NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nic nie zbliża Chicagowian tak, jak te dwa słowa:
„bifor” i „grillowy”.
Całe miasto schodzi się, by pić piwo, jeść świnię,
czasem i świntuszyć,
a to wszystko z miłości do drużyny Chicago Bears.
Moja rodzina robi bifora od lat.
To moi rodzice, Louis i Margaret czyli Duży Lou i Peg.
A to ja i Bonnie!
Ale z nas były sztuki!
- Ja miałam tyłek, a Bonnie zderzaki. - Tak!
Rodzice mieli legendarnego grilla.
Każdy wiedział, że w budce Peg i Lou można się zabawić.
Ale jak wielu staruszków o pewnym stylu życia i żarcia,
Lou i Peg parę lat temu przenieśli się do Arizony.
Dla lepszego powietrza.
Ale wracają obejrzeć Bearsów w starciu z najgorszym rywalem:
drużyną Green Bay Peckers.
Pokażemy mamie i tacie, że ich teren jest w dobrych rękach.
Więc…
hymn futbolowy, czaicie.
LOTNISKO MIDWAY INTERNATIONAL
Tata mówił, że będą w domowych koszulkach Bearsów.
Zwykłych czy żołnierskich?
Nie wiem.
Tam są.
- Zwolnij! - Hej!
- Mama! Tata! - Bonnie! Diane!
Dobrze cię widzieć, mamo.
Tato, czemu jesteś na wózku?
- Tak się ostatnio wożę. - Przywilej starości.
Po co wam tyle bagaży?
Robiliśmy porządki i chcieliśmy dać wam stare zdjęcia i bibeloty…
Czaję, stare śmieci. Szybko! Bifor nie zaczeka!
Mamo, tato, witamy na ojczystej ziemi.
- Dajmy, kurwa, czadu! - Ciszej!
- Za głośno! - Wyłącz to!
- Di, pomogę ci. - Dam sobie radę.
Przydaj się na coś i wyjaśnij Markowi futbol.
Mark, piwko?
Chętnie.
Masz jesienne morelowe?
- Tylko jasne naturalne. - Jasne, że naturalne.
Jednak nie.
Dasz wiarę, mały kuzynie?
Kiedyś to wszystko będzie nasze.
Tylko twoje. Nie bawi mnie jedzenie na parkingach.
Serio? Najlepsze posiłki jadłem na parkingach.
Daniel, przynieś dziadzi 7 i 7.
Już robię drinka, dziadziu.
Zamarzam.
Miałeś ubrać warstwy.
Kiedy powiemy dziewczynkom?
Później. Teraz się zrelaksuj.
To nasz ostatni wspólny bifor.
Co jest?
Hej, to włamanie, worki precz z naszego terenu!
To niby ma być bifor?
Myślałam, że kuchnia dla ubogich.
Już zaczynasz?
Ponoć twój starszy syn oglądał porno w bibliotece.
Film erotyczny.
Serio chcesz rozmawiać o synach?
Twój z taką budową w ogóle nie powinien chodzić.
Mój Mikey ma najmocniejsze łydki w hrabstwie Cook. Tak pisali w Tribune.
- Dawaj, Dunbrowski. - Mary Pat, nie warto.
- Wracaj. - Tak jest, sio!
Nie krzycz, to nie Rosja.
Wychekowie myślą, że są lepsi,
bo to chicagowscy królowie chrzanu.
Co z tego?
- Posłuchaj! Tata umiera. - W tej chwili?
Nie. Nie wiem. Jest chory.
Skąd wiesz?
Zastanów się. Wózek inwalidzki, oddawanie starych rzeczy…
I nagle trzęsie się z zimna, a mama mówi, że to ich ostatni grill.
Ale… kicha.
Wiem.
- Porozmawiajmy z nimi. - Nie.
Jeśli to ostatni bifor taty, nie wolno nam go zepsuć.
- Nie mogę udawać, że nic się nie dzieje. - Pewnie, że możesz.
Pamiętasz, jak tata był bezrobotny przez pół roku?
- Co? Nie. - Właśnie.
Odpłaćmy im za tamto, zduśmy uczucia i zacznijmy pić.
Dla taty.
Zawsze odpowiadam za grillowanie burgerów.
- Kozak. - Żebyś wiedział.
Trzeba je równo rozłożyć i uważać, żeby nie wpadły do środka.
- Brzmi świetnie. - Chcesz spróbować?
Nie, widzę, że się wczułeś.
Sprawdzę, co palą w tamtym śmietniku.
Nie w tę dziurkę.
Tato, zrobiłam ci ulubioną kanapkę. Z bekonem, baraniną i indykiem.
Dzięki, skarbie.
Moja kanapka!
Co ty odstawiasz?
Chcę, żeby cieszył się, być może ostatnim, posiłkiem.
Na pewno ostatnim, jeśli to zje.
Kanapka kosztowała pięć dolców! Brawa, idiotko!
Co tu się, u licha, dzieje?
- Nic. - Wiemy, że umierasz.
- Co? - Na Boga, o czym ty mówisz?
Nie musicie udawać. Wiemy.
- O czym? - Bez przesady.
Wózek inwalidzki, pamiątki… i ten twój kaszel.
A mama mówiła, że to wasz ostatni bifor.
Dobrze. Przede wszystkim: nie umieram.
Ale to nasz ostatni bifor.
Sprzedajemy teren Wychekom.
Jaja sobie, kurwa, robicie?
- Uspokoisz się? Nikt nie umiera. - A szkoda.
Po co go sprzedajecie?
Zdecydowaliśmy się na separację, a mamy nie stać na własny kąt.
Po cholerę się rozwodzicie?
To nie rozwód, tylko separacja.
W tył, kurwa, zwrot!
Sprzedajecie nasz teren Wychekom?
Krucho u nas z pieniędzmi, a zasługujemy, żeby żyć, jak chcemy.
Nikt nie żyje tak, jak chce. Jesteście samolubni.
- Bonnie ma rację. - Diane ma rację. Mam rację.
Racja.
Chcesz się napić lodojägera parę budek stąd?
Owszem. Z przyjemnością.
To było niezręczne, nawet jak na tę rodzinę.
Tak, mocne spięcie.
Teraz naprawdę muszę siku.
Jaka kolejka. A w środku
cienkie, plastikowe drzwi dzielą cię od tych,
którzy czekają, aż się…
numer jeden.
Ja też muszę psiknąć.
Chodź, zabiorę cię do kibla dla służb
na stadionie.
Odprawa liczy się jako służby?
A myślisz, że kto rozdziela bójki w bezcłowym?
Jak oni mogą?
Właśnie na starość trzeba mieć męża,
żebyście się sobą zajmowali i po cichu nienawidzili.
I musieli sprzedać je akurat Wychekom.
Chrzanić ich i chrzanić chrzan, którym jeżdżą.
Co mama i tata sobie myśleli?
Zastanowili się, jak to na nas wpłynie?
Jak widać, nie. Pij.
Jak mam ich odwiedzać?
Parę dni z mamą, parę z tatą?
A gdzie ja będę robić bifora?
W sekcji G, jak dzikie zwierzę?
Pójdziemy do starego Wycheka i powiemy, że nici z umowy.
Ta, jasne, Bon. To teren wroga.
Mary Pat umie otwierać piwo okiem.
- Nie chcesz się z nimi być. - Bez walk.
Wejdziemy, powiemy staremu,
że mama i tata mają demencję i zrywamy umowę.
Wtedy nie sprzedadzą miejsca,
mama się nie wyniesie
i będą mieli czas, żeby sobie, cholera, przemyśleć,
tę pierdoloną separację.
O stara. Słowo „pierdolić” jest ekstra.
Ja pierdolę! Pierdolec!
Krzycz, co sił w płucach, Bonnie! Wchodzę w to!
Jestem głodny, piwo zwietrzało. Jeść.
Wyjdźmy w przerwie.
Rany, kaszana.
Nasze mamy zwykle tu urzędują.
Przez nas ostatni bifor dziadzia i buni będzie ich najgorszym.
Masz rację. Nie lubię biforów grillowych, ale ciężko się ogląda dziadziów.
Coś się pali?
- Cholera! Spuściłem je z oka! - Spoko, znajdę coś innego.
Ciocia nauczyła mnie piec różne zwierzęta.
- Ty zajmij się drinkami i rozrywką. - Się robi.
Mam tajną broń w bagażniku mamy.
Świetnie.
Ale nie prawdziwą broń, co?
W moich rękach nią jest.
Ta łazienka to skarb.
Zawsze dobrze mi tam leci.
Świetnie, bo zaraz wybuchnę.
Najlepsze, że nie ma kolejek.
Cholera!
Bon, nie dotrzemy do starego Wycheka.
Jak przejść obok jego karynich córek?
Uda się. Słuchaj.
Najpierw pokonamy Mary Pat.
Pali od dziewiątego roku życia.
Nie odmówi dymka.
Paczka szlugów?
Potem musimy minąć Connie.
Ją i jej kurewskie chilli.
Dokładnie.
A wy co tu robicie?
Chciałyśmy cię uprzedzić, że rodzina Bagińskich
twierdzi, że ich chilli jest najlepsze na biforze.
Gówno prawda. Używają pomidorówki zamiast sosu z pomidorów.
Wodniste, słabe chilli.
Zostaje nam tylko Eileen.
Uwielbia wódę.
Tak, ona to ma problem z alko.
Zwłaszcza z Rumple Minze.
Tak jest! Aerosmith, Tinley Park, 1988!
Ścigałyście się w piciu szotów.
- Zmiażdżyłaś ją. - A kto, jak nie ja?
Pokazałaś ochronie cyce, żebyśmy weszły za kulisy.
A kto, jak nie ja?
Szkoda, że nie mamy Rumple Minze.
Czekaj.
Szybko poszło.
Marynuję w nim żeberka.
A oto przebój żuli, Eileen.
Bardzo śmieszne. Ten kawałek ma ze 40 lat.
To piosenka?
Piąteczka.
Czego chcecie, śmiecie?
Niczego.
Znalazłyśmy butelkę Rumple Minze
i wspominałyśmy, jak skopałam ci tyłek w 1988.
Totalny nokaut.
Gotowa na rewanż czy masz pietra?
Bonnie, mówiłam, że tego nie zrobi.
Wychekowie nie dają nam rady.
- Jak zwykle. - Chodźmy.
Hej.
Otwieraj Rumple Minze.
Nie biorą jeńców!
Tak!
Do dna!
Czas na starego Wycheka.
Chicagowski król chrzanu.
To było „Rotting in Vain”. Kawałek Korn.
Nie możesz zagrać czegoś starszego?
Oczywiście.
To z pierwszego albumu Korn.
Bądź miły, Lou, i tak zrobił postępy.
Dziadziu, buniu, głodni?
Co się stało?
Kiełbaski pękły na grillu,
nie znalazłem nigdzie bułek, ale miałem pity razowe.
- Że co miałeś? - Spokojnie, Lou.
Wygląda pysznie, skarbie.
Mniam.
Wiedziałem, że wam posmakuje.
Mark, Diane czasem o mnie pyta?
Nie słyszałem.
Bo gdy dawniej zrywaliśmy…
Kurt, przepraszam. Co to jest?
Nigdy nie widziałeś moczrynny?
Wszyscy sikamy razem, obok siebie, bez kabin?
Tak. A to problem?
Nie.
Masz absolutną rację, Jim.
Tegoroczna obrona Bearsów
od czterech tygodni jest wręcz anemiczna.
Lista błędów się wydłuża…
Cóż to za zaszczyt, siostry Dunbrowski.
Stój.
Co was sprowadza?
Wiemy, że nasi rodzice sprzedali panu teren,
ale nie przegadali tego z nami.
A pan najlepiej wie, jak ważna jest rodzina.
Nie ma nic ważniejszego.
Panie Wychek, błagamy, niech pan nam tego nie zabiera.
Umowa stoi.
Łatwiejszy niż jego córki.
Pod jednym warunkiem.
Musicie pokonać mnie
w tradycyjnej rozrywce biforowej:
grze w worki.
Łał, są piękne.
O cię w dupę.
To aksamit z sukienek ze chrztuów moich córek.
Bon, damy mu radę. Ma z 90 lat.
To będzie łatwiejsze niż jego córki.
Powtarzasz się.
Panie Wychek, zgoda.
Pozwoliłbym zacząć damom, ale żadnej tu nie widzę.
- Sukinsyn. - Co za dupek.
Tak!
Przebijcie to, Dunbrowskie.
Trafiłam!
Wpadło!
Dobrze!
Spokojnie, dasz radę.
- Tak! Trafiłam. - Tak to się robi!
Rzuć ostatnim workiem, Di.
Nie. Zrobimy to razem.
Dobra, to był zły pomysł.
Ale umowa stoi.
A gdy zajmiemy wasz teren,
Wychekowie będą mieli najlepszy bifor w Chicago.
Tak. Więc wróćcie na swój smutny stragan, co?
Wracaj na przedmieścia, Bonnie.
Zrób sobie post Dąbrowskiej czy coś.
Szkoda, że wasz ostatni bifor był porażką. Jak twoje życie, Diane.
Dobra, czas na bitkę.
Przestań, nie warto.
- Chodź. - Podziękujcie bieda-starym
za miejsce na bifora…
Przestań obrażać naszą cholerną rodzinę.
Tak jest!
- Co teraz? - W nogi!
Brać je!
Tu są!
Nie wierzę, że ją walnęłaś!
Tylko ja mam prawo cię nazywać zmęczoną, żałosną pijaczką.
Nie nazwała mnie tak.
Czekaj, schowajmy się tu.
Ale nie mamy biletów.
Ja mam dwa.
Aerosmith, 1988, Tinley Park!
Tędy pobiegły!
- Za nimi! - Z drogi!
Mam tu kod 34C!
Wszyscy do boju!
Bon, to było epickie!
Nie widziałam cię takiej, odkąd Martha Stewart wyszła z więzienia.
Swoją drogą, po tylu latach wciąż masz idealne melony.
O cholera! Ochrona!
- Za mną! - Biegną na poziom Skybox.
Zgubiłem je.
Jesteśmy w pułapce
- i nie mamy dostępu do Skyboxa. - Co teraz zrobimy?
Przepraszam, z tego co słyszę, macie problem.
- Siądziecie z nami w dziurze? - Dziękujemy.
Dziura.
Naprzód, Packersi!
Cześć.
- Witajcie. - W końcu kobitki, dzięki Bogu.
- Pieprzeni kibice Packersów. - Oblechy.
Nie dam rady! Jestem wstydziochem.
Potrzebuję kabiny albo chociaż pleksy.
Dasz radę.
Wkładają tam lód. Chcę zobaczyć, ile stopię.
Bobby! Co u ciebie, skurczybyku?
Teddy, ty draniu. Naprzód, Bearsi!
Hej, zróbmy zdjęcie na pamiątkę kolejnej wygranej Packersów.
Gotowe. Powiedzcie „Brett Favre” na trzy.
- Raz, dwa… - Brett Favre!
Walić to!
Wolę gnić w celi śmierci,
niż spędzić z wami choć chwilę dłużej!
Zwykle taka nie jest. To znaczy, jest. Dziękuję.
Jebać Green Bay!
- Cholera! Wszędzie żółte bluzy! - Brać je!
Bon, dłużej nie dam rady.
Czuję ogień w płucach.
- Tam są! - Dorwiemy was!
Hej.
Tam, za mną.
Tak jest!
W prawo. Znam to miejsce jak własną kieszeń.
Cholera. Mój błąd.
Na stadion wjechał wózek,
prowadzony chyba przez dwie pijane kobiety.
Ta wygląda znajomo.
- O cholera. - Wiem, już prawie. Zaczynam.
- Musimy iść! - Nie, nie, nie!
Jestem nawalona!
Będziemy żyć wiecznie!
Bonnie, jesteśmy, kurwa, legendami!
Mikey, włączysz nam ten mecz?
Wybacz, buniu.
Daniel szuka czegoś, żeby naprawić telewizor.
Niby czego? Pity razowej?
Cicho, Lou.
Mam! Mam przedłużacz!
Dawali go za darmo do karty kredytowej.
Szalone oprocentowanie, ale warto.
- Tak jest! Naprzód, Bearsi! - Dobra robota, chłopcy!
- Mama? - Mamcia?
PIJANE KŁOPOTY
- Dziewczynki! - Cholera! Idziemy!
…ciekawy dodatek do skradzionego wózka medycznego.
Doigrały się.
Pomocy! Nałożyłem za dużo żeberek!
- Grill mnie przygniótł! - Boże!
Chodź, Daniel!
W górę!
Użyj tych nagradzanych łydek!
Nic panu nie jest?
Chrzan. Potrzebuję chrzanu.
WYTRZEŹWIAŁKĘ SPONSORUJE PIWO MILLER LITE
Jestem jeszcze pijana, ale już mam kaca.
Bon, tak szczerze,
dawno cię takiej nie widziałam,
byłaś super.
Ta sprawa z rodzicami mną wstrząsnęła.
Mną też.
Cały czas mówiłam, że chodzi mi o miejsce,
ale byłam wkurzona, że rodzice się rozstają.
Co ty nie powiesz.
Będzie dobrze.
To nadal nasi rodzice i zawsze będą nas kochać.
Degeneratki!
Co wam odbiło?
Na litość boską!
Macie łącznie sto lat!
Robić ojcu taką przykrość na jego ostatnim biforze?
Pomyślałyście chociaż,
co poczuje mama, kiedy aresztują jej pijane córki?
- Przepraszamy. - Przepraszamy.
- Nowe spodnie? - Nie chcę o tym rozmawiać.
Jeśli to nasz ostatni bifor, to nikt go nie zapomni.
Daniel, dobre.
Czemu Mikey i Daniel śmieszkują z Wychekami?
Chyba mam zwidy od paralizatora.
Co tu się, kurna, stało?
Powiedzmy, że „utknąłem” pod grillem,
a „wielki chłop” i „mały kuzyn” uratowali mi życie.
Dokładnie tak było.
Czyli nie odkupicie naszego terenu?
Nie, odkupimy.
Ale rodzina Dunbrowski będzie zawsze miała swój leżak
na terenie Wycheków.
Darmowe piwko i nie muszę się rozstawiać o 6.00?
Bifor grillowy w gościach wymiata!
A Bearsi znów przegrywają z Packersami, 64-3.
No szlag by to.
Napisy: Zuzanna Chojecka