Dzwonię w sprawie domu na sprzedaż.
Czy można go wynająć?
Nie. Tylko sprzedaż, najlepiej transakcja gotówką.
No cóż. Dziękuję.
Możemy negocjować cenę, ale potrzebujemy zaliczki.
Kurczę.
Halo?
Dzień dobry. Czy cena jest do negocjacji?
Zwariował pan? Dom jest prawie za darmo.
Ile jest szaf?
Nie słyszała pani tego ode mnie, ale mało.
Kiedyś był tu garaż, teraz to ogród zimowy.
Szefowie musieli sprzedać auta,
ta okolica nie jest bezpieczna.
Zobaczcie, jak ładnie. Proszę.
Uważajcie na zabawki.
Ich córeczka bałagani.
To kuchnia.
Mała, ale funkcjonalna.
Te drzwi powinny być zamknięte.
Z odpływu wychodzą ogromne karaluchy.
Przejdźmy do salonu.
W nocy pojawia się duch dziecka.
Chłopiec podobno utonął w zbiorniku.
Próbowaliśmy wody święconej, ale nie zniknął.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ruy!
Hej.
Jeszcze nie wyszła.
Serio? Kurde.
Stary, już późno.
- Muszę lecieć. - Chcesz usiąść?
Zaraz wyjdzie, prawie skończyli.
Dobra.
Wciąż tam jest?
Pewnie próbuje naprawić czyjeś życie.
Pewnie tak.
Chcesz?
Nie, dziękuję. Mam od niej kawę cynamonową.
Cynamonową?
Jesteś jak moja ciocia Emma. Też jesteś libertarianinem?
Nie, no co ty.
Co tutaj robisz?
- Cześć, skarbie. - Hej.
Co u ciebie?
Super! Właśnie zapłaciłam za twój pijacki wybryk.
Chodźmy, Fau.
Podwieźć cię?
Nie, dzięki.
Na razie.
Kurwa mać!
Cholera!
Kurwa!
Niech to.
Przepraszam. Koszmarne korki.
Skarbie?
Mała.
Proszę, nie traktuj mnie tak.
Tato? Masz chwilę?
Pani Moni. Co tam?
Porozmawiamy?
Jasne.
Andrea ma problemy z kolegami i koleżankami.
Chowa się w łazience, żeby uniknąć WF-u.
Nauczyciele się skarżą.
Wie pan, co zrobiła?
Przyniosła zabawki do szkoły, co jest wbrew zasadom.
Wynajmowała je innym dzieciom.
Co? Jest pani pewna?
Proszę posłuchać.
Chyba chce zwrócić na siebie uwagę mamy. Biedactwo.
Kim jest „biedactwo”? To Andrea czy jej mama?
Proszę nie myśleć, że jestem plotkarą,
ale wiadomości szybko się rozchodzą.
Inne mamy mówiły…
Niech inne mamy się zamkną.
Może powinny zająć się swoimi sprawami.
Mama jest w więzieniu?
Nie, jest w izbie wytrzeźwień.
Jak moi kuzyni, kiedy mają przepustkę?
W pewnym sensie.
Twoja mama ma się dobrze.
Co z tobą? Wyglądasz na przygnębioną.
Skarbie?
Jutro
wpadnie do nas pani doktor.
Wystarczy, że z nią porozmawiasz.
Andrea…
Jak długo ten napis tu będzie?
Szczerze mówiąc, nie wiem.
Nikt nie wie.
- Cześć, Cachito. - Cześć.
- Przyszła ta para? - Tak.
Umyj ręce, zjedzmy lunch.
Chyba są zainteresowani.
Pytali, czy przyjmujemy hipotekę z dopłatą rządu.
Czy to wygląda jak osiedle dla ubogich?
Nie wiem, zapytaj ich. Gotowe?
Jeszcze nie. Zjemy dziś przy barze.
Cześć, kochanie. Usiądę tam.
Nie trzeba, totalnie odleciał.
Kurwa. To emo nastolatek? Który mamy rok?
Nadaje się do muzeum.
Przyniosłam sałatki. Moglibyśmy zjeść tu lunch.
Julio
Przyniosłaś mi jarmuż
Skup się.
O czym rozmawialiście z Ruyem w izbie wytrzeźwień?
O tobie oczywiście.
No powiedz.
Spokojnie, mówiliśmy tylko dobre rzeczy.
Jutro przyjedzie terapeutka, którą wyznaczył sąd.
Do Ruya, tak?
Porozmawia z Andreą na osobności, ale tam będę.
Muszę.
Nie możesz tego odwołać?
Nie.
Daj spokój.
Wyluzuj i wymyśl coś.
Poczekamy trzy minuty.
Mówię tylko, że jesteście dwojgiem odpowiedzialnych dorosłych,
którzy mogą to załatwić.
Ruy to świetny facet. Bardzo go lubię.
Mogę dać ci jego numer.
- Nie będę stawać wam na drodze. - To homofobiczna uwaga?
Oczywiście, że nie!
Zamknij się!
Postanowiliśmy z dziewczyną nie rozmawiać o naszych byłych.
Spróbujcie.
Jedz, to twoje ulubione danie.
Spróbuj.
Wygląda obrzydliwie.
Nie jest obrzydliwe. Jedz.
- Dalej. - Stygnie.
Zmuś mnie.
Cachito.
Nie tym tonem!
Nie wyprowadzę się.
Rozmawialiśmy o tym, musimy sprzedać dom.
Masz swój pokój w mieszkaniu mamy.
Ty i ja coś znajdziemy. Kupimy psa, którego zawsze chciałaś.
Lubię kury! Nienawidzę cię, tato!
Też chcę się z tobą rozwieść!
ZAGINĄŁ PIES NAGRODA DLA ZNALAZCY
- Mam zdjąć ulotkę o rowerze? - Nie, zostaw.
Dobra.
Andrea?
Skarbie?
Przepraszam.
Chodź, zjedzmy coś.
Andrea?
Kotku?
Idalia?
Do Salazar, proszę.
Widział pan małą dziewczynkę?
Idź do sklepu pana Chucho i powiedz wszystkim, co się stało.
Ty rozpuść wici na rynku. Niech do nas dzwonią.
Powiedz wszystkim sąsiadom, szybko.
Przepraszam, widziałaś tę dziewczynkę?
Nie.
Według doniesień liczba zgonów spadła o 41%,
a zakażeń o 16%…
To Ruy. Ścisz, proszę.
Dobrze.
Co tam?
Co?
Jak to?
Nie! Kurwa!
Poczekaj, ja poprowadzę.
- Co tam? Wychodzisz? - Xico, zostań tutaj.
Jasne, nie martw się.
Nie mogę czekać 24 godzin, moje dziecko zaginęło!
Dobrze, zadzwonię za 24 godziny.
Daj znać. Pospiesz się!
Co się stało?
Nie mam pojęcia.
- Czat sąsiedzki? - Tak.
- Jej znajomi wiedzą? - Dzwonimy do nich.
Jak mogłeś dać jej uciec, dupku?
Mój wujek jest w radzie bezpieczeństwa.
- Spróbuję pomóc. - Świetnie, dzięki.
Ma siedem lat.
Idalia?
Co miała na sobie?
Mundurek. Może się przebrała. Sprawdzę jej szafę.
Zobaczymy, czy jest w mundurku. Podziękuj ojcu, proszę.
Julio.
Widziałaś jej mundurek?
Mieszkają tu cztery osoby?
Mieszkamy tu od dziewięciu lat.
Żona, ja, Idalia i moja córka.
- Jakieś cechy szczególne? - Mówiliśmy już, znamię na szyi.
Tak, ale po której stronie?
Po prawej.
- Po prawej? - Tak.
- Jeszcze coś? - Napije się pan czegoś?
Poproszę kawę.
Ma pan jej zdjęcie.
- Proszę pana… - Co tu jeszcze robicie?
Cześć.
To duży dom, prawda?
Tak.
Jak długo pani dla nich pracuje?
Od kiedy miałam 15 lat.
Zacząłem pracować u mamy Julii.
Zauważyłam, że mówi im pani po imieniu.
Jak ma pani na nazwisko?
- Po co? - Tylko kilka pytań.
Co jest grane?
- Chcą mnie przesłuchać. - Na zewnątrz?
Musimy zadać jej kilka pytań na komisariacie.
- Komu? - Idalii.
- To zwykle ktoś bliski rodzinie. - Co? Czekaj, Idalio!
- Nie chcę iść. - Spokojnie, nie pozwolę im.
- Nie zabierzecie jej. - Ona tu mieszka!
Przeszukaliśmy…
Powinniście aresztować tę bandę przestępców przy metrze.
To nie w porządku.
Nie ma powodu, by ją zabierać.
Puśćcie ją i znajdźcie moją córkę.
- Nie ma jej od wielu godzin. - Nie martw się.
- Wypuśćcie ją! - Znajdź kogoś, kto nam pomoże.
- Dobra. - Idalio, nic ci nie będzie.
- Masz telefon? - Tak.
- To oburzające. - Nie pozwól im jej zabrać.
Co? Nie.
- Dokąd idziesz? - Odnajdę moją córkę.
Widziałeś tę dziewczynkę?
- Przechodziła tędy? - Nie.
Jest pan pewien?
Tak.
- Nie widzieliśmy jej. - Dzięki.
Byłem pierwszy.
Nie trzymaj mnie.
Cześć.
Andrea.
Dzięki, że mnie ukryliście. Nie chcę widzieć moich rodziców.
Tam jest łóżko.
Dzięki.
Jej mąż jest w więzieniu.
- To nic nie znaczy. - Proszę się odsunąć.
To jakiś absurd.
Chodzi o pieniądze?
Oczywiście, że nie.
To dlaczego jej nie szukacie?
Jak to? Szukamy.
- Wie pan, o czym mówię. - Halo?
- Concha. - Mamo?
Andrea uciekła, obwiniają mnie.
- Zabierają mnie. - Czemu ma pani telefon?
Proszę zamknąć okno.
Mary, dzwoń do Pancho! Niech weźmie taksówkę.
Mamę zabiera policja.
Policja?
Co zrobiła?
Ledwie zdążyła powiedzieć, że mała uciekła.
- Andrea? - A kto inny?
- Jak mogą podejrzewać, że to ona? - Nie wiem.
Halo?
Tak, dziewczynka zaginęła. Chcą wrobić mamę.
Potrzebny mi numer Julii.
Julia pewnie się martwi.
Pilnuj domu. Zobaczę, co da się zrobić.
Andrea?
Co tutaj robisz?
Uciekłam.
Jesteś cała?
Tak.
- Halo? - Julia, tu Concha.
Andrea jest u nas.
Co?
Przyjechała tu sama.
Jest z wami?
Tak.
- Nic jej nie jest? - Jest cała i zdrowa.
Trochę wystraszona, ale nic jej nie jest.
Jedziemy do was.
Jak się tam dostała?
Przyjechała autobusem.
Powiedz jej, że wszystko będzie dobrze,
że bardzo ją kochamy.
Powiedz jej, że na nią czekamy. Niech się nie martwi.
Powiedz, że bardzo ją kocham.
To ona?
Nie wiem. Tak, to Concha.
- Chodź, skarbie! - Co za ulga.
- Zabiorę ją do środka. - Tak.
Idźcie.
Chodźmy.
- Nie do wiary! - Na litość boską.
Nie spałam.
Naprawdę?
Powinnaś się wyspać, to był długi dzień.
Pójdę spać, ale nie płacz, mamo.
Mogę prosić o mleko i ciasteczka?
Nie wiem, co jej powiedzieć.
Wiem, że to trudne.
- Nie możemy zabronić jej wychodzić. - Nie.
Musimy to przemyśleć.
Kurwa mać.
- Co tam, Fau? - W końcu zasnęła?
Nie, chce mleka i ciastek.
Zaniosę jej.
- Naprawdę? - Musicie odpocząć.
Utulę ją do snu.
Dobra, dzięki.
Młoda jest na dobrej drodze do cukrzycy.
Mogę jednego?
Dziś nie kupiłem. Śmiało.
Dzięki.
To ta, Andy?
Nie, to Gdzie jest Wally?. To nie bajka na dobranoc.
Dobra. To która?
Ta z wiedźmą,
chociaż mam po niej koszmary.
Poważnie?
Dobra.
Wredna dama.
Mam. Wredna dama wygląda jak wiedźma.
Spójrzmy.
Masz okruchy na łóżku.
No dobrze.
Nie mów Idalii.
Proszę bardzo, teraz jest miło i przytulnie.
Mam przeczytać
część o wilku?
Nie, Wredną Damę od początku.
Dobrze, od początku.
„W ciągu dnia wredna dama krzyczała:
- »Bolą mnie stopy…«”. - Ciszej.
Przepraszam.
„»Bolą mnie stopy.
Wszyscy są winni.
Mam koślawe paluchy i to mnie wkurza.
Muszę na wszystkich wrzeszczeć«.
A po południu wredna dama mawiała:
»Co mogę zrobić? Nienawidzę wszystkich. To przez nich bolą mnie stopy«.
Nocą wredna dama modliła się:
»Jak mam chodzić?
Czy morski piasek pomoże?
Muszę znaleźć odpowiedź«”.
Napisy: Paulina Korzeniewska