Gerçek olaylardan esinlenilmiştir. Belirli kişi ve olaylar
dramatize edilmiş ya da kurgulanmıştır.
Çok şirin.
Şu ağaçlara bak. Muhteşemler. Değil mi?
-İyi misin? -Evet, iyiyim.
Şu aralar yatırımcıları bağlamakla meşgulüz.
Tabii malum, fena aşağılandık, ders oldu.
Michael sağ olsun, adamlara rica minnet boynumu eğdim.
Sonuçta kendi dergin. Ne bekliyordun?
Biliyorum.
İş sorun değil de George'u görünce keşke akıllara ilk ben gelmesem.
Kendi kimliği olsun istiyorum.
Baban kongre koltuğunu sırf emeğiyle mi kazandı sence? Hayır.
Cazibesini, çekiciliğini, babasının avantajını kullandı.
Sonra da imkânları iyilik yapmak ve kendini kanıtlamak için kullandı.
Kendi adınla var olmak istiyorsun, biliyorum ama tatlım,
zaten önündeki çoğu kapı sana açık.
Sırf ben yaptım demek için açacak yeni kapılar yaratmana gerek yok.
-Tekrar başa sarmasak olur mu? -Demek istediğim,
soyadını sırtındaki kambur gibi görme, buna hiç gerek yok.
Bu yüzden Maurice'ten daha çok akıl alsan keşke.
İyi ama onunla konuştum zaten.
O her zaman yanında olacak.
Neden öyle diyorsun?
Tek söylediğim, onun danışmanlığından faydalanmalısın.
Caroline'ı alıp eve gidelim, olur mu?
İhtiyacım olan son şey, nefes nefese,
böyle bitkin hâldeyken resmimin çekilmesi.
Bir zamanlar tarzımla manşet olurdum. O günler çok geride kaldı.
Hadi ama, tavşan kostümü giyip yürüsen bile
insanlar "Bu takımı nereden aldın?" derdi.
Herhâlde mankenler podyumda hoplayıp zıplamaya başlardı.
-Kes şunu. -Ponpon kuyruk falan takarlardı.
Lütfen beni güldürme.
Özür dilerim. İyi misin?
Evet, iyiyim. Bu… Güzel bir yorgunluk.
Daha yürümek istemez misin?
Hayır, aslında çok acıktım.
Güzel. İştah iyiye işaret.
Teşekkürler Tony.
Burası seraya dönmüş.
-Yukarı taşıyayım mı? -Evet, lütfen Tony. Teşekkürler.
"Yansımalarımda sen varsın. Michael Jackson" mı?
Kitap anlaşmasını annem ayarladı.
Daryl'dan mı? Köpek skandalından sonra hepimizi dışlamıştır sanıyordum.
Ne kadar da yüce gönüllü.
Arkasından hep güzel şeyler söylüyorsun.
Hâlâ hayal etmeye çalışıyorum, uçaktakiler
seni o küllerle görünce ne düşündüler acaba?
Niye pilot ehliyeti için çabalıyorum sence?
-Pekâlâ, gitmem gerek. -Tamam.
-Yardım istemediğine emin misin? -Evet, sağ ol.
Tamam.
Giderken akbabaları da götür, olur mu?
Tamam.
Servis girişine mi gidecektiniz Bay Kennedy?
Hayır, böyle iyi.
Teşekkürler.
John!
Hadi, daha hızlı yürü, geldik sayılır.
Deniyorum. Bir şeye çarpmayayım.
Vay canına. Hazır mısın?
Evet, sanırım.
New York, çatla da patla.
Yok artık.
Halüsinasyon görüyor gibiyim.
-Resmen çüküm meydanda. -Evet, alternatifinden daha iyi.
Biraz dolanalım mı? Bakalım seni fark eden olacak mı?
-Benim için bunu yapman inanılmaz. -Sadece o yığına senin de resmini ekledim.
Fotoğraf çekelim.
Hadi.
-Dur, sen de çık. -Hayır. Bu senin anın. Hadi.
Gülümse.
Zıpla.
Paket mi yaptırsaydık?
Ne için? Tabağımı temizledin zaten.
Kızartma alabilir miyim diye sordum,
sen de gayet net şekilde dilediğim kadar alabileceğimi söyledin.
Çünkü bana seçme şansı vermedin.
Çek yanımızda, değil mi?
Gitmen gereken bir yer mi var?
-Hayır, sadece… -Selam John.
Üzerimde nakit yok, o yüzden…
Ne?
Bunca bar varken.
Lamina menüye hastayım.
John, bu arkadaşım Michael.
-Memnun oldum. -Memnun oldum.
Yeni bisiklet almışsın.
Aldım, evet.
Sonuncunun çalındığını bildirdim ama sanırım dava rafa kalktı.
Hâlâ kilidin yok.
Yavaş yavaş.
Belki kaskla başlayıp oradan devam ederiz?
Bu saçlara mı? Hiç sanmam.
-John, siparişini hazırladım. -Sağ ol Joe.
Ne demek.
Seni görmek güzeldi.
Seni görmek de öyle.
Ve…
Annen hep aklımda.
Teşekkürler. Minnettarım.
-Memnun oldum Mike. -Ben de.
-Görüşürüz. -Görüşürüz.
Günün geri kalanında ne yapacaksın?
Yani bunu görmezden mi geleceğiz?
Yüzünde ketçap var.
Seni seviyorum $650.000 borç.
JOHN CARL WARNECKE VE ORTAKLARI
Sevgili Jackie,
Dün gece çok ilham verdin Hiç unutmayacağım
Biricik Jackie'm,
Doğum gününde mutluluk ve sağlık dilerim.
Fotoğraflara bakıyordum, kendimi Tanıştığımız Geceyi düşünürken buldum.
Sevgilerimle, EThel
Ne yapıyorsun?
Kişisel mektuplarım Smithsonian'da sergilenmese de olur.
Bunu yapmana gerek yok anne.
Mektupları kilit altında sakladığını ben de görüyorum.
Ne halka açık ne de özel olarak korunsunlar.
Kimsenin ince yazıları okumak istememesi, hiç boşuna değil.
İşin tüm eğlencesini kaçırıyor.
Bunu şimdi yapmanın bir sebebi var mı?
Senin aksine ben işleri son dakikaya bırakmayı sevmem.
Bu arada, aşk hayatın nasıl?
Haddimi aşmış olmayayım ama cidden merak ediyorum.
Sanırım bir çeşit geçiş dönemindeyim.
Galiba kimseyi üzmeyeyim derken herkesi birden üzdüm.
Özellikle de bir kişiyi…
O çok özel biri.
Yüzleşmekte hiçbir zaman iyi olmadın.
Bu özel kişiyi hiç basında gördüm mü?
Hayır.
Açıkçası cazibesinin bir parçası da bu. Hiç umurunda bile değil.
Kendi kimliğinden çok emin gibi.
Bana öyle bir bakıyor ki benim emin olmadığımı anlıyor sanki.
Kendini iyi tanı.
Babanla Beyaz Saray'da geçirdiğimiz o ilk geceyi hatırlıyorum.
Bana döndü ve dedi ki,
"Nerede olduğumuza inanabiliyor musun?"
Ben de dedim ki, "Tabii ki. Sence buraya nasıl geldik?"
Bazı açılardan o yaşam, ondan çok benim hayalimdi.
Demek istediğim, kendimi Beyaz Saray’da hayal etmiyordum
ama baban ömrünü yelken yaparak ya da ata binerek geçirse de
gayet mutlu olurdu oysa ben bir sebepten…
Herkesten farklı bir hayata ait olduğumu hep biliyordum.
Daha fazlası olmalıydı.
Bazı övgüleri okuyordum.
Niye o şekilde söylüyorsun?
Ölüm ilanından farksızlar, sadece geçmiş zaman eksik.
Sağlığın yerindeyken okuyabilmek ve insanlar için önemini görmek
çok hoş, değil mi?
Pohpohlamalarına takılmıyorum.
Asıl konu kökeni, nasıl ortaya çıktığı.
Bazen merak etmeden duramıyorum,
acaba nasıl hatırlanırdım, şey olmasam…
-Şey… -Ne?
Amerika'nın dul eşi.
Bu sevgi seline karşı kayıtsız değilim ama…
Acımak ve değer vermek
çok ama çok farklı şeyler.
Acıyorlar mı? Öyle olduğuna mı inanıyorsun?
Öyle değil.
Sanki tüm dünya Dallas'ta olanları hep birikte yaşadık sanıyor.
Sanki tüm bu olanlar
hepimizin başına gelmiş gibi.
Bir keresinde bana devam etmekten başka seçeneğim yoktu,
kim olsa öyle yapardı, demiştin ama yanılıyorsun, bir seçeneğin vardı.
İnsanların oturma odasında büyüdük.
Bizi tanıdıklarını düşünüyorlar. Ailelerinin bir üyesi gibiyiz.
Bu yüzden ne zaman bize dair algılarıyla çelişen
ya da ters düşen bir şey yapsak daha da coşkuyla saldırıyorlar
çünkü onların kafasında biz onlarsız var olamayız.
Halk her zaman bir elinde çiçek, diğerinde taş taşır.
Bunu unutma.
Geldiğin için sağ ol.
Sanki devlet sırlarını takas ediyor gibiyiz.
-Bir keresinde parkta saldırıya uğradım. -Ne?
Galiba 15 yaşındaydım, tenise bisikletle giderdim.
Adamın biri bana yumruk attı ve bisikletimi kapıp kaçtı.
Bisiklete olan bu takıntın ne? Gizli Servis'in yok muydu?
Vardı ama annem hep mesafeli durmalarını tembihliyordu.
Bu fikirden hep nefret etti, tanrı kompleksi olan
şımarık bir prens gibi yaşamamdan.
Hâlâ paten kaymana izin veriyor.
Galiba çalınması bisikletten daha zor olduğu için.
Beni doğada yaşam turlarına, çiftliklerde, balıkçı teknelerinde çalışmaya gönderirdi.
Hep gerçek bir erkek olmamı istedi. Bu her ne demekse.
Muhtemelen seni mahvetmekten ve sana yetemeyeceğinden korkuyordu.
Zaten mahrum kalmış hissediyordun, kötüleştirmek istememiştir.
Nasıl oluyor da ailemi kendi ailemden daha iyi anlıyorsun?
Hayır, bekâr bir annenin gücünden daha büyük bir güç olmadığını biliyorum.
İki kat fazla sorumluluk taşırlar, tolerans gördüklerini sansan da
onları yüzüstü bırakan adamların dikte ettiği bir dünyada
zoraki gülümserler ve buna mecburen katlanırlar.
Sence baban anneni yüzüstü mü bıraktı?
Bence birçok insanı yüzüstü bıraktı.
Şimdi nasıl? Annen?
Korktuğunu görebiliyorum.
Elbet bir gün ona bakmam gerekecekti
ama sadece 64 yaşında.
O bir savaşçı. Onun işi bu. Hayatta kalmak.
Anlıyorum.
Ama 64 yıldır yaşadıklarını düşün.
Keşke onunla tanışabilseydin. Sana bayılırdı.
-Pardon, ben… -Hayır, sorun değil.
Gitsem iyi olur.
Peki.
Neden buluşmak istedin?
Tonlarca arkadaşın ve ailen var.
Bilmiyorum. Görmek istediğim kişi sendin.
Peki ya…
-Daryl mı? -Evet.
Los Angeles'a döndü. Süresiz gibi görünüyor.
Beni eve bırakmana gerek yok. Beş dakikalık mesafedeyim.
O beş dakikayı istiyorum, senin için de uygunsa.
-…ve keçeli kemerler. -Kimse fark etmedi mi?
Hayır. Tüm eleştiriler harikaydı.
Gitmeliyim.
Bir iç çamaşırı modelini bekletmeyi ben de istemezdim.
-Çok acıkıyor olmalı. -Onu araştırdın mı?
Hayır, ona baktım.
Tam 15 metre boyunca.
Biz arkadaşız.
Kimse bir iç çamaşırı modeliyle sadece arkadaş olmaz.
Ticaret için kullanılan birer seks sembolü hepsi.
"People'ın En Seksi Adamı"mı söylüyor?
O başka.
-Nasıl başka? -Ben Times Meydanı'nda
-donumla bir reklam panosunda değilim. -Ya sorma,
üstsüz hâlde her yerdesin.
Senin ve yeni arkadaşlığın adına çok sevindim.
Herkesin ağlayacak iyi, geniş, kaslı bir omza ihtiyacı vardır.
İyi geceler John.
Büyüyünce öğretmen olmayı hâlâ istiyor musun?
Fotoğrafçı olmak istiyorum.
Fotoğrafçı mı? Öyle mi? Ne zamandan beri?
Biliyor musun? Büyükannen genç bir kızken fotoğrafçıymış.
Gazeteler için falan.
Bebeğimi tutmak ister misin büyükanne?
İstemez olur muyum hiç. Tüm mücevherleri takmış takıştırmış.
Tatlım, bebeği sen tut, ben de battaniye getireyim, olur mu?
Büyükanne.
Anne!
Aman Tanrım.
Anne!
Eugie!
Anne!
Eugie, 911'i ara.
Anne, uyan. Anne!
Hastane onu başka bir isimle kaydetsin mutlaka.
Biz hâllederiz.
Sorun yok anne. İyi olacaksın.
AMBULANS
İyimserdik çünkü taramalarda
kanserin göğüsten ve midenden dağıldığını gördük
ancak görünüşe göre beyne ve omuriliğe sıçramış.
Bu noktada çok daha agresif bir tedavi öneriyoruz…
Çantamı uzatır mısın lütfen?
Birinde beynine delik açıp bir şant yerleştireceğiz,
böylece sıvı birikecek ve boşalmak için
vücudun diğer kısımlarına yönlenecek…
Jackie! Buraya.
Nasıl hissediyorsun?
-John! -Hep aklımızdasınız Bayan Kennedy.
Sence ne kadar zamanımız var?
Yani bu aşamada biri için genelde zaman aralığı nedir?
Büyük değişiklik gösterebiliyor.
Tamam. Teşekkürler.
Lee teyzeyi arayalım mı?
Birçok farklı şekilde sonuçlanabilir.
-Belki de önce Anthony'yi aramalıyız. -Evet.
Ne oldu Nancy? Sorun ne?
Monsenyör Bardes'ı görmek istedi.
-Hayır. -Neden?
İstediği bu.
-Son ayin mi? -Ne?
Niye şu an oluyormuş gibi davranıyoruz?
Zamanı kısıtlı, biliyorum ama bu pes ettiğimiz anlamına gelmez.
Nancy, onu arama. Annemle konuşacağım.
John, lütfen.
Hâlâ aklı başındayken yapmak istiyor. Bunun için onu suçlayamayız.
Şimdi günah çıkarmak ister misin?
Günah işlediğim için beni affet Tanrım.
Ben…
Ölmeyi diledim…
…Jack'ten sonra.
Düşündüm ki…
…o gün Dallas'ta ikimiz de olmalıydık…
…ama hareket edemedim.
Donakaldım.
Ona çok… Çok kızgındım.
Bana yaşattığı her şey için.
Tüm o kadınlar için.
Oysa ben onu hep korumuştum. Hep.
Öldükten sonra bile.
O gazeteciyle oturup
bir peri masalı anlattım.
"Bir daha asla başka bir Camelot olmayacak."
Bilmesini istiyorum ki…
Onu affediyorum.
Jack?
Tanrım.
"Sınanmak bir şereftir.
Küçük bir nitelik kazanabilmiş, bir büyü yaratabilmiş olmak.
Önemli olan, birinin umurunda olmayı başarmaktır.
Biraz deli olabilirsin tabii ama bu gerçeği değiştirmez.
Asıl sanrı, ikinci bir şans fikri.
Hiçbir zaman bir ikincisi olmaz.
Karanlıkta ilerler, elimizden geleni yaparız.
Elimizde olanı veririz.
Şüphemiz tutkumuzdur. Tutkumuz görevimizdir."
Özür dilerim.
Ne?
Neden bahsediyorsun?
Bunlar sadece…
Öyle aklımdan geçenler.
Tatlım.
"Dün gece 10.15 sularında annem vefat etti.
Etrafı arkadaşları, ailesi, kitapları, sevdiği insanlar
ve sevdiği şeylerle çevriliydi. Kendi tarzında veda etti.
Bunun için şanslı hissediyoruz.
O şimdi Tanrı'ya emanet."
Teşekkürler.
Bunu asla anlamayacağım.
Neyi?
Neden onlar için cesur görünmemiz gerektiğini.
Geldiğiniz için teşekkürler.
Gerçekten minnettarım.
John!
Selam.
Çok üzgünüm.
Daha erken uçağa binmeye çalıştım ama hiç yer yoktu.
Sonra bavulumu kaybettiler ve…
-Geleceğini bile bilmiyordum. -Tabii ki. O senin her şeyindi.
Taziyeye demek istedim.
Cenazede görürüm diye düşündüm. Peki nasıl…
Bak, annenle aramda ne olduysa oldu,
hiç önemi yok. Hayat çok kısa ve senin için değerini biliyorum.
-Teşekkürler. -Vestiyer var mı?
-Hayır. -Gidip odana koyayım.
POLİS ŞERİDİ - GEÇMEYİN
Bugün burada olabilmek için
o kadar yoldan geldiğinizi bilmek onu mutlu ederdi. Çok teşekkürler.
Babanla Paris'e yaptığı gezi hâlâ aklımda.
Fransızları etkilemek kolay değil, bunun için fazlasıyla zarif
ve becerikli olmak gerekir.
Prens'in Monako Sarayı'nda bir partideydim.
Biri Prenses Grace'e
dünyanın en göz alıcı kadını olmak nasıl bir şey diye sordu.
Ne dedi, biliyor musunuz?
"Jackie O'ya sormalısınız."
Şüphesiz.
Teddy amcamı tanıyorsunuz.
Memnun oldum Senatör Kennedy.
Sizi onun becerikli ellerine bırakıyorum.
Tanıştığımıza memnun oldum. Acaba…
İşte buradasın.
Ortadan kayboldun sandım.
Hayır, sadece etrafta koşuşturuyordum.
Nasıl hissediyorsun?
Bilmiyorum. Sindirecek vaktim olmadı pek.
Evet, yas öyle tuhaf bir şeydir.
Bir şekilde sinsice yaklaşır ve tek yapabileceğin,
ona boyun eğmektir. Hank'i kaybettiğimdeki gibi.
Bunun için üzgünüm.
Evet, o bir köpekti ama aynı zamanda çocuğum gibiydi.
Evet.
Tabii ki herkes, aramızda ne olduğunu öğrenmeye çalışıyor.
Mesela hangi sıfatla buradayım.
İnsanlar annemin cenazesinde sana ilişki durumumuzu mu soruyor?
-Açık açık değil tabii ama… -Aylardır konuşmuyoruz ve…
Aynen. Söylenmemiş çok şey var.
Nancy, Caroline'ı gördün mü?
Sanırım biraz zamana ihtiyacı vardı.
Gidip kız kardeşime bakacağım ama sonra konuşuruz.
Tabii ki.
-Hey, pardon, ben… -Sorun değil.
Dışarısı çok karışık.
Eminim, özleyeceğim taraflarından birini bile söyleyen olmamıştır.
O zerafetini, yazıya olan sevgisini hiç özlemeyecek misin?
Sıradan biri olduğunu kabul etmek, sanki herkesi korkutuyor.
En ufak bir kusurunu görmek bile ona duydukları yakınlığı
yok sayacakmış gibi.
Hyannis'teki bahçesinde senin otu bulduğu günü hatırlıyor musun?
O değil, bir polis memuru buldu.
Aman Tanrım. Doğru ya.
Hyannis'teki bahçede ne işi vardı?
Bilmem. Sanırım bir komşu ihbar etmişti.
Komşular bizi seviyor sanıyordum.
-Ona kabak olduğunu mu söylemiştin? -Maydanoz demiştim. Kabak ne?
Acayip kızmıştı.
Sesi o korkunç oktava inmişti.
"Caroline. Marihuana mı? Bunu nasıl yaparsın?"
"Hem de benim bahçemde? Botanik koruma alanımda."
Bir dönem fena asi takılıyordun.
O günleri çok özlüyorum.
Sanırım ona asla senin gibi olmayacağım demeye çalışıyordum.
İyi ki de benzemiyorsun.
Yoksa bu özel insanı tanıyamazdım.
Pekâlâ. İçeri dönmeliyiz.
Kuzenlerden birini duydum,
Frère Jacques çalabilen var mı, diyordu.
-Hemen geliyorum. -Tamam.
Aramıza yeni katılanlar için tekrar ediyoruz,
Jacqueline Kennedy Onassis'in cenazesi
şu düzenlemelerle gerçekleşecek.
Jacqueline Kennedy Onassis,
perşembe gecesi 10.15 sularında evinde vefat etti.
Yukarı Doğu Yakası'ndaki dairesine dönmek istedi.
1963'te on yaşından büyük olan herkes onu büyük bir minnetle hatırlıyor
çünkü 1963 yılının o korkunç kasımında
bizi ayakta tutan şey onun gücüydü.
Kimse onun gibi görünmedi, onun gibi konuşmadı, onun gibi yazmadı
ya da onun gibi özgün davranmadı.
Benlik algısı bu kadar yüksek olan başka kimseyi tanımadık.
İki çocuğu da olağanüstü kişiler oldu.
Dürüst, şımarmamış, kendisiyle aynı karaktere sahip çocuklar.
Başarılarıyla mutlu oldu. Üzüntüleriyle üzüldü.
Onlarla vakit geçirmekten büyük keyif ve zevk aldı.
Onlar onun iki mucizesi.
Aralıkta Jack öldükten sonra…
…bir şey söylemişti, hâlâ aklımda.
KIZI 23 AĞUSTOS 1956
"Erkek olmayı tercih ederdi ama onu bir efsane yaptılar."
Jackie sadece kendisi olmayı tercih ederdi
ama dünya onun da efsane olması için ısrar etti.
Sevgili John,
seni bu dünyaya bir masum olarak getirdik ama farkındayım ki
bir Kennedy olarak birçok baskıyla yüzleşmek zorunda kalacaksın.
Tarihte herkesten daha çok yerin var.
Hayatta hangi yola saparsan sap,
tek istediğim, Caroline'ı, Kennedy ailesini ve en önemlisi,
kendini gururlandırmaya devam etmen.
Seni tanıyan ve olduğun gibi sevenlerin yanında ol.
Tüm sevgimle, annen.
TELEFON
Nefes al.
Elizabeth Beller, "Once Upon A Time"a dayanır.
Alt yazı çevirmeni: Aslı Cheesmar