Zadam pani kilka osobistych pytań,
które pozwolą nam stworzyć pani profil psychobiograficzny.
To pomoże sędziemu zdecydować
w sprawie opieki nad…
Andreą?
- Tak. - W porządku.
W jakim wieku zaczęła pani uprawiać seks?
Osiemnastu.
- Osiemnastu? - Tak.
- Pani rodzice żyją? - Tak.
- Jakie łączą was relacje? - Dobre.
Proszę opisać swoją relację z ojcem.
Nie mamy żadnej.
Odszedł, gdy byłem mały.
Czy pana matka była surowa?
Nie.
Nie, to hipiska, liberałka…
Uwielbia zwierzęta, wierzy w wolną miłość. Nie jadła mięsa, zanim stało się to modne.
Wspierała Lópeza Obradora, zanim zaczął program opieki nad starszymi.
Jest spoko.
Ilu miała pani partnerów seksualnych?
Czterech.
Tylko czterech?
Jak to „tylko”?
Ile miał pan partnerek seksualnych?
To skomplikowane.
- To znaczy… - Mniej więcej?
A może widełki? Dziesięć do 20, 20 do 30?
Czy przyjmowała pani kiedyś substancje psychoaktywne?
Marihuanę.
Czy przyjmował pan substancje psychoaktywne?
Szczerze mówiąc, tak.
W jakim wieku poznała pani ojca dziecka?
Gdy miałam 20 lat.
Miałem 32 lata.
Kiedy dziecko straciło pierwszy ząb?
Jak nazywa się nauczyciel dziecka?
Nie wie pan.
Łatwo traci pani panowanie nad sobą?
Nie.
Nie, nigdy.
Jest pani ofiarą przemocy domowej?
Nie.
- Stosował pan kiedyś przemoc domową? - Nie.
Czy u pani dziecka zdiagnozowano następujące zaburzenia?
Tylko tak lub nie, bez szczegółów.
Czy jest smutna i często płacze?
Nie.
- Drażliwość? - Nie.
- Rozmyśla o śmierci i stracie? - Nie.
Jest zdenerwowana, często się martwi?
Nie.
- Ma ataki paniki? - Nie.
- Problemy ze wzrokiem lub słuchem? - Nie.
To wszystko, proszę przejść do następnego biurka.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
TRZY MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Ruy!
Kto to?
Ja.
Czyli kto?
Andrea, twoja córka.
Materac! Wepchnij go tam, jest mokry.
Co za niespodzianka!
Proszę wejść.
Dzięki.
Co się dzieje, kochanie?
Miałam koszmar.
- Jak to? - Serio? Znowu?
- Co to, mamo? - Nic.
- Andrea? - Proszę, panienko.
- Co się stało? - Miałam zły sen.
Co ci się śniło?
Ortiburcio.
Kto to jest?
To zły kurczak.
Był w lesie, w którym oszalała moja babcia.
- Niemożliwe. - I co jeszcze?
Ortiburcio skarcił mnie, że przeszkadzam kurczętom.
- Co? - Coś jeszcze?
Nagle przyleciało UFO i go zabrało.
Potem się zgubiłam i nie mogłam wrócić do domu.
Terapia tego dzieciaka będzie kosztować fortunę.
Cholera.
Nic dziwnego, że masz koszmary w tej okropnej koszulce.
Tata chce, żebyś miała jego gust.
Powiedz mamie, że lubisz Iron Maiden.
Nie za bardzo.
Co ty mówisz?
Przepraszam, dobrze słyszałem?
Nie!
Proszę?
Przestańcie, dzieciaki!
Wstajemy za dwie godziny.
- Nie mam łaskotek. - Mogę z wami zostać?
Dobra, ale ścigamy się, kto pierwszy zaśnie.
Raz, dwa, trzy!
Co robisz, bączku? Masz wkładki?
Nigdzie ich nie ma.
Są pod komodą. Pospiesz się.
- Są pod łóżkiem! - Dzięki!
Jeśli nie znajdziesz, to trudno. Pospiesz się.
Dobra!
Idalio, zjedz coś. Już późno.
- Najpierw wyrzucę śmieci. - Pospiesz się.
Do góry!
- Proszę bardzo. - Wzięłaś pracę domową?
Duży kęs.
- Andreo, wzięłaś pracę domową? - Jedz.
Weź duży kęs.
Andrea!
Dalej.
Już późno.
- Weź chleb i lecimy. - Twój chai.
- Idziemy. - Chai dla ciebie.
Dzięki.
Twój lunch.
Powodzenia!
Néstor, widzę, że Güero wrócił.
Już nie ucieknie.
Cześć, Güero.
- Chodź, skarbie. Do zobaczenia. - Pa.
Czy wszyscy potwierdzili, że przyjdą na twoje urodziny?
Poza Caro.
- Jej babcia jest chora od cukru. - Biedactwo.
Nie martw się, zadzwonię do jej rodziców.
Daj buziaka. Kocham cię.
Zebranie i sprzątanie klasy w poniedziałek.
- Jej tata przyjdzie. - Wejdźcie, dzieci.
Tu Radio Rezonans, 96.3.
Głos przemiany.
Proszę mi powiedzieć,
dlaczego poprzednie rządy milczały na ten temat?
Kto milczał?
Wy! Teraz szukacie winnych.
„Wy”? To mało precyzyjne.
„Wy” czyli kto?
Jestem naukowcem, dziennikarzem.
- Co tam? - To ta płyta?
- Tak. - Świetnie.
- Kiedy skończymy podcast? - Nie wiem.
- Muszę sprawdzić grafik. - Byłoby super.
Uwielbiam twój głos.
Byłoby super. Mówię poważnie.
Prasa i wywiad, płace…
Po raz pierwszy problem rozwiązuje się kompleksowo,
zapewniając dotacje…
Dotacje to nie praca.
Tak wygląda protekcjonalny system,
jak za czasów PRI.
Wybacz, ale mylisz się.
Jak to?
Ludzie nie ufają dawnej klasie politycznej.
Nowy rząd jest taki sam jak poprzedni.
Czyli nie możemy nic zmienić?
Ty nie popełniasz błędów?
Popełniam, ale ja nie jestem urzędnikiem.
Nasz czas się kończy. Postawmy kropkę w tej dyskusji.
Dziękujemy, Nacho.
Zawsze jesteś tu mile widziany.
Mój drogi Ruy. Słucham cię.
- Cześć, Lauro. - Po co przyjeżdżałeś?
Mogliśmy pogadać przez telefon.
Co dziś dla nas zagrasz?
Skoro mówimy o zmianach, dobrych i złych,
„Nie mam czasu, by zmienić moje życie” mistrza nad mistrzami.
Rodrigo González!
Gwiazda moich czasów!
Zgadza się.
- Oczywiście. - To z jego albumu Hurb…
Hurbanistorias!
Zagrał kilka koncertów w naszym klubie.
- Naprawdę? - Tak.
Hurbanistorias to jego jedyny album…
Posłuchajmy, to świetna piosenka. Chuy, gramy!
Byłam na wszystkich jego koncertach.
- Serio? - Tak.
Potężny głos!
Gdy grał na stacji metra, miałam dreszcze.
- Rozmawiałeś z nim? - Posłuchajmy.
Jasne.
Rebeca?
Masz chwilę?
- Co tam? - Cześć.
Wiesz, co dziś zagrasz?
Nie.
Nigdy nie grałam na imprezie zaręczynowej.
Może coś spokojnego.
Możesz zaszaleć, podrzucę ci coś.
Nie chcę sprawiać kłopotu. I tak mi pomogłeś swoją rekomendacją.
- To było miłe. - Nie ma sprawy.
Pomogę ci. Grałem dla nich w zeszłym roku.
Mają fatalny gust muzyczny.
Daj mi swój numer, wyślę ci parę piosenek.
Możesz je wysłać przez Spotify.
- Sprawdź moją playlistę. - Daj spokój.
Tych piosenek nie ma na Spotify.
- No co ty. - Jasne.
Daj mi swój numer.
Dobrze.
Hej!
Zrobię to szybciej.
I już. Gotowe.
Super.
Wyświadcz sobie przysługę i posłuchaj. Poważnie.
No dobrze.
Musisz to znać.
- Dobra. - Pa.
Na razie.
Pa.
Znowu się spóźniłeś?
Co? Mam czas do 14.30.
Siema.
Andrea? Co się stało?
Co jest grane?
Boli.
Co jadłaś? Otwórz buzię.
Skarbie,
mówiliśmy, żebyś nie jadła syfu ze szkolnego sklepiku.
Dlatego pakujemy ci lunch.
Co zjadłaś?
Ugryzłam lizaka.
Smakował ci chociaż?
Zaczniesz od wstępu na temat badań ikonograficznych
i stylu prehiszpańskiego, który wybraliśmy.
Nie mów o sromach, ja je omówię i opowiem o naszych projektach.
I o cenzurze w mediach społecznościowych.
Stara, co z tobą?
Zapomniałaś wziąć pigułki?
Co jest?
Sprzedajemy nasze dusze korporacyjnemu diabłu.
Ty i twoje poczucie winy.
Nie twórzmy problemów.
A raczej ty ich nie twórz.
Robimy to.
Ale część mnie
tego chce, a druga nie.
Robimy dla nich projekty, żebyśmy mogli pracować nad swoimi.
Szczerze?
Totalnie panikuję.
Nie myśl o pieniądzach,
pomyśl o rozgłosie, jaki zyskamy.
Będziemy na ulicach, na billboardach, wszędzie.
Będzie dobrze.
Będzie super.
Wiem, że zgodziliśmy się dać wam wolną rękę, ale…
Całkowicie.
- Tak, ale to jest… - Doskonałe!
Jestem zachwycony. Bardzo nam się podoba. Prawda, Pancho?
Przypomina mi…
Pamiętasz tę kampanię ze szczeniakami z Lulu Cola?
- Tak, my ją robiliśmy. - Szczeniaki?
- Serio? - Tak, robiłyśmy i robiliśmy.
„Robiłyśmy i robiliśmy”?
Czad, kampania jest neutralna płciowo.
Przepraszam, to moja córka.
- Co? Masz dzieci? - Tak.
- Ile masz lat? - Trzydzieści.
Wygląda młodziej.
- Kurwa! - A niech mnie.
To ona. Dajcie mi dwie minuty.
Nie ma sprawy. Rozumiemy.
Pokażę ci…
Co jest? Mam spotkanie.
Na buty i koszulę.
Wkładasz ją i…
Podoba mi się ta z inspirującą waginą.
Mamy też bluzy.
Znasz adres?
Dobra. Informuj mnie.
Pa.
Nie martw się, zaraz naprawimy ząbek.
Już jesteśmy.
Głos przemiany.
Witamy po przerwie. Czas na wiadomości ze świata.
Chiny są w stanie gotowości.
Trzy osoby zmarły z powodu nowego koronawirusa.
Wirus przedostał się poza granice kraju.
Zanotowano dwa przypadki w Tajlandii,
jeden w Japonii i kolejny w Korei Południowej.
WHO…
Siema.
Cześć.
Jesteśmy zamknięci, ale mogłem wpaść.
- Wiedziałeś, że przyjdziemy? - Od Julii. Co się stało?
- Cześć. - Chodź.
Wejdźcie.
Wciąż śmierdzi.
Zamknęliśmy kilka dni, żeby odkazić budynek.
Nie zabije nas?
Nie. To pluskwy.
Najdroższa dzielnica, ale mamy pluskwy.
Słabo.
Niedawno mieliśmy wszy, prawda?
Chłopcy ze szkoły.
- I dziewczyny. - Chłopcy i dziewczęta, jasne.
Wciąż czuć, co?
Tak, trochę. Nie za bardzo.
Czujesz, Andy?
Właściwie dość mocno czuć.
Otwórz szeroko.
O tak.
- Czujesz się lepiej? - Trochę.
No dobrze.
- Gotowe. - Świetnie.
Dzięki.
W razie bólu daj jej pół tabletki.
Dziś tylko miękkie jedzenie.
Nie przesadzaj ze słodyczami na swoich urodzinach.
Nadal chcesz być kierowcą ciężarówki, kiedy dorośniesz?
Nie.
- To kim chcesz być? - Dentystką.
Dentystką?
Nie żartuj!
Co?
Nie miałem na myśli nic złego.
Jeśli chcesz zostać dentystką, to spoko.
To nic, znam wszystkie żarty o dentystach.
Jeśli zostaniesz świetną dentystką jak Fausto,
będziesz ustawiona.
Możesz wybrać jakiś fajniejszy zawód.
- Przepraszam i dziękuję. - Nie ma sprawy. Do usług.
Przyjdę niedługo. Muszę…
Przyjmuję tylko dzieci, tatusiu.
- Naprawdę? - Tak.
Muszę wybielić zęby.
- On to zrobi. - Super. Dzięki.
- Są podłączone? - Tak. Dzięki.
- Do usług. - Dzięki.
I tak to się kręci, powoli.
Proszę.
Co?
Nic.
Świetny papier toaletowy, nie rwie się.
Nie ma za co.
Co za strata pieniędzy.
Ja muszę z tobą chodzić na nudne slamy poetyckie.
Wiem.
Przyjdź na ślub.
Oczywiście.
To tylko zaręczyny.
- Wiem. - Nie wyobrażam sobie ślubu.
- Gotowa? - Tak.
Cześć!
To jak podróż antropologiczna do twojego domu rodzinnego.
To jeszcze nic.
Tata tak się ekscytuje, że zaprosił wszystkich przyjaciół.
- Mam nadzieję, że zaprosił przyjaciółki. - Tylko singielki.
Dzięki.
Myślałam, że prowadzisz.
Co? Spójrz, jaki mały.
Poradzę sobie.
- Za co pijemy? - Zaczyna się.
- Na zdrowie. - Chyba tak.
- Nie pijesz? - Zostawiłam piwo w łazience.
Dziękuję za przyjęcie zaproszenia
i wizytę w naszym domu,
by uczcić zaręczyny mojego syna José Manuela
i mojej cudownej synowej Montserrat.
Wielkie brawa!
Brawo!
To marzenie każdego ojca,
by jego dzieci przed Bogiem ślubowały osobie,
którą kochają.
Niezbyt ci się spieszyło, łobuzie.
Zanim młodzi przejmą parkiet
i zanim zrobię z siebie głupka,
chciałbym poprosić moje córki
o zabranie głosu. Majo…
zawsze wiesz, co powiedzieć.
Chodź, Julio.
Dzięki, tato.
Brawo!
Dziękuję, że jesteście z nami.
Witaj w rodzinie.
Nie wiesz, co cię czeka, Montse.
A tak na poważnie:
komunikacja to podstawa. Nie miejcie przed sobą tajemnic.
Wszystkiego dobrego. Na zdrowie!
Nie ma przepisu na dobre małżeństwo.
Ale jeśli go znajdziecie,
przekażcie tacie, bo próbuje już trzeci raz!
Wszystkie ceremonie w kościele.
Dzięki, tato.
Brawo!
No to teraz upijmy się.
- Tak jest! - Zdrowie młodej pary!
Piwo się skończyło.
Są tacy sztywni.
Przy okazji, o co chodzi z Cameron?
- Co? - Dlaczego jej nie zabrałaś?
- Odstraszysz ją. - Nigdy w życiu!
Nie chcę, żeby cię poznała w takim stanie.
Znam cię, coś jest nie tak.
Latasz zbyt blisko słońca.
Nie!
Wiem swoje!
Nie!
Wyprzedzamy nasze czasy, stary.
Trójkąty to przyszłość ludzkości.
Wciąż ogarniasz rozwód, nie masz o tym pojęcia.
Jestem totalnie pogodzony z rozwodem.
- Julia robi swoje, ja swoje. - Naprawdę?
Mieszkacie razem,
a ty śpisz na materacu?
Brzmi jak raj.
To dla Andrei. Nie ma pośpiechu. Co w tym złego?
Odkąd rozstaliśmy się z Julią,
lepiej się dogadujemy.
Jest super.
Jesteśmy spokojniejsi.
Jesteś w fazie zaprzeczenia, ale to nic.
- Proszę pani? - Tak?
Dałam mu jedzenie, proszę dopilnować, żeby wypił kawę.
- Ma tu zostać. - Niech pani nie słucha.
- Ona żartuje. - Żadnej wódy.
Zobaczę, czy jest czysto.
- Nie. Daj buziaka. - Odwal się.
- Niedługo wrócę. - No dobrze.
- Proszę pani? - Tak?
Gdzie trzymacie mezcal?
Tam.
- Gdzie? Tam? - Tak.
Bingo!
- Co tam, Rebe? - Stary, uważaj!
Będzie dobrze.
Świetnie ci idzie.
Ale musisz bardziej ryzykować.
Pozwól mi puścić piosenkę.
Nie ma drugiego kabla.
- Proszę, to dla mojego szwagra. - Nie ma kabla.
A to co? Wiedziałem!
Jezu.
To dla ciebie, brachu!
Nie dotykaj mnie!
Zabieraj łapy!
- Łapy precz. - Przepraszam.
Mieliśmy imprezę zaręczynową? Nie pamiętam.
Byłeś pijany, jak zwykle.
Ale ślub był super.
To była impreza, nie taka stypa jak dzisiaj.
Wyglądałaś tak pięknie…
Zatrzymaj się.
To są jakieś jaja.
Kurwa mać.
Ruy!
- Było pite, co? - Tylko ten dupek.
Powiedział, że nie będzie pił. Niech go pan zabiera.
Proszę wysiąść, zrobimy test alkomatem.
Dziś są urodziny naszej córki, panie władzo.
- Proszę wysiąść. - Tak.
- Uwaga. - Dzięki.
Naprawię to, Julio. Zajmę się tym.
Nie martw się, kotku.
Załatwię to.
Panie władzo, gdyby mógł pan…
Nie wie pan, gdzie pracuję.
To urządzenie mierzy poziom alkoholu we krwi.
I pan, i ja jesteśmy dobrymi ludźmi!
Dozwolona ilość to 0.04%.
Kamera wszystko nagra.
Wypiłam tylko dwa piwa.
Będzie dobrze. Proszę dmuchnąć.
Patrz mi w oczy.
- Jesteśmy zwykłymi ludźmi. - Właśnie tak.
Jesteśmy tacy sami.
- Pomyśl tylko. - Po teście może pan iść.
- Chcesz łapówkę! - Ruy, przestań!
Nie! To niekonstytucyjne!
Puść ją! Weź mnie!
Wyciągnij mnie, dupku! To twoja wina!
Możemy wpłacić kaucję, 3000 pesos.
Trzy tysiące?
W którym roku Pumas awansowali do ekstraklasy?
W 1962 roku!
Zajebiście!
Rok 1962.
To znaczy…
Co? Nie…
Bankomat zjadł moją kartę.
Poważnie.
Nie.
Zjadł mi kartę!
Proszę nie odchodzić! Proszę pana!
Chwileczkę.
Zjadł moją kartę.
To nagła sytuacja.
Co mam zrobić?
Jestem klientem tego banku od lat, nigdy mnie nie zawiódł.
Niewiarygodne. Co mogę zrobić? Może pan go otworzyć?
- Proszę czekać do rana. - Bardzo pana proszę!
Ludzie z banku przychodzą rano.
- Co? - Ciągle zjada karty.
Zaciął się.
Nie powinien pan w niego uderzać.
- Tylko go zedrzesz. - Co?
Zedrzesz.
- Co? - Lakier do paznokci.
Fajny. Jak się nazywa?
Nie wiem. Zamówiłam na jakiejś chińskiej stronie.
Prześlij mi link, jak odzyskasz telefon.
Jasne.
Serio, zostaw to.
Nie chcę dostać więcej godzin.
Nic ci nie dadzą.
Mówią tak, żeby cię przestraszyć.
Chodź.
Nie powinnyśmy powiedzieć innym?
Nie jesteśmy Matką Teresą, prawda?
Ktoś musi posprzątać tę dziurę.
Jak masz na imię, Barbie?
Julia.
A ty?
Major Spite.
Mów mi Major.
- Co to? - Mam tatuaż z moim imieniem.
No co ty!
Bolało jak cholera.
To przez kość, no nie?
Jaką kość?
To skóra! Ty nie masz tatuaży?
- Nie. - No tak.
Jak małżeństwo stało się fundamentem społeczeństwa?
Pierwsze społeczności były matriarchalne.
Ludzie nie mieli pojęcia,
że seks równa się dzieci.
Faceci nie mieli pojęcia, że to ich dzieci.
Widzieli związek między matką a dzieckiem,
bo dzieci dosłownie wyskakiwały z matek.
Gdy już ogarnęli pojęcie ojcostwa, obsesyjnie rozmnażali się, gdzie popadnie,
chcąc mieć pewność, że dziecko jest ich, a nie mleczarza.
Miłość nie miała nic wspólnego z małżeństwem.
Było umową sprzedaży, by zapewnić sobie posiadanie na własność
kobiecego łona.
Kobiety miały tylko jeden cel: rodzić dzieci.
Dużo później wpadliśmy na pomysł romantycznego uczucia
wywodzącego się z miłości, którą trzeba wyznać Bogu.
Potem doszły bzdury o miłości aż po grób,
lepszej połówce
i „póki śmierć nas nie rozdzieli”.
Poza posiadaniem dzieci
kobiety musiały być oddane mężowi jak bóstwu.
Potem przyszła rewolucja przemysłowa.
Mogłyśmy wybierać sobie mężów i znaleźć pracę.
Świat zmienił się na wszystkie możliwe sposoby,
a my wciąż staramy się dopasować kwiatek do kożucha,
czyli utrzymać instytucję małżeństwa.
I w tym problem.
Małżeństwo, instytucjonalizując miłość,
zabiło ją.
PRAWDZIWYM WIĘZIENIEM JEST MAŁŻEŃSTWO ARESZT TO PESTKA
Julia!
Napisy: Paulina Korzeniewska