Ta historia łączy prawdę z fikcją. Inspirowana jest prawdziwymi zdarzeniami.
Jest taka urocza.
Spójrz na te drzewa. Przepiękne, prawda?
- Wszystko gra? - Tak.
Próbujemy pozyskać inwestorów,
co, powiem szczerze, jest lekcją pokory.
Michael praktycznie zmusza mnie do błagania o ich pomoc.
To twoje czasopismo. Czego się spodziewałeś?
Wiem.
Ale nie chcę, by ludzie myśleli o mnie, gdy wezmą je do ręki.
Chcę, żeby miało własną tożsamość.
Myślisz, że twój ojciec został kongresmenem tylko dzięki zasługom? Nie.
Wykorzystał swój urok, magnetyzm, szczęście swojego ojca,
a potem użył ich, by czynić dobro i udowodnić swoją wartość.
Rozumiem, że samodzielność jest dla ciebie istotna,
ale masz przed sobą nieskończone możliwości.
Nie musisz robić czegoś tylko po to, by to odhaczyć.
- Możesz znowu nie zaczynać? - Mówię tylko,
że twoje nazwisko nie musi być ciężarem, od którego trzeba uciekać.
Dlatego powinieneś częściej słuchać rad Maurice’a.
Rozmawiałem z nim.
Zawsze będzie po twojej stronie.
Czemu mówisz w taki sposób?
Powinieneś czerpać korzyści z jego porad.
Zabierzmy Caroline i wracajmy do domu, dobrze?
Ostatnie, czego potrzebuję, to dać im ujęcie,
jak walczę o oddech i więdnę w oczach.
Dni, w których to mój styl podnosił sprzedaż gazet, dawno minęły.
Błagam. Mogłabyś przechadzać się po Piątej Alei w stroju króliczka,
a ludzie i tak pytaliby: „Skąd masz ten kostium?”.
Modelki na wybiegach zaczęłyby kicać.
- Przestań. - Puchate ogonki i w ogóle.
Nie rozśmieszaj mnie.
Przepraszam. W porządku?
Tak. To dobry rodzaj bólu.
Nie chcesz już spacerować?
Nie, zgłodniałam.
Dobrze. Apetyt to dobry znak.
JOHN F. KENNEDY JR. I CAROLYN BESSETTE
Dziękuję, Tony.
Czuję się jak w szklarni.
- Mam je przenieść? - Tak, proszę.
„Jesteś w moich myślach. Michael Jackson”?
Mama załatwiła mu wydanie książki.
Daryl? Myślałam, że skreśliła nas po sytuacji z psem.
To wielkoduszne z jej strony.
Zawsze mówisz miło o tych, którzy odeszli.
Zastanawiam się, co musieli czuć ludzie w samolocie, widząc cię z prochami.
Jak myślisz, po co staram się o licencję pilota?
- Muszę już iść. - Jasne.
- Poradzisz sobie? - Tak, dzięki.
Okej.
Ale zabierz ze sobą te sępy, dobra?
Dobrze.
Chce pan wyjść wyjściem dla służby?
Nie trzeba.
Dziękuję.
John!
Szybciej, już prawie jesteśmy.
Staram się. Pilnuj, żebym na nic nie wpadł.
O Boże. Gotowy?
Chyba tak.
Nowy Jorku, niech zżera cię zazdrość.
O cholera.
Chyba mam halucynacje.
- Jezu, naprawdę widać mi fiuta. - Lepiej w tę stronę.
Postoimy tu, by sprawdzić, czy ktoś cię rozpozna?
Nie wierzę, że to dla mnie zrobiłaś.
Ja tylko podrzuciłam ich twoje fotki.
Zróbmy zdjęcie.
No dawaj.
- Chcę, żebyś też na nim była. - Nie. To twoja chwila. Idź.
Uśmiech.
Podskocz.
Poprosić o zapakowanie na wynos?
Po co? Wyczyściłaś mój talerz.
Zapytałam, czy mogę jedną frytkę, a ty kazałeś wziąć mi tyle, ile chcę.
Raczej nie dałaś mi wyboru.
Mamy rachunek, prawda?
Śpieszysz się gdzieś?
- Nie, ale… - Hej, John.
Nie mam przy sobie gotówki, więc…
Co?
Ze wszystkich knajp na świecie…
Uwielbiam laminowane karty dań.
John, to mój przyjaciel, Michael.
- Miło mi. - Mnie również.
Kupiłeś nowy rower.
Zgadza się.
Zgłosiłem kradzież, ale chyba nic z tym nie zrobią.
A nowego i tak nie przypiąłeś.
Wiesz, małe kroczki.
Może zaczniemy od kasku i pomyślimy, co dalej?
Na takiej czuprynie? Nie widzę tego.
- John, twoje zamówienie jest gotowe. - Dzięki.
Nie ma za co.
- Miło było cię zobaczyć. - Ciebie też.
No i…
Myślę o twojej mamie.
Dziękuję. Doceniam to.
- Miło było cię poznać, Mike. - Wzajemnie.
- Do zobaczenia. - Pa.
To co robimy z resztą dnia?
Zignorujemy to, co się stało?
Masz keczup na twarzy.
J.C. WARNECKE I WSPÓLNICY
Kochana Jackie,
Zaskoczyłaś mnie Nigdy tego nie zapomnę
Moja Jackie, W twe urodziny życzę ci zdrowia i radości.
Przeglądałam zdjęcia i przypomniałam sobie wspólne chwile.
Z miłością, Ethel.
Co robisz?
Nie chcę, by moja prywatna korespondencja została eksponatem w muzeum.
Nie musisz tego robić, mamo.
Dopilnuję, by pozostała zapieczętowana.
Nie życzę sobie, żeby była przechowywana prywatnie lub publicznie.
Nikt nie lubi czytać drobnego druku.
To psuje całą zabawę.
Czemu robisz to akurat teraz?
W przeciwieństwie do ciebie, nie odkładam rzeczy na ostatnią chwilę.
À propos, jak twoje życie uczuciowe?
Nie wtrącam się, tylko pytam z ciekawości.
Można powiedzieć, że przechodzę okres przejściowy.
Starałem się nikogo nie denerwować, ale zdenerwowałem wszystkich.
W szczególności jedną osobę, która jest… wyjątkowa.
Konfrontacja nigdy nie była twoją mocną stroną.
Zdarzyło mi się już coś czytać o tej wyjątkowej osobie?
Nie.
Szczerze mówiąc, to część jej uroku. Nie interesują jej takie sprawy.
Dobrze wie, kim jest.
A kiedy na mnie patrzy, widzę, że wie, że ja sam nie wiem…
Kim jesteś.
Pamiętam pierwszą noc, którą spędziłam w Białym Domu z twoim ojcem.
Odwrócił się do mnie i powiedział:
„Możesz uwierzyć w to, gdzie jesteśmy?”.
Odpowiedziałam: „Oczywiście. A jak niby się tu znaleźliśmy?”.
W pewnym sensie nasze wspólne życie było spełnieniem moich marzeń, a nie jego.
To nie tak, że śniłam o życiu w Białym Domu,
ale twój ojciec mógłby spełniać się w żegludze do końca życia,
a ja, z jakiegoś powodu…
zawsze wiedziałam, że moje życie będzie inne, niż wszystkich.
Że będzie czymś więcej.
Czytałam niektóre z tych tekstów pochwalnych.
Czemu tak o tym mówisz?
Gdyby pominąć czas teraźniejszy, byłyby to w zasadzie nekrologi.
Nie jest ci miło, kiedy czytasz o tym,
ile znaczysz dla ludzi?
Nie mam problemu z pochlebstwami.
Zastanawiam się, jakie jest ich źródło.
Trudno mi się powstrzymać od rozmyślania o tym,
jak by mnie zapamiętano, gdybym nie…
- Gdybym nie była… - Kim?
Pierwszą wdową Ameryki.
Nie chodzi o to, że nie wzruszają mnie wyrazy sympatii. Po prostu…
Współczucie i uznanie
to dwie bardzo różne rzeczy.
Naprawdę uważasz, że robią to z litości?
Nie w tym rzecz.
Uważam, że świat myślał, że przeszliśmy coś razem.
Że to, co stało się w Dallas,
spotkało nas wszystkich.
Powiedziałaś mi kiedyś, że nie masz wyboru i musisz żyć dalej,
bo każdy by tak zrobił.
Ale mylisz się. Miałaś wybór.
Żyliśmy w cudzych salonach.
Ludzie myślą, że nas znają, że jesteśmy częścią ich rodziny.
Dlatego gdy robimy coś niestosownego lub sprzecznego
z ich postrzeganiem nas, uderzają z jeszcze większą żarliwością.
W ich mniemaniu nie istniejemy bez nich.
Ludzie zawsze trzymają kwiat w jednej ręce, a kamień w drugiej.
Nie zapominaj o tym.
Dzięki, że przyszłaś.
Czuję się, jakbyśmy wymieniali tajemnice państwowe.
- Kiedyś napadnięto mnie w parku. - Co?
Miałem 15 lat, jechałem z zajęć tenisa.
Jakiś facet mnie walnął, zabrał mój rower i odjechał.
O co chodzi z tymi rowerami? Nie miałeś ochrony?
Miałem, ale mama zawsze kazała im się trzymać z daleka.
Nie chciała, bym wyrósł na rozpieszczonego księcia z kompleksem Boga.
Wciąż pozwala ci jeździć na rolkach.
Bo trudniej je ukraść niż rower.
Lubiła wysyłać mnie do pracy na ranczach i kutrach rybackich
albo na wyprawy survivalowe.
Pilnowała, żebym stał się prawdziwym mężczyzną, cokolwiek to znaczy.
Pewnie bała się, że cię zepsuje i że nie jest wystarczająca.
Nie chciała, byś czuł się jeszcze bardziej poszkodowany.
Jakim cudem wiesz więcej o mojej rodzinie, niż ona sama?
Wiem jedynie, że nie ma większej siły, niż siła samotnej matki.
Można by pomyśleć, że dzięki podwójnej odpowiedzialności
będą oceniane łagodniej, a muszą zaciskać zęby
w świecie rządzonym przez facetów, którzy je zawiedli.
Twój tata zawiódł twoją mamę?
Zawiódł wielu ludzi.
Jak ona się trzyma? Twoja mama.
Widzę, że się boi.
Wiedziałem, że kiedyś nadejdzie moment,
w którym będę musiał się nią zająć, ale ma dopiero 64 lata.
Wie, jak przetrwać. Robiła to nie raz.
Tak.
Pomyśl tylko o tym, ile przeżyła przez te 64 lata.
Chciałbym, żebyś ją poznała. Polubiłaby cię.
- Przepraszam… - Nic się nie stało.
Powinnam już iść.
Jasne.
Czemu chciałeś się spotkać?
Masz masę przyjaciół i rodziny.
Nie wiem. Tylko ciebie chciałem zobaczyć.
Co z…
- Daryl? - Tak.
Wróciła do LA. Na czas nieokreślony.
Nie musisz mnie odprowadzać. Mieszkam pięć minut drogi stąd.
Wykorzystam je, jeśli ci to nie przeszkadza.
- …z paskiem. - Nikt nie zauważył?
Nie. Wszyscy bardzo mnie chwalili.
Muszę iść.
Też nie pozwoliłbym czekać modelowi bielizny.
- Pewnie są do niego kolejki. - Sprawdzałeś go?
Nie, tylko obejrzałem.
Całe 15 metrów.
Przyjaźnimy się.
Nie da się tylko przyjaźnić z modelem bielizny.
Są symbolami seksu tej branży.
Mówi to najseksowniejszy mężczyzna świata.
To co innego.
- Jak to? - To nie moje zdjęcie w majtkach
- wisi na Times Square. - Ale bez koszulki
wisisz już wszędzie.
Cieszę się z waszej kiełkującej przyjaźni.
Każdy potrzebuje umięśnionego ramienia, w które może się wypłakać.
Dobranoc, John.
Nadal chcesz zostać nauczycielką, gdy dorośniesz?
Chcę być fotografką.
Fotografką? Tak? Od kiedy?
Wiesz, że babcia za młodu też robiła zdjęcia?
Do gazet i w ogóle.
Chcesz potrzymać mojego bobasa, babciu?
Tak, chcę. Ale biżuterię wybrałaś…
Kochanie, potrzymaj bobasa, a ja przyniosę dla niego koc? Dobrze?
Babciu.
Mamusiu!
O Boże.
Mamo.
Eugie!
Mamusiu. Mamo!
Eugie, dzwoń po karetkę.
Mamo, obudź się. Mamo!
Niech szpital zarejestruje ją pod przydomkiem.
Zajmiemy się tym.
Będzie dobrze, mamo.
AMBULANS
Myśleliśmy pozytywnie, bo badania wykazały,
że nowotwór zniknął z brzucha i klatki piersiowej.
Jednak wygląda na to, że pojawiły się przerzuty do mózgu i rdzenia kręgowego.
Na tym etapie zalecamy rozpoczęcie agresywniejszego leczenia…
Podaj mi torbę, proszę.
Polegałoby na wywierceniu otworu w mózgu i wstawieniu przetoki,
która umożliwiłaby odprowadzenie nagromadzonego płynu
i przekierowanie go do innych narządów…
Jackie! Tutaj.
Jak się czujesz?
- John! - Jesteśmy z panią, pani Kennedy.
Ile, twoim zdaniem, mamy czasu?
Ile mniej więcej może przeżyć osoba w tym stadium choroby?
Trudno stwierdzić.
Dobrze. Dziękuję.
Zadzwonimy do cioci Lee?
To może się różnie skończyć.
- Najpierw zadzwońmy do Anthony’ego. - Tak.
Co się stało, Nancy?
Prosi o spotkanie z biskupem Bardesem.
- Nie. - Czemu?
Potrzebuje tego.
Namaszczenia?
Po co jej to akurat teraz?
Jej czas jest ograniczony, ale to nie znaczy, że się poddamy.
Nancy, nie dzwoń do niego. Pogadam z nią.
John, proszę.
Chce to zrobić, póki jest świadoma. Nie można jej za to winić.
Czy chcesz wyznać swoje grzechy?
Wybacz mi, Ojcze, bo zgrzeszyłam.
Ja…
chciałam umrzeć…
razem z Jackiem.
Myślałam…
że w Dallas powinniśmy zginąć oboje.
Nie mogłam nic zrobić.
Zamarłam.
Byłam na niego wściekła.
Za to, co zrobił mnie
i innym kobietom.
Ale zawsze go chroniłam. Zawsze.
Nawet po jego śmierci.
Usiadłam z tym dziennikarzem
i opowiedziałam mu bajeczkę.
„Już nigdy nie będzie drugiego Camelotu.”
Chcę, żeby wiedział…
Że mu wybaczam.
Jackowi?
Bogu.
„Bycie poddanym próbie to chwała.
Posiadanie tej wyjątkowej iskry i rzucanie zaklęcia.
Istota tkwi w tym, by komuś zależało.
Ty jesteś oczywiście szalony. Ale to nie ma wpływu na prawo.
Druga szansa to złudzenie.
Zawsze miała być tylko jedna.
Działamy po omacku. Robimy, co możemy.
Dajemy, co mamy.
Wątpliwości napędzają naszą pasję. Pasja wyznacza nasze zadanie”.
Przepraszam.
Słucham?
O czym ty mówisz?
O tym wszystkim. Po prostu…
Tak dla zasady.
Kochanie.
„Zeszłej nocy, około 22.15, odeszła moja mama.
Była otoczona przyjaciółmi, rodziną, książkami,
ludźmi i rzeczami, które kochała. Zrobiła to na swój sposób.
Co napawa nas radością.
Teraz jest w rękach Boga”.
Dziękuję.
Nigdy tego nie zrozumiem.
Czego?
Czemu musimy udawać dzielnych.
Dziękuję, że przyszłaś.
Doceniam to.
John!
Cześć.
Tak mi przykro.
Chciałam przylecieć wcześniej, ale wszystko było zarezerwowane,
a potem zgubili mój bagaż i…
- Nie spodziewałem się ciebie. - Była całym twoim światem.
Chodzi mi o czuwanie.
Co innego pogrzeb, ale skąd wiedziałaś…
To, co zaszło między mną a twoją matką
nie ma znaczenia. Życie jest za krótkie. Wiem, ile dla ciebie znaczyła.
- Dziękuję. - Jest tu szatnia?
- Nie. - Zaniosę do twojego pokoju.
POLICJA NIE PRZEKRACZAĆ
Byłoby jej miło,
że przyjechaliście tu z tak daleka. Bardzo dziękuję.
Wciąż pamiętam jej podróż do Paryża z twoim ojcem.
Masz pojęcie, jak eleganckim i zdolnym trzeba być,
by zaimponować Francuzom?
Byłam na przyjęciu w Pałacu Książęcym w Monako.
Ktoś zapytał księżną Grace,
jak to jest być najbardziej olśniewającą kobietą świata.
Wiesz, co odpowiedziała?
„Musicie zapytać Jackie O”.
Oczywiście.
Znasz wujka Teddy’ego?
Miło mi, senatorze Kennedy.
Zostawiam cię w jego rękach.
Miło panią poznać.
Tu jesteś.
Myślałam, że zniknąłeś.
Nie, byłem zalatany.
Jak się czujesz?
Nie wiem. Nie miałem dużo czasu, żeby o tym myśleć.
Smutek po stracie kogoś jest dziwny.
Zakrada się znienacka, a jedyne, co możesz zrobić, to się mu poddać.
Jak wtedy, gdy straciłam Hanka.
Przepraszam za to.
Był psem, ale był dla mnie jak dziecko.
Wiem.
Wszyscy chcą wiedzieć, co się z nami dzieje,
i w jakiej roli się tu pojawiłam.
Na stypie mojej matki pytają cię o status naszego związku?
- Nie wprost, ale… - Nie rozmawialiśmy od miesięcy, więc…
No właśnie. Jest między nami wiele niedopowiedzeń.
Nancy, widziałaś Caroline?
Chyba potrzebowała chwili.
Sprawdzę, co u siostry. Pogadamy później.
Oczywiście.
- Wybacz, że… - Wszystko w porządku.
Wiem, że to szaleństwo.
Chyba nikt nie powiedział o niej nic, za czym będę tęsknić.
Nie będzie ci brakować jej opanowania i miłości do słowa pisanego?
Boją się przyznać, że była zwykłą osobą.
Jakby uznanie nawet najdrobniejszej niedoskonałości
przekreślało ich bliską relację.
Pamiętasz, jak znalazła twoją trawkę w ogrodzie w Hyannis?
Nie ona ją znalazła, tylko policjant.
O mój Boże. Faktycznie.
Czemu kręcił się po ogrodzie?
Nie wiem. Pewnie sąsiad to zgłosił.
Myślałem, że sąsiedzi nas kochali.
- Powiedziałaś, że to cukinia, prawda? - Pietruszka. Cukinia?
Ale się wkurzyła.
Jej głos obniżył się do tej strasznej oktawy.
„Caroline. Marihuana? Jak mogłaś?”.
„W moim ogrodzie? To sanktuarium botaniczne”.
Naprawdę przechodziłaś wtedy fazę buntu.
Tęsknię za tym.
Próbowałam jej pokazać, że nigdy nie będę taka jak ona.
Cieszę się, że nie jesteś.
Inaczej nie poznałbym kogoś wyjątkowego.
Dobrze. Powinniśmy wracać.
Słyszałem, że jeden z kuzynów pytał,
czy ktoś wie, jak zagrać Panie Janie na pianinie.
- Zaraz przyjdę. - Dobrze.
Dla tych z państwa, którzy dopiero dołączyli,
przekazujemy najnowsze informacje na temat pogrzebu
Jacqueline Kennedy Onassis.
Jacqueline Kennedy Onassis
zmarła w czwartek około 22.15 we własnym domu.
Chciała powrócić do mieszkania na Upper East Side.
Ci, którzy w 1963 roku mieli więcej, niż dziesięć lat, wspominają ją
z wdzięcznością, bo to jej siła
pomogła nam przetrwać ten okropny listopad 1963 roku.
Nikt inny nie wyglądał, nie mówił i nie pisał jak ona.
Nikt nie był tak oryginalny jak ona.
Nie znaliśmy nikogo, kto miał lepsze poczucie własnego „ja”.
Jej dzieci okazały się wyjątkowe.
Szczere, nierozpuszczone i z charakterem podobnym do jej.
Rozkoszowała się ich osiągnięciami. Cierpiała przez ich smutek.
Spędzanie z nimi czasu sprawiało jej wielką radość.
To jej dwa cuda.
Często wspominam jej słowa
o Jacku z grudnia, po jego śmierci.
CÓRKA 23 SIERPNIA 1956
„Zrobiono z niego legendę, choć wolał być człowiekiem”.
Jackie wolałaby być sobą,
ale świat nalegał, by także została legendą.
Drogi Johnie,
rozumiem presję, z jaką musisz się mierzyć jako Kennedy,
mimo że wydaliśmy cię na świat jako niewinną istotę.
Masz już swoje miejsce w historii.
Nieważne, jaką ścieżką kroczysz w życiu,
proszę tylko, byś nadal czynił Caroline, rodzinę Kennedych,
i, co najważniejsze, samego siebie dumnym.
Trzymaj się blisko tych, którzy cię znają i kochają za to, kim jesteś.
Z miłością, mamusia.
Oddychaj.
Na bazie książki E. Beller
Napisy: Julia Antoniewicz