Dit verhaal is deels waargebeurd. Gelijkenissen zijn ter dramatisering.
Ze is zo schattig.
Moet je die bomen zien. Prachtig, hè?
Gaat het? -Ja, prima.
We proberen investeerders te vinden. Dat is een les in nederigheid geweest.
Michael laat me gewoon smeken.
Het is jouw tijdschrift. Wat had je dan verwacht?
Ik weet het.
Ik doe het graag, maar ik wil niet dat mensen George zien en aan mij denken.
Het moet een eigen identiteit krijgen.
Denk je dat je vader zijn congreszetel alleen op verdienste kreeg? Nee.
Hij maakte gebruik van zijn charme, aantrekkingskracht en zijn vaders geluk.
Toen gebruikte hij zijn platform om goed te doen en zichzelf te bewijzen.
Ik weet dat je onafhankelijk wilt zijn…
maar er staan veel deuren voor je open.
Je hoeft er niet per se eentje zelf te bouwen om wat te bewijzen.
Niet weer, mam, alsjeblieft. -Ik zeg alleen…
dat je niet aan je achternaam hoeft te ontsnappen.
Daarom zou ik willen dat je vaker Maurice' advies zou opvolgen.
Ik heb met hem gesproken.
Hij zal er altijd voor je zijn.
Waarom zeg je dat zo?
Ik bedoel dat je gebruik moet maken van zijn advies.
Laten we Caroline gaan halen en dan gaan we naar huis.
Het laatste wat ik nodig heb is een foto van hoe ik op adem kom of wegkwijn.
Mijn stijl verkoopt niet meer.
Kom op. Als jij in een konijnenpak op Fifth Avenue loopt…
wil iedereen weten waar je het hebt gekocht.
De modellen zouden over de catwalk huppelen.
Hou op. -Met pluizige staartjes en zo.
Maak me niet aan het lachen.
Het spijt me. Gaat het?
Ja, prima. Het is een goede soort pijn.
Wil je echt niet doorlopen?
Nee, ik heb honger.
Mooi. Eetlust is een goed teken.
Bedankt, Tony.
Het lijkt hier wel een kas.
Moet ik ze naar boven brengen? -Graag, Tony. Bedankt.
'Ik denk aan je. Michael Jackson'? -Mam regelde zijn boekcontract.
Daryl? Ik dacht dat ze ons meed na de dood van haar hond.
Edelmoedig van haar.
Achteraf zeg je altijd aardige dingen.
Ik vraag me af wat iedereen op die vlucht dacht toen ze je met die as zagen.
Waarom denk je dat ik mijn brevet wil halen?
Oké, ik moet gaan.
Wil je echt geen hulp? -Nee. Bedankt.
Maar neem de paparazzi mee.
Wilt u de dienstingang nemen? -Nee, niet nodig.
Bedankt.
John.
Sneller. We zijn er bijna. -Ik doe mijn best. Zorg dat ik niks raak.
O, mijn god. Ben je er klaar voor?
Ja, ik denk het.
Nu jij weer, New York.
Allemachtig.
Het is alsof ik hallucineer.
Mijn lul is duidelijk zichtbaar. -Het is beter dan het alternatief.
Zullen we kijken of iemand je opmerkt?
Jij hebt dat geregeld. -Ik heb je foto op een stapel gelegd.
We maken een foto.
Kom op.
Ik wil dat jij er ook op staat. -Dit is jouw moment. Kom.
Lachen.
Springen.
Hadden we het mee moeten nemen? -Jij hebt mijn bord al leeggegeten.
Ik vroeg of ik een frietje mocht. Jij zei dat ik mocht pakken wat ik wilde.
Omdat je me niet echt een keuze gaf.
We hebben betaald, toch?
Moet je ergens heen?
Nee, ik… -Hé, John.
Ik heb geen geld bij me, dus…
Wat?
Van alle eetcafés.
Ik ben dol op gelamineerde menukaarten.
John, dit is mijn vriend, Michael.
Aangenaam.
Je hebt een nieuwe fiets. -Dat klopt.
Ik heb de diefstal aangegeven, maar niks meer gehoord.
En nog steeds geen slot.
Kleine stapjes.
Zullen we met een helm beginnen?
Op deze bos haar? Ik dacht het niet.
John, je bestelling is klaar. -Bedankt, Joe.
Graag gedaan.
Leuk je te zien.
Jou ook.
En…
Wat rot van je moeder.
Bedankt. Dat waardeer ik.
Leuk je te ontmoeten, Mike. -Jou ook.
Tot ziens. -Dag.
Wat gaan we vandaag doen?
Negeren we wat er net is gebeurd?
Er zit ketchup op je gezicht.
Ik hou van je $650.000 schuld
Lieve Jackie, Je hebt me gisteravond geïnspireerd
Mijn Jackie, Ik wens je een heel fijne verjaardag.
Ik bekeek foto's en dacht aan onze eerste ontmoeting.
Veel liefs, EThel
Wat doe je?
Ik wil mijn persoonlijke correspondentie niet in het Smithsonian.
Dat hoeft niet, mam. Ik zorg ervoor dat die brieven worden opgeborgen.
Ik wil niet dat ze openbaar of privé worden bewaard.
Er is een reden waarom niemand de kleine lettertjes wil lezen.
Dan is het niet leuk meer.
En waarom doe je dit nu?
In tegenstelling tot jou stel ik dingen niet graag tot het laatste moment uit.
Hoe gaat het trouwens met je liefdesleven?
Ik wil me er niet mee bemoeien. Ik ben gewoon oprecht nieuwsgierig.
Ik zit in een soort overgangsperiode.
Om niemand van streek te maken, heb ik iedereen van streek gemaakt.
Eén persoon in het bijzonder die…
Ze is bijzonder.
Confrontatie was nooit je sterkste kant.
Heb ik over die bijzondere persoon gelezen?
Nee.
Dat maakt haar zo aantrekkelijk. Het interesseert haar niet.
Ze lijkt te weten wie ze is.
En als ze naar me kijkt, zie ik dat ze weet dat… Ik weet niet…
Weet wie jij bent.
Ik herinner me de eerste nacht dat je vader en ik in het Witte Huis waren.
Hij keek me aan en zei:
'Kun je geloven waar we zijn?'
Ik zei: 'Natuurlijk. Hoe denk je dat we hier zijn gekomen?'
Ons leven samen was meer mijn droom dan de zijne.
Niet dat ik mezelf ooit in het Witte Huis zag…
maar je vader had gelukkig kunnen zijn met zeilen of motorrijden…
maar ik, om welke reden dan ook…
Ik wist altijd al dat ik een ander leven wilde dan iedereen.
Ik wilde meer.
Ik heb de hommages gelezen.
Waarom zeg je dat zo?
Zonder de verleden tijd zijn het eigenlijk overlijdensberichten.
Is het niet fijn om zelf te kunnen lezen hoeveel je voor mensen betekent?
Het gaat me niet om de vleierij.
Het gaat erom waar het vandaan komt.
Soms vraag ik me af…
hoe ik zou worden herinnerd als ik niet…
als ik niet… -Wat?
…Amerika's weduwe was.
Niet dat ik niet ben geraakt door de liefdesbetuigingen, maar…
Medelijden en erkenning zijn twee heel verschillende dingen.
Denk je echt dat dat het is? Medelijden?
Dat bedoel ik niet.
De wereld dacht dat we iets samen hadden meegemaakt.
Dat wat in Dallas is gebeurd…
ons allemaal is overkomen.
Je zei dat je geen andere keus had dan door te gaan. Dat iedereen dat zou doen.
Maar je hebt het mis. Je had wel een keus.
We groeiden op bij mensen thuis.
Ze denken dat ze ons kennen, dat we bij hun familie horen.
Dus als we iets doen wat ongepast is…
of in strijd met hun perceptie van ons, slaan ze nog feller terug.
Want voor hen bestaan we niet zonder hen.
De mensen hebben altijd een bloem in de ene hand en een steen in de andere.
Vergeet dat niet.
Fijn dat je kon komen.
Het voelt alsof we staatsgeheimen uitwisselen.
Ik ben ooit aangevallen in een park. -Wat?
Ik was 15 en fietste naar tennisles.
Een kerel gaf me een dreun en jatte mijn fiets.
Wat heb jij toch met fietsen? Had je geen beveiliging?
Ja, maar mijn moeder stond erop dat ze afstand hielden.
Ze wilde niet dat ik leefde als een verwende prins met een godcomplex.
Skaten staat ze wel toe.
Skates steel je niet zo makkelijk.
Ze liet me meewerken op ranches, vissersboten en survivaltochten.
Ze wilde altijd dat ik een echte man was, wat dat ook betekent.
Ze was vast bang dat ze jou zou verpesten en dat zij niet genoeg was.
Ze wilde vermijden dat je je tekortgedaan voelde.
Hoezo heb jij meer inzicht in mijn familie dan ik?
Er is geen grotere kracht dan die van een alleenstaande moeder.
Je zou denken dat hun dat wat krediet oplevert.
Maar ze moeten de wereld verdragen…
die hun wordt opgelegd door teleurstellende mannen.
Heeft je vader je moeder teleurgesteld?
Niet alleen mijn moeder.
Maar hoe gaat het met haar? Jouw moeder.
Ik zie dat ze bang is.
Ik wist dat ik voor haar zou moeten zorgen, maar ze is 64.
Ze is een overlever. Dat is wat ze doet.
Maar denk aan alle levens die ze in 64 jaar heeft geleid.
Kon je haar maar ontmoeten. Ze zou dol op je zijn.
Sorry, ik was… -Nee, het geeft niet.
Ik kan maar beter gaan.
Waarom wilde je afspreken? Je hebt veel vrienden en familie.
Ik weet het niet. Ik wilde jou zien.
En… -Daryl?
Ze is terug in LA. Voor onbepaalde tijd, lijkt het.
Je hoeft niet mee te lopen. Ik ben er over vijf minuten.
Ik wil het graag, als je dat goed vindt.
…en de riemen met stift. -Niemand zag het?
O, nee. Iedereen was dolenthousiast.
Ik moet gaan.
Een ondergoedmodel moet je niet laten wachten.
Hij heeft vast honger. -Heb je hem opgezocht of zo?
Nee, ik keek naar hem op. De hele 15 meter.
We zijn vrienden.
Alleen vrienden? Met een ondergoedmodel?
Dat zijn sekssymbolen van beroep. -Zegt People's 'Meest sexy man op aarde'.
Dat is anders.
Hoezo? -Ik sta niet op een billboard…
op Times Square in mijn onderbroek. -Op alle andere plekken wel.
Ik ben blij voor jou en je ontluikende vriendschap.
Iedereen heeft een brede, gespierde schouder nodig om op uit te huilen.
Tot ziens, John.
Wil je nog steeds lerares worden als je groot bent?
Ik wil fotograaf worden.
Fotograaf? Echt? Sinds wanneer?
Wist je dat oma fotograaf was toen ze klein was?
Voor een krant en zo.
Wil je mijn baby vasthouden, oma?
O, ja. De baby met al die juwelen…
Lieverd, hou jij de baby vast, dan pak ik een dekentje voor haar? Ja?
Oma.
Mama.
O, mijn god.
Mam.
Eugie.
Mama. Eugie, bel het alarmnummer.
Mama, word wakker. Mam.
Het ziekenhuis moet haar onder een alias registreren.
Komt in orde.
Het komt goed, mama.
We waren optimistisch, want de kanker was verdwenen uit uw borst en maag.
Maar het is nu uitgezaaid naar uw hersenen en ruggenmerg.
We raden een agressievere behandeling aan…
Mag ik mijn tas?
We boren een gat in uw hersenen en plaatsen een shunt…
waardoor de vochtophoping kan worden afgevoerd naar andere lichaamsdelen…
Jackie. Hier.
Hoe voel je je?
John. -We leven met u mee.
Hoelang hebben we nog?
Hoeveel tijd heeft iemand ongeveer in dit stadium?
Dat verschilt nogal.
Oké. Bedankt.
Moeten we tante Lee bellen?
Altijd de vraag hoe dat uitpakt.
Misschien moeten we eerst Anthony bellen.
Wat is er, Nancy?
Ze wil monseigneur Bardes spreken.
Nee. -Waarom?
Dat wil ze.
Laatste sacramenten?
Waarom doen we alsof dit nu gebeurt?
Ik weet dat ze weinig tijd heeft, maar we geven het niet op.
Bel hem niet. Ik ga met haar praten.
John, alsjeblieft.
Ze wil dit doen nu ze nog helder is. Dat is haar goed recht.
Zal ik nu uw biecht afnemen?
Vergeef me, ik heb gezondigd.
Ik…
Ik wilde sterven…
na Jack.
Ik dacht…
dat het ons die dag in Dallas samen had moeten overkomen.
Maar ik zat vast.
Ik verstijfde.
Ik was zo boos op hem.
Voor alles wat hij me had aangedaan.
Alle vrouwen.
Maar ik heb hem altijd beschermd.
Zelfs na zijn dood.
Ik vertelde die journalist…
het sprookje.
'Er zal nooit meer een Camelot zijn.'
Ik wil dat hij weet…
dat ik hem vergeef.
Jack?
God.
'Het is een eer om op de proef te zijn gesteld.
Om onze betovering uit te hebben gesproken.
Het gaat erom dat iemand om je geeft.
Je bent gek, natuurlijk. Maar dat heeft geen invloed op de wet.
Een tweede kans, dat is het waanidee.
Het zou er nooit maar één zijn.
We werken in het donker. We doen wat we kunnen.
We geven wat we hebben.
Onze twijfel is onze passie. Onze passie is onze taak.'
Het spijt me.
Wat?
Waar heb je het over?
Dit allemaal. Gewoon…
Voor een beeld.
O, lieverd.
'Gisteravond rond 22.15 uur is mijn moeder overleden.
Ze was omringd door haar vrienden en familie en haar boeken…
en de mensen en dingen waar ze van hield. Ze deed het op haar eigen manier.
Daar zijn we dankbaar voor.
En nu is ze in Gods handen.'
Bedankt.
Ik zal het nooit begrijpen.
Wat?
Waarom we ons voor hen groot moeten houden.
Bedankt voor je komst.
Ik waardeer het echt.
John.
Hoi.
Het spijt me zo.
Ik wilde eerder komen, maar alles was volgeboekt.
Toen was mijn bagage kwijt en…
Ik had je niet verwacht. -Ze was alles voor je.
Hier, bij de wake. Wel op de begrafenis, maar hoe wist je dat…
Wat er tussen je moeder en mij is gebeurd…
doet er niet toe. Ik weet hoeveel ze voor je betekende.
Bedankt. -Is er een garderobe?
Nee. -Ik leg hem in je kamer.
VERBODEN TOEGANG - POLITIEAFZETTING
Het zou veel voor haar hebben betekend dat jullie vandaag hier zijn. Bedankt.
Ik weet nog dat ze met je vader naar Parijs ging.
Heb je enig idee hoe bekwaam je moet zijn om de Fransen te imponeren?
Op een feest in het paleis van de prins van Monaco…
vroeg iemand aan prinses Grace…
hoe het was om de meest glamoureuze vrouw op aarde te zijn.
Weet je wat ze zei? 'Vraag dat maar aan Jackie O.'
Natuurlijk.
U kent mijn oom Teddy.
Aangenaam, senator Kennedy.
Ik laat u achter in zijn bekwame handen. -Leuk je te ontmoeten. Ben je toevallig…
Daar ben je.
Ik dacht dat je verdwenen was. -Nee, ik had het druk.
Hoe voel je je?
Ik weet het niet. Ik heb nog geen tijd gehad om het te verwerken.
Ja, en verdriet is vreemd. Het besluipt je en je kunt er alleen maar aan toegeven.
Zoals toen ik Hank verloor.
Sorry daarvoor.
Ja, hij was een hond, maar hij was ook als een kind voor me.
Iedereen wil weten wat er aan de hand is, in welke hoedanigheid ik hier ben.
Vragen mensen naar onze relatiestatus op de wake?
Niet expliciet, maar… -We hebben maanden niet gesproken, dus…
Precies. Er blijft veel onuitgesproken.
Hé, Nancy, heb je Caroline gezien?
Ze had even tijd nodig.
Ik ga even bij mijn zus kijken, maar ik spreek je later.
Natuurlijk.
Sorry, ik… -Het is oké.
Het is een gekkenhuis.
Niemand heeft iets over haar gezegd wat ik zal missen.
Niet haar voorkomen en liefde voor het geschreven woord?
Ze durven niet toe te geven dat ze maar een mens was.
Zelfs de kleinste imperfectie erkennen zou hun nabijheid tot haar tenietdoen.
Weet je nog dat ze je wietplant in haar tuin in Hyannis had gevonden?
Een agent had hem gevonden.
Mijn god. Dat klopt. Wat deed hij in de tuin in Hyannis?
Geen idee. Een van de buren had vast geklaagd.
Ik dacht dat ze van ons hielden.
Zei je niet dat het courgette was? -Peterselie. Courgette?
Ze was zo boos.
Haar stem zakte in die enge octaaf.
'Caroline. Marihuana? Hoe kon je?'
'En in mijn tuin? Een botanisch reservaat.'
Je was een tijdje heel rebels.
Ik mis die tijd.
Ik wilde haar duidelijk maken dat ik nooit zo zou worden.
Ik ben blij dat dat niet is gebeurd. Anders had ik een speciaal iemand gemist.
Oké. We moeten teruggaan.
Ik hoorde een neef vragen…
of iemand Vader Jacob op de piano kan spelen.
Ik kom zo.
Voor wie nu pas inschakelt: we houden u op de hoogte van de begrafenis…
van Jacqueline Kennedy Onassis.
Jacqueline Kennedy Onassis…
stierf donderdagavond thuis, rond 22.15 uur.
Ze wilde terug naar haar appartement aan de Upper East Side.
Iedereen boven de tien jaar in 1963 herinnert zich haar met dankbaarheid…
want het was haar kracht die ons door die vreselijke november van 1963 sleepte.
Niemand leek op haar, sprak of schreef zoals zij…
of was zo origineel in hoe ze dingen deed.
Niemand die wij kenden, had ooit een beter zelfbeeld.
Haar twee kinderen bleken buitengewoon te zijn.
Eerlijk, onbedorven en met een karakter zoals dat van haar.
Ze genoot van hun prestaties. Ze leed onder hun verdriet.
Ze vond het heerlijk om tijd met hen door te brengen.
Ze zijn haar twee wonderen.
Ik denk vaak aan wat ze zei over Jack in december, na zijn dood.
DOCHTER 23-08-1956
'Ze maakten een legende van hem terwijl hij liever een mens was geweest.'
Jackie wilde liever zichzelf zijn…
maar de wereld stond erop dat ze ook een legende was.
Beste John…
ik begrijp dat je onder druk staat als een Kennedy…
ook al hebben we je onschuldig ter wereld gebracht.
Jij hebt meer dan wie dan ook een plek in de geschiedenis.
Wat je ook doet in het leven…
blijf Caroline, de Kennedy's…
en vooral jezelf trots maken.
Blijf dicht bij wie van je houdt zoals je bent.
Liefs, mama.
TELEFOON
Haal adem.
Naar 'Once Upon A Time' van Elizabeth Beller
Vertaling: Maaike van der Heijden