NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Fausto…
- Cześć, kochanie. - Co tam?
Andrea zasnęła?
Tak, musiałem dać jej gaz rozweselający.
Może się napijemy?
- Już późno. - Jestem za.
Napijmy się.
- Nie mamy piwa. Skoczę do sklepu. - Innym razem. Jestem padnięta.
- Zaraz wracam. - Pójdę z tobą.
- Dobra. - Serio?
Uważaj, Julio.
Zostawiam cię z porywaczką.
Zachowuj się, mój mąż zaraz wyjdzie z więzienia.
Co to za mina?
Nie powiesz mi?
Czego?
Wydaje mi się
czy Ruy wygląda lepiej?
Separacja mu służy.
Cholera, widziałaś nas?
Daj spokój.
Augusto nie był nigdy dobrym mężem.
Co ja z nim zrobię, gdy będzie całe dnie w domu?
Ciągle pracujesz, nie będziesz go widywać.
Chyba w końcu wrócę do rodzinnego miasta.
- Naprawdę? - Mam nowy dom.
Serio?
Augusto nie poradzi sobie beze mnie.
Czasem myślę, na tym polega małżeństwo.
My znosimy ich, ale oni znoszą nas.
Jeśli sugerujesz, że mam wrócić do Ruya, to oszalałaś.
To ty to powiedziałaś.
Może dlatego, że o tym myślisz.
Chcesz mezcala?
Tak.
Zuch dziewczyna.
Na zdrowie.
- Strasznie spuchła! - Jak rozdymka.
Była wściekła na Ruya.
Chwila.
Co?
Tak?
Witam, panie wicesekretarzu.
No tak.
Znaleźliśmy ją. Dziękuję.
Nie powiedzieli panu?
Tak, oczywiście. Złożyliśmy raport.
Rozumiem.
Jasne.
Oczywiście, przekażę pozdrowienia.
W porządku.
Jeszcze jedno.
Chciałbym poprosić, żeby następnym razem
zrobił pan, kurwa, co do pana należy.
Tak. Dziękuję.
- Już się rozłączył. - Ty dupku!
Powiedział, że byli blisko jej znalezienia.
- Daj spokój. - Typowe.
Przyprowadzili przypadkowego dzieciaka i tyle.
Znajomości są bezużyteczne.
Nie są bezużyteczne…
Jak udało jej się tam dotrzeć samej?
Na naszej wycieczce była niesamowita.
Wszystkiemu się przyglądała, zadawała pytania.
Słabo mi, jak pomyślę, że pojechała tam sama.
Gdy byłem trochę starszy od niej, jeździłem autobusem do szkoły.
Nawet metrem.
Dla kobiet i dziewcząt jest inaczej.
Nie było jeszcze wtedy samochodów, ludzie jeździli konno.
Tylko bez takich.
- Jestem o dwie kadencje… - Chyba trzy.
I kto to mówi.
- Dorastałem bez Internetu. - Ja też.
- Jeździłam na rowerze po osiedlu. - Na przedmieściach.
Cicho.
Będziecie się śmiać,
ale nigdy nie jeździłem autobusem.
Nie wychowałeś się na ulicy.
Autobusy są fajne.
Fajne?
Zamienię autobus za twojego priusa.
Tak myślałam!
Zabiorę cię na przejażdżkę.
Dzięki za kolację. Miło z twojej strony.
Już dawno powinniśmy się napić. Zdrowie!
- Tak! - Za Cachito.
- Za Andreę. - Zdrowie.
Wypijmy za to.
Przez lata robił tylko quesadille.
- Teraz chce dobrze wypaść. - Podasz mi?
No co ty, gotuję różne rzeczy.
Gdybyś mogli napisać coś
na drzwiach prezydenta, co by to było?
Klasyczne pytanie Ruya.
„Samobójcze Ubytki”.
To nazwa wymyślonej kapeli Fausta.
Punkowej?
Nie jest tak do końca wymyślona.
Mam parę piosenek. Niestety to nie punk.
Ja pierdolę.
Ubytki? Jezu!
Nie, chwila.
Podczas strajku studenckiego był taki facet, Ubytek.
Umarł.
Słowo „ubytki” nie jest wystarczająco mocne.
Rozmywa się.
A może to zestawienie z samobójstwem?
Nie podoba mi się.
Stary, popisujesz się.
Namalowałbym
zajebisty mural,
na którym UFO porywa azteckiego władcę tlatoani.
I to ja jestem hipisem? Ja napisałbym:
„Tu mieszka człowiek, który oczyści nas swoją siłą moralną”.
Ale każde słowo byłoby w cudzysłowie.
Fajnie, co?
Fajnie? Co jest fajne?
Nie wiem.
Czekaj.
Muszę zobaczyć córkę.
Fausto.
O czym myślisz?
A ty?
Ty pierwszy.
Nie, ty pierwsza.
Dlaczego?
Myślę, że dobrze się razem bawiliście.
Bardziej, niż chcielibyście przyznać.
Ty też, kochanie.
„Kochanie”?
Nie napalaj się.
Nie zapomniałam, jak pozwałeś mnie o opiekę.
Daj spokój.
Dzięki kontaktom Fausta ją stracisz.
Wczoraj wyglądałaś na szczęśliwą.
Powinieneś założyć sektę.
Jak Osho. Mówię poważnie.
Zwolennicy, szczęście, kapitalizm.
Zapisałbym się.
Zapomnij o Osho, ona ma potencjał, by zostać kolejnym Mansonem.
Albo jak NXIVM, wytatuowalibyśmy sobie twoje imię na pachwinie.
Świetny pomysł.
Mówiąc serio, próbowali mnie zwerbować.
Poważnie? W sumie pasujesz do profilu.
Widziałbym cię w sekcie Salinasa.
Jezu.
Przyłączyłbym się do sekty Julii. A ty?
Pewnie, ale mielibyśmy konkurencję.
Ośmiu albo więcej gości.
Co najmniej.
Nie podsuwaj mi pomysłów, krótko bym was trzymała.
Sąsiedzi by nas zlinczowali.
Przynajmniej mielibyśmy idealne zęby
dzięki domowemu dentyście.
Wcześnie wstaliście.
Tak.
Chodź do mnie.
Siadaj.
Weź mój.
Dzięki.
W tym tygodniu z USA dotarło do Meksyku 700 000 szczepionek przeciwko COVID-19.
Przesyłka odebrana na lotnisku w Meksyku
rozpoczyna największą kampanię szczepień w historii.
Meksyk jest pierwszym krajem
w Ameryce Łacińskiej, który otrzymał szczepionkę,
Cała populacja otrzyma ją za darmo.
Szczepionki będą na razie w rękach sił zbrojnych,
dopóki nie zostaną rozdysponowane. Pierwsi przyjmą ją medycy,
a potem osoby starsze.
Co tam, Güero?
Wciąż tu jesteś.
Wszystko będzie dobrze.
Przyniosę ci jedzenie. Zaczekaj.
SKLEP SPOŻYWCZY DO WYNAJĘCIA
Mała.
Czas wstawać.
Robi się późno.
Tato?
A jeśli Trzej Królowie zachorują?
Nie przyjdą?
Oczywiście, że przyjdą.
Są odporni.
Poza tym do tego czasu wszystko wróci do normy. Nie martw się.
Wstawaj. O co ich poprosisz?
O dwie lalki Lupita Ajolota.
Dlaczego dwie?
Jedna dla mnie, jedna dla Caro.
Niech sama poprosi o to, o co chce.
Chcę, żebyśmy bawiły się razem.
Nie chce się z tobą bawić?
Wyłącz to.
Przepraszam panią.
Klient odpisał z kolejnym głupim pomysłem?
Chce, żeby logo było bardziej „zrobione”.
Skąd ty ich bierzesz?
Idę się zarazić. Potrzebujesz czegoś?
Poproszę latte.
Jak leci, kotku? Co robisz?
Tęsknię za tobą.
I haruję, jak zwykle.
A ty?
Idź coś przekąsić, a po powrocie wymienią ci pulpit.
Zróbcie sobie przerwę na lunch.
Potem skończycie z krzesłami, stoją zbyt blisko siebie.
- Cześć. - Siema.
- Jak leci? - Wróciłeś?
Nie.
Przyszedłem do Laury. Wszystko w porządku?
Dzwoniłem kilka razy.
Zablokowałam twój numer.
Rozumiem.
Chciałem cię przeprosić.
Zaczynam wszystko rozkminiać.
Brawo.
- Nawet nie wiem, co mówię. - Rebe, zamykam.
Chcę ci tylko powiedzieć, że wiem, że dałem dupy.
Wiem, że zrobiłem coś złego.
Super, mam nadzieję.
Mam nadzieję, że zrozumiesz, co zrobiłeś źle.
Wszystko się zmienia, ale jednocześnie nie zmienia się nic.
Od tego,
jak robimy zakupy, do tego, jak wyglądają nasze relacje.
Szukamy i jakoś udaje nam się znaleźć nową normalność.
Taką, która nam odpowiada,
i taką, która pozwala nam być z innymi.
Odnajdujemy się w nowy, nieoczekiwany sposób.
Nawet jeśli nic nie jest takie samo.
Szukając odpowiedzi,
by zrozumieć to szaleństwo.
Zasnąłeś?
Śpij sobie dalej.
Mała.
Czemu nie śpisz?
Znowu miałaś koszmary?
Caro tańczyła i śpiewała,
ale nie pozwoliła mi ze sobą tańczyć .
Czyli muzyczny koszmar? Fajnie.
Nie martw się, to był tylko sen.
Wracaj do łóżka.
Tylko jeśli dotrzymasz mi towarzystwa.
Zostanę, póki nie zaśniesz.
- Dobrze. - Okej.
Super.
Fausto jest moim dentystą.
W ostatnich miesiącach świat bardzo się zmienił.
Bardziej, niż mogliśmy sobie wyobrazić.
A przynajmniej ja.
Nie chodzi o to, czy zmiana jest dobra, czy zła.
Ona po prostu nadchodzi.
Istnieje, kropka.
Teraz nawet zmiany się zmieniają.
Jestem coraz bardziej przekonany,
że liczy się zmiana w nas.
Musi pochodzić z wewnątrz. Radykalna zmiana.
I nie zapominajmy, że czasem
te zmiany służą tylko temu, by wszystko było jak dawniej.
Będzie dobrze.
Robaczku, wyłącz to. Idalio, nakryłem dla ciebie.
- Już idę! - Miód, dżem czy krem orzechowy?
- Wszystko! - Nie, skarbie.
Za wcześnie na cukrzycę.
Musisz wybrać.
Krem orzechowy.
Orzech laskowy dla małej!
Cacho cię uczesze, żebyś nie trafiła pod grzebień taty.
Co? Jestem świetnym fryzjerem.
Pleciesz kiepskie warkocze.
Nic mi nie jest.
Nie ta dziurka.
- Wystraszyłeś nas. - Już nawet nie można kaszleć.
Gotowa, skarbie?
- Muszę uciekać. - Super.
- Pa. - Powodzenia.
- Cieciorko. - Nie umyłeś zębów.
Zaraz umyję.
Nie zdejmuj jej.
Jak praca domowa z matmy?
Co tam, Caro?
- Co… - Nie przejmuj się nią.
Rodzina Villegas-Pérez.
- Nie kupimy… - Żadnych kurczaków.
Gratulacje, Andy. Twoja choreografia wyszła świetnie.
Nie zapomnijcie zabrać do domu jej prac.
- Chcieliśmy też zapytać… - Moje zabawki.
No tak! Które są twoje?
Wszystkie.
Wszystkie?
Możesz je zabrać.
Ale kiedy wrócimy z lekcji online,
nie możesz ich przynosić ani wynajmować uczniom.
Mamo? Tato? Potrzebujemy waszej współpracy.
- Zajmujemy się tym. - Oczywiście.
A pan to kto?
Jestem Fausto, dzień dobry.
- Miło mi. - Mnie również.
Co pana łączy z Andreą?
- To mój chłopak. - I mój dentysta.
- Chcesz quesadillę? - Dobra.
Nie smuć się.
Dzieci ze szkoły mnie nie lubią.
Nie martw się. Załatwimy to.
Śmiało, siadaj.
- Dzień dobry, pani Luz. - Witam.
Jedną z ziemniaków i jedną z kwiatów dyni.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Jak tam interesy?
Wszyscy mamy matkę
Wszyscy mamy ojca
Wszyscy mamy kogoś Kto o nas dba
Jesteśmy różni
Jesteśmy szaleni
Kierujemy się instynktem
Ale jesteśmy dobrymi ludźmi
Winna jest miłość
Nie nuda
Nasza decyzja była szczera
Rozsądna i prawdziwa
Małżeństwo to stary nakaz
Niech odejdzie w niepamięć
Miłość powinna decydować o naszym życiu
Kochajmy się
Bez zobowiązań
Ci, którzy biorą ślub
Mówią, że małżeństwo to przeszłość
Mówią, że małżeństwo umiera
Zapalcie świecę
Niech kościół je opłakuje
Nikt inny się nie smuci
Małżeństwo jest martwe
Czuję przypływ życia
Jeśli miłość przybiera różne formy
To małżeństwo jest więzieniem…
Nie ma mowy! To siedem godzin patrzenia w ekran.
Cieciorko, oślepniesz.
Nieprawda. Pierwszy w domu to kurczak!
Nie, czekaj!
- Pokonam cię! - Trzymam tort!
Wygrałam!
OHYDNE ŚWINIE RODZINA JEST ŚWIĘTA
„Rodzina
jest
święta”.
Napisy: Paulina Korzeniewska