Andrea u terapeuty? Nie ma mowy.
Trzeba było myśleć wcześniej, nie można ignorować nakazu sądu.
Po tym, co się stało,
Julia będzie walczyć.
Umrę, jeśli ją stracę.
Prawo jest bezduszne, ale musisz mi zaufać.
Wszystko jest możliwe.
Mimo to radzę ci zebrać więcej dokumentów, żeby wzmocnić twoją pozycję.
Tak.
Nawet bez oficjalnego pozwu twoje zwolnienie nie wygląda dobrze.
Musisz aktywnie odbudować swoje życie.
Jasne. Co mam robić?
Nie spodoba ci się to.
Zrobię, co trzeba.
- Naprawdę? - Tak.
Większość facetów odpuszcza.
Gotowy?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mecenasie?
Proszę pilnie podpisać te dokumenty.
Muszę pilnie iść z tobą na drinka.
No dalej, jest piątek.
Cześć, jestem José María Yazpik.
Może pamiętasz mnie z filmów i telewizji.
Ale dziś chcę ci opowiedzieć o bardzo ważnej sprawie.
Ta sekretarka padła ofiarą molestowania.
Prawnik, człowiek najwyraźniej konserwatywny,
dopuścił się niestosownych komentarzy i zalotów, niedopuszczalnych
w demokratycznym społeczeństwie,
przez co jego współpracownica czuje się niezręcznie w miejscu pracy.
W Czwartej Transformacji nie ma na to miejsca.
Te neoliberalne praktyki są już przeszłością.
Nastała era szacunku do kobiet,
które wnoszą radość do naszych domów i biur.
Nasze koleżanki są kluczowe,
by zbudować nowy Meksyk.
Ich piękno i delikatna natura czynią ten świat lepszym miejscem.
No dobrze.
To było nasze video.
Muszę wam je puścić, zanim zaczniemy warsztaty.
To formalność, ale muszę jej dopilnować. Przedstawmy się.
Nazywam się Silvio, mam 60 lat.
Jestem nałogowcem i mizoginem na odwyku.
Cholera!
O co chodzi?
Powiesz nam, co cię tak śmieszy?
Kontynuujmy.
Co was tu sprowadza? Czego oczekujecie?
Nie ma chętnych?
Śmiało. I tak będziecie musieli się odezwać.
Kto zacznie?
Nikt?
Andrea, przestań.
- Cześć, Jose. - Cześć.
Nie dostaliśmy informacji na czacie o wpisowym, ale proszę.
- Za dużo ludzi. - Proszę.
Zaklepaliśmy miejsce.
- Dobrze. - Chodź.
- Cześć. - Jak się masz?
W porządku.
Nie sprzedawaj mojego, wrócę po niego.
Hej, Ivana.
Cześć. Myślałam, że nie przyjdziesz.
Proszę. Przy schodach jest duży ruch.
Obczajcie atrakcję dla matek i córek, „Od kobiet do wojowników”.
Ładnie tu.
To nasze miejsce.
Do roboty.
Nie chciało mi się nawet wstać z łóżka.
Co się z tobą dzieje?
Później ci powiem.
Nikt nas tu nie zobaczy, nawet Bóg.
Bóg nie istnieje.
Jest tylko Wszechświat.
Mamo, śpimy dziś w domu czy u ciebie?
Nie wiem, zobaczymy.
Zarobilibyśmy więcej na papierze toaletowym.
Jestem Juan Camarena, księgowy.
Pracuję w prokuratorze. To oni mnie tu wysłali.
Dlaczego?
Cóż…
Zaszło nieporozumienie z koleżankami z pracy.
Zwłaszcza z jedną.
Szczerze mówiąc,
zrobiła aferę o nic.
Zawsze mówię, że liczy się szacunek.
No nie?
W dzisiejszych czasach nie można nic powiedzieć kobiecie.
Nie można nawet być miłym, bo się wkurzą.
Ezequiel Ramírez, przyjaciele mówią mi Eze.
Zajmuję się handlem.
Jestem tu, bo dziewczyna grozi, że mnie rzuci.
Ciągle powtarza, że jestem mizoginem.
Nie uważam się za złego gościa.
Dbam o nią i o dzieci.
Jestem Ruy. Szczerze mówiąc, przyszedłem, bo tak poradziła mi prawniczka.
Mówi, że certyfikat pomoże mi
zdobyć opiekę nad córką.
Zawsze wspierałem ruch feministyczny.
Ja…
- Chcę się zdekonstruować. - Słucham?
Zdekonstruować.
Słucham?
Przepraszam, nie wierzę w tę „dekonstrukcję”.
Czcze gadanie.
BAZAR DLA NIEJ
LWICA
NIECH ŻYJE SROM
DAMSKIE, MĘSKIE
- Chcesz zobaczyć inne projekty? - Nie.
Widziałeś, jak Jose na mnie spojrzał?
Elena nawet się nie przywitała.
Myślisz, że chodzi o występ Ruya?
Całe miasto o tym słyszało?
Plotki szybko się rozchodzą.
Zwłaszcza wśród hipsterskich feministek.
Powiesz mi, o co chodzi?
To proste, rozwiodłam się.
Jeśli ci opowiem, będę płakać przy wszystkich.
Nie o to chodzi w feminizmie?
Żeby móc płakać w swojej społeczności?
- Odwal się. - No dalej.
Nigdy tak się nie czułam.
Mam złamane serce.
A to dlatego, że tak się zachował.
Jak podły dupek.
Samolubny.
Przepraszam.
Dziwny gość.
Na litość boską, co on zjadł?
- Zamknij się. - Obrzydliwe.
Cześć!
Skąd masz tę sukienkę?
Powiedziałam mamie, że skoro każdy ma prawo być wolny,
mogę być księżniczką.
Zrozumiała.
Naprawdę?
Fajnie. Ja nie mogę jeść cukru.
Co dokładnie jej powiedziałaś?
Moje mamy mnie nie rozumieją.
Pewnie ci ją kupili, bo będą mieli dziecko.
Niemożliwe, moi rodzice już nie są małżeństwem.
Moi rodzice się rozstali i teraz strasznie się kłócą.
Widzę, że świetnie ci idzie. Tłum jest większy niż w zeszłym roku.
Przyszło sporo pozerów, tylko się rozglądają.
Wszystko w porządku?
Jesteś zadowolona?
Trochę zaskoczona.
W tym roku dostaliśmy miejsce pod toaletą.
Pierwszeństwo rezerwacji mają niezależni artyści.
Więc?
„Więc?”
Przecież robisz kampanię dla Nike.
A to czyni mnie mniej niezależną.
Jaja sobie robisz?
Raiza ci powiedziała?
Nie, jej dziewczyna.
To miała być tajemnica?
To żaden problem.
Jesteś przedstawicielką chodliwego feminizmu.
Zajebiście.
Fajnie.
Kurwa, nie wierzę!
Co za tupet!
Cześć, nazywam się La Mala, czyli „ta zła”.
Nie dlatego, że wyglądam jak dilerka,
ale dlatego, że rodzice mnie nienawidzili i nazwali María Laura.
W historii feminizmu zaszły zmiany.
Na przykład w języku.
Wszyscy staramy się używać inkluzywnego języka.
Ale ja wciąż nie ogarniam.
Jak się mówi „panie” w języku inkluzywnym?
No właśnie. W tym rzecz.
To pułapka nazistowskiego hetero-patriarchatu.
Jestem kobietą. Kobietą i lesbijką.
Jestem dziewczyną. Wielu z was myśli:
„Ten facet to lesbijka…”.
Jestem kobietą i lesbijką.
Może wam się to nie podobać.
Jestem dumną lesbijką.
Dobra, panowie, spróbujmy przypomnieć sobie momenty,
w których byliśmy ofiarami przemocy.
Cóż, szczerze mówiąc,
nie pamiętam, żebym nie mógł czegoś zrobić.
Gdy tata słyszał,
jak ja i moje rodzeństwo płakaliśmy, dawał nam klapsy.
Za okazywanie uczuć dostawałeś łomot.
To trudne, co?
Nie do końca.
Bił jak dziewczyna.
Ja nie miałem taty,
mama wychowała mnie sama i była w tym świetna.
Czułem presję społeczną, żeby odnieść sukces.
Moja była zarabiała więcej niż ja.
Pochodzi z bogatej rodziny.
Uważamy, że nasza wartość zależy od tego, ile zarabiamy.
- Chcesz wody, Mario? - Tak.
Pycha.
Dobrze. A teraz jeszcze raz.
Ale ty, Ruy, nie jesteś pewny, czy chcesz.
No dobrze.
Śmiało.
Chcesz?
No nie wiem.
Dobrze, było super.
Mówi, że nie jest pewna,
ale i tak mu nalej.
Ruy, możesz wziąć szklankę,
ale nie pij.
Śmiało.
Chcesz wody?
Zmuś ją do wypicia.
Pij.
Nie chcę.
Nie chce.
- Zmuś ją. - Dalej
No, dawaj.
No dobra.
- Musisz wypić. - Nie chcę. Przestań.
Dobra robota. Czego się nauczyliśmy?
Widzieliście, co się stało? To niedopuszczalne.
Na tym polega zgoda.
- Tak? - No tak.
Czekajcie.
Wypróbujmy kolejne ćwiczenie.
Ruy, wciąż jesteś Marią.
Połóż się twarzą do ziemi. Tym razem Maria jest nieprzytomna.
Dlatego nie możesz mówić. Nie możesz wyrazić zgody.
Nalej mu wody i zmuś Marię do wypicia.
Ale on śpi.
O to chodzi. Daj jej wody.
Zmuś ją. Śmiało.
I znowu to samo.
Nikt, kto jest nieprzytomny, pijany czy naćpany,
nie może wydać zgody.
Wyjaśnijmy to sobie.
Nie mówimy o wodzie, tylko o seksie.
Dziękuję wam, panowie.
DA. MĘ.
DAMSKIE, MĘSKIE
Przepraszam?
Masz papier toaletowy?
- Dzięki. - Proszę.
Espresso?
Przychodzę w pokoju.
Skąd wiedziałeś, że tu będę?
Stalkuję cię na Instagramie,
ale chciałem kupić jakieś obrazy do gabinetu.
Fajny bazar. Sorry, bazar dla niej.
Daj mi chwilę.
Przyprowadź do mnie Andreę.
Jasne.
Dzięki.
- Chcesz coś? - Coś niezdrowego.
Czemu dali wam miejsce przy łazience?
Nie wiem. Dobre pytanie.
Raiza!
Cześć, Andrea.
- Cześć, Ro. - Hej.
- Co tu robisz? - Przyszłam pomóc mamie.
Jesteś głodna? Może taco?
- Tak. - Jakie?
Al pastor.
- Ale to al pastor z grzybami. - Nieważne.
To jest Cameron.
- Cześć. - Hej.
Jestem jej dziewczyną.
Romina jest jest jej dziewczyną.
Jestem dziewczyną Raizy i Rominy.
Tak nie wolno.
Nam wolno.
To dziecko?
Tak, są na górze. Przynieść ci?
- Nie, dzięki. Nie przepadam za dziećmi. - Czemu?
Andrea, co jest?
Miałaś zostać na górze.
Siema.
- Dałyśmy jej tacos. - Świetnie.
- Grzybowe. - Super.
Chodź na górę, jak skończysz.
- Do zobaczenia. - Pa.
Poszła spotkać się z moim dentystą.
Chwilka.
- Lubisz go? - Trochę.
Trochę?
Dały jej tacos.
Nie jestem głodna.
Możemy porozmawiać?
Proszę, to zajmie tylko kilka minut.
Zostawiłem Xico samego na stoisku.
- Kiedy kończycie? - Późno.
Zwłaszcza, że zabrałam Andreę.
Dałem ciała.
Przesadziłem, gdy powiedziałaś o Ruyu.
Przepraszam.
Za bardzo się pospieszyliśmy.
Nie chciałam cię naciskać.
- Ja… - Chcę z tobą być.
Jestem w rozsypce.
Muszę powiedzieć o nas Andrei, gdy wszystko się ułoży.
Jeśli ze mną wytrzymasz, zobaczymy, jak będzie.
W porządku.
Dobrze.
Skończyłaś, kochanie?
Chodź.
To zdarzyło się po raz pierwszy,
gdy urodził się nasz syn.
Była smutna,
a ja straciłem cierpliwość.
Nie wiedziałem, co robić.
Gdy tylko
chciałem pogadać, wyżywałem się na niej.
Czułem się bezradny.
Lekarz powiedział,
że to depresja porodowa i to nie była jej wina.
Ale od tamtej pory,
gdy coś mi się nie podoba albo czegoś nie rozumiem,
biję ją.
Nie wiem, czy to dlatego, że w dzieciństwie przeszedłem piekło,
aż w końcu uciekłem.
Nie chcę znęcać się nad dziećmi.
Ten dzień otworzył mi oczy.
Był taki…
Czułem presję, by być silnym
i tak dalej.
I…
Nigdy nikomu o tym nie mówiłem,
ale zastanawiam się, dlaczego tata nas zostawił.
Może dlatego umniejszam samego siebie, czuję, że nie jestem dość dobry.
Boję się
próbować nowych rzeczy.
Boję się…
że nie jestem dobrym przykładem dla córki, rozczarowałem moją byłą żonę.
Boję się, że mama nie będzie ze mnie dumna.
Może nie jestem
osobą,
którą chciałbym być.
Widać, że jesteś dobrym ojcem.
Byłbym z ciebie dumny.
Zgadzam się.
Wiele dałeś swojej rodzinie.
Dałeś im swój czas,
miłość i uwagę.
Dziękuję wam za odwagę,
by tu dziś być.
To świadczy o tym,
że chcecie się rozwijać i być lepszymi ludźmi.
Dziękuję, Silvio.
Bardzo dziękuję.
Przepraszam, ale muszę iść.
Wszystko naprawię.
Kurwa, naprawię!
Cholera!
Tak jest!
Dziękuję, Silvio!
Jeszcze chwila i zostanę sam.
Koniec z przerwami.
- Tak? - To ja.
- Andrea już idzie. - Możemy pogadać?
Dobrze, wpuszczę cię.
Mała?
Tato!
Jak leci?
Chcesz porysować?
Pewnie,
ale w domu.
Mamy tu wszystko.
Chcę pogadać z twoją mamą.
Jeśli chcesz,
- zabiorę cię na kukurydzę. - To bezpieczna dzielnica?
To niedaleko i Fausto ją zabierze.
Chodź, Andy.
Chodźmy po kukurydzę.
Dalej.
Idź.
Do zobaczenia, kochanie.
Trudno patrzeć, jak jesteś z innym.
Próbowałeś usunąć mnie z życia naszej córki.
Sprawy wymknęły się spod kontroli.
To najgorsze, co mogłeś zrobić.
Mnie i Andrei.
Głupio postąpiłem.
Wybacz mi.
Mam w nosie to, co mówi sędzia.
Pójdźmy do terapeuty,
ale załatwmy to razem
i podzielmy się czasem tak, jak chcemy.
Zgoda?
Dobrze.
Wzięliśmy też dla ciebie, tato.
Pycha! Chodź do mnie.
Daj mi trochę, mam zajęte ręce.
Do zobaczenia. Pa, Andy.
- Pa. - Na razie, Ruy.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Tato, to policja.
- Witam. - Słucham?
Mogliście mnie powiadomić, że mam prace społeczne.
Zapraszam.
Nie martw się.
- Odbiorę cię jutro. - Dzięki, kochanie.
Jak zareagowała, gdy zabrały ją gliny?
Jebany Ruy.
Wszystko psuje od 2001 roku.
Z tego, co widziałam, zacząłeś znacznie wcześniej.
Nie obwiniaj się, królu.
Jesteś królem użalania się nad sobą, frajerze.
- Nie chcę stracić Julii. - Nie stracisz jej.
Jest matką twojego dziecka, kretynie. Nie stracisz jej, choćbyś chciał.
Życie bez niej nie ma sensu.
Po co robić cokolwiek?
Przemawia przez ciebie romantyzm, idioto.
Każ mu
się zamknąć.
„Romantyzm”.
Jest do dupy.
Jesteś okropny, jak się zakochasz.
Ty jesteś o wiele gorsza.
O wiele gorsza, więc cicho bądź.
Podoba mi się lekarka mojej mamy.
No błagam cię.
- Ile ma lat? - Trzydzieści.
Nie masz umiaru!
Ty lisico!
Napisy: Paulina Korzeniewska