Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ИНТЕРНАТ
Смрди тука!
Твојот спие со чорапи.
Да ги разбудиме? -Да.
Станувајте, изроди!
Навистина се надминале себеси, не можат да се мрднат.
Душо, навистина ми треба цигара.
Нема да правам сцена и да те прашувам каде беше синоќа.
Една цигара и ќе исчезнам како да не сум била тука.
Ајде, Игор, секогаш имаш. -Има во фиоката на наткасната.
Во ред...
Копиле! Тука нема ништо!
Провери кај прозорецот...
Имај милост, остави ме да спијам.
Изгледа си преголем циција и не даваш цигари.
Ги најдов!
Лажго!
Добро утро, Забела!
Забела, како може добар физичар како тебе...
Речиси математичар.
...да живее со несигурни, штетни...
Не, не штетни, само бескорисни? -...безгрижни хуманитарци?
Двете сте толку фини.
Нели...
Може да е единствениот што мисли дека сме фини.
Затоа се вљубивме во тебе.
Ајде да се венчаме, Забела. -Зошто?
Веќе ми пушите во креветот.
Забела е духовит.
Забела, за една година
ние четири ќе дипломираме и ќе не нема.
А ти ќе останеш тука без нас наредните три години.
Нема да ме посетувате? -Глупости.
Ќе се заборавиме, се ќе биде оставено во минатото.
Да не трошиме време, Забела.
Да се бакнеме.
Ако се ожениш со неа, ќе те изневерува.
Ќе страдаш, но така само ќе ме сакаш повеќе.
Во ред е да страдаш, ако мислиш дека ќе заврши добро.
Ботова! -Чао, момци!
Биди пристојна!
Симаков, спиеш?
Добро утре, Олга Василиевна! -Ја скрши вратата на четврти!
И го направи ѕидот со твоите глупи чкртаници!
Реков стани!
Станувај, ѓубре ниедно!
Утре ќе направам студентскиот совет да те избрка!
Доста ми е од тебе!
Оди живеј во канализација!
Ве пазам и вас двајца.
И вашите две кучки.
Честитки, Иван! Нема друг како тебе!
Олга Василиевна!
Олга!
Не го бркај Вања. Нечовечки е.
Се поправа, но му треба време.
Се поправа шест месеци.
Каде е резултатот? -Може да ви помогнеме?
Може да ја поправиме вратата? И ќе ја премачкаме.
Ти и кој друг? Пијаницата Симаков?
Само прави проблеми.
Семестарот не е ни почнат, а сите се полудени.
Олга!
Ако си толку фин, смени ја бравата на покривот.
Готово.
Можеш да ми објасниш?
Зошто се качуваат сите? Зошто е толку специјален?
Би рекол глетката и човечката чувствителност.
Но лично, не сум стапнал таму.
Секако, не си стапнал.
Земи брава од маж ми.
Ќе ја видам откако ќе ја поставиш.
Иван! Знам дека ме слушаш. Се однесуваш многу несовесно.
Ако сака може да не исфрли оттука.
Што правиме без дозвола за престој?
Нема да најдеме работа и нема да најдеме друг стан.
На улица ќе бегаме од полиција?
Ќе бидеме скитници цела година
и можеш да ги заборавиш твоите соништа за светла иднина.
Можеби не се грижиш за себе, но мисли на нас!
Доста! Те слушнав и разбирам. Фала, мамо.
Неверојатно! Кој било друг би бил мртов ако пие така.
Дојди.
Каде?!
Олга ми кажа да ставам нова брава на покривот.
Дај ми да довршам.
Зошто е тука? -Помага.
Види со свои очи.
Еве го клучот.
И...
ова е за вас.
Работата ви ги кине живците.
Никој не ме цени за тоа. -Јас ве ценам! Сите ве цениме! Многу!
Да ме ценеше, ќе дојдеше на посета.
Цело време доаѓаше кога беше бруцош.
Зборувавме за Кавказот...
Не сум ти потребна и ме заборави.
Не ве заборавив.
Само имам премногу за учење.
Ќе поминам деновиве.
Секако.
Овој пат не те удри гром?
Магија! Твој е цела недела.
Што ќе ми е?
Покривот е единственото место каде што можеш да бидеш сам.
Кога мислиш дека ќе ти пукне главата, оди.
Јасно.
Но ако те фатат, не си го добил од мене. Одиме.
Здраво, Нели! -Здраво, Настја.
Караваева! Дојди.
Што сакаш?
Главен сум на Комсомол,
а ми зборуваш без почит.
Пијан си? 10 наутро е.
Дојди. Што ти е? Влези!
Местово е дупка.
Како си?
Тивка!
Кучко!
Тоа боли, глупачке.
Боли.
Глупава кучка!
Игор! Не оди таму!
Мисли смее да прави што сака?
Остави. -Не можам?
Сите имаме свој талент.
Човеку, местово е дупка!
Гапон, да разговараме како мажи.
Остави ја Караваева на раат.
Зошто? Порано се маткавме...
Камински ја сака за жена.
Што?
Подобар е? Можеби јас сакам.
Не добиваш ништо, верувај ми.
Ти кажувам како пријател, заборави на тоа и...
Оди еби се со твоите барања!
Нема потреба за тоа.
Ти зборувам човечки.
Знам да се чувам.
Зошто не се чуваше од полицијата?
Кој ти помогна? Јас!
Кога дојдоа од трговски, кој те бранеше? Јас!
Те замолувам како другар: остави ја Караваева.
Излегувај од тука, пријателе!
Прошетај, ме слушаш?
Излези!
Забораваш кој сум? -Слушај ме внимателно.
Остави ги Караваева и Камински.
Кучко! -Исто така,
ако не ја оставиш Караваева
ќе те пријави за силување.
Што со сведок? -Јас сум сведокот, Гапон. Јас!
Бев во мојата соба и слушнав врескање.
Кога си тивок...
Не знам, не памтам...
Не гледам што...
Не гледам што е околу мене.
Па, економисту? Прими ја својата стока.
Од каде е ова?
Да дадеме нешто за јадењето? -Да.
Купи кондензирано млеко? -Не, душо, не можев.
Тажно, следниот пат ќе морам сам да си купам.
Земи си колку сакаш, душо. Готови се тестенините?
Не биди одвратен. Не сме ти слуги.
Секако дека не сте. Тие би ги направиле подобро.
Ќе те гаѓам со нешто!
Погоди ги тестенините со месо.
Вино, Забела?
Нема вино за Забела. Тој е млад и невин.
Ќе го земам за маж кога ќе остарам. -Не, јас ќе го земам.
Доста ни ја уништуваш среќата. -Кучко!
Не сте доволно интересни за него.
Не е од овој свет, вашата женственост
му го одзема вниманието од целта.
Сака да служи на човештвото, не одмагајте.
Не знам за тоа, Вања.
Паметна жена не спречила
никого во служење на човештвото.
Епа! Ќе пиеме?
Чекајте, да наздравиме.
За нас и да им влезе во задникот! -Леле, Вања!
Ако се опијаниш нема да те сакам.
Сите ние напуштаме летово.
Четирите години што ги поминавме тука сменија се.
Дома го имав татко ми со неговото,
"и должиш на партијата."
Не знаев за ништо друго,
не знаев што навистина значи да си сам.
И тогаш се појавив јас...
Баш така. Се појави во мојот живот.
Но жалам што ве известувам дека наскоро ќе заврши.
Ќе дипломираме и којзнае каде ќе не пратат.
Но во моментов, заедно сме, среќни сме и слободни сме.
Да го памтам ова засекогаш! За нас!
Ура! -Ура!
Одиме. -Ура!
Тоа ме трогна, Игор.
Но за разлика од нас, нема да те фрлат,
ќе се извлечеш од тоа.
Омажи се со него и нема да одиш никаде.
Тоа е можност. Што викаш?
Не можам вистински да ти верувам, не со твоето:
"Носев групи планинари на врвот од Елбрус.
Таму небото е толку чисто, длабоко, со ѕвезди поголеми од тупаници.
И тие светеа...
Како твоите очи..."
Истото го употреби на мене. Но го открив веднаш.
За тоа зборувам.
Трагедија. Тебе ти треба материјалист.
Иван, не разбираш ништо за жените.
Знаеш што сакам најмногу во интернатов?
Не можеш да лажеш. Во право си за слободата, Игор.
Но сите имаме свој вид слобода.
За тебе слобода е да можеш да сакаш секого,
да правиш што сакаш.
Но за некој како Гапон, слободата е хаос.
Таквата слобода те сакати, стануваш ѓубре без да знаеш.
За тоа што си ја слушаме совеста и не стануваме ѓубриња.
На здравје!
Да се заколнеме со прст?
Се колнам. -Се колнам.
Забела? -Забела?
Забела, зошто си тивок? Кажи нешто.
Здравица!
Ајде! -Здравица!
Кога се вселив,
забележав дека една врвка ми е одврзана.
Врнеше и имаше кал. Не сакав да ги извалкам торбите
и затоа продолжив да одам со одврзани чевли...
И почнуваме.
Нели... сериозен сум. -Извини.
Имав среќа што јас бев на ред
и што ме ставија во собава.
Често се прашувам:
што ако застанев и си ја врзев врвката?
Што ако не врнеше?
Најверојатно ќе живеев со некој друг и немаше да се запознаеме.
Значи, моментот кога мислев дали да си ги врзам чевлите
е моментот што ја решил мојата судбина.
Страшно е
случајно да се донесе толку важна одлука.
Имаме ли воопшто некаква слобода?
Ако немаме,
како можеме да си ги одржиме ветувањата?
Колку пати сум те замолила да не му даваш алкохол на детево!
Контрадикторно е за девствена психа.
Седи, Забела, имаш петка!
Летај, Забела, летај далеку!
Вечерва не ти давам да одиш никаде.
Како робинка? -Како омилена куртизана.
Обично ги манипулирале кралевите.
Не ми пречи.
Цвета, не можам да напишам ништо.
Дај ми...
Ќе бидам брз.
Дојди тука.
Не плаши се, Забела.
Не си танцувал?
Бев презафатен за тоа на школо.
Жалам, но безнадежен си.
Си бил со девојка?
Сакаш ние да...
Се шегувам, Забела. Шега е.
Му дадов на Вања пари за вотка.
Знам.
Некогаш ги зема и си оди. Ме напушта.
Му се лутиш?
Не.
Секогаш му простувам.
Пишува неверојатнa поезија!
Доаѓа кај мене,
ми легнува на градите и почнува да рецитира.
А јас плачам.
Го бакнувам додека плачам, како будала.
Не си будала, Светлана.
Забела, што ти е?
Прегрни ме.
Многу си добар.
Остани таков засекогаш.
Ќе го побарам пред да направи уште некоја глупост.
Сакаш да си играш? -Што да си играм?! Оди си!
Не сакам... Тргни се!
Остави ме на раат!
Те молам, остави ме!
Зошто ме правиш чудовиште?
Остави ја! -Ај гледај си работа!
Тргни се од неа! Те замоли!
Тргни се од неа!
Еј. -Здраво.
Олга Василевна.
Ова е маж ми.
Ренат го виде како доаѓа по скалите утрово.
Здраво!
Целото име.
Забелин, Павел Сергејевич.
Причина за престој во интернат.
Редовен студент.
Зборувај, студенту.
Го изнесував ѓубрето. -Во пет наутро?
Пиеја, тој и неговите другари, Симаков и Камински!
Како секоја ноќ! -Може да ја извршам истрагата?
Се извинувам.
Ја знаеш жртвата? -Не.
Те виделе како доаѓаш од покривот утрово.
Да.
Но наводно, вратата од покривот е заклучена.
Ми го украл клучот, другар иследник.
Тој и неговиот пријател ставаа нова брава.
Утре ќе го свикам студентскиот совет...
Сите ќе ве избркам. И Камински! Не толерирам криминалци.
Го украде клучот? -Да.
Беше сам? Што правеше?
Го изнесував ѓубрето.
И случајно си се нашол таму.
Пиеја и се дереа!
Девојчето беше кревко. Семестарот почнуваше.
Што да им кажам на нејзините? Си размислил на тоа?
Се имаше пожалено?
Не.
Беше многу тивка.
Ти ја силуваше вчера и таа рипна од покривот.
Пробав да те спречам и ме удри.
Не чувствуваш ништо?
Каде се трагите од ударот?
Куче едно!
Си го довел девојчето до тоа и сега го обвинуваш маж ми.
Погледни го во очи... -Тишина!
Или ќе ве приведам сите тројца.
Дојди во полициската станица во понеделник.
Детално ќе поминеме се.
Местово е вистинска дупка!
Забела, мислиш дека има нешто после смртта?
Знаеш, рај, пекол, космос, реинкарнација
или Бог?
Сакам да знам, Забела.
На пример Бог, веруваш во него?
Сите сме лицемери.
Го судиме тоа девојче, но за што е виновно?
Можело да ни се случи на сите.
Сите знаат дека Ренат оди горе
и таа го трпеше за да остане да живее тука.
Јас знаев. Ти знаеше. Зошто не рековме ништо?
Конечно решила дека и е доста. И рипнала.
Ако нема Бог, значи дека тоа е крајот?
Како е тоа можно, Забела?
Ако постои, зошто дозволил да се случи?
Како можеш да продолжиш да веруваш во него?
Како можеш да не веруваш?
Поважно е тој да верува во тебе,
ако постои, секако.
Како мислиш, да верува во мене?
Изгледа дека Бог верува во силните, Забела.
Таа беше силна. Сега е со Бог.
Јас би го направила истото, но многу порано.
Не би дозволила да ме понижуваат.
Оди земи си го Симаков.
Дојде пијан и само седи...
Треба да учам.
Јади.
Те мразам.
-Доволно.
Те мразам! -Доволно.
Те мразам! Те мразам!
Мамо, немој! Те молам, немој!
Боже. Се ќе биде во ред.
Истури.
Кучки... Што?
Состанок! Забела, оди. Кажи им дека ќе дојдеме.
Забелин, дојди тука.
Здраво! Одиме.
Извади ги столовите.
Забелин, ти си добро момче.
Знам дека Камински ти го дал клучот. Не би го земал сам.
На советот ќе ја кажеш вистината,
Игор го зел клучот и ти го дал.
Ќе ги исфрлам сите, освен тебе.
Ќе можеш да живееш тука.
Кога ќе се видиш со иследникот, кажи му дека Ренат не бил таму.
Ќе може да живееш тука илегално, не ти правам ништо.
Подоцна, ќе те внесам легално.
Клучот не е проблемот. Го видов Ренат.
Но што виде, како чука на врата?
Сакаше да влезе, а таа не го пушташе.
Но тој влезе на сила.
Зошто?
Самата си знаеш.
Што знам?
Жал ми е за тебе. Искрено. -Зошто?
Бидејќи живееш со некој што не те сака.
Сите се тука освен Симаков, Олга Василевна.
Го нема Симаков? Во ред е, ќе дојде.
Забелин, стани.
Членови!
Вчера имаше голема трагедија.
Една студентка се самоуби.
Забелин ми го украл клучот,
се опил и отишол горе.
Не знаеме што правел таму,
но не ја заклучил вратата.
Олга Василевна, за вас!
Симбол на револуцијата и на помирувањето.
Ја поправив вратата. -Тивко!
Симаков, дојде да правиш шеги?
Како да не разбираш ништо.
Соба 220 и 240. Во ред.
Во ред.
Изгледа како да ќе одите на улица.
Како се вмешани во ова? -Ќе ви кажам!
Симаков, Камински,
Караваева, Лејушина, и оној таму, Забелин.
Се опијанија вчера
и викаа и слушаа музика
што никој нормален човек не би ја слушал,
го украдоа сонот на целиот кат,
што е големо прекршување на дневната рутина во интернатот.
Но уште пострашно,
тоа ја поттикнало девојката да се самоубие.
Тоа и нивното пиење.
Тоа што Забелин заборавил да ја заклучил вратата и дало можност.
Не може да очекувате да им простиме за ова!
Немаме право.
Сакате да наместите некого, нели? -Ќути, Симаков!
Не сакам да наместам никого. Сакам правда.
Што предлагате, Олга?
За што ви е потребен предлог?
Ова е ужасна ситуација и морам да реагирам.
Препорачувам бркање
и потоа отпишување од Универзитетот и од Комсомол!
Тишина!
Да гласаме.
Кој е за исфрлање на 220 и 240?
Па...
Бидејќи сите сте без осет,
ќе направиме јавно гласање по име.
Ќе направиме список
за сите,
лично,
да одговарате за подривање партиско гласање.
Ќе го викнеме генералниот секретар на Комсомол,
ќе се справи со тоа.
Уште еднаш, за тие што не разбраа.
Сите што гласаат за исфрлање на 220 и 240, дигнете рака.
Едногласно е.
Имате еден час да си ги земете работите и да си одите.
Каков куп идиоти!
Каде одите? Одам во 308, ќе направиме кабинет.
Ќе ни дадат да седиме. Ќе дојде и Забела.
Ќе седам со Ирка? Ти?
Ќе го гледам детето на Горохов, можам таму.
Иван, одиш во 517, се реновира.
Биди тивок и не шетај низ интернатот.
Ако те најдат, сите ќе летаме.
Вања, те молам немој да пиеш.
Што ме замарате? Не пијам веќе. Одете.
Имам многу инспирација.
Во ред, оди.
Забела, не одиме во 308 и нема кабинет таму.
Одам на друго место, Нели не смее да знае. Одиме.
Ти одиш во 701, таму живее Кира Колесникова.
Напушта за три дена.
Ќе оди во Москва.
И дадов неколку работи, нема да те исфрли.
Можеш да седиш таму три дена додека да смислам нешто.
Фала. Сам ќе смислам нешто.
Забела, сето тоа со клучот...
Фала што не ме издаде.
Ако не одиш кај неа ќе се чувствувам виновно, ме разбираш.
Те молам, оди. 701.
Клучот е под саксијата кај прозорецот.
Таа не е таму сега.
Оди горе, Забела.
Игор не го разбира зборот не?
Ме префрлаат во Москва
и ако те најдат ќе ме избркаат.
Мора да си одиш.
Ќе си одам.
Ти ја виде како скокна?
Да.
Иста година сме.
Седеше до мене.
Си ја гризеше косата, ми пречеше.
Освен тоа, никој не ја забележуваше.
Зошто го направила тоа?
Поради Ренат.
Тоа е ужасно.
Да не заборавев да го заклучам покривот,
ова немаше да се случи.
Ако немаш каде да спиеш, остани.
Но утре мора да одиш.
Храната на Асја е во фрижидерот.
Доволно е за денеска.
Нахрани ја во пет, не и давај благо, ќе се исфрла.
Наутро се враќам. Само дај и храна попладне. Добро?
Во ред.
Тоа е тоа, одам.
Мама чека. Да те бакнам.
Чао. -Чао.
Сам без народ.
Не знам, Ирка...
Вчера воопшто не спиев, само мислев на Вања.
Го намирисав, разбираш.
Моите сетила не ме разочарале. Родена сум со таква интуиција.
И знам дека ме сака.
Знае да пие и да биде груб,
но пишува таква поезија, треба да ја слушнеш.
Гениј е.
Никој не го разбира. Само јас.
Тој генијалец те сака, па што?
Јас немам корист од таков генијалец.
Не може да ти обезбеди ништо во овој живот.
Затоа еден ден сум со еден, друг ден со друг.
Барам некој што може. -Сега со кого си?
Нема да ти се верува!
Со Гапон...
Три наутро е! Кој е тоа?
Ирка, отвори!
Будало една! Спиеме.
Не лажи, отвори или ќе ја скршам вратата.
Подарок за тебе. Фала што ме трпиш.
Игор, си се мрднал ли?
Не е ништо.
Знаеш,
носев групи планинари на врвот на Елбрус.
Небото беше толку бистро, длабоко, со ѕвезди големи...
Си видел толку многу, Игор.
Баба ми живее во Адлер. Убаво е.
Што правиш летово?
Има плажа, можеш да се бањаш, или да фатиш боја.
Ќе дојдеш со мене? Ќе те запознаам со мајка ми.
Надја,
да не брзаме.
Мислам дека си посебна и ова може да биде сериозно.
Да седиме тука некое време и да видиме како ќе биде, добро?
Добро.
Ќе затворам.
Жив си?
Да, но не сум сигурен.
Како не си сигурен дали си жив?
Ти сигурна си дека си жива?
Четврта година сум, а и гордост на Универзитетов.
И како ти е тоа?
Како лудачка кошула.
Ова не е кафеана. Пијанчи се кај тебе.
Зошто си толку строга и недостапна?
Ова ќе го правиме утре? -Темно е.
Исклучи ги. Цвета спие.
Мислиш Лејушина?!
Вчера ја избркавме од тука! Влези, Ренат.
Кој ја ебе, нека спие.
Денеска ќе бидам добар.
Не ме интересираат дививе станари,
освен Краваева, ќе си го добие.
Не ме интересира, Ренат.
Да ја разбудиме? Напиеме?
Што ќе ни е? Остави ја да спие.
Јан, престани.
За вас. -Ура!
Немој!
Во ред е што е тука. Пријател е.
Не допирај ме! -Ќе ти дадам да се вратиш.
Не допирај ме, изроду!
Симаков, што правиш?
Да одиме кај нас. Дојди!
Види кого најдов! Ќе се смееме.
"Од сибирските тајги до британските брегови,
нашата славна Црвена армија не може да биде победена!"
Здраво!
Иван. -Мила.
Иван. -Саша.
Да пиеме за ново пријателство.
Добро што имате вотка.
Еве финта.
Баш така.
Може да го запалам?
Симаков, чув дека те исфрлиле од интернатот.
Јас сум...
суштината на тоа место, неговото срце што бие.
Не е возможно да ме исфрлат.
Ќе се враќам пак и пак, како лош сон.
Ќе си направиш дупка.
Лајна!
Честитки!
Изгубивте шанса да видите возрасен маж целосно гол.
Вања, се напи? Заврши и да прошетаме.
Да прошетаме? Ти ме викна.
Да зборуваме за вистинскиот проблем,
се што го јаде срцето на вистински Советски човек.
Што те јаде тебе, на пример?
Ништо, Вања. Се е мирно и пријатно.
Не правиме глупости, како тебе.
Те молам, прошетај.
Во ред.
Мирно е добро, спокојно е добро.
Тогаш ќе рецитирам поезија.
Не ти ја сакаме поезијата, Симаков. Доста ни е од тебе.
Толку е задушувачки да се живее зад заклучени прозорци;
толку е одвратно да се спие во вреќа болви.
Погледни околу тебе: ништо освен дупки.
Погледни над тебе: само полковници и облаци.
Деновите и лицата се претвараат во тмурна рутина
дали било вчера, или за три месеци,
се е исто и сите немавме ништо.
Нема разлика дали пиеш или дали ќе се обесиш.
Затоа кренете се луѓе! На сите ни е преку глава!
Време е да се кренеме против нив!
Скршете ги вратите и пуштете ја сончевата светлина.
Ако сите го направиме истовремено, сигурно ќе се посерат.
Луѓе, слушајте ме,
мора да се сослушуваме.
На крај на денот, луѓе сме!
Отворете ја вратата!
Не ме разбра или што? Кажав, прошетај.
Смири се.
Надвор!
Авионот слетува.
Полиција! Отвори!
Здраво!
Клучевите!
Може да си ги земам работите? Има бебе.
Можам да го гледам, не ми пречи.
Одиме, може да си ги земеш работите.
Ако те фатам повторно, ќе викнам полиција.
Заврши, може да одам сега? -Чекај.
Сакаш да живееш вака?
Како? -Бегајќи...
Не можеш да се криеш од мене во интернатот.
Ќе те најдам каде и да си.
Кога ќе се измориш од ова, најди ме, ќе те вселам легално.
Ќе ме замолиш и ќе најдеме место.
Знаеш како да бидеш фина.
Те памтам каква беше во втора година.
Стави си ги сеќавањата во газ, изроду!
Што ти е?
Ти благодарам, но морам да одам.
Каде? Рече дека ќе живееш со мене.
Катја е. Дојде на чај.
А, див станар?
Надвор!
Реков излегувај!
А тебе ќе те исфрлам како ороспија, јасно ти е?
Ќе излезам сам. -Ќе те испратам.
За случајно да не завршиш кај некоја твоја ороспија.
Јасно. -Што е јасно?
Ќе ме испратиш.
Ќе ти објаснам уште нешто. -Што?
Можеме да направиме договор, Игор.
Кога ти требаше нешто доаѓаше кај мене, нели?
Сега мене ми треба нешто. Помини и ќе смислиме нешто.
Каде беше?
Бегав наоколу како животно, а тебе не те интересира?
Ако се случи нешто, ќе бегам со тебе. Погледни внимателно.
Планираш да направиш нешто за работава, или веќе се предаде?
Можеби ќе најдам соба во градот без дозвола за престој.
Работам на нешто и уште малку ќе имам доволно пари.
Да го заборавиме интернатот како кошмар.
Ќе бидеме само ние двајца. Јас и ти. Не можам да им помогнам на другите.
Јас и ти во една соба, дали е тоа можно?
Бидејќи прво ќе има луд бес, а потоа манична страст?
Така живееме така, која ќе биде разликата?
Не очекувај да ти готвам и да те чекам од работа.
Работите треба да бидат праведни.
Ќе биде како одмор.
Ќе шетаме голи, ќе пушиме во кревет, ќе купиме магнетофон.
Нема да има контроли, студентски собири или главен.
Само јас и ти.
Зошто мора да сме голи?
Можеме да сме голи ако сакаме,
или можеме да се обвиеме во чаршави како Римјаните.
Нема да го поминам испитот.
Што ти е?
Тука се наоѓа Броковиот центар,
ти овозможува да зборуваш со цели реченици.
Тука ти е областа на Вернике, одговорна за разбирање на звуци.
Немаш проблем со нив, добро ќе поминеш.
Здраво, Кира! Ова е Нели.
Само да земеме воздух. Ботова шета насекаде.
Здраво, Кира! -Здраво.
Како оди, Забела?
Ти се најдоа лентите? -Да, учам со нив.
Сакате чај? -Може.
Забела, не ти најдов убаво место?
Ќе биде тука уште два дена, како што се договоривме.
Да, секако.
Може да разговараме?
Памтам дека имаше пари. Може на заем?
Ќе ги умножам.
Кира, кога си одиш? -Задутре.
Имаш среќа, одиш во Москва.
Најверојатно си купи нови алишта.
Не. -Како не?
Сите се облекуваат модерно, мора да се вклопиш.
Со кого да се вклопам? -Со сите!
Сакаш нешто од моите работи?
Фала, Нели, но нема потреба.
Каде беше тоа?
Еве.
Никогаш не го носам, а бојата ти стои. Што мислиш?
Иако, чекај, ова е вистинското.
Ова е повеќе за тебе, ги покажува градите.
Свртете се, момци, Пробај го, веднаш.
Кога ќе се видиш со иследникот?
Понеделник. Околу два. -Кажи му ја целата вистина.
Зошто не го сакаш? -Опушти се, не го сака.
Зошто си и се закачила како крлеж?
Сакам да помогнам. -Не се помага на некој што не сака помош.
Колку си паметен. Игор Мудриот.
Тоа е, мир.
Во ред, одиме. Мораме да најдеме место за вечерва.
Се гледаме, Забела.
Кира, со среќа. -Се гледаме.
Одиме.
Колесникова, каде си? Правиме забава.
Земи го чудаков, дојди. -Не е чудак.
Што е разликата? Одиме! Ко-ле-сни-ко-ва!
Запознајте ја нашата апсолвентка!
Паметна, убава, гордоста на нашиот Универзитет...
Кира Колесникова!
Покажи и ја на Москва моќта на Свердловската младина.
Ура, пријатели!
Од тука скокна? -Да.
И ги затворив очите.
Имаа живот во нив и потоа исчезна.
Па и ги затворив.
Одиме.
Утре ми е последен ден. Треба да се пакувам.
Вања...
Те барав насекаде.
Пак си пиел? Ми вети.
Зошто дојде тука?
Ти се жалиш и се жалиш.
Што ти е, Вања?
Ми требаш сега.
Ужасно ми е.
Преку глава ми е од тебе.
Толку глупава...
толку обична.
Ме слушаш,
но не разбираш ништо!
Дојде да ми дадеш пари за вотка?
Не ми требаат!
Те мразам!
Ме следиш како куче,
мавташ со опашката,
сакам да те клоцнам!
Да те нема оттука!
Оди си!
За следната здравица нема да се чукаме, нели?
Те молам, немој, Јан?
Земи барем краставичка.
Однапред треба да даваат карти за погребите на водачите.
Сигурно и овој нема да трае драго.
Уште една причина за прослава.
Ако продолжиме да пиеме...
ќе ни се одмаздат. -Размисли што кажа.
Колбас? -Не.
Што бараш тука?
Вчера беше убаво, денеска сум лут.
Оди си. -Јан...
Што не ти е јасно, див станару?!
Станувај и напушти! -Цвета, чекај.
Реков излегувај!
Што правиш?
Седи.
Ренат, стави ме некаде. Немам каде да спијам.
Земи си ги работите, ќе земам клуч.
Каде да ги однесам работите? -Каде што има лента.
Ќе го чувам другиот.
Ќе доаѓам кога сакам.
Толку мокра.
Зошто давате отпор како да сте невини?
Знаете дека сакате.
Само дај со убаво и живеј си.
Само сакам да помогнам.
Ренат, те молам немој.
Боли...
Донеси крпа.
Што е работата со собата?
Едвај чекам да се облечам во чаршав.
Речиси немаме чиста облека.
Нели, твојата облека не е важна тука.
Ми ветија, но ништо. Барам други опции.
Зошто си толку нервозен? Нели беше речиси готово?
Не разбираш. Не е како да купуваш кондензирано млеко.
Не можеше да го земеш ни тоа.
Што сакаш од мене?
Да ти давам изговори?
Ти што направи? Што можеш да направиш?
Сега јас треба да најдам место? Во ред.
Што е во ред?
Барање место не е како пресоблекување.
Треба да имаш памет и врски.
Глупава сум? -Сама си кажа.
Ќе си најдам место за мене. -Слободно.
Ќе најдам. -Оди, барај.
Ќе најдам. -Каде ќе најдеш?
Ќе одам кај Гапон.
Отворено е.
Влези. Седи.
Има жени што сакаат млади момчиња.
Седат со нив, им даваат комплименти,
ги виткаат како што сакаат.
Но Игор...
јас не сум таква жена.
Олга Василиевна. -Молчи.
Забелин те слуша.
Кажи му да не го спомнува Ренат кога зборува со иследникот.
Потоа ќе ве оставам да живеете тука.
Ако не се согласи? -Направи што можеш.
Но сепак?
Кога треба да зборува со иследникот?
Понеделник, во два.
Направи да не стигне таму.
Како мислиш?
Гапон ќе те најде и ќе разговарате.
Во ред.
Може да ги земам? -Земи ги.
Но ако Ренат го викнат во станица,
повторно ќе ве избркам. Направи што можеш.
Што сакаш да кажеш, Цвета?
Живеам тука.
Така ли е?
Кога се случи тоа?
Кога се случи што?
Кога му се предаде на Ренат?
Вчера.
Како можеше?
Зошто го направи тоа?
Како можеше да го расипеш ова? Зошто?
Со истиот човек, за истата работа, во истата соба.
Што требаше да направам?
Сите ме бркаа, не можев да издржам.
Не можам. Уморна сум.
Сите сме.
Ти си уморна?!
Мислиш мене ми е полесно?
Но дали одам и правам глупости?
Мене ми е полесно? -Да!
Да, курва сум, се ебев за да имам каде да спијам.
Тоа сакаше да го слушнеш? -Но навистина те сакам.
Ме сакаш?
Неспособен си да сакаш никого освен себе.
Цело време се пијанчиш и потоа ја пишував твојата посрана поезија.
Не те интересирам!
Вчера дојдов и ти побарав помош.
Ти реков да не ме бркаш.
А ти ми кажа толку ужасни работи. Не можам да те гледам.
Веќе си мртов.
Мртов си. Празен однатре.
Молчи.
Дури ми е убаво кога ме ебе Ренат.
Тука.
Кучко, пробај да ме допреш!
Здраво.
Игор, што е местово? -Ќе објаснам кога ќе се собереме.
Не седам во иста соба со него. -Зошто го викна?
Смири се, ќе седи тука.
Се откажав. Стави си за себе.
Другари економисти,
ви честитам, лошите времиња завршија.
Да се напиеме за нашиот нов дом.
Еве...
Ви кажав, вие не верувавте.
Од каде ти се? -Каква врска има тоа?
Најбитно е што можеме удобно да живееме тука.
Цвета, зошто пиеш така?
Има причина. -Секако дека има.
Тука седи, ѓубрево. -Те молам, смири се.
Да не го уништиме настанот.
Забела утре ќе зборува со иследникот,
а ти го расипуваш расположението.
Што ќе му кажеш?
Како мислиш? Вистината.
За Ренат? -Да.
Пријатели, Забела треба да се спаси, идеалист е.
Знаеш што ќе се случи?
Ботова ќе тврди дека Ренат бил со неа и тоа ќе биде тоа.
Тебе ќе те обвинат.
Не ме интересира ќе кажат. Ја кажувам вистината.
Во ред, кажи што сакаш. Кој ќе има полза од тоа?
Таа е мртва, а ти треба да живееш тука.
Ќе го викнат Ренат на разговор. Ботова ќе полуди.
Сакаш повторно да живееме на улица?
Но Ренат ја силуваше
и таа скокна.
Што бараш од мене? Да лажам за него?
Што сакаш да направи? -Не сакам ништо.
Само сакам да се заштити, тоа.
Зошто ти значи?
Ми значи?
Ако им ја каже вистината, пак ќе живееме на улица.
Слушај, Забела.
Ова ни се дозволите.
Утре, кога ќе зборуваш со иследникот
не спомнувај ништо за Ренат.
Ќе имаме дозволи и ќе можеме да живееме тука.
Ако кажам нешто? -Пак ќе не исфрлат.
Ти си ѓубрето број два.
Си се договорил со Ботова.
Игор, што си направил?
Што да правам? Ќе му дадеше на Гапон да те ебе.
Ти си ѓубрето број три. Сите се заколнавме.
Забела, кажи ја вистината, не ми треба дозвола.
Не е така.
Забела, ако не се грижиш за себе, мисли на нас.
Се грижам. Затоа ќе ја кажам вистината.
Што ќе добиеш со тоа? -Ќе добијам.
Што?
Девојчето што умре се плашеше од смртта, исто како нас.
Што сакаш?
Сакаш Нели да спие со Гапон?
Сакаш овој да пие додека не умре?
Ренат да ја ебе Цвета? Тоа го сакаш?
Не го сакам тоа. Тоа се ваши избори.
Што зборуваш?
Забела сака да биде искрен.
Сите ќе платиме, но тој не сака, не ви е јасно?
Не платив за ништо. Не ме мешај.
Ти никогаш не плаќаш! Јас плаќам за двајцата, ѓубре!
Ороспијо!
Пази си ги рацете!
Забела, размислував:
дали е вистината поголема од човек? Жив човек.
Бог не ја сака вистината, ги сака луѓето.
А ти ја сакаш само вистината, Забела.
Така изгледа.
Ако има Бог, не гледа разлика помеѓу вистината и луѓето.
Но да речеме. -Зошто седиш со него?
Зошто се обидуваш да разговараш со него?
Зошто мислиш дека се убила поради Ренат?
Нормален е, сме пиеле заедно.
Си го видел како тропа на вратата
и веднаш си заклучил дека е убиец.
Што ако тоа не е вистината?
На пример Светка, сама му се даде.
Дури и тоа да е вистината, твојата вистина,
зошто не му простиш?
Толку си праведен.
Забела, или си со нас или не си.
Утре не можам да ти помогнам со ништо.
Разбирам.
Што реши?
Не можам.
Дојди тука.
Дојди и легни.
Ботова ти го зема креветот.
Не знае дека си тука.
За малку ќе и кажев да не го зема бидејќи живееш тука.
Кира... -Што?
Сонуваш?
Порано.
Сега, многу ретко.
Ти?
Истиот сон цело време.
Има песок и многу вода.
Никогаш не сум видел толку многу.
Некаков остров...
Звучи убаво.
Би сакала да го видам твојот сон.
Одам да си ги земам документите за префрлање од деканот.
Можеш да дојдеш со мене.
Не можам. Ќе одам во полиција.
Добро, ќе ме испратиш на железничка?
Возот поаѓа во осум, треба да тргнеме до 6.30.
Да, дотогаш ќе се вратам.
Се гледаме вечер.
Еј. -Што има?
Нема да се согласи. -Каде е?
Соба 701.
Не биди прегруб со него.
Излегувај, див станару!
Ајде!
Оди.
Каде одиме? -Оди!
Не сакам да разговарам со него. -Не одиме кај него.
Не одам таму. Не, стој!
Здраво.
Светлана...
Го бара Забела...
Мислев дека е тука некаде...
Сте го виделе Забела?
Гапон знае каде да најде. Животот ни почнува на чисто.
Што е работата со тебе?
Ништо. Тоа е проблемот.
Ќе си одам.
Не одиш никаде. Денеска никој не си оди.
Ќе танцуваме.
Напиј се за мене. -Не сакам.
Не сакаш да не знаеш, тоа е?
Превалкани сме за вас? Ние сме тоа што сме.
Остави ја. Не сака да пие со тебе.
Па не ми ни треба!
Не обраќај внимание... таков е цела вечер.
Забела ги вознемири сите вчера и го снема.
Ќе се погрижам за тоа.
Забела не доаѓа.
Каде е? -Не знам.
Дај ми цигара, изроду.
Одам надвор, не можам да дишам тука.
На кој кат си?
Што се случило?
Што е тоа?
Што се случило? Забела...
Дише?
Забела!
Не дише! Викни полиција, брза помош...
Ти го уби?
Забела!
Го уби!
Ќе те стават во затвор! Забела!
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС