Εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα. Κάθε ομοιότητα εξυπηρετεί δραματικό σκοπό.
Είναι αξιαγάπητη.
Κοίτα αυτά τα δέντρα. Πανέμορφα. Δεν είναι;
-Είσαι καλά; -Ναι, μια χαρά.
Προσπαθούμε να βρούμε επενδυτές,
που, περιττό να πω, είναι μάθημα ταπεινοφροσύνης.
Ο Μάικλ ουσιαστικά με έχει βγάλει να ζητιανεύω.
Δικό σου είναι το περιοδικό. Τι περίμενες;
Ξέρω.
Χαίρομαι που το κάνω, μα δεν θέλω ο κόσμος να σκέφτεται εμένα όταν βλέπει το George.
Θέλω να έχει δική του ταυτότητα.
Πιστεύεις ότι ο πατέρας σου πήρε τη θέση στο Κογκρέσο αξιοκρατικά; Όχι.
Εκμεταλλεύτηκε τη γοητεία, το χάρισμά του, την καλοτυχία του πατέρα του,
και χρησιμοποίησε τη θέση του για καλό και για να αποδείξει την αξία του.
Ξέρω ότι σου είναι σημαντικό να πετύχεις μόνος σου,
αλλά, γλυκέ μου, υπάρχουν πολλές πόρτες ανοιχτές.
Δεν χρειάζεται να φτιάξεις μία και να μπεις, για να πεις ότι το έκανες.
-Ας μην το ξανακάνουμε. -Λέω απλώς
ότι το επίθετό σου δεν είναι απαραίτητα κατάρα που να την αποφεύγεις.
Για αυτό θα ήθελα να ζητάς πιο συχνά τη συμβουλή του Μορίς.
Ναι, αλλά του μίλησα.
Θα είναι πάντα δίπλα σου.
Γιατί το λες έτσι;
Εννοώ ότι πρέπει να εκμεταλλευτείς τη συμβουλή του.
Ας πάρουμε την Καρολάιν να πάμε σπίτι.
Το τελευταίο που θέλω είναι να με φωτογραφίσουν
λαχανιασμένη ή μαραζωμένη.
Πέρασε η εποχή που οι εφημερίδες πουλούσαν χάρη στο στιλ μου.
Μα τι λες; Και ντυμένη λαγός να περπατούσες στην 5η Λεωφόρο,
όλοι θα έλεγαν "Από πού πήρες τη στολή;"
Μοντέλα θα τη φορούσαν στην πασαρέλα, χοροπηδώντας.
-Σταμάτα. -Με φουντίτσα για ουρά.
Μη με κάνεις να γελάω.
Συγγνώμη. Είσαι καλά;
Ναι, μια χαρά. Είναι καλός πόνος.
-Σίγουρα δεν θες να συνεχίσουμε; -Όχι, πεινάω πολύ.
Ωραία. Η όρεξη είναι καλό σημάδι.
ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ
ΤΖΟΝ Φ. ΚΕΝΕΝΤΙ ΤΖΟΥΝΙΟΡ ΚΑΙ ΚΑΡΟΛΙΝ ΜΠΕΣΕΤ
Ευχαριστώ, Τόνι.
Σαν θερμοκήπιο είναι εδώ.
-Να τα ανεβάσω; -Ναι, Τόνι. Ευχαριστώ.
"Είσαι στις σκέψεις μου. Μάικλ Τζάκσον";
Η μαμά τού κανόνισε το βιβλίο.
Η Ντάριλ; Νόμιζα ότι μας απέφευγε όλους μετά στο σκυλοσυμβάν.
Πολύ μεγαλόψυχο εκ μέρους της.
Πάντα λες πολύ όμορφα πράγματα αφού φύγουν.
Ακόμα σκέφτομαι τους επιβάτες στην πτήση
και τι θα είπαν όταν σε είδαν με τις στάχτες.
Γιατί λες να θέλω να βγάλω δίπλωμα πιλότου;
-Πρέπει να φύγω. -Εντάξει.
-Σίγουρα δεν θες βοήθεια; -Όχι. Ευχαριστώ.
Εντάξει.
Πάρε τα όρνια μαζί σου όταν φύγεις.
Εντάξει.
-Θέλετε να πάτε από την είσοδο υπηρεσίας; -Όχι, εντάξει.
Ευχαριστώ.
Τζον!
Έλα, πιο γρήγορα, φτάνουμε.
Προσπαθώ. Απλώς μη χτυπήσω πουθενά.
Θεέ μου. Είσαι έτοιμος;
Ναι, μάλλον.
Νέα Υόρκη, σκάσε από τη ζήλια σου.
Γαμώτο.
Νιώθω σαν να έχω παραισθήσεις.
-Ήμαρτον, φαίνεται το πουλί μου. -Ναι, καλύτερο από την εναλλακτική.
Να σταθούμε εδώ; Μήπως σε προσέξουν;
-Απίστευτο αυτό που έκανες. -Έβαλα τη φωτογραφία σου σε μια στοίβα.
Μια φωτογραφία.
Έλα.
-Θέλω να είσαι κι εσύ. -Όχι. Είναι η στιγμή σου. Πήγαινε.
Χαμογέλα.
Πήδα.
-Να παίρναμε πακέτο τα υπόλοιπα; -Γιατί; Έγλειψες το πιάτο μου.
Ρώτησα αν μπορώ να πάρω μια πατάτα και είπες, κατηγορηματικά, όσες θέλω.
Επειδή δεν μου άφησες άλλη επιλογή.
Πληρώσαμε τον λογαριασμό, έτσι;
Έχεις κάπου να πας;
-Όχι, απλώς… -Γεια, Τζον.
Δεν έχω λεφτά πάνω μου, οπότε…
Τι;
Απ' όλα τα μπαρ της πόλης.
Τρελαίνομαι για πλαστικοποιημένα μενού.
Τζον, ο φίλος μου, ο Μάικλ.
-Χάρηκα. -Χάρηκα.
-Καινούργιο ποδήλατο, βλέπω. -Ναι.
Δήλωσα την κλοπή του άλλου, μα νομίζω ότι πάγωσε η υπόθεση.
Πάλι χωρίς λουκέτο, όμως.
Ένα βήμα τη φορά.
Να ξεκινήσουμε με κράνος και να προχωρήσουμε;
Σ' αυτά τα μαλλιά; Όχι, δεν νομίζω.
-Τζον, έτοιμη η παραγγελία. -Ευχαριστώ, Τζο.
Τίποτα.
-Χάρηκα που σε είδα. -Κι εγώ χάρηκα.
Και…
Σκέφτομαι τη μαμά σου.
Ευχαριστώ. Το εκτιμώ.
-Χάρηκα, Μάικ. -Κι εγώ.
-Τα λέμε. -Γεια.
Τι θα κάνουμε την υπόλοιπη μέρα;
Θα αγνοήσουμε αυτό που μόλις συνέβη;
Έχεις κέτσαπ στο πρόσωπο.
Σ' αγαπάω 650.000 δολάρια χρέος
ΤΖΟΝ ΚΑΡΛ ΓΟΥΟΡΝΕΚΙ
ΜΑΡΛΟΝ ΜΠΡΑΝΤΟ Τζάκι,
Με εξέπληξες χθες Δεν θα το ξεχάσω ποτέ
Τζάκι μου,
Ευτυχία και υγεία για τα γενέθλιά σου.
Κοιτούσα τις φωτογραφίες και σκεφτόμουν τη νύχτα που γνωριστήκαμε.
Με πολλή αγάπη, Έθελ.
Τι κάνεις;
Δεν θέλω την προσωπική μου αλληλογραφία ως έκθεμα στο Σμιθσόνιαν.
Δεν χρειάζεται, μαμά.
Θα φροντίσω τα γράμματα να μείνουν κρυφά.
Δεν θέλω να διατηρηθούν, δημόσια ή ιδιωτικά.
Υπάρχει λόγος που δεν κανείς δεν διαβάζει τα ψιλά γράμματα.
Δεν έχει καθόλου πλάκα.
Υπάρχει λόγος γι' αυτό τώρα;
Αντίθετα μ' εσένα, δεν θέλω να αναβάλλω πράγματα ως την τελευταία στιγμή.
Παρεμπιπτόντως, πώς είναι η ερωτική σου ζωή;
Δεν είμαι αδιάκριτη. Είμαι πραγματικά περίεργη.
Μπορείς να πεις ότι περνάω μια μεταβατική περίοδο.
Για να μην αναστατώσω κανέναν, αναστάτωσα τους πάντες.
Ειδικά ένα άτομο που είναι…
Είναι ξεχωριστή.
Ποτέ δεν ήσουν καλός στις αντιπαραθέσεις.
Έχω διαβάσει γι' αυτό το ξεχωριστό άτομο;
Όχι.
Είναι μέρος της γοητείας της. Δεν την ενδιαφέρει αυτό.
Φαίνεται να ξέρει ποια είναι.
Κι όταν με κοιτάζει, καταλαβαίνω πως ξέρει ότι εγώ δεν ξέρω.
Δεν ξέρεις ποιος είσαι.
Θυμάμαι την πρώτη νύχτα που περάσαμε με τον πατέρα σου στον Λευκό Οίκο.
Γύρισε και μου είπε
"Το πιστεύεις ότι είμαστε εδώ;"
Και είπα "Φυσικά. Πώς νομίζεις ότι φτάσαμε εδώ;"
Κατά κάποιον τρόπο, η ζωή μας ήταν κυρίως δικό μου όνειρο, όχι δικό του.
Όχι ότι φανταζόμουν ποτέ τον εαυτό μου στον Λευκό Οίκο.
Ο πατέρας σου θα ήταν ευτυχισμένος και κάνοντας ιστιοπλοΐα ή ιππασία μια ζωή,
αλλά εγώ, για κάποιον λόγο…
Πάντα ήξερα ότι ο προοριζόμουν για μια ζωή διαφορετική από των υπολοίπων.
Για κάτι παραπάνω.
Διαβάζω κάποια από τα αφιερώματα.
Γιατί το λες έτσι;
Αν εξαιρέσεις την έλλειψη παρελθοντικού χρόνου, είναι νεκρολογίες.
Δεν είναι ωραία που είσαι εδώ και τα διαβάζεις,
-που βλέπεις τι σημαίνεις για τους άλλους; -Δεν αμφισβητώ τον θαυμασμό.
Μόνο την προέλευσή του, την πηγή του.
Μερικές φορές αναρωτιέμαι
πώς θα με θυμούνταν αν δεν είχα…
-Αν δεν ήμουν… -Τι;
Η χήρα της Αμερικής.
Δεν λέω ότι δεν συγκινούμαι από την έκρηξη αγάπης, απλώς…
Η συμπόνια και η αναγνώριση
είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα.
Αλήθεια πιστεύεις ότι αυτό είναι; Οίκτος;
Δεν είναι αυτό.
Θεωρώ ότι ο κόσμος πίστευε ότι βιώσαμε κάτι από κοινού,
ότι αυτό που συνέβη στο Ντάλας,
συνέβη σε όλους μας.
Κάποτε είπες ότι δεν είχες άλλη επιλογή παρά να συνεχίσεις,
ότι όλοι θα συνέχιζαν.
Μα κάνεις λάθος. Είχες επιλογή.
Μεγαλώσαμε στα σαλόνια του κόσμου.
Νιώθουν ότι μας ξέρουν, ότι είμαστε μέλη της οικογένειάς τους.
Γι' αυτό, όποτε κάνουμε κάτι απρεπές
ή αντίθετο με την εικόνα τους για εμάς, μας επιτίθενται με ακόμα μεγαλύτερο ζήλο.
Στο μυαλό τους, δεν υπάρχουμε χωρίς αυτούς.
Ο κόσμος κρατάει ένα λουλούδι στο ένα χέρι και μια πέτρα στο άλλο.
Μην το ξεχνάς αυτό.
Ευχαριστώ που ήρθες.
Νιώθω σαν να ανταλλάσσουμε κρατικά μυστικά.
-Κάποτε μου επιτέθηκαν σ' ένα πάρκο. -Τι;
Ήμουν 15 και πήγαινα με το ποδήλατο για τένις.
Ο τύπος μού έκλεψε το ποδήλατο κι έφυγε.
Τι παίζει με τα ποδήλατα; Δεν είχες σωματοφύλακες;
Είχα, αλλά η μαμά μου επέμενε να κρατούν αποστάσεις.
Σιχαινόταν την ιδέα να ζω σαν κακομαθημένος πρίγκιπας.
Σ' αφήνει να κάνεις πατίνια.
Επειδή κλέβονται πιο δύσκολα από ποδήλατο.
Της άρεσε να με στέλνει για δουλειά σε ράντσα, ψαρόβαρκες,
ταξίδια επιβίωσης στη φύση.
Πάντα ήθελε να είμαι αληθινός άντρας, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
Μάλλον φοβόταν ότι θα σε κάνει μπάχαλο, και ότι δεν ήταν αρκετή.
Δεν ήθελε να νιώσεις πιο ριγμένος απ' ό,τι ήσουν ήδη.
Πώς ξέρεις πιο πολλά για την οικογένειά μου από τους ίδιους;
Απλώς ξέρω ότι δεν υπάρχει πιο μεγάλη δύναμη από αυτή μιας μόνης μητέρας.
Με τις διπλάσιες ευθύνες, θα περίμενες επιείκεια,
μα αναγκάζονται να χαμογελούν και να υπομένουν
στον κόσμο που κυβερνούν οι άντρες που τις απογοήτευσαν.
Ο μπαμπάς σου απογοήτευσε τη μαμά σου;
Απογοήτευσε πολλούς.
Πώς είναι, όμως; Η μαμά σου.
Το βλέπω ότι φοβάται
και πάντα ήξερα ότι θα ερχόταν κάποια στιγμή
που θα έπρεπε να τη φροντίσω εγώ, αλλά είναι 64 ετών.
Είναι μαχήτρια. Αυτό κάνει. Επιβιώνει.
Ναι.
Αλλά σκέψου πόσες ζωές έχει ζήσει σε 64 χρόνια.
Μακάρι να τη γνώριζες. Θα σε λάτρευε.
-Συγγνώμη, ήμουν… -Όχι, δεν πειράζει.
Καλύτερα να πηγαίνω.
Ναι.
Γιατί ήθελες να βρεθούμε;
Έχεις αμέτρητους φίλους και συγγενείς.
Δεν ξέρω. Είσαι αυτή που ήθελα να δω.
Και…
-Η Ντάριλ; -Ναι.
Γύρισε στο Λος Άντζελες. Επ' αόριστον, όπως φαίνεται.
Δεν χρειάζεται να με πας σπίτι. Είμαι πέντε λεπτά από εδώ.
Θα ήθελα τα πέντε λεπτά, αν δεν σε πειράζει.
-…ζωγράφισα με μαρκαδόρο. -Δεν το πρόσεξαν;
Όχι. Πολύ εγκωμιαστικές κριτικές.
Πρέπει να πηγαίνω.
Ούτε εγώ θα άφηνα μοντέλο εσωρούχων να περιμένει.
-Θα πεινάνε πολύ. -Τον έψαξες;
Όχι, τον κοίταξα.
Στα δεκαπέντε μέτρα.
Είμαστε φίλοι.
Κανείς δεν γίνεται μόνο φίλος με μοντέλο εσωρούχων.
Δουλειά τους είναι να είναι σύμβολα του σεξ.
Είπε "Ο πιο Σέξι Άντρας".
Αυτό είναι άλλο.
-Γιατί; -Δεν είμαι σε αφίσα
-στην Τάιμς Σκουέαρ με το βρακί. -Είσαι χωρίς μπλούζα παντού.
Χαίρομαι για σένα και την εκκολαπτόμενη φιλία σου.
Όλοι χρειάζονται έναν καλό, μυώδη ώμο να κλάψουν.
Καληνύχτα, Τζον.
Θες ακόμα να γίνεις δασκάλα όταν μεγαλώσεις;
Θέλω να γίνω φωτογράφος.
Φωτογράφος; Αλήθεια; Από πότε;
Ξέρεις ότι η γιαγιά ήταν φωτογράφος όταν ήταν μικρή;
Για εφημερίδα μάλιστα.
Θες να κρατήσεις το μωρό μου, γιαγιά;
Ναι, θέλω. Το μωρό όλα με τα κοσμήματα…
Γλυκιά μου, κράτα εσύ το μωρό κι εγώ πάω να της φέρω μια κουβέρτα. Ναι;
Γιαγιά.
Μαμά!
Θεέ μου.
Μαμά.
Γιουτζί!
Μαμά! Γιουτζί, ασθενοφόρο.
Μαμά, ξύπνα. Μαμά!
Το νοσοκομείο να κάνει εισαγωγή με άλλο όνομα.
Θα το φροντίσουμε.
Όλα καλά. Όλα θα πάνε καλά.
ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΟ
Ήμασταν αισιόδοξοι γιατί οι αξονικές έδειξαν
ότι ο καρκίνος εξαφανίστηκε από θώρακα και στομάχι.
Ωστόσο, φαίνεται ότι εξαπλώθηκε σε εγκέφαλο και σπονδυλική στήλη.
Σ' αυτό το σημείο, προτείνουμε μια πιο επιθετική θεραπεία…
Την τσάντα μου, παρακαλώ.
Θα ανοίγαμε μια τρύπα στον εγκέφαλο και θα βάζαμε μια παροχέτευση
που θα επέτρεπε στο συσσωρευμένο υγρό να φεύγει
προς άλλα μέρη του σώματος…
Τζάκι! Εδώ.
Πώς νιώθεις;
-Τζον! -Σας σκεφτόμαστε, κα Κένεντι.
Πόσο έχουμε ακόμα, πιστεύεις;
Ποιο είναι το γενικό χρονοδιάγραμμα για κάποια σε αυτό το στάδιο;
Μπορεί να διαφέρει πολύ.
Εντάξει. Ευχαριστούμε.
Να πάρουμε τη θεία Λι;
Ίσως εξελιχθεί με διάφορους τρόπους.
-Ίσως να πάρουμε τον Άντονι πρώτα. -Ναι.
Τι είναι, Νάνσι; Τι συμβαίνει;
Ζήτησε να δει τον μονσινιόρ Μπαρντς.
-Όχι. -Γιατί;
Αυτό θέλει.
-Μετάληψη; -Τι;
Γιατί φερόμαστε σαν να συμβαίνει τώρα;
Έχει μεν περιορισμένο χρόνο, μα δεν θα τα παρατήσουμε.
Νάνσι, μην τον πάρεις. Θα της μιλήσω.
Τζον, σε παρακαλώ.
Θέλει να το κάνει όσο έχει διαύγεια, δεν μπορούμε να την αδικήσουμε.
Θα ήθελες να εξομολογηθείς τώρα;
Συγχώρεσέ με, πάτερ, αμάρτησα.
Ήθελα
να πεθάνω…
μετά τον Τζακ.
Πίστευα…
ότι έπρεπε να 'χουμε πεθάνει κι οι δύο εκείνη τη μέρα στο Ντάλας.
Μα δεν μπορούσα να κουνηθώ.
Πάγωσα.
Και ήμουν πολύ θυμωμένη μαζί του.
Για όλα όσα μου έκανε.
Όλες τις γυναίκες.
Αλλά πάντα τον προστάτευα. Πάντα.
Ακόμα και μετά τον θάνατό του.
Κάθισα με εκείνον τον δημοσιογράφο
και του είπα το παραμύθι.
"Δεν θα υπάρξει ποτέ άλλο Κάμελοτ".
Και θέλω να ξέρει…
Τον συγχωρώ.
Τον Τζακ;
Τον Θεό.
"Είναι δόξα να δοκιμάζεσαι.
Να έχεις την ποιότητά σου, να κάνεις τα μαγικά σου.
Το θέμα είναι κάποιος να νοιαστεί.
Εσύ είσαι τρελός, φυσικά. Αλλά αυτό δεν επηρεάζει τον νόμο.
Η δεύτερη ευκαιρία είναι αυταπάτη.
Μόνο μία υπάρχει.
Δουλεύουμε στο σκοτάδι. Κάνουμε ό,τι μπορούμε.
Δίνουμε ό,τι έχουμε.
Η αμφιβολία είναι το πάθος μας. Το πάθος είναι η δουλειά μας".
Συγγνώμη.
Τι;
Τι είναι αυτά που λες;
Όλα αυτά. Απλώς…
Για μια ιδέα.
Γλυκέ μου.
Χθες το βράδυ, γύρω στις 10:15, η μητέρα μου πέθανε.
Περιτριγυριζόταν από φίλους, συγγενείς, τα βιβλία της,
ανθρώπους και πράγματα που αγαπούσε. Και το έκανε με τον τρόπο της.
Όλοι νιώθουμε τυχεροί γι' αυτό.
Και τώρα είναι στα χέρια του Θεού.
Ευχαριστώ.
Δεν θα το καταλάβω ποτέ.
Ποιο;
Γιατί πρέπει να παριστάνουμε τους δυνατούς για εκείνους.
Ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.
Το εκτιμώ πολύ.
Τζον!
Γεια.
Λυπάμαι πολύ.
Προσπάθησα να πάρω άλλη πτήση, μα ήταν όλες γεμάτες,
έχασαν τη βαλίτσα μου και…
-Δεν ήξερα ότι θα ερχόσουν. -Φυσικά. Ήταν όλος σου ο κόσμος.
Εννοούσα στην αγρυπνία.
Περίμενα να σε δω στην κηδεία, μα πώς ήξερες…
Ό,τι κι αν έγινε με τη μητέρα σου,
δεν έχει σημασία. Η ζωή είναι μικρή, και ξέρω πόσα σήμαινε για σένα.
-Ευχαριστώ. -Υπάρχει γκαρνταρόμπα;
-Όχι. -Θα το βάλω στο δωμάτιό σου.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΔΙΕΛΕΥΣΗ
Θα σήμαινε πολλά για εκείνη
που κάνατε τόσο δρόμο για να είστε εδώ σήμερα. Ευχαριστώ πολύ.
Θυμάμαι το ταξίδι που έκανε με τον πατέρα σου στο Παρίσι.
Έχεις ιδέα πόσο κομψή και επιδέξια πρέπει να είναι κάποια
για να εντυπωσιάσει τους Γάλλους;
Ήμουν σε δεξίωση στο Παλάτι του Μονακό, και ρώτησαν την πριγκίπισσα Γκρέις
πώς ένιωθε η πιο λαμπερή γυναίκα στον κόσμο.
Ξέρεις τι απάντησε;
"Να ρωτήσετε την Τζάκι Ο".
Φυσικά.
Ξέρετε τον θείο Τέντι.
-Χάρηκα, γερουσιαστά Κένεντι. -Σας αφήνω στα ικανά του χέρια.
Χαίρω πολύ. Μήπως…
Εδώ είσαι.
Νόμιζα ότι είχες εξαφανιστεί.
Όχι, απλώς τριγυρνούσα.
Πώς νιώθεις;
Δεν ξέρω. Δεν είχα πολύ χρόνο να το επεξεργαστώ.
Ναι, έτσι είναι η θλίψη.
Σε αιφνιδιάζει, και μπορείς μόνο να υποκύψεις.
Όπως όταν έχασα τον Χανκ.
Συγγνώμη γι' αυτό.
Εντάξει, ήταν σκύλος, αλλά τον είχα σαν παιδί μου.
Ναι.
Φυσικά όλοι προσπαθούν να μάθουν τι συμβαίνει μεταξύ μας,
με ποια ιδιότητα είμαι εδώ.
Σε ρωτάνε για τη σχέση μας στην αγρυπνία της μητέρας μου;
-Όχι ξεκάθαρα, μα… -Έχουμε να μιλήσουμε μήνες.
Ακριβώς. Πολλά παραμένουν ανείπωτα.
Νάνσι, είδες την Καρολάιν;
Χρειαζόταν λίγο χρόνο.
Πάω να δω την αδερφή μου, τα λέμε μετά.
Φυσικά.
-Συγγνώμη, απλώς… -Δεν πειράζει.
Επικρατεί τρέλα εκεί έξω.
Δεν νομίζω ότι έχει πει κάποιος κάτι γι' αυτήν που θα μου λείψει.
Δεν θα σου λείψει ο αέρας της, η αγάπη της για τον γραπτό λόγο;
Σαν να φοβούνται να παραδεχτούν ότι ήταν άνθρωπος.
Λες κι η παραδοχή της παραμικρής ατέλειας
θα μείωνε κάπως την εγγύτητά τους.
Θυμάσαι όταν βρήκε το χόρτο σου στον κήπο της στο Χαϊάνις;
-Δεν το βρήκε εκείνη, μα ένας αστυνομικός. -Θεέ μου. Σωστά.
-Γιατί τριγύριζε στον κήπο στο Χαϊάνις; -Δεν ξέρω. Θα το κατήγγειλε γείτονας.
Οι γείτονες μας λάτρευαν.
-Κολοκύθι δεν της είπες ότι ήταν; -Μαϊντανός. Κολοκύθι;
Θύμωσε πολύ.
Η φωνή της κατέβηκε στην τρομακτική οκτάβα.
-"Καρολάιν. Μαριχουάνα; Πώς μπόρεσες;" -"Στον κήπο μου; Ένα βοτανικό καταφύγιο".
Είχες επαναστατικές τάσεις για λίγο καιρό.
Μου λείπουν εκείνες οι μέρες.
Έψαχνα τρόπους να της πω ότι δεν θα γίνω σαν εκείνη.
Εγώ, προσωπικά, χαίρομαι που δεν έγινες.
Αλλιώς θα έχανα κάποια πολύ ξεχωριστή.
Εντάξει. Πρέπει να γυρίσουμε.
Άκουσα έναν ξάδερφο να ρωτάει
αν ξέρει κανείς να παίζει το "Frère Jacques" στο πιάνο.
-Έρχομαι αμέσως. -Εντάξει.
Για όσους συντονιστήκατε μόλις,
σας ενημερώνουμε για την κηδεία
της Τζάκλιν Κένεντι Ωνάση.
Η Τζάκλιν Κένεντι Ωνάση, φυσικά,
πέθανε το βράδυ της Πέμπτης γύρω στις 10:15 στο σπίτι της.
Είχε ζητήσει να γυρίσει στο διαμέρισμά της στο Άπερ Ιστ Σάιντ.
Όλοι οι άνω των δέκα ετών το 1963 τη θυμούνται με μεγάλη ευγνωμοσύνη
γιατί η δύναμή της μας βοήθησε
να περάσουμε εκείνον τον φριχτό Νοέμβριο του 1963.
Καμία δεν της έμοιαζε, δεν μιλούσε όπως εκείνη, δεν έγραφε όπως εκείνη,
δεν ήταν τόσο αυθεντική στον τρόπο που ενεργούσε.
Κανείς γνωστός μας δεν είχε καλύτερη αίσθηση του εαυτού του.
Τα δύο παιδιά της έγιναν εξαιρετικά.
Έντιμα, καθόλου κακομαθημένα, με χαρακτήρα αντάξιο του δικού της.
Απολάμβανε τα επιτεύγματά τους. Πονούσε με τη θλίψη τους.
Ένιωθε τεράστια χαρά και ευχαρίστηση περνώντας χρόνο μαζί τους.
Είναι τα δύο θαύματά της.
Συχνά σκέφτομαι όσα είπε…
ΠΑΤΡΙΚ ΜΠΟΥΒΙΕ ΚΕΝΕΝΤΙ
…για τον Τζακ αφότου πέθανε.
ΚΟΡΗ 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1956
"Τον έκαναν θρύλο ενώ θα προτιμούσε να είναι άντρας".
Και η Τζάκι θα προτιμούσε να είναι ο εαυτός της,
αλλά ο κόσμος επέμενε να γίνει κι εκείνη θρύλος.
Αγαπητέ Τζον,
κατανοώ τις πιέσεις που θα βιώνεις πάντα ως Κένεντι,
αν και σε φέραμε στον κόσμο ως αθώο.
Εσύ έχεις θέση στην ιστορία περισσότερο από τον καθένα.
Όποιο μονοπάτι κι αν ακολουθήσεις στη ζωή,
το μόνο που ζητώ είναι να συνεχίσεις να κάνεις την Καρολάιν, τους Κένεντι,
και, κυρίως, εσένα υπερήφανο.
Μείνε με όσους σε ξέρουν και σ' αγαπούν όπως είσαι.
Καρολάιν Τζον
Με όλη μου την αγάπη, μαμά.
Πάρε ανάσα.
Εμπνευσμένο από το βιβλίο Once Upon a Time της Ελίζαμπεθ Μπέλερ.
Υποτιτλισμός: Μαριάννα Κοτζιά