z tobą jest łatwo?
Udajesz pokornego człowieka, ale jesteś rozpieszczonym bachorem,
który ma obsesję na punkcie własnego wizerunku.
Dlatego nie miałeś wyboru i zaprzeczyłeś zaręczynom.
Nie martwiłeś się o George’a.
Bermana też dalej masz w dupie.
Musiałeś zaprzeczyć zaręczynom, bo nie przeżyłbyś, gdyby świat pomyślał,
że istnieje kobieta, która nie chciałaby za ciebie wyjść.
I kto próbuje teraz uciekać, co?
Porozmawiajmy, pizdo.
- Co? Boisz się mnie? - To ty się boisz.
Boisz się zaangażować w ten związek.
Może i działam impulsywnie, ale wchodzę na całość.
A ty jesteś do tego zdolna?
Wiesz, czego chcesz?
Piątek!
A jeśli nie dopasuję się do twojego życia?
To będzie katastrofa. I wszyscy obwinią mnie.
Nie chcę się rozwodzić.
Ja też nie.
Widziałam, co to zrobiło z mamą. Obiecałem sobie, że…
Muszę być w stu procentach pewna ślubu.
Nie da się wyeliminować ryzyka. Jest wpisane w bycie człowiekiem.
Oddasz mi pierścionek?
Nie możemy się po prostu kochać?
Czemu to musi być takie trudne?
Wstań, chodźmy stąd.
Nie możesz tu siedzieć i płakać.
- Ludzie patrzą. - Mam to gdzieś.
Musisz wstać.
Zabrałaś już pierścionek. Mojego psa ci nie oddam.
To nasz pies.
Nasz pies!
Czemu nie mówiłeś o zapisach na śniadanie?
W Hyannis.
Chciałem dać ci pospać.
Uznałem, że nie chcesz jeść z Ethel śniadania o świcie.
Pomyliłem się?
Nie.
Nie dam rady z takim życiem rodzinnym.
Nie musisz.
Nie chcę cię zmieniać.
Nie chcę wciągać cię do tego świata. Masz mnie z niego wyrwać.
To ty masz być moją rodziną.
Ty i ja.
Nasza własna wysepka, nawet pośród tłumów.
Chcę prostego życia.
Nie mogę go mieć z kimś, kto chce zostać prezydentem.
Carolyn, ledwo ogarniam George’a.
Możesz oszukiwać prasę, ile chcesz, ale ja muszę znać prawdę.
Nie zapominajmy kim jesteś
i z jakiej rodziny pochodzisz.
Będziesz chciał kandydować na prezydenta?
Nie.
Nie chcę.
Nie chcę być wielkim człowiekiem.
Ale chcę być dobrym człowiekiem.
I dobrym partnerem.
Dla ciebie.
Uwielbiam w tobie to, że nie próbujesz nikogo zadowolić.
A nawet to, że nie zgodziłaś się na moje oświadczyny.
Dziwnie wyszły.
Mówiłem coś o rybach.
O łowieniu z kimś.
Myślałem, że się nie zgodziłaś,
bo czekałaś na lepszy tekst.
Nie, to mi się podobało.
- Naprawdę? - Tak.
Wiesz, nigdy…
Nigdy nie myślałam…
o zaręczynach, albo…
o byciu czyjąś żoną.
Nie wyobrażałam sobie,
że mogę się z kimś zestarzeć.
Kiedy mnie zapytałeś,
musiałam najpierw zapytać siebie: „Czy tego chcę?”.
I szczerze mówiąc, nie sądzę, żeby ślub był potrzebny.
Ale z tobą mogę go wziąć.
O Boże.
Tak.
- Tak? - Tak.
Tak.
Wyjdę za ciebie i zaryzykuję razem z tobą.
A później możemy się kłócić,
póki śmierć nas nie rozłączy. Tak.
Zgadzam się.
Napisy: Julia Antoniewicz