Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
AKADEMIK
Ale śmierdzi.
Twój śpi w skarpetkach.
Budzimy ich?
Tak.
Wstawać, czubki!
Nawet się nie ruszają.
Kochany, muszę zapalić.
Nie będę pytać, gdzie się wczoraj szlajałeś.
Jeden papieros i znikam.
Igor, zawsze masz.
W szafce.
Bydlę, nic nie ma.
A więc na parapecie.
Pozwól spać.
Skąpisz nam fajek, Kamiński?
Mam! Kłamca.
Dzień dobry, Zabieła.
Jak ty, taki dobry fizyk...
Prawie matematyk.
...możesz mieszkać z nami, takimi wrednymi
Tylko bezużytecznymi.
...humanistami?
Jesteście spoko.
Nelly. Chyba tylko on tak myśli.
Dlatego się w tobie zakochałyśmy.
Pobierzmy się.
Już i tak palicie w moim łóżku.
Dowcipny.
Wiesz, że za rok nasza czwórka
dostanie dyplomy i zniknie.
I zostaniesz na trzy lata bez nas.
Będziecie mnie odwiedzać.
Takiego. Zapomnimy o sobie.
Nie traćmy więc czasu. Pocałujmy się.
Jeśli się z nią ożenisz, będzie cię zdradzać.
Będziesz cierpieć, ale tym bardziej mnie kochać.
Można cierpieć, jeśli potem będzie dobrze.
Pa, chłopcy!
Simakow, śpisz?
Rozwaliłeś drzwi na czwartym piętrze
i popisałeś po ścianach.
Wstawaj, śmieciu!
Jutro rada studencka cię stąd wypieprzy!
Mam dosyć.
Mieszkaj w rynsztoku.
Na was dwóch też mam oko. I na te wasze dziwki.
Gratulacje, Iwan.
Olgo Wasyliewna! To niehumanitarne.
Iwan się poprawia, ale to trwa.
Od pół roku to mówisz. A rezultaty?
Naprawimy te drzwi i pięknie pomalujemy.
Ty i Simakow?
Zasraniec. Semestr jeszcze się nie zaczął, a wszyscy wariują.
Proszę pani.
A może zmienisz zamek na dachu?
Załatwione.
Powiedz. Po co tam łazicie? Co takiego jest na dachu?
Winne są widoki i ludzka wrażliwość. Ale moja noga tam nie postała.
Noga nie. Zamek weź od męża. Sprawdzę.
Iwan. Jesteś przestępcą. Mogą nas wszystkich wykopać.
I co zrobimy bez pozwolenia na pobyt? Ani roboty, ani mieszkania.
Mamy spać na ulicy?
Dostaniemy po roku za włóczęgostwo i koniec z marzeniami.
Nie dbasz o siebie, ale myśl o nas.
Kapuję, mamusiu.
Tyle wódy innego by zabiło. Chodź.
Czego?
Pańska żona kazała nam zamontować zamek.
Dokończę.
Co on tu robi?
Pomaga. Proszę spojrzeć.
Klucze.
A to dla pani.
Ma pani stresującą pracę.
Ale nikt mnie nie ceni.
Ja cenię. My cenimy.
Już mnie nie odwiedzasz. Na pierwszym roku stale wpadałeś.
Rozmawialiśmy o Kaukazie. A teraz zapomniałeś.
Nie. Mam naukę. Ale wkrótce zajrzę.
Tym razem piorun cię nie trafił? Masz na tydzień.
Po co mi to?
Dach to jedyne miejsce w akademiku, gdzie można być samemu. Jasne?
Tak.
Ale jak cię złapią, nie masz go ode mnie.
Cześć, Nelly.
Karawajewa, chodź tu!
Po co?
Jestem sekretarzem Komsomołu, nie cieciem.
Spiłeś się? Jest 10.00 rano.
Wejdź na chwilę.
Ale nora.
Jak się masz?
Suko! To boli. Idiotka!
- Igor! Nie chodź tam! - Myśli, że wszystko może?
Ja się tym zajmę.
Ale nora.
Gapon, pogadajmy jak mężczyźni.
Daj Karawajewej spokój.
Chodziliśmy ze sobą.
Kamiński chce się z nią żenić.
Jestem gorszy? Ja się z nią ożenię.
Nic z tego. Proszę po dobroci, zapomnij o niej.
Goń się.
Nie mów tak. Jestem grzeczny.
Zadbam o siebie.
A kto cię ratował przed glinami? Ja.
Przed ludźmi ze szkoły handlowej? Ja.
Teraz proszę jak przyjaciel, zostaw Karawajewą.
Spadaj, przyjacielu.
Wypad, słyszysz? Won.
Zapominasz, kim jestem?
Zostaw Karawajewą i Kamińskiego w spokoju.
Złamas!
Inaczej Karawajewa oskarży cię o gwałt.
A świadkowie?
Ja nim jestem. Słyszałem jej krzyki.
Kiedy milczysz...
Nie znam...
nie pamiętam...
nie widzę...
tego...
co wokół mnie.
Towarzyszu ekonomisto, odbiór towaru.
Skąd to? Zrzucamy się?
Masz mleko skondensowane?
Nie.
Sama będę musiała kupić.
Kup, ile chcesz. Makaron gotowy?
Nie jesteśmy twoimi niewolnikami.
Niewolnicy pracują wolniej.
Zaraz czymś rzucę.
Wrzuć mięso do makaronu. Zabieła, wina?
Nie, jest młody i niewinny.
Na starość za niego wyjdę.
Nie, ja. Nie niszcz naszego szczęścia.
Zabieła nie jest wami zainteresowany.
Odrywacie go od wyższych celów.
Przeszkadzacie zbawiać ludzkość.
Mądra kobieta u boku nikomu nie przeszkadza.
Pijemy?
- Wzniosę toast. - Za nas i czort z nimi!
Jak się spijesz, przestanę cię kochać.
Zaraz rozjedziemy się na wakacje.
Te cztery lata tutaj wszystko zmieniły.
W domu miałem tylko ojca i jego "jesteś to winien partii".
Nie wiedziałem, że może być inaczej, że można być sobą.
I wtedy zjawiłem się ja.
Tak, Iwan, ale niestety to wszystko niebawem się skończy.
Obronimy prace i roześlą nas czort wie gdzie.
Na razie jednak jesteśmy razem, szczęśliwi i wolni.
Chcę zapamiętać tę chwilę. Za nas!
Wzruszające, Igor.
Ale ciebie jednego nie wyślą czort wie gdzie.
No to za niego wyjdź.
- Co ty na to? - Nie mogłabym ci zaufać.
Nie, kiedy mówisz to swoje: "Prowadziłem wspinaczy na Elbrus.
Niebo jest tam takie czyste, głębokie, a gwiazdy są wielkie jak pięści.
I błyszczą jak twoje oczy".
Mnie tak samo podrywał, ale go przejrzałam.
O tym mówię.
Lepiej by ci było z tym materialistą.
Nie znasz się na kobietach.
Wiecie, czemu lubię akademik? Tu nie można kłamać.
Masz rację co do wolności, Igor. Ale są różne wolności.
Dla ciebie to kochać, kogo chcesz i robić, co chcesz.
A dla takiego Gapona wolność to chaos.
A taka wolność robi z ciebie gówno.
Obyśmy zawsze słuchali sumienia i nie stali się gównem.
Przyrzekamy?
Przyrzekamy.
Zabieła? Odezwij się.
Toast. Wznieś toast!
Kiedy się tu wprowadzałem, rozwiązała mi się sznurówka.
Padał deszcz i nie chciałem stawiać walizki na mokrej ziemi,
więc szedłem dalej.
Zaczyna się.
Nelly, mówię poważnie.
Daruj.
Kiedy przyszła moja kolej, przydzielili mnie do was.
I stale myślę: "A gdybym się zatrzymał i zawiązał sznurówkę?
Gdyby nie padało?
Mieszkałbym z kim innym, a my byśmy się nie poznali".
Kiedy myślałem, czy zawiązać but,
zadecydował się mój los.
I to straszne - ważne decyzje są dziełem przypadku.
Mamy więc jakąkolwiek wolność?
A jeśli nie, to jak możemy dotrzymywać obietnic?
Prosiłam, żeby nie dawać dziecku alkoholu.
Nie jest wskazany dla dziewiczej psychiki.
Siadaj, szóstka.
Fruń, Zabieła!
Dziś nigdzie cię nie puszczę.
Jestem niewolnicą?
Faworytą.
Faworyty manipulowały królami.
Godzę się na to.
Swieta. Nie mogę nic napisać.
Daj.
Zaraz wrócę.
Podejdź.
Odważniej.
Nigdy nie tańczyłeś?
W szkole nie miałem czasu.
Daruj, ale jesteś beznadziejny.
Byłeś już z dziewczyną?
Chciałbyś?
Żartuję.
Znowu dałam Wani kasę na wódkę.
Wiem.
Czasami bierze i wychodzi.
Zostawia mnie.
Jesteś na niego zła?
Nie.
Wszystko mu wybaczam.
Pisze piękne wiersze.
Kładzie mi głowę na piersi i czyta je.
A ja płaczę.
Całuję go i płaczę jak głupia.
Nie jesteś głupia, Swietłano.
Co z tobą?
Przytul mnie.
Jesteś taki dobry.
Nigdy się nie zmieniaj.
Poszukam go, zanim znowu coś zmaluje.
Chcesz się zabawić?
Daj mi spokój.
Taki ze mnie potwór?
Zostaw ją.
Spadaj.
Przecież prosi.
Cześć.
Olgo Wasyliewna.
To mój mąż. Renat widział go rano na schodach.
Dzień dobry.
Nazwisko.
Paweł Sergiejewicz Zabielin.
Co robisz w akademiku?
Jestem studentem.
Mów, studenciku.
Wynosiłem śmieci.
O piątej rano?
Chlał z Simakowem i Kamińskim, jak co noc.
Mogę pytać?
Przepraszam.
Znałeś ofiarę?
Nie.
Widziano cię schodzącego z dachu.
Schodziłem.
Ale dach jest zamknięty.
Ukradł mi klucz. Wczoraj z kumplem zamontowali nowy zamek.
Jutro zwołam radę. Wszystkich was wyrzucę, Kamińskiego też.
Nie toleruję bandytów.
Ukradłeś klucz?
Tak.
Byłeś tam sam? Co robiłeś?
Wynosiłem śmieci.
I wszedłeś na dach?
Pili i darli się!
A ta dziewczyna była wrażliwa.
Co powiem jej rodzicom?
Skarżyła się?
Nie. Była cicha.
Zgwałciłeś ją wczoraj i rzuciła się z dachu.
Próbowałem cię powstrzymać i uderzyłeś mnie.
Nie czujesz się winny?
Gdzie ślady uderzenia?
Ty draniu!
Sam ją do tego doprowadziłeś, a obwiniasz mojego męża.
Cisza! Bo wszystkich was zaaresztuję.
Przyjdź na posterunek w poniedziałek. Co za nora.
Myślisz, że jest coś po śmierci?
Niebo, piekło, kosmos, reinkarnacja,
Bóg?
Muszę wiedzieć.
Wierzysz w Boga?
Jesteśmy hipokrytami.
Obwiniamy biedaczkę, a jaka jest jej wina?
To się mogło przydarzyć każdemu.
Wiadomo, Renat chodził do niej, a ona się na to godziła, żeby tu mieszkać.
Wiedziałam o tym Ty wiedziałeś. Czemu milczeliśmy?
Wreszcie miała dość i skoczyła.
Jeśli Boga nie ma, to znaczy, że to koniec?
Jak to możliwe?
A jeśli Bóg istnieje, to czemu do tego dopuścił?
Jak można w niego wierzyć?
Jak nie wierzyć?
Ważniejsze, że On wierzy w ciebie. Jeżeli istnieje.
Jak to "wierzy we mnie"?
Bóg wierzy w silnych, Zabieła.
Była silna i teraz jest z Bogiem.
Zrobiłabym to samo, tylko dużo wcześniej.
Nie pozwoliłabym się tak poniżać.
Zabierz swojego Simakowa. Przylazł pijany, a muszę się uczyć.
Jedz.
Nienawidzę cię.
Nienawidzę.
Nienawidzę cię! Nienawidzę!
Mamo, dość!
Wszystko będzie dobrze.
Lej.
Pindy. Co jest?
Zebranie rady. Zabieła, powiedz, że już idziemy.
Zabielin, podejdź. Chodź.
Rozstaw krzesła.
Dobry z ciebie chłopak.
To Kamiński dał ci klucz. Sam byś go nie wziął.
Powiedz radzie prawdę. Że to Igor dał ci klucz.
Wyrzucę wszystkich poza tobą. Będziesz tu mieszkał.
Milicjantom powiedz, że Renata tam nie było.
Możesz tu mieszkać nielegalnie, a potem cię zamelduję.
Nie chodzi o klucz. Widziałem Renata.
Co widziałeś? Jak puka do drzwi?
Nie chciała go wpuścić, ale wdarł się siłą.
Po co?
Dobrze pani wie.
Co wiem?
Współczuję pani.
Dlaczego?
Mieszka pani z kimś, kto panią nie kocha.
Są wszyscy poza Simakowem.
Nie szkodzi, przyjdzie.
Zabielin, wstań.
Towarzysze. Wczoraj doszło do wielkiej tragedii.
Studentka popełniła samobójstwo.
Zabielin ukradł mi klucz na dach,
upił się i wyszedł tam.
Nie wiemy jeszcze, co tam robił, ale zapomniał zamknąć drzwi.
Olgo Wasyliewna, to dla pani!
Symbol rewolucji i pojednania. Naprawiłem już drzwi.
Cisza!
Simakow, przyszedłeś żartować?
Nic nie zrozumiałeś. Pokoje 220 i 240. Dobrze.
Wszyscy na ulicę.
- A pozostali za co? - Już mówię.
Simakow, Kamiński, Karawajewa, Liuszyna
i ten element, Zabielin,
spili się wczoraj, a swoimi krzykami i muzyką,
której nikt normalny nie słucha,
nie pozwolili spać całemu piętru,
co jest poważnym naruszeniem regulaminu akademika.
Ale najgorsze,
że skłoniło to tę dziewczynę do samobójstwa.
Zabili ją swoim pijaństwem,
a Zabielin dostarczył jej sposobności.
Nie możemy im tego darować.
Nie mamy prawa.
Szukacie kozłów ofiarnych?
Zamknij się.
Nie szukam kozłów, ale sprawiedliwości.
Macie propozycje?
A co tu proponować?
Doszło do tragedii i jestem zmuszona ostro zareagować.
Zalecam eksmisję,
wyrzucenie z uczelni i z Komsomołu.
Cisza!
Głosujmy. Kto jest za eksmisją 220 i 240?
Skoro jesteście tacy nierozsądni,
przeprowadzimy głosowanie imienne.
I sporządzimy listę, żeby każdy z was
osobiście odpowiedział za podważanie decyzji partii.
Mamy tu sekretarza generalnego Komsomołu, on się tym zajmie.
Jeszcze raz dla tych, którzy nie zrozumieli.
Kto jest za eksmisją 220 i 240?
Jednogłośnie.
Macie godzinę, żeby się spakować.
Sukinsyny!
Kto dokąd? Ja do 308, powinni nas ugościć. Zabiorę Zabiełę.
Ja do Irki, a ty?
Opiekuję się dzieckiem Gorochowa, pozwolą mi zostać.
Iwan, ty do 517, tam jest remont. Tylko cicho, bo nas wszystkich wyrzucą.
Wania, nie pij już.
Co się czepiacie? Już nie piję, mam natchnienie.
Idź.
Nie idę do 308, ale Nelly nie może się dowiedzieć. Chodź.
Idziesz do 701, do Kiry Kolesnikowej. Za trzy dni przenoszą ją do Moskwy.
Kupiłem jej coś, więc cię nie wyrzuci,
a za trzy dni coś wymyślę.
Sam coś wymyślę.
A z tym kluczem...
Dzięki, że mnie nie wsypałeś.
Jeśli tam nie pójdziesz, będę się czuł winny.
701. Klucz jest pod doniczką na parapecie, idź.
Igor nie rozumie słowa "nie"?
Przenoszą mnie do Moskwy, a jak cię tu znajdą, wyrzucą mnie.
Musisz odejść.
Już idę.
To ty widziałeś, jak skoczyła?
Tak.
Jest z mojego rocznika.
Siedziała obok mnie.
Cały czas gryzła włosy.
Poza tym nikt jej nie zauważał.
Czemu to zrobiła?
Z powodu Renata.
To straszne.
Gdybym nie zapomniał zamknąć drzwi na dach, nie doszłoby do tego.
Jeśli nie masz gdzie spać, zostań. Ale jutro musisz iść.
Jedzenie Asi jest w lodówce.
Nakarm ją o piątej i nie dawaj słodyczy.
Wrócę rano, dawaj jej jeść wieczorem.
Dobrze.
Znikam.
Mama czeka.
Na razie.
Sam w tłumie...
Nie wiem, Irka...
Wczoraj nie spałam. Myślałam o Wani.
Czuję to, rozumiesz?
Intuicja nigdy mnie nie zawiodła.
Wiem, że on też mnie kocha.
Pije i bywa ostry.
Ale pisze takie wiersze...
Geniusz.
Nikt tego nie wie, tylko ja.
Ten geniusz cię kocha, no i co?
Geniusze nie są mi potrzebni. Niczego nie zapewnią.
Dlatego jednego dnia jestem z tym, a drugiego z tym.
A z kim teraz?
Nie uwierzysz. Z Gaponem.
Kogo diabli niosą o trzeciej w nocy?
Irka, otwórz!
Jan, śpimy już.
Otwórz, bo wyważę drzwi.
Prezent. Za łóżko.
Igor, oszalałeś?
To nic takiego.
Wiesz, prowadzałem wycieczki na szczyt Elbrusu.
Niebo jest tam czyste, głębokie, a gwiazdy są jak pięści.
Tak dużo widziałeś.
Babcia mieszka w Adlerze. Pięknie tam.
Co robisz latem? Można się tam kąpać albo opalać.
Pojedziesz ze mną? Przedstawię cię mamie.
Nadia. Nie spieszmy się.
Jesteś wyjątkowa i to może być coś poważnego.
Pomieszkam tu i się przekonamy.
Dobrze.
Zamknę.
Żyjesz?
Sam nie wiem.
Jak możesz nie wiedzieć?
A ty wiesz, czy żyjesz?
Jestem dumą uczelni.
I jak się z tym czujesz?
Jak w kaftanie bezpieczeństwa.
Myślisz, że to bar? Pij u siebie.
Coś taka niedostępna?
Pogadamy jutro?
Co tu tak ciemno?
Swieta śpi.
Liuszyna? Wczoraj ją wyrzuciliśmy. Chodź, Renat.
Niech sobie śpi. Dziś będę miły.
W dupie mam nielegalnych.
Poza Karawajewą. Dostanie za swoje.
- Obudzimy ją? Napije się. - A po co nam ona?
Przestań.
Wasze zdrowie.
Zostaw.
To tylko przyjaciel.
- Nie dotykaj mnie. - Pozwolę ci tu mieszkać.
Precz z łapami!
Simakow, co robisz? Chodź do nas.
Patrzcie, kogo znalazłem.
Od lasów Syberii po brzegi Brytanii
Armia Czerwona przed nikim nie padnie.
Miło mi. Iwan.
Miła.
Sasza.
Za spotkanie.
Jest i wódka.
Uważajcie.
Mogę?
Podobno cię eksmitowali.
Jestem esencją tego miejsca.
Jego bijącym sercem. Nie można mnie eksmitować.
Będę tu wracać jak koszmar.
Wypalisz sobie dziurę w spodniach.
Kurde.
Gratuluję, straciłaś szansę zobaczenia gołego faceta.
Wania, dopij i idź dalej.
Przecież sami mnie zaprosiliście.
Pomówmy o palących kwestiach.
O tym, co gryzie prawdziwego radzieckiego człowieka.
Co gryzie ciebie?
U nas wszystko spokojnie.
Nie lubimy wygłupów. Nie to, co ty. Idź już.
Dobrze.
Spokój jest dobry.
Powiem wam wiersz.
Nie chcemy wierszy. Słyszysz?
Tak duszno za zamkniętymi oknami.
Tak strasznie sypiać z pluskwami.
Wokół tylko rynsztoki i dziury. W górze pułkownicy i chmury.
Dni i twarze stają się jednakie.
Wczoraj, rok temu, to wszystko nieważne.
Nie ma różnicy - upić się, powiesić.
Więc wstańcie, ludzie, czas wyrazić sprzeciw.
Wyważmy drzwi i wpuśćmy słońce.
Zróbmy to razem, a się posrają.
Ludzie, usłyszcie mnie.
Musimy słuchać się nawzajem.
Jesteśmy przecież ludźmi.
Otwórzcie!
Nie zrozumiałeś?
Wynoś się!
Samolot 10-34 ląduje.
Milicja, otwierać!
Cześć. Klucz.
Mogę zabrać rzeczy? Tu jest dziecko.
Mogę popilnować.
Chodź, spakujesz się.
Jeszcze raz cię nakryję, a wezwę gliny.
Mogę już iść?
Czekaj.
Lubisz tak żyć?
- Jak? - W ukryciu.
Przede mną się tu nie ukryjesz. Znajdę cię wszędzie.
Jak się znudzisz, wpadnij. Zamelduję cię legalnie.
Ładnie poprosisz i znajdę ci miejsce.
Umiesz ładnie prosić. Pamiętam z drugiego roku.
Wsadź sobie te wspomnienia w dupę.
Co robisz?
Dzięki, ale muszę iść.
Mówiłeś, że zamieszkamy razem. Katia przyszła na herbatę.
Nielegalnie? Precz. Mówię coś!
A ciebie wyrzucę jak prostytutkę.
Znam drogę.
Odprowadzę cię. Żeby nie poniosło cię do innej dziwki.
- Rozumiem. - Co?
Odprowadzi mnie pani.
Jest co innego do zrozumienia.
Możemy się dogadać. W potrzebie przychodziłeś do mnie.
Teraz ja jestem w potrzebie. Coś wymyślimy.
Gdzie byłeś?
Nie obchodzi cię, że uciekam jak ścigane zwierzę?
Jeśli coś się stanie, ucieknę z tobą. Popatrz.
Zrobisz z tym coś czy się poddałeś?
Może znajdę na mieście pokój bez pozwolenia.
Miałem coś na oku i trochę odłożyłem.
Zapomnimy o akademiku.
Będziemy we dwoje, ale tamtym nie pomogę.
Ty i ja w jednym pokoju?
Chodzi ci o dziką złość i szaloną pasję?
Co miałoby się zmienić?
Nie będę gotowała i czekała, aż wrócisz z pracy.
To będzie jak święto.
Będziemy chodzić nago, palić w łóżku, kupimy magnetofon.
Żadnych nadzorców, zebrań, naczelników.
Tylko ty i ja.
Dlaczego od razu nago?
Możemy być nadzy albo owiniemy się prześcieradłami jak starożytni Rzymianie.
Nie zdam.
Ty co?
Tu znajduje się ośrodek Broki.
Pozwala mówić zdaniami.
A to ośrodek Wernickego, odpowiada za rozumienie języka.
Masz je na miejscu, uda ci się.
Kira, poznaj Nelly. Uciekamy przed Botową.
Cześć. Jak leci, Zabieła?
- Kasety się przydały? - Dzięki. Herbaty?
Chętnie.
Fajne lokum?
Jeszcze dwa dni, jak ustaliliśmy.
Tak.
Pogadamy?
Pożycz rubla, a oddam ci sześć.
Kiedy wyjeżdżasz?
Pojutrze.
Szczęściara, do Moskwy.
Kupiłaś nowe ciuchy?
Nie.
Jak to? Musisz się dopasować.
Do kogo?
Do wszystkich. Chcesz trochę moich?
Dzięki, ale nie trzeba.
Gdzie to było? Jest.
Nie noszę, a tobie pasuje.
Zaczekaj, to lepsze.
Uwydatni biust. Odwróćcie się. Przymierz.
Kiedy idziesz na milicję?
W poniedziałek o drugiej.
Mów prawdę.
- Jak to nie chcesz? - Spokojnie. Uczepiłaś się jak kleszcz.
- Chcę pomóc. - Ona nie chce pomocy.
Igor Mądry.
Już dosyć.
Idziemy, musimy znaleźć nocleg.
Na razie, Zabieła.
Powodzenia.
Świętujemy twój wyjazd. Bierz dziwadło i idziemy.
Nie jest dziwadłem.
Nieważne, chodź.
Poznajcie naszą przewodniczącą.
Mądra i piękna chluba uczelni - Kira Kolesnikowa.
Pokaż Moskwie siłę młodzieży ze Swierdłowska.
Stąd skoczyła?
Tak.
Zamknąłem jej oczy.
Było w nich życie, a potem zgasło.
Wtedy je zamknąłem.
Chodźmy. Muszę się jeszcze spakować.
Wania.
Wszędzie cię szukałam.
Czemu piłeś? Obiecałeś.
Po co przyszłaś?
Jęczysz i jęczysz.
Co z tobą?
Jesteś mi potrzebny.
Jest mi źle.
Mam cię dość.
Jesteś głupia i zwyczajna.
Słuchasz mnie, słuchasz,
ale nic nie rozumiesz.
Przyszłaś dać mi na wódkę? Nie potrzebuję.
Nienawidzę cię.
Łazisz za mną jak pies,
machasz ogonem.
Aż mam ochotę cię kopnąć.
Wypieprzaj!
Spieprzaj!
Przy następnym toaście nie stukamy się kieliszkami.
Powinni rozdawać zaproszenia na pogrzeby naszych przywódców przed czasem.
Ten też długo nie pociągnie.
Swieta. Chcesz? Kiełbasę?
Po co przyszłaś?
Dziś nie jestem już miły. Wypad.
Czego nie rozumiesz, nielegalna? Wynocha.
- Czekaj. - Won!
Co robisz?
Siedź.
Renat, daj mi jakiś pokój.
Weź rzeczy, dam ci klucz.
Do którego pokoju?
Tego zaklejonego taśmą.
Drugi zatrzymam. Będę przychodził.
Jesteś mokra.
Czemu wszystkie opieracie się jak dziewice? Chcecie tego.
Bądź grzeczna i będziesz tu mieszkać.
Proszę, nie.
Boli.
Podaj ręcznik.
Co z tym pokojem? Owinę się prześcieradłem.
Kończą nam się czyste ciuchy.
Ubrania się są ważne.
Obiecali, ale nie wyszło. Rozglądam się.
Mówiłeś, że wszystko załatwione.
To nie kupienie mleka skondensowanego.
Nawet tego nie kupiłeś.
Czego chcesz? Mam się tłumaczyć?
A co ty zrobiłaś? Co potrafisz?
Mam znaleźć pokój? Dobra.
Szukanie mieszkania to nie przymierzanie ubrań.
Trzeba mieć mózg i znajomości.
- Jestem głupia? - Ty to powiedziałaś.
- Sama sobie coś znajdę. - Szukaj.
- Poszukam. - Śmiało. Gdzie coś znajdziesz?
Pójdę do Gapona.
Otwarte.
Usiądź.
Niektóre kobiety lubią młodych chłopców.
A ci prawią im komplementy i bawią się nimi.
Ale, Igor, ja taka nie jestem.
Cicho.
Zabielin cię słucha.
Każ mu nie wspominać o Renacie na milicji.
I będziesz mógł tu mieszkać.
A jeśli się nie zgodzi?
Postaraj się.
Ale jeśli?
Kiedy tam idzie?
W poniedziałek o drugiej.
Upewnij się, że nie dojdzie.
To znaczy?
Gapon cię znajdzie i z nim pogada.
Dobrze. Mogę wziąć?
Bierz.
Ale jeśli milicja wezwie Renata, znowu was wszystkich wywalę.
Postaraj się.
Co tu robisz, Swieta?
Mieszkam tu.
A więc tak.
Kiedy?
Co kiedy?
Kiedy dałaś Renatowi?
Wczoraj.
Jak mogłaś?
No jak?
Dlaczego wszystko schrzaniłaś?
Z tym człowiekiem, dla czegoś takiego, w tym pokoju.
A co miałam robić?
Nie mogę żyć w ukryciu.
Zmęczyłam się.
Zmęczyłaś się?
Myślisz, że mnie jest łatwiej?
Ale ja nie nurkuję w to gówno. Mnie jest łatwiej?
Tak!
Jestem dziwką! To chciałeś usłyszeć?
Ale ja cię kocham.
Kochasz? Umiesz kochać tylko siebie.
Nic tylko chlejesz i piszesz gówniane wiersze.
Masz mnie w dupie!
Wczoraj prosiłam:
"Wania, pomóż, nie wyganiaj mnie".
A ty powiedziałeś coś takiego, że nie mogę na ciebie patrzeć.
Jesteś trupem.
Trupem, pustym w środku.
Cicho.
A z Renatem mi się podobało.
Tutaj.
Tylko mnie dotknij!
Cześć.
Co to za miejsce?
Wyjaśnię, jak wszyscy przyjdą.
- Nie będę z nim w jednym pokoju. - Po co go zaprosiłeś?
On tu mieszka.
Rzuciłem.
Towarzysze ekonomiści.
Gratuluję, złe czasy się skończyły.
Wypijmy za to.
Proszę.
Mówiłem, że coś wymyślę.
Skąd je masz?
To ma znaczenie?
Będziemy tu wygodnie mieszkać.
Swieta, co tak pijesz?
- Ma powód. - Siedzę z tym ścierwem.
Nie psujmy święta.
Zabielin idzie jutro na komendę, a wy psujecie nastrój.
Co im powiesz?
Jak to co? Prawdę.
- O Renacie? - Tak.
Zabiełę trzeba uratować, jest idealistą.
Wiesz, jak będzie?
Botowa powie, że Renat był z nią i tylko ucierpisz.
Nie mówią, co chcą. Zeznam prawdę.
Mów, co chcesz. Kto na tym zyska?
Dziewczyny nie wskrzesisz, a mieszkać musisz.
Jak wezwą Renata, Botowej odbije. Chcesz żyć na ulicy?
Ale Renat ją zgwałcił, a ona skoczyła.
Mam go chronić?
Czemu go o to prosisz?
O nic nie proszę. Chcę, żeby chronił siebie.
A czemu tak ci zależy?
Zależy?
Jeżeli zezna prawdę, wylądujemy na bruku.
Zabieła.
To nasze zezwolenia.
Jutro nie powiesz śledczym o Renacie i znowu będziemy tu mieszkać.
A jeśli powiem?
Wywalą nas.
Ścierwo numer dwa.
Dogadałeś się z Botową.
Co zrobiłeś?
Co miałem robić? Chciałaś się oddać Gaponowi.
Ścierwo.
Zabieła, mów prawdę. Nie potrzebuję pozwolenia.
Zabieła, nie myślisz o sobie, ale pomyśl o nas.
Myślę i dlatego powiem prawdę.
Jaki z tego zysk?
Jest zysk.
Jaki?
Ta dziewczyna bała się śmierci tak jak my.
O co ci chodzi?
Chcesz, żeby Nelly spała z Gaponem?
Żeby on zapił się na śmierć?
Żeby Swietę dymał Renat?
Nie chcę, to wasz wybór.
Co ty pleciesz?
Chce zostać czysty.
My płacimy, a on nie chce.
Ja nie płaciłem.
Nigdy nie płacisz. Płacę za nas oboje.
Uważaj!
Tak sobie pomyślałam.
Czy prawda jest ważniejsza od człowieka?
Bóg kocha ludzi, a nie prawdę.
A ty - tylko prawdę. Na to wychodzi.
Jeśli Bóg istnieje, nie oddziela prawdy od ludzi.
Ale załóżmy.
Po co z nim siedzisz? Po co go przekonujesz?
Skąd w ogóle pomysł, że skoczyła przez Renata?
Normalny facet. Zapukał do drzwi i od razu myślisz, że to zabójca.
A jeżeli to nieprawda?
Swieta sama pod niego wlazła.
A nawet jeśli to prawda, zasrana prawda,
to czemu mu nie wybaczysz?
Jesteś przecież szlachetny.
Jesteś z nami albo nie.
Jutro ci nie pomogę.
Rozumiem.
Co postanowiłeś?
Nie mogę.
Chodź tutaj.
Połóż się.
Botowa zabrała twoje łóżko.
Nie wie, że tu jesteś.
\Już miałam powiedzieć: "Przecież Zabieła tu mieszka".
Kira?
Miewasz sny?
Kiedyś miałam.
Teraz prawie nigdy.
A ty?
Stale ten sam.
Piasek i mnóstwo wody.
Nigdy tyle nie widziałem.
Jakaś wyspa.
Pięknie.
Chciałabym zobaczyć twój sen.
Idę do dziekanatu po dokumenty.
Możesz iść ze mną.
Muszę iść na milicję.
A odprowadzisz mnie na dworzec?
Trzeba wyjść o wpół do piątej.
Zdążę wrócić.
A więc do wieczora.
- I jak? - Nie zgodził się.
Gdzie jest?
Pod 701.
Nie za ostro.
Wypad!
No już.
Dalej.
Dokąd idziemy?
- Nie chcę z nim rozmawiać. - Nie idziemy do niego.
Nie chcę!
Witaj. Swietłana.
Ona szuka Zabieły.
Myślałam, że gdzieś tu jest.
Ktoś widział Zabiełę?
Gapon wie, gdzie to dostać. Zaczynamy życie od nowa!
Co z tobą?
Nic. I w tym sęk.
Pójdę już.
Dzisiaj nikt nigdzie nie idzie. Tańczymy.
Napij się za mnie.
Nie chcę.
Nie chcesz nas znać? Jesteśmy zbyt brudni? Ale tacy jesteśmy.
Nie chce z tobą pić i tyle.
I nie musi!
Nie zwracaj uwagi. Zabieła nas wkurzył i dał nogę.
Przepraszam.
Zabieła nie przyjdzie.
- Gdzie jest? - Nie wiem.
Daj fajkę.
Wychodzę, nie mogę tu oddychać.
Z którego jesteś piętra?
Co się stało?
Zabieła...
Oddycha?
Zabieła!
Nie oddycha. Dzwońcie po gliny i po karetkę.
Zabiłeś go?
Zabiłeś go.
Posadzą cię.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Artur Wierzchowski