Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[otwieranie drzwi kluczem]
[skrzypienie drzwi]
[szurgot ciągniętego ciała]
[krzyk bólu w oddali]
[dyszenie]
[łapie oddech]
[wesoło] Dzień dobry, pobudka!
Jak się pan czuje, panie biskupie?
[pokasłuje]
[oddycha płytko]
Powiedz cokolwiek.
Możesz… zmyślać.
Jak chcesz.
Alfred!
Manicure!
[przeraźliwy krzyk]
[złowróżbna muzyka]
[spokojna muzyka]
[gwałtowne hamowanie]
Marian!
[rzężenie silnika]
[Marian szepcze] Szlag by to trafił!
Następnym razem proponuję traktorem,
towarzyszu.
Dzień dobry! My do księdza.
[przejmująca cisza]
Na to zgodzić się nie mogę.
[ponura muzyka]
[grzmoty burzy]
[jęczy, dyszy]
[dzwonek telefonu]
[kobieta] Halo, halo!
Tu Komańcza.
Warszawa, łączę!
Można kontynuować rozmowę.
[dzwonek telefonu]
[mężczyzna przez telefon] Żąda przywrócenia prasy katolickiej.
Usunięcia naszych wikariuszy kapitulnych z Wrocławia
i Katowic.
Aha. Aha.
Czego chce jeszcze?
[mężczyzna] Właśnie…
Zniesienia dekretu o obsadzaniu stanowisk kościelnych.
Wznowienia prac komisji mieszanej rządu i episkopatu.
Powrotu usuniętego biskupa Adamskiego z Katowic
i więzionego biskupa Kaczmarka z Kielc.
A także biskupów sufraganów gnieźnieńskich.
To powiedz mu tak…
[niepokojąca muzyka]
Tak jest!
Oczywiście.
Mamy się zgodzić na wszystko.
Tylko te?
Mam jeszcze parę rzeczy.
Zostawiłem je przy drzwiach.
Aha.
[prymas] Dzień dobry.
Biskup Choromański za chwilę przyjdzie.
Już myślałem, że pan nie będzie mi towarzyszył w podróży.
Niestety nie mogę się zgodzić na wizytę w Częstochowie.
Straszne mgły.
Myślałem, że to zostało uzgodnione.
Uzgodnione zostało, że ksiądz dzisiaj będzie w Warszawie.
[ponura muzyka]
Ja nie wytrzymam!
Chcę umrzeć!
Chcesz żyć!
[warkot silnika samolotu]
Panie, chowaj się!
- [wybuch] - [coraz głośniejszy warkot samolotu]
[przejmująca muzyka]
[świst spadającej bomby]
Padnij!
[dźwięczenie w uszach]
Trzeba siać.
Inaczej tylko ugór nam zostanie.
[spokojna muzyka]
Siostro Maksencjo!
- Czy ja mogę jakoś pomóc? - Módl się, kochana, żeby wrócił cały.
A kwiaty są w kuchni.
- I byłaby katastrofa. - Przepraszam.
Przyszłam po kwiaty.
Nie ma kwiatów.
Stasio gdzieś zaginął.
Nie ma kwiatów, nie ma słoniny. Jaj też nie ma.
Ach, starczy już tego tarcia.
- Co też siostra opowiada? - Jest i Stasio!
Wszystko jest.
Daj do wody.
O! Znowu mruga.
Że też Panna Przenajświętsza na to pozwala.
Czy oni to kiedyś naprawią?
- A Stasio to gdzie się dzisiaj zapodział? - Jak to gdzie?
Lista zakupów jak stąd do Krakowa.
Całe miasto musiałem zjechać, żeby to wszystko kupić.
Mam nadzieję, że ja się załapię na te pyszności.
Nie.
To są ulubione placki prymasa i są tylko dla prymasa.
Dobrze, już dobrze. Żartowałem.
- Ja też żartowałam. - Bóg zapłać, siostro.
[Maksencja się śmieje]
Bóg zapłać.
Mnie nogi już zmarzły od tego czekania.
- Trzeba było założyć dwie pary skarpet. - Trzeba było najpierw te dwie pary mieć.
- Przesuń się, człowieku! - Chcesz zjechać na meldownię?
Proszę.
Hej wy, do tyłu! My się tu rozstawiamy.
- My z Polskiej Kroniki Filmowej. - No i w dechę! To do tyłu.
Raz raz, mówię.
- Dobra, moment. - Raz raz.
Proszę. Łysy!
Tu się rozstawiamy.
Proszę przejść sprzed kamery. Nikt nie stoi przed kamerą.
Tak jest.
Cholera, nie no, panowie. Ja z tego ustawienia nic nie nakręcę.
Nie cwaniakuj. Na palcach sobie staniesz.
[mężczyzna] Halo, halo. Ja chyba mówiłem, że nie przed kamerą. Proszę w prawo.
- Nikt tu nie stoi! - [kobieta] Przepraszam.
- Przepraszam bardzo. - Moment…
[mężczyzna] Proszę, z takimi nogami to zawsze.
- [mężczyzna się śmieje] Co, Łysy? - [Łysy] Tak jest.
- Chciałbym się tylko pożegnać. - Nie trzeba.
Szczęść Boże.
No to zadanie wykonane.
Teraz dopiero się zacznie.
Baca, urwisie jeden. Chodź.
Dobry pies.
[Baca skomli]
Antoni.
[prymas] Moje kochane „Ósemki”.
Witam serdecznie. Marysiu…
Ostrożnie, przewrócicie mnie.
- Dzień dobry, cieszę się. - Czekałyśmy…
Bardzo się cieszę, że już jestem w domu.
Nareszcie!
[prymas] Witam serdecznie. Dzień dobry.
[okrzyki i oklaski]
[terkot projektora]
Ładne obrazki.
Nawet za ładne jak dla nas.
Nie widziałem cię wcześniej.
Pierwszy raz tu jestem.
Artysta, co?
Wytnij tych modlących się i dawaj do kroniki.
Zaraz, zaraz…
Przecież nic nie zostanie.
I o to chodzi.
Pojętny jesteś.
Teraz się będziemy widywać częściej.
Janek, tak?
Tak, tak. Janek.
[mężczyzna] Wśród ludzi narasta napięcie.
W związku ze zbliżającymi się wyborami do sejmu
istnieje zagrożenie, że wielu obywateli
zbojkotuje je jako wyraz sprzeciwu
wobec władzy ludowej.
Potrzebujemy, aby organizacja zaufania publicznego,
jaką jest kościół katolicki,
namówiła obywateli do wzięcia udziału w wyborach.
Kościół katolicki jest organizacją, która nie sprzyja Polsce Ludowej.
Księża często wspierają działalność opozycyjną.
Udostępniają swoje pomieszczenia,
często maszyny drukarskie.
Dlatego byłem przeciwny uwolnieniu prymasa
i sprowadzenia go z powrotem na Miodową.
I tu się z panem premierem nie zgodzę.
Izolacja kierownika kościoła katolickiego,
jak widać, nie spodobała się narodowi.
Dlatego zadecydowałem o sprowadzeniu go tutaj.
I zamierzam przekonać do współpracy z władzą ludową.
- Prymas… - Kierownik kościoła!
…ma opinię człowieka ślepo zapatrzonego w swoje ideały.
Przenieśliśmy go do Komańczy, ponieważ
ekstremalne warunki w poprzednich więzieniach nie złamały go.
Wtedy omal nie przypłacił tego życiem, więc dlaczego teraz miałby zmienić zdanie?
Pan premier go przekona.
- Ja? - Tak.
Zgodzi się pan na pewne ustępstwa, żeby myślał,
że przestaliśmy wywierać nacisk na Kościół.
Ale to będzie w zamian za zachęcenie obywateli
do wzięcia udziału w wyborach.
Ktoś musi złożyć mu tę ofertę. Mnie nie wypada.
[budująca napięcie muzyka]
Antoni, ogromnie mi przykro.
Niepotrzebnie.
Wziąłeś na siebie ciężar odpowiedzialności prymasa Polski.
Nie mogłem się ześwinić.
Wiele ci zawdzięczam, Antoni.
I cały Kościół w Polsce.
Gdybyś dał się złamać,
skończyłoby się jak na Węgrzech czy w Czechosłowacji.
[włącza głośno radio]
Dzięki Bogu obaj przetrwaliśmy.
Nie bez powodu.
Co masz na myśli?
Los komunizmu rozstrzygnie się w Polsce.
Trzeba przygotować naród do odnowy duchowej i moralnej.
Jaki masz plan?
Zbliża się tysiąclecie chrztu Polski.
Dziewięcioletnie przygotowanie do milenium
powinno całą Polskę przeobrazić wewnętrznie.
Jeśli Polska się uchrześcijani,
stanie się wielką siłą moralną.
A komunizm
sam upadnie.
[prymas] Nie tyle potrzeba nam dzisiaj bohaterskich śmierci z miłości,
ile bohaterskiej pracy z miłości ku naszej ojczyźnie.
Pragnąłbym,
aby to zapadło w duszę każdego z nas. Jak dobre ziarno,
które naszym czasom
musi przynieść owoc stokrotny.
A będzie to owoc
ku pokojowi.
- Przepraszam, bardzo się spieszę. - Momencik…
- Co pani robi? - Chciałam tylko…
- Proszę mnie puścić. - …odrobinkę się przytulić!
[bzyczenie żarówki]
- [pukanie] - Proszę.
Księże prymasie, pan elektryk.
Całe szczęście, że pan już jest.
Proszę zobaczyć.
Od rana w całej Warszawie awaria.
[brzęk ustaje]
Zaraz się tym zajmę.
Lubię być na bieżąco, a pan?
Gazetę
zawsze dobrze mieć pod ręką.
Długo nie czytałem. Muszę nadrobić.
[elektryk] Jak tylko skończę,
będzie ksiądz prymas,
mógł czytać,
ile tylko zechce.
Przepraszam, księże prymasie, był listonosz
i zostawił korespondencję.
[niepokojąca muzyka]
[głos premiera] Szanowny Księże Prymasie, zapraszam na spotkanie do mojego gabinetu
w dniu 14 stycznia 1957 roku o godzinie dziewiątej.
Z poważaniem, Józef Cyrankiewicz
Prezes Rady Ministrów Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej.
Obawiam się, że to większy problem.
Będę musiał sprawdzić we wszystkich pokojach.
Naturalnie, niech pan sprawdza.
- Kłaniam się. - Dziękuję.
[zamykanie drzwi]
[głos prymasa] Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam radość wielką,
która będzie udziałem całego narodu.
Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel…
[zakłócenia]
…którym jest Mesjasz.
[zakłócenia w radiu]
Drodzy rodacy!
Dzieląc się z wami opłatkiem wigilijnym,
- [zakłócenia ustają] - …życzę wam wzrostu w cnotach wiary,
nadziei i miłości.
Żebyście zdołali przezwyciężyć wszystko,
co mogłoby was dzielić
lub czynić was nieufnymi wobec siebie.
Wasz brat i pasterz, Prymas Polski.
Cholera by go wzięła.
Sam tak ze łba gada?
Tak pięknie mówił,
i to dzięki nam, do całego narodu.
Od wojny Kościół nie miał tylu swobód.
A z tym eterem to chyba przesadziliśmy.
Józef.
Kiedy ty się z nim spotykasz?
Za trzy tygodnie.
[pukanie do drzwi]
[mężczyzna] Wejść.
Czy mogę już iść, towarzyszu sekretarzu?
- Święta, dzieci czekają. - Tak, tak, oczywiście. Idźcie.
Wszystkiego dobrego. Wszyscy.
Zapewniam, towarzyszu sekretarzu, że żaden z nas katolickich świąt nie obchodzi.
Katolickich nie…
ale to jest także polska tradycja.
Wszystkiego dobrego.
Ja też się ruszę.
[zamykanie drzwi]
Józef!
Postaraj się, żeby
kierownik poparł wybory.
[śpiew] ♪ A Słowo ciałem się stało ♪
♪ I mieszkało między nami ♪
Kartki i listy.
Kartka z Komańczy.
Może siostry się stęskniły?
[kobieta] Nie, to nie jest od sióstr. To z poczty.
Życzą nam wszystkim pomyślności i miłości bożej.
Znad morza od rodziców Magdy.
A ojciec Magdy już zdrowy?
Tego nie piszą, ale za to tobie, ojcze, życzą dużo zdrowia.
- ♪ Dzisiaj w Betlejem… ♪ - Z Ameryki.
A to z Hiszpanii.
♪ Wesoła nowina ♪
♪ Że Panna czysta, że Panna czysta Porodziła Syna ♪
♪ Chrystus się rodzi, nas oswobodzi Anieli grają, króle witają ♪
♪ Pasterze śpiewają, bydlęta klękają Cuda, cuda ogłaszają ♪
[prymas] A to od kogo?
[smutna muzyka]
[stukot maszyny do pisania]
- Szczęść Boże. - Dziękuję. Wzajemnie.
Zapraszam, pan premier czeka.
[zamknięcie drzwi]
Ale przyzna Eminencja,
że dużo zmieniło się na lepsze.
[zgrzyt zapalniczki]
Utworzyliśmy wspólną komisję rządu i episkopatu.
Znieśliśmy dekret o obsadzaniu stanowisk kościelnych.
Tak, w grudniu zeszłego roku.
Do tej pory nie opublikowano tekstu porozumienia.
Mamy rok 1957 dokładnie od dwóch tygodni.
No właśnie.
Zapomniałbym o najważniejszym.
A co w zamian?
Owocna współpraca.
Tekst zostanie opublikowany w „Monitorze Polskim”.
Być może jeszcze przed dwudziestym stycznia.
A więc chodzi o wybory.
Jest szansa na zmiany.
Wystarczy tylko delikatnie popchnąć ludzi
w odpowiednim kierunku.
Prymas Polski nie może agitować na rzecz rządu.
Kto tu mówi o agitacji?
Należy tylko poinformować naród,
że powinien spełnić swój obywatelski obowiązek.
Proszę posłuchać,
nie może się więcej zdarzyć, aby przedstawiciele Kościoła
byli poddawani brutalnym śledztwom.
Jak to miało miejsce w przypadku biskupa Kaczmarka
czy biskupa Antoniego Baraniaka.
Nic nie wróci im zdrowia, które stracili w waszych więzieniach.
Chcę mieć także gwarancję
swobodnej działalności czasopism kościelnych.
[niepokojąca muzyka]
Niech pan o tym pomyśli.
A ja rozważę propozycję.
Nasze sprawy to tylko fragment całości.
Komunistom nie można wierzyć.
Tak, wiem.
A jednak potrzebujemy porozumienia.
Oni poczekają na okazję i uderzą.
A postulatów nie uwzględnią.
Być może.
Póki co…
muszę chronić Kościół.
[oddalające się kroki]
[prezenterka radiowa] Episkopat Polski w liście do wiernych
oficjalnie zachęca do udziału w wyborach.
Treść listu brzmi następująco:
„Niedziela 20 stycznia
jest w Polsce dniem powszechnych wyborów do Sejmu.
Katolicy, obywatele, mają w tym dniu spełnić swój obowiązek sumienia,
wzięcia udziału w wyborach.
Duchowieństwo katolickie tak pokieruje nabożeństwami,
żeby wszyscy wierni mogli wypełnić swoje obowiązki religijne
i obowiązki wyborów”.
[wyłącza radio]
A zatem panu premierowi udało się skutecznie przekonać kierownika.
Niepotrzebnie o tych nabożeństwach. Wystarczyłoby:
„Mają głosować”.
Żeby było jak trzeba,
wszystkim należy ręcznie sterować.
No, żeby było jak trzeba, to trzeba by towarzysza sekretarza powielić
i nad każdym urzędnikiem postawić.
No!
Stój!
- [dziewczynka krzyczy] - Złodziejko!
[prymas] Szarpaniem nic pan nie zdziała.
Nie dość, że jej się szabrowania zachciało,
to jeszcze łże w żywe oczy.
Wół cielęciu przygadał.
A tej spod czterdziestki widziałam, jak mniej cukru odważyłeś!
I nie tylko jej.
- Ty gnido! - Spokojnie, spokojnie. Zapłacę.
To nie pierwszy raz.
[prymas] Proszę.
Na milicję powinienem cię, ty zdziro!
Masz szczęście dzięki księdzu.
Ma ksiądz ochotę?
- Kradzione. - Nierówno Bóg ludziom daje…
Jednemu kurę, a drugiemu jajo.
- Jak masz na imię? - Kazia.
Kaziu, dziecko, posłuchaj.
Jeżeli będziesz czegoś potrzebowała,
to zapukaj do kurii na Miodowej i poproś.
Lepiej nosić niż prosić.
Naprawdę? Nigdy nie słodziłeś herbaty?
- Nie lubię słodkiej. - [pukanie do drzwi]
Proszę!
Och, przepraszam.
- Dobranoc, księże prymasie. - Dobranoc.
- Dobranoc, księże biskupie. - Też już będę szedł.
Dobranoc.
Dobranoc, Antoni.
Dobranoc, dobranoc.
[stęka, odkłada słuchawki]
[rytmiczna muzyka]
Do Czechosłowacji wróci tak, jak przyjechał.
- To znaczy jak? - Z plecakiem i w towarzystwie kobiety.
[modły po łacinie]
[szeptem] Dobrze, że u nas nie zakazali księży wyświęcać.
Jeszcze.
[po słowacku] Jestem prymasowi bardzo wdzięczny.
Nie wierzyłem, że to zadziała.
Też się cieszę. Tylko niech ksiądz pamięta o dyskrecji.
Nie powiem o tym nawet mojej mamie!
I niech tak zostanie.
Wszystko będzie dobrze.
- Niech was Bóg prowadzi. - [po słowacku] Z Panem Bogiem.
- [Maria] Ojcze! - Zaczekaj, Stasiu.
Ojcze!
- Jeszcze lista parafii! - Dziękuję, Marysiu.
Niech ojciec uważa na siebie.
Jedźmy.
[spokojna muzyka]
Towarzyszu sekretarzu!
[przejmująca cisza]
Tak.
W rzeczy samej.
Zgadzam się z księdzem prymasem.
Wierzę w pana ideowość
i szanuję dążenie do względnej niezależności Polski.
Doceniam także zmiany na lepsze, jakie zaszły po październiku.
Ufam,
że będą trwałe.
Przyjdzie nam jeszcze długo, długo żyć obok siebie.
To już w rękach Boga.
Pożyteczną jest rzeczą,
aby stosunki między nami
określone były na stałe.
Zbyt wiele jest jeszcze niezałatwionych spraw,
by myśleć o konkordacie.
Mówcie.
Proszę mówić.
Chociażby kwestia niezależnych wydawnictw kościelnych.
Mimo że zachęciliśmy ludzi do udziału w wyborach,
nie pozwalacie im działać.
Braliśmy to pod uwagę,
ale niestety
nie możemy się jeszcze na to zgodzić.
A co z budową nowych świątyń?
W całej Polsce księża zmagają się z uzyskaniem pozwoleń
na budowę kościołów.
I tak jest ich w Polsce zbyt wiele.
Mogę wydać pozwolenie na przechowywanie najświętszego sakramentu
w prywatnych domach.
Wie pan, co to oznacza?
Miliony kościołów.
Dobrze.
Każę się przyjrzeć tej sprawie.
Ufam, że skutecznie. Brakuje dobrej woli w sprawie Caritasu…
- Macie tam swoich księży… - Ale to wy ich tam wybieracie.
A ja chcę mieć pewność,
że Kościół w Polsce może działać swobodnie.
Tylko to daje szansę
na stałe porozumienie.
Oczywiście.
Tylko proszę pamiętać,
że Polska Rzeczpospolita Ludowa
jest niepodległym, suwerennym państwem budującym socjalizm.
I tylko z taką Polską
może być zawarty ewentualnie
konkordat.
Socjalizm w Polsce
ma swoją specyfikę i obaj ją rozumiemy.
Dzielą nas poglądy,
ale potrzebujemy porozumienia.
W trosce o dobro narodu.
Jak pan zapewne wie, za kilka dni wyjeżdżam do Rzymu.
Naświetlę Ojcu Świętemu naszą sytuację.
Wspaniale.
Na podróż proponuję salonkę.
Będzie wygodniej.
[pogodna muzyka]
Cud techniki.
Chyba trochę przesadziłeś z tym cudem, co?
Ta salonka to przykład równości socjalistów wobec ludu.
To prawda. Ale wygodna.
[prymas chrząka] Uważaj z tymi nogami.
To są kopie obrazu Czarnej Madonny. Jedna jest dla papieża.
Na szczęście mam krótkie nóżki.
Obrazy bezpieczne.
O! Sieweczki poleciały.
To ciekawe ptaszki.
Udają na przykład, że mają złamane skrzydło, i odchodzą od gniazda.
Drapieżnik podąża za nimi, a kiedy są już dostatecznie daleko od gniazda,
sieweczka podrywa się nagle i ucieka.
Czy wiemy,
jak będzie przebiegała uroczystość odebrania insygniów kardynalskich?
Tak,
zapraszam was do stołu.
[cichy stukot kół pociągu]
Dziękuję.
Nareszcie ksiądz prymas będzie pełnoprawnym kardynałem.
Zygmuncie, jestem nim.
Niezmiennie.
„Jestem nim.
Niezmiennie”.
[narastająca muzyka]
[parowóz gwiżdże]
[po łacinie] Na chwałę Boga Wszechmogącego,
dla świetności świętej Stolicy Apostolskiej
przyjmij ten czerwony kapelusz.
W imię Ojca
i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
[prymas] Amen.
[budująca muzyka]
[stukot maszyny do pisania]
[cisza]
Czytać.
„Matko z Dzieciątkiem
na ręku, której obraz
- wisi w każdym polskim domu”… - Następny!
„Matko Częstochowska,
czczona w niezliczonych kapliczkach przydrożnych,
bądź naszą pomocą
- i naszym ratunkiem”. - Teraz ty!
„Matko Narodu naszego, której wizerunek jest znakiem
- jedności i polskości…”. - Dość!
Możecie mi
wyjaśnić…
Jak to się stało, że coś takiego
można znaleźć w ławach kościelnych?
Przecież to jest czysty fanatyzm,
który zakłada jakieś uciemiężenie,
a nie dostrzega postępu, jaki się w Polsce Ludowej dokonuje.
Na zbyt wiele
im pozwoliliśmy…
A ja mu dałem salonkę.
[okrzyki i wiwaty]
- Witamy! - Dziękuję.
- Szczęść Boże. - Witamy w domu!
Niech żyje prymas!
Dzień dobry. Dziękuję.
- Dziękuję. - Witamy Waszą Świątobliwość.
Dziecko, nie pora już do domu?
Nie jesteście mili.
[trzask drzwi]
Kazia?
Moja mama pilnie potrzebuje księdza.
[stłumione głosy]
[stłumione krzyki]
- Niech będzie pochwalony. - Na wieki wieków.
Jezus Maria, toć to sam…
Pan ksiądz to chyba Kulmową na tamten świat odprawić? Tak?
Tobie to całkiem wóda do łba uderzyła.
Nie wstyd ci? Jaki to „pan”?
Nie szkodzi, może być „pan”.
Proszę księdza.
Kaziu,
zostaw nas na chwilę samych.
To dobre dziecko.
I charakterne.
[kaszle]
[kaszle, pociąga nosem, wzdycha]
Skąd tyle nielegalnych broszur?
Skonfiskowaliśmy wszystkie nielegalne powielacze!
A kościelne?
No… Są…
To ma ich nie być!
Dopóki w tym kraju działa choć jeden powielacz,
nie macie prawa spać spokojnie.
[pukanie]
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Ja do księdza prymasa.
Ksiądz bez sutanny?
Mam. W plecaku.
- W plecaku? - Tak.
Proszę za mną.
Trzeba odprasować.
Ksiądz prymas czeka na… księdza.
- Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. - Na wieki wieków, amen.
Cieszę się, że ksiądz w końcu do nas dotarł.
Musiał ksiądz przerwać urlop?
Nic się nie stało. Domyślam się, że sprawa jest pilna.
Wezwałem tutaj księdza, żeby poinformować,
że Papież Pius XII mianował księdza biskupem pomocniczym w Krakowie.
- Mnie? - Ksiądz Karol Wojtyła, prawda?
- Tak, to ja. - Czyli wszystko się zgadza.
Proszę, oto nominacja.
[tykanie zegara]
I od czego teraz ksiądz biskup zacznie?
Trochę się tego nie spodziewałem.
Miałem być jeszcze dwa tygodnie na kajakach,
- więc wracam do młodzieży. - Słuszna decyzja.
- Błogosławieństwa w nowej posłudze. - Dziękuję.
- Z Bogiem. - Z Panem Bogiem.
[budująca muzyka]
[grzmoty burzy]
[Magda] Szczęść Boże.
Nie widzi ojciec, że deszcz pada?
Nie jestem z cukru, Madziu.
Daj Boże.
Ojciec jest zupełnie jak mój Janek.
Robi piękne zdjęcia, ale nawet parasola nie potrafi rozłożyć.
Po prostu o nim zapomniałem.
Coś się stało?
Staramy się z Jankiem o dziecko.
To wspaniale.
Dzieci są największym skarbem rodziców.
No tak, tylko… problem w tym, że my się już bardzo długo się staramy.
Bóg ma swoje plany, Madziu.
Łatwo ojcu mówić.
Ja już naprawdę boję się, że nigdy nie zostanę matką.
Jeśli Bóg dopuszcza jakieś trudności,
to tylko po to, żeby wyprowadzić z tego większe dobro.
Zaufaj mu.
I zawierz wszystko Matce Bożej.
No dobrze, muszę ruszać.
[Magda] Janek ostatnio zupełnie zatracił się w pracy.
[prymas] Może ma dużo obowiązków.
[gwałtowny powiew wiatru]
[brzdęk sztućców]
W mordę!
[cicho jęczy]
[wzdycha]
[dzwonek telefonu]
[telefon dzwoni]
- Halo! - [mężczyzna] Grzeczniej.
- Wyjechał? - Chwila.
[włącza magnetofon]
[złowieszcza muzyka]
Nie. Omawia jakieś plany.
Jakie, kurwa, plany?
Chwila.
Będą jechać bocznymi drogami.
Zbierają się.
Mają wieźć jakieś paczki.
A miałam ci o tych butach opowiedzieć. Bo byłam w tym sklepie, co mi mówiłaś.
I przynosi mi ekspedientka te buty,
Wzięłam takie wyższe, na obcasie, bo ja muszę mieć wyższe, wiesz,
żeby sylwetkę mi wyciągnęło, bo mam okrągłą twarz.
- Och, jaką ty masz okrągłą twarz? - Mam, mam… Nieważne.
I tak mierzę te buty, ale jeden jest jakiś taki ciasny.
Idę do niej i mówię, że jeden jest taki ciasny.
A ona: „Niemożliwe!
Musi mieć pani stopy nierówne”.
- No coś ty? Tak ci powiedziała? - Tak mi powiedziała, wyobrażasz sobie?
Co za baba?! Jak można tak komuś powiedzieć takie rzeczy?
No przecież, żeby tak naprawdę było, to ogromna przykrość ze strony tej osoby.
Bardzo to jest przykrość i więcej nie pójdę do tego sklepu.
[niepokojąca muzyka]
Jest wiele innych. Niepotrzebnie cię do tego wysłałam.
Ale pierwsze słyszę takie historie. Bardzo jestem zawiedziona.
Ojcze.
Wiem, że ja ci poleciłam…
[niepokojąca muzyka]
Dokumenty!
Przecież panowie nas znają.
Dokumenty!
Gdzie paczki?
Jakie paczki?
[przeładowuje pistolet] Odsłonić!
Pączki.
To tylko pączki.
„Pączki.
To tylko pączki”.
[głośno chichocze]
Ciekawe, co byś zrobiła, jakby w ciebie mierzył.
A widział ojciec, jaką ten milicjant miał minę?
Prawie się pod ziemię zapadł.
Nie śmiejcie się z niego. Taką ma pracę.
Widocznie ktoś go źle poinformował.
Źle poinformował, źle poinformował.
[śmieje się]
Ojciec to niedługo diabła zacznie bronić.
„Pączki. To tylko pączki”.
[kobieta] Dzień dobry.
A panowie w jakiej sprawie?
Powielacze.
„Duch Pracy Ludzkiej”…
Zabierać.
Jakim prawem?! Co wy robicie?!
- Zaraz… przecież… - Milcz!
Zostawcie to!
[kobieta krzyczy]
Halina!
Pokaż.
[kobieta] Co wy robicie?
- [stęka z bólu] - Halina.
Spokojnie, spokojnie.
Chyba złamała rękę.
[cichy szum wody]
[bierze wdech]
[dyszy]
Dziękuję.
No i jak?
Pół sekundy lepiej niż wczoraj.
Nie!
Pytam o komisję wspólną.
A… Pojawiły się jakieś
rozbieżności,
nadal zbieramy materiały na temat
członków episkopatu. Potrzebuję jeszcze trochę czasu,
ale wszystko zgodnie z planem…
Dawaj!
[plusk wody z prysznica]
Chcą fanatyzować naród, ale ja im na to nie pozwolę.
Polska to
niepodległe,
socjalistyczne państwo.
Nie ma w nim miejsca na Boga.
Chcę się z nim spotkać.
Towarzyszu sekretarzu, ksiądz prymas idzie na górę.
Kierownik episkopatu!
Towarzysze,
zaczekajcie w sali obradowej.
To, że w dotychczasowych rozmowach
nie poruszam krzywdy osobistej, panie premierze,
nie znaczy, bym o niej zapomniał.
Jeżeli zechce pan wrócić do metod oskarżeń,
ja najpierw będę musiał oskarżyć pana
i żądać publicznej rehabilitacji,
która pogrążyłaby pana w oczach narodu
i świata.
Sprowadziliśmy księdza do Warszawy,
wykazując w ten sposób dobrą wolę w relacjach państwo-kościół.
Tymczasem dochodzą do nas informacje,
że ksiądz zajmuje się działalnością antypaństwową.
Macie złych informatorów.
Jako kościół katolicki prowadzimy działalność duszpasterską,
ewentualnie charytatywną.
A konkurencyjne obchody?
Owszem.
Organizuję obchody tysiąclecia chrztu Polski.
Ale nie jest to działanie konkurencyjne wobec niczego.
Głównym celem jest odnowa duchowa narodu.
Obchody tysiąclecia
powinny pomnażać
siły narodu dla budowania socjalizmu.
Zjednoczyć społeczeństwo Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Problem w tym, że program partii ludowej
jest antyreligijny.
Nie ma w nim zrozumienia historii, tradycji
i skłonności narodu polskiego.
Potrzebujemy postępu,
a nie waszej odnowy duchowej.
Zresztą, o ile słyszałem,
ona ma trwać dziewięć lat.
Postępu?
A co z pomocą międzynarodową?
Statki z Ameryki stoją na redzie w Gdyni i czekają.
Co chcecie osiągnąć?
Zagłodzić i tak wynędzniałe społeczeństwo tylko dlatego,
że Amerykanie dali te dary do rozdzielenia Kościołowi?
Nie, nie, nie. Nie dlatego.
Ale katolicy również powinni płacić cła.
Państwo socjalistyczne
jest państwem równych wobec prawa.
Poza tym wsparcie Zachodu
dla kierownika Kościoła
odczytuję jako próbę wyłuskania Polski
z obozu socjalistycznego.
Blokowanie darów
nie uderza we mnie, tylko w ludzi.
Czy dobro ludzi nie leży na sercu władzy ludowej?
Oczywiście, że leży.
Dlatego nie będziemy ingerować.
Ale wyjątkowo.
A co ze zdejmowaniem krzyży w szkołach?
Obecność krzyży dyskryminuje młodzież ateistyczną.
Konstytucja gwarantuje wolność wyznania,
a 80% to młodzież katolicka
i to ją dyskryminujecie zdejmowaniem krzyży.
Te 80%
to daleko idąca przesada.
Halo!
Siostro Maksencjo, to ja, Staszek.
Nie, nadal go nie ma.
Kto za młodu
nosił wodę ze studni,
ten na starość nie zmarnuje ani kropli.
[prymas] Jest taka ludowa opowiastka.
O dziewczynie, która czerpiąc wodę ze studni,
zobaczyła na powierzchni odbicie księżyca.
Przestraszyła się, bo pomyślała, że księżyc się utopił
i nie będzie świecił w nocy.
A kiedy spuściła wiadro do studni, żeby go wyciągnąć,
dźwignia uderzyła ją w brodę tak mocno,
że zobaczyła księżyc na niebie.
Ucieszyła się, że wrócił na swoje miejsce.
- Nie znałem tego! - Łatwo ulec ułudzie.
[ponura muzyka]
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą,
błogosławionaś Ty między niewiastami,
i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi…
Jest jeszcze kwestia obsadzania stanowisk kościelnych.
Z całą pewnością to nie partia powinna decydować o tym, kto jest wikariuszem.
Ksiądz prymas jest źle poinformowany.
Być może.
Ale w Archidiecezji Gnieźnieńskiej, obejmującej dwa województwa,
wojewoda bydgoski zgodził się na obsadzenie wikariusza
Ryszarda Zięby,
a wojewoda poznański
nie zgodził się na odwołanie tego samego wikariusza
z parafii w jego województwie.
Miał prawo!
Prawo…
Co do reszty szykan, materiał dowodowy jest
w sekretariacie Episkopatu Polski i w Urzędzie do Spraw Wyznań.
Nie wspomnę
o działaniach cenzury.
Skonfiskowaliście moje kazania.
To dyskryminacja.
[pukanie w szybę]
Odnoszę wrażenie, że towarzysz sekretarz
w niektórych sprawach zgodził się na zbyt wiele.
Ale dobrze, że odpuścił w sprawie lekcji religii w szkołach.
Jak to?
Religia w szkołach to najlepszy sposób ateizacji młodzieży.
Ale w Moskwie tak nie myślą.
[Antoni] Dzwonili dziś z Komitetu Centralnego.
Z informacją, że nasi księża będą mogli wyjeżdżać
na studia do Rzymu.
Domyślam się, dlaczego tak łatwo się zgodzili.
Dlaczego?
Mam informacje z Rzymu, że pracują tam agenci obcych wywiadów.
Mogą próbować werbować księży i systematycznie niszczyć Kościół.
Jeżeli tak, to strach myśleć o przyszłości Kościoła.
Duch ciemności jest duchem niepokoju.
Porzućmy złe myśli.
To co mamy robić?
Musimy być konsekwentni. Trzeba siać.
[Magda] Wlewamy ciecz do pierwszych naczyń połączonych
i jak sami widzicie, ciecz rozprowadza się równomiernie.
Drugą ciecz wlewamy
również do naczyń połączonych, ale o nieco innym kształcie.
I tu sytuacja wygląda już troszeczkę inaczej.
A teraz mam dla was niespodziankę.
To niesamowite.
Kto to wymyślił?
Pan Bóg.
Mateuszu, praw rządzących w przyrodzie się nie wymyśla, tylko odkrywa.
A te dotyczące naczyń połączonych odkrył Archimedes.
[dzwonek na przerwę]
Idźcie na przerwę, ale ostrożnie.
Mariolu, poczekaj!
Poprawię ci kokardkę.
- O, tak jest lepiej. - Dziękuję.
Proszę.
Pora obciąć włosy.
Panie dyrektorze.
Zaprosiłbym panią na rozmowę do mojego gabinetu,
ale myślę, że to zbyteczne.
Wiedziała pani, że jeśli chce dalej uczyć w naszej szkole,
oczekiwałem zobaczyć jej legitymację partyjną.
Czy nie odnosicie wrażenia, towarzyszu,
że powoli, bo powoli, ale…
prymas się umacnia?
No, widzimy to.
Ale to nie znaczy, że…
nie podejmujemy żadnych działań.
Zenon, proszę…
Akcja rozpracowania prymasa, którą obecnie się zajmujemy,
nosi kryptonim „Prorok”.
Obejmuje nie tylko prymasa, ale ludzi
z jego najbliższego środowiska.
Śledzimy każdy jego krok,
każde słowo,
zdanie, list, a nawet gest.
W działania operacyjne zaangażowanych jest
kilkudziesięciu naszych najlepszych agentów i współpracowników.
Podczas trzyletniej izolacji
nie zdecydował się na współpracę z nami.
Każdy ma jednak jakieś słabości
i prędzej czy później złapiemy go na zdradzie wobec Polski Ludowej
czy nawet najmniejszej niemoralności, a wtedy…
zmieni zdanie.
[spokojna muzyka]
[przejeżdżający samochód]
Powiesz mi, co się stało?
Oszukałam mamę.
Bo co, mam siedzieć ze szczylami w jednej ławce?
Przecież gadać potrafię, słowa znam, jakoś sobie w życiu daję radę, prawda?
Niechodzenie do szkoły to nie jest dobry pomysł.
Ale siedzenie w ławce ze szczylami to też nie jest dobry pomysł.
Kaziu,
wiem, że do mądrości każdy musi dojść sam.
Ale edukacja też się przydaje.
Ale ja znajdę inny sposób, tylko bez szczyli.
Naprawdę.
Wciąż nie mogę znaleźć pracy w szkole.
Myślę, że naprawdę ktoś o to zadbał, żeby tak się stało.
[prymas] Ale możesz patrzeć w lustro.
- Usiądź, proszę. - Dziękuję.
Chciałbym poznać cię z Kazią.
- Z Kazią? - Młoda dziewczyna, ma potencjał.
Przyda jej się pomoc dobrej nauczycielki.
Co tam słychać w słuchowisku?
Zależy gdzie ucho przyłożyć. Czasem nawet ciekawie.
To się może, kurwa, podziel!
O Panu Bogu mówili.
A teraz o tym, że ta była nauczycielka histeryzuje, że pracy nie ma.
A co, sprawdzasz mnie?
Sprawdzam.
Żebyś się nie opierdalał.
[Kazia] Nigdy się nie nauczę tych ułamków.
[Magda] Nauczysz się, spokojnie. To proste.
Kreska między liczbami zawsze oznacza dzielenie.
Jedna czwarta
to jedna część z całości składającej się w sumie z czterech części.
W prasie zachodniej często zestawia się nas razem.
- Nie jest dla mnie powód do zmartwienia. - Mnie też to nie martwi.
Martwi mnie za to,
co polska prasa pisze o Kościele.
Nie chcecie uznać socjalizmu.
Współpraca z wami jest trudna,
zwłaszcza że jej zasady ustalane są poza granicami Polski.
Przecież wy także jeździcie po instrukcje do Rzymu.
Nie otrzymuję żadnych instrukcji politycznych i proszę pamiętać,
że to ja, narażając się w Watykanie,
byłem i jestem rzecznikiem porozumienia Kościoła
z władzami komunistycznymi w Polsce.
Krytykujecie nas. W każdym swoim przemówieniu.
- Szukać? - Tak.
Niech pan szuka.
No właśnie.
Nic pan nie znajdzie.
Znajdę.
W swoim czasie.
[niepokojąca muzyka]
- [huk pękającej opony] - [pisk opon]
[złowróżbna muzyka]
To zajmie pół godziny, zanim to zmienię.
Księże prymasie, możemy się przejść?
Proszę.
To jakiś oficjalny spacer?
Wręcz przeciwnie.
Jednym słowem: donosiłem na prymasa.
[złowróżbna muzyka]
[pogłaśnia radio]
Dlaczego pozwalasz mu dalej pracować?
- Zdradził. - Jak go odwołam, złamią mi następnego.
Donosił.
- Nie można mu ufać. - Przyznał się. Żałuje.
Już nie mogą go szantażować.
- Smakuje? - Tylko kawa i koniak
trzymają mnie przy życiu.
- [prycha] - [prycha]
Jeszcze możesz się zdecydować.
Naprawdę Janku, nic się nie stanie, jeżeli weźmiesz urlop.
A poza tym, jeżeli jutro wyjedziemy, to zdążymy dołączyć do grupy.
Nie mogę, Magda, nie mogę, bo muszę pracować. Rozumiesz?
Zresztą na pielgrzymce też będą ludzie, tak samo jak tutaj.
- Też ci spać nie dadzą. - Ale gadasz głupoty, Janek.
Jeżeli na pielgrzymce ktoś chce moją zupę,
to się pyta, a nie kradnie.
Przestań na całe mieszkanie się drzeć!
Poza tym muszę odreagować.
[Janek] Mhm.
Czyli nadal się martwisz?
A jak mam się nie martwić?
Jesteśmy osiem lat po ślubie, a ja nadal nie mogę zajść w ciążę.
Nie mamy mieszkania. Ledwo nam starcza do pierwszego.
A mnie też nikt nie chce zatrudnić w szkole.
Boję się myśleć o przyszłości.
Kochanie,
minie stres,
to i dziecko będzie. Zobaczysz.
A rodzinę utrzymam.
Zdzich!
Słuchaj, nie mogę kręcić tej pielgrzymki,
bo jakieś choróbsko mnie bierze.
[kaszle] Nie wiem, czy nie mam nawrotu gruźlicy.
Ale po co pieprzysz głupoty?
- Po prostu ci się nie chce. - Nie mogę tam jechać, nie teraz.
Dobra,
wyślę kogoś innego.
Masz dwa dni na to, żeby ci przeszła ta twoja gruźlica.
Dzięki!
[mężczyzna] Pójdziesz spać, jak to skończysz.
Mnie się nie śpieszy, tobie chyba tak.
Janek!
Jak leci?
Dzień dobry, ja tylko po taśmę.
Pytam tak w ogóle.
Co tu mówić. Krucho jest.
Żona nie może znaleźć stałej pracy. Dzielimy mieszkanie z obcymi ludźmi.
Rozumiem.
Chyba mam na to rozwiązanie.
Zawsze marzyłam o normalnej rodzinie.
Masz mamę, która bardzo cię kocha.
Kiedyś, jak jeszcze nie umiałam się modlić,
prosiłam Pana Boga, żeby mieć ojca tak jak inni.
I ksiądz jest dla mnie jak ojciec.
Muszę lecieć!
Zaraz mam lekcję z Magdą.
Co u ojczulka?
Siedź!
Mów – co u ojczulka?
Niemowa jesteś czy nie rozumiesz?
[pukanie w szybę]
Siedź!
[szlocha]
- Uspokój się! - Zaraz, panowie, no co wy?
Dawaj taśmę i zjeżdżaj!
Morda w kubeł!
Będziesz gadać, co u ojczulka, i będzie dobrze.
Może nawet na nowe rajstopy dostaniesz.
Ruszaj!
[silnik auta startuje]
Co? Sztama?
[jęczy z bólu] Kurwa!
- [dynamiczna muzyka] - [gwałtowne hamowanie]
Stój! Stój!
[Kazia krzyczy przestraszona]
- Dobry wieczór, zastałam Kazię? - A kto szuka?
Jestem jej nauczycielką. Kazia mnie zna.
Kazia? Kiedy już po pogrzebie.
Po jakim pogrzebie?
- Kazia nie żyje? - Nie, jej matka nie żyje.
Poty ją oblały i po niej.
A Kazia to cholera wie, gdzie ją tam czort posłał.
- A kiedy pani widziała Kazię ostatni raz? - [mężczyzna] Krycha! Kogo tam niesie?
Tato, nie do ciebie!
Pani Kazi szuka.
Kazia już tu nie mieszka.
Została wymeldowana.
Jest tam, gdzie jej miejsce. Do widzenia.
[trzaski zamykanych drzwi]
Sąsiedzi, szkoła… Nikt nie wie, gdzie się podziała.
Sama nie wyjechałaby bez słowa.
Trzeba ją znaleźć.
Ja muszę jechać na sobór do Watykanu.
A ty…
zawiadom „Ósemki”.
[budująca muzyka]
[trzaski]
[głośne rozmowy za ścianą]
[Magda głęboko wzdycha]
Janek.
- Hm? - Janek.
Nie wytrzymam tego.
Śpij.
Trzeba coś z tym zrobić, słyszysz?
- [Janek wzdycha] - [hałasy za ścianą]
[rozmowa za ścianą]
- Co ty robisz? - [stęka]
Co to są za zdjęcia?
Moje zdjęcia.
Wystawę planowałem.
Miała być niespodzianka.
To zbieraj sam, jak niespodzianka.
Uspokój się.
To zrób coś, żebyśmy mieli choć trochę intymności!
Dobrze już, spokojnie.
Niedługo będziemy mieszkać normalnie.
Mam nadzieję, bo nie wyobrażam sobie mieszkać w takich warunkach z dzieckiem!
Co?
Dobrze słyszałeś.
Coś ty? Naprawdę?
Kochanie, naprawdę? Boże…
- Będziesz ojcem. - Boże, jak się cieszę!
Jezu, naprawdę?
Boże, skarbie, chodź tutaj. Chodź.
Kazia się wciąż nie odnalazła.
Ojciec musi się bardzo martwić.
Kochanie, jesteś w ciąży.
Nie możesz się tak wszystkim przejmować.
[spokojna muzyka]
[gwizdek lokomotywy]
[głośna muzyka]
[po włosku] Z nostalgią wspominam mój pobyt w Polsce.
To było ponad 40 lat temu.
Byłem wtedy sekretarzem nuncjusza apostolskiego w Polsce.
- [po polsku] Uczyłem się nawet po polsku. - [po polsku] Brawo.
[po włosku] Miło to słyszeć.
Dziękuję.
Tym bardziej liczę,
że Wasza Świątobliwość odwiedzi nas na Jasnej Górze,
by celebrować obchody milenium chrztu Polski.
Dziękuję
i oczywiście je przyjmuję.
Mam tylko wątpliwość, czy władze komunistyczne
nie wykorzystają mojego przyjazdu propagandowo,
sugerując, że aprobuję ich działania.
Mogą próbować.
W razie czego będziemy to prostować
listem episkopatu do wszystkich parafii.
Niestety,
ja też muszę prostować niektóre pogłoski na temat księdza kardynała.
Jakie pogłoski?
Niektórzy mają pretensje,
że spotyka się ksiądz kardynał z władzami komunistycznymi.
Nazywają księdza „czerwonym kardynałem”.
Słyszałem o tym i nie ukrywam,
że zraniło mnie to mocno.
Pragnę jednak zapewnić Waszą Świątobliwość,
że każde moje spotkanie
z władzami
ma na celu dobro Kościoła
i narodu polskiego.
Dziękuję.
Bardzo księdzu dziękujemy.
Jak już mówiłem, jesteśmy w przededniu tysiąclecia chrztu Polski.
Na zakończenie IV sesji plenarnej soboru watykańskiego będziemy wręczać
zaproszenia przedstawicielom wszystkich episkopatów świata.
Również Niemcom.
Niemcom?
Wszyscy wiemy, jak wielkie krzywdy wyrządził ich naród Polakom.
Często słyszę, że nienawiść do Niemców jest uzasadniona, ale to nieprawda.
Każda nienawiść jest zniewoleniem dla tego, który nienawidzi.
Pomijając już fakt zaprzeczenia przynależności do Chrystusa.
W przeddzień tysiąclecia chrztu Polski,
winniśmy dać świadectwo temu, że potrafimy iść śladami naszego Pana,
który wisząc na krzyżu, przebaczył swoim oprawcom.
Poprosiłem arcybiskupa Kominka,
by przygotował list do biskupów niemieckich.
Załączymy go do zaproszenia na obchody milenijne w Polsce.
Czy aby na pewno jesteśmy na to gotowi?
Od wojny minęło dopiero 20 lat.
Rany Polaków jeszcze się nie zagoiły.
To prawda.
Jednak jako pasterze powinniśmy zrobić pierwszy krok.
Wskazać kierunek.
„W Chrystusie Bóg pojednał świat ze sobą
i zlecił nam posługę jednania”.
Chciałbym, aby na zakończenie IV sesji plenarnej,
podpisali go wszyscy obecni na niej polscy biskupi.
„Wybaczamy
i prosimy o wybaczenie”.
[krzycząc] „Wybaczamy”?! My?! Niemcom?!
Jakim prawem Kościół
i ten jego kierownik prowadzą własną politykę zagraniczną?! Co?
„Wybaczamy i prosimy o wybaczenie”…
Jak to się stało, że ci twoi agenci,
którzy powinni chodzić za nim krok w krok,
nie znaleźli tego, nie zablokowali?
Nie wiem, towarzyszu sekretarzu.
- Sprawdzamy to. - „Sprawdzamy, sprawdzamy”!
Pracujemy pełną parą.
Nie ma nic groźniejszego niż ten człowiek
i jego sny o potędze Kościoła!
To „Milenium” staje się coraz bardziej niebezpieczne.
Na obchody zaprosili
przedstawicieli wszystkich episkopatów świata.
Z papieżem na czele.
[mroczna muzyka]
Przyjął zaproszenie.
Posłuchaj mnie, Zenon.
Ale dobrze słuchaj.
Nikt nie przyjedzie na te uroczystości,
a już na pewno nie papież.
Razem z radiokomitetem i prasą
szykujemy nasze obchody tysiąclecia państwa polskiego.
Obchody świeckie, państwowe, ateistyczne. Przyćmimy ich uroczystości.
Mają być wielkie.
To będzie nasze „Milenium”!
[wrzawa]
[niepokojąca muzyka]
Dobra, ruchy, panowie, ruchy.
Wódz zaraz będzie przemawiał.
Wiesz, my w rozjazdach z kroniką, a Magdzie by się jakaś pomoc przydała.
Nic ci nie poradzę. Słaby rok sobie wybrała na rodzenie.
Pomyślałem, że może, jak będzie bliżej terminu,
to mógłbym trochę w domu pobyć.
Bliżej terminu to, to będą przecież główne obchody. Co ty, z byka spadłeś?
Poza tym co? Baba sama nie urodzi?
Dobra, do roboty, do roboty.
No ruchy, ruchy. Nie spinaj się.
[oklaski]
[milknące oklaski]
[brzęk kamery]
Jakże ograniczony
i wyzbyty narodowego poczucia państwowości
musi być umysł
przewodniczącego polskiego episkopatu.
[głos sekretarza] Ten wojujący z naszym państwem ludowym,
nieodpowiedzialny pasterz pasterzy
głosi,
że nie będzie się korzył przed polską racją stanu.
[gdakanie kur]
[radosna muzyka]
[spokojna muzyka]
[porywająca muzyka]
A teraz w imieniu biskupów polskich i całego narodu polskiego
Ksiądz Prymas odczyta milenijny akt oddania Polski Matce Bożej.
[mężczyzna] Niech żyje prymas!
[tłum skanduje] Niech żyje prymas!
Niech żyje! Niech żyje!
W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
[tłum] Amen.
W obliczu Boga w Trójcy Świętej jedynego,
w głębokim zjednoczeniu z głową Kościoła Rzymskokatolickiego,
Ojcem Świętym Pawłem VI,
my, biskupi polscy,
zebrani u stóp Twego Jasnogórskiego tronu,
otoczeni przedstawicielami całego wierzącego narodu,
duchowieństwa i ludu Bożego
z diecezji i parafii,
w łączności z Polonią światową,
oddajemy dziś ufnym sercem
w Twą wieczystą,
macierzyńską niewolę miłości
wszystkie dzieci Boże ochrzczonego narodu
i wszystko,
co Polskę stanowi.
Za wolność Kościoła w świecie
i w ojczyźnie naszej,
ku rozszerzaniu się Królestwa Chrystusowego na ziemi.
Oddajemy więc Tobie w niewolę miłości
całą Polskę,
umiłowaną Ojczyznę naszą,
cały naród polski,
żyjący w kraju i poza jego granicami.
Bogurodzico Dziewico,
Matko Kościoła,
Królowo Polski i Pani nasza Jasnogórska,
zawierzamy się Tobie
i prosimy o obronę Polski
i narodu polskiego.
Powtórzcie:
- „zawierzamy”. - Zawierzamy!
[syreny milicyjne]
[mężczyzna] Uwaga! Uwaga, zejdźcie.
[mężczyzna 2] Zejdź!
[syreny milkną]
[gwizd gwizdka]
[stanowczo] Muszę zrobić próbę wozu.
- I po to ta cała obstawa? - Co to ma być? Wojna? Jakim prawem?
Prawem Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej.
Nie! Nie!
[zapada cisza]
Mamy rozkaz!
To jest działalność wywrotowa!
To jest napaść na zgromadzenie religijne!
W imieniu Episkopatu żądam zaprzestania tych działań.
- Naprzód! - Nie!
- Nie! Stop! Uspokójcie się! - Proszę o spokój!
Uspokójcie się!
Proszę o spokój!
Proszę, uspokójcie się!
- Proszę wszystkich o spokój! - Do wozu!
[kobieta mówi niezrozumiale]
Bandyci!
Nie dałem rady!
Nic ci nie jest?
- Zabrali obraz! - To nie twoja wina.
W takim razie będziemy nosić same ramy.
[śpiew modlitewny]
[gdakanie kur]
[modlą się] Zdrowaś Mario, łaskiś pełna,
Pan z tobą, błogosławionaś Ty między…
[śpiew] ♪ …skracaj mękę ♪
♪ Swe królestwo weź pod rękę ♪
[terkot projektora]
- Zatrzymaj. - [terkot ustaje]
- Cofnij dziesięć sekund. - [szum przewijanej taśmy]
[otwieranie drzwi]
[szum przewijania ustaje]
Janek.
Janek, dawaj. Czekają na ciebie! Jedziecie do Krakowa!
I wracaj szybko, bo potem nagrywasz defiladę.
[Maria] Dzień dobry. Przepraszam bardzo, ja na widzenie. Którędy?
Dziękuję.
Dobrze, że żyjesz.
Jak ci tu?
Najlepiej nie jest.
Jesteś silna. Dasz radę!
Też przeszłam przez więzienie.
Zrobię wszystko, żeby cię stąd wyciągnąć.
[głos prymasa] Droga Kaziu,
jak się domyślasz, nie mogę odwiedzić cię osobiście,
ale skoro czytasz ten list, to znaczy, że spotkałaś się z Marią.
To dzięki niej i Halince dowiedziałem się, że tu jesteś…
[muzyka defiladowa]
[głos męski z głośnika] Oto dywizje najnowszych czołgów.
- [muzyka defiladowa] - [oklaski]
[głos męski z głośnika] A oto część historyczna.
Żołnierze z czasów Napoleona.
Oddziały konne husarii.
W części historycznej biorą też udział zdobywcy Berlina.
Przejście wojsk zmotoryzowanych.
Przelatują samoloty produkowane w Polsce.
Nad głowami przeleciały migi-19 i migi-21.
[hałas myśliwców zagłusza męski głos z głośnika]
Wiesz co? Sam to kręć.
Poczekaj ty… Pożałujesz tego! Ożeż ty!
[Maria] Nareszcie jesteś.
Chodź!
U! Tym goździkiem to nie za wiele zdziałasz, chłopcze.
Rodzi.
- W szpitalu! - Tak. W szpitalu.
W zakładzie nie pisnęłam ani słowa.
[świergot ptaków]
Wiem, Kaziu.
Przepraszam.
Mnie ojciec przeprasza?
Nienawidzę ich.
Nienawiść
do niczego nie prowadzi.
Jestem z ciebie dumny, że skończyłaś szkołę.
Mogłam się albo bić, albo uczyć.
Wybrałaś dobro.
Jakoś tak wyszło.
- O, panie cenzorze, dzień dobry. - Co tam?
- Możemy chwilę porozmawiać? - Mów.
Chciałbym trochę ograniczyć się z pracą.
Zapalisz?
A, ty już nie palisz.
Gratulacje.
- Poród podobno bez problemów. - Tak, tak, wszystko bardzo dobrze.
Dziękuję.
A dlaczego to nie było pępkowego?
Na brak lokum i brak pieniędzy chyba nie narzekasz?
- Nie no, nie, ja po prostu… - Spokojnie, żartowałem.
A za to, że opuściłeś stanowisko pracy,
będziesz w tym miesiącu pracował podwójnie.
O, zobacz, jakie tu są piękne.
[trzask drzwi]
O! O, Janek. W końcu poznasz mojego męża.
- Tata! - Cześć, kochany.
Janku, to jest właśnie Kazia.
Kazia? Janek!
My się znamy.
Tak? A niby skąd?
Samochód.
Mostowa.
Twoi koledzy wpakowali mnie do pudła.
[przejmująca cisza]
Janku?
Magda bardzo przeżyła sprawę z Jankiem.
Mam wyrzuty sumienia, że to przeze mnie.
Kaziu, to nie twoja wina, że Janek prowadził podwójne życie.
Wcześniej czy później prawda wyszłaby na jaw.
W przyszłym tygodniu jadę do Gdyni.
Będę pomagać Magdzie przy dziecku.
To wspaniale.
Tylko nie zapomnij od czasu do czasu pisać do mnie.
Wiadomo, że będę pisać.
Robotnicy szynki nie jedzą, to ich to nie dotyczy.
Ale Święta…
Ludzie czują się oszukani, a miało być lepiej.
Towarzysze!
Ja jako robotnik przed wojną miałem dwie koszule.
Oni mają pięć, sześć. Non-iron.
To jest postęp czy nie ma postępu?
I pora im to uzmysłowić.
To nie będzie proste. Będą strajkować.
W Gdyni podobno już się organizują.
Zenon.
Ty się tym zajmiesz.
Oczywiście.
Sytuacja w Polsce jest coraz trudniejsza.
Ale nie możemy zaniedbać
dobrych stosunków z Kościołem w innych krajach.
Dla Polski i dla wzmocnienia Kościoła w ogóle.
Dlatego
pojedziesz do Stanów Zjednoczonych
i do Australii.
Potrzebujemy też budować dobre relacje z Kościołem we Francji i w Niemczech.
Ale to potem.
Dlaczego ja?
Bo tylko tobie się uda.
[stemplowanie]
Nie przyjmuję tej paczki.
Proszę tej pani nie słuchać. Odbieramy ją.
Do ojca.
- Nie wiem, kiedy dojdzie, mamy przestoje. - Trudno, kiedyś dojdzie.
A co z tą paczką?
Bierzemy!
Nie chcę nic od niego.
- To moja wina. - Nie, to nie jest twoja wina.
Janek to kłamca i zdrajca.
Ale was kocha.
Magda, nie wiesz, co to znaczy żyć bez rodziny.
Podpis!
Dziękuję, że ksiądz prymas zgodził się ze mną spotkać.
Tu możemy swobodnie porozmawiać.
Fotografowałem księdza prymasa.
Chciałem tylko, żeby…
żeby ona była szczęśliwa, żeby czuła się bezpiecznie…
Ja przepraszam.
Przepraszam księdza.
Jaki ja byłem głupi. Chciałem na skróty, żeby już…
[szlocha]
[pociąga nosem]
Nie wracajmy do tego.
Najważniejsze, że zrozumiałeś i że żałujesz.
Zacznij od nowa.
Masz rodzinę.
Odzyskaj Magdę.
Ona i dziecko bardzo cię potrzebują.
[nostalgiczna muzyka]
Poproszę normalny do Gdyni.
- Na kiedy? - Na już.
[spokojna muzyka]
Z dnia na dzień podnieśli ceny żywności.
O ile?
O jedną czwartą!
I co? I co ja teraz kupię za moją pensję?
[mężczyzna 1] Jaja sobie robią.
[mężczyzna 2] Podobnież lokomotywy staniały.
[mężczyzna 1] Może któryś chce kupić lokomotywę?
[mężczyzna 3] To nie jest śmieszne.
Ja chcę dzieciakom chociaż jakoś te Święta urządzić…
Idziemy!
[mężczyzna 4] Nie możemy się na to zgodzić!
- [wrzawa] - Strajk! Strajk!
- [porywająca muzyka] - [okrzyki]
[syreny milicyjne]
[syreny karetek pogotowia]
[okrzyki]
[skandują] Precz z podwyżką! Precz z podwyżką!
[spokojna muzyka]
[wrzawa wściekłego tłumu]
[wykrzykują]
[lufa skrzypi]
- Co ty tu robisz? - Co ty tu robisz?!
Przyjechałem odzyskać Magdę.
Uciekaj!
Janek!
[smutna muzyka]
[mroczna muzyka]
[prymas] Doświadczenie, które nas spotkało na progu Bożego Narodzenia,
było dla naszego narodu wyjątkowe.
W swym tragizmie
niemalże jedyne
niepowtarzalne w naszych dziejach.
Słusznie napełniło nas ono niepokojem,
głębokim bólem i niedającą się wypowiedzieć męką.
I nie ma w tej chwili w Polsce ani jednego człowieka, który by tego nie rozumiał.
Gdybym mógł,
w poczuciu sprawiedliwości i ładu,
wziąć na siebie całą odpowiedzialność za to, co się ostatnio w Polsce stało,
wziąłbym jak najchętniej.
Bo w Narodzie musi być ofiara okupująca winy Narodu.
I jeśli za ludzkość,
ciężar win
wziął na swoje ramiona Jezus Chrystus, Wieczysty Kapłan,
to w Polsce
tę odpowiedzialność – gdyby zbawczą była –
miałby obowiązek wziąć na swoje ramiona,
prymas Polski!
Jak wiecie, panowie, sytuacja na północy kraju
wymknęła się nam spod kontroli,
a informacja o niej, mimo naszych starań,
rozpowszechniła się w całym kraju.
Jeżeli nie zapanujemy nad nastrojami społecznymi,
będziemy mieli protesty w całej Polsce.
Ja chciałbym się dowiedzieć panie ministrze, panie generale,
jak do tego doszło, że to się wszystko rozpierdoliło?
Towarzysze.
Niniejszym raportuję,
8 grudnia wydałem rozkaz
dotyczący współpracy MON i MSW w zakresie zwalczania wrogiej działalności,
ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego.
Pragnę jednak podkreślić,
że nie dowodziłem akcją
krwawej pacyfikacji zamieszek w Gdańsku
i Gdyni.
To kto jest za to odpowiedzialny?
Na miejscu był wicemarszałek Zenon.
Zenon to prawa ręka sekretarza.
[w radiu śpiewa Mieczysław Fogg]
♪ Tyle wspomnień i radości ♪
♪ Przyniósł mi ten cudny kwiat ♪
♪ Gdy zakwitną tulipany ♪
♪ Należy do mnie cały świat ♪
[prezenterka] A teraz z ostatniej chwili.
Plenum przyjęło rezygnację Władysława Gomułki
z funkcji I sekretarza KC
i członka Biura Politycznego w związku z jego ciężką chorobą.
Plenum powołało na stanowisko I sekretarza KC Edwarda Gierka.
Myślisz, że misiowi zimno?
Ogrzej go troszkę. Pobiegaj z nim.
Brakuje mi Janka.
- Nigdy nie wybaczę sobie… - To nie twoja wina.
A gdybym wtedy nie wyjechała?
Gdybyś nie wyjechała, być może Janek nigdy nie zrozumiałby swoich błędów.
Janek nie zasłużył na śmierć.
Te skurwysyny zatłukły go pałami. On w ogóle nie miał szans.
I gdzie wtedy był Pan Bóg?
Gdzie był?
Wiem, Kaziu.
Wiem, że to trudne.
Pan Bóg kocha Janka bardziej niż ktokolwiek inny.
Musimy wierzyć, że zabrał go do siebie w najlepszym dla niego momencie.
Janek przed wyjazdem do Gdyni otworzył przed Nim swoje serce.
Wierzę, że teraz są razem.
Nienawidzę ich.
Jak tylko nadarzy się okazja, pomszczę Janka.
Zemstą nikomu nie pomożesz.
A sobie możesz tylko zaszkodzić.
A ojciec niczego nie zrobi?
Będę się za nich modlił.
A z władzami rozmawiał.
Zło pokonamy tylko dobrem i prawdą.
Habemus papam!
[głośna wrzawa i oklaski]
Cardinalem Wojtyła.
[mówi po łacinie]
Ioannis Pauli.
[podniosła muzyka]
[spokojna muzyka]
[głośna podniosła muzyka]