LASSENS NATURALNA ŻYWNOŚĆ I WITAMINY
WIEJSKA ŚWIEŻOŚĆ
Mleko wegańskie, orzechowe.
Boże, ile mleka do wyboru. Co to ma być?
SERIAL NETFLIX
Tyle do kupienia. Abstrakt.
Keczup, mój ulubiony. Cudnie.
Mam wszystko.
Uwielbiam gotować, ale nie jestem kucharką
i nie będę.
Mam kilka popisowych dań:
Epickie nachos,
galaretki,
lasagnę.
Ale chcę to urozmaicić
i wzbogacić repertuar.
Znalazłam nowe przepisy
i zapraszam przyjaciół, by je wypróbować.
Wyczarujemy coś pysznego?
Chwila prawdy.
Trzymajcie kciuki.
- Tak. - Tak. Boże!
Wszystko jest możliwe.
Dziś zabiorę się za frytki.
Uwielbiam je.
Kręcone, belgijskie, wafelki.
Ale najlepsze są frytki z McDonalda.
Prawda jest taka, że od zawsze marzyłam,
by zrobić takie frytki w domu.
Ale jest pewien haczyk.
Nie są wegańskie,
a mój szef kuchni jest.
To komik Nikki Glaser.
Ale znalazłam wegański przepis na frytki z McDonalda.
Czy będą równie smaczne? Zobaczymy.
Żeby zakosztować prawdziwej Ameryki,
podam wegańskie frytki z wegańskimi burgerami, różowym sosem
i wegańskimi koktajlami.
I zmienię jadalnię w elegancką restaurację w stylu lat 50.
To babski wieczór z Amandą Cerny,
Carlisle Forrester,
i Whitney Cummings.
Robiłam już zwykłe burgery, ale nie frytki
ani nic wegańskiego.
Zdam się na moją książkę kucharską.
Moje epickie rękawiczki są wyszywane kryształkami.
Myślę, że szczęście mi dopisze.
WEGAŃSKIE BURGERY I FRYTKI
Czas zrobić frytki z McDonalda. Dobra.
Przygotujemy frytki z McDonalda.
„Pokroić obrane ziemniaki”. Mam obieraczkę?
To chyba to.
Tak.
OBIERZ TRZY ZIEMNIAKI
Ale tu gorąco.
Pocę się?
- Chcesz się przebrać? - Naprawdę?
Jest aż tak gorąco?
Jest gorąco, bo piekarnik
jest włączony, a ja się pocę.
Chanel.
Do dzieła.
To jak trening na siłowni.
Kiedyś myślałam, że zakupy są jak trening,
ale teraz gotowanie to mój trening.
Czadowo.
Trzeba odciąć brązowe części, by frytki nie były brązowe.
Cholera. O, Boże!
ODETNIJ BRĄZOWE
Będzie zabawa.
POKRÓJ ZIEMNIAKI KRAJALNICĄ DO FRYTEK
Tak. Wymiata.
Włóżmy je tu.
A, tak. Najpierw cukier.
Trzy łyżki stołowe cukru.
Nie dziwne, że frytki z McDonalda są smaczne.
Jest w nich mnóstwo cukru.
CUKIER ZAWSZE POPRAWIA SMAK
WYMOCZ FRYTKI W WODZIE Z CUKREM
Włóż do lodówki na 30 minut.
Czas na selfie w kuchni.
Robię frytki. Ale ogień.
MINĘŁO 30 MINUT
Cholera.
GOTUJ FRYTKI PRZEZ TRZY MINUTY
ODCEDŹ
To jak praca kosmetyczki.
Czuję, że trzeba je posolić. Nie jest napisane, ale…
„Różowa sól”.
DODAJ TYLE SOLI, ILE JEST WE FRYTKACH Z MCDONALDA
Teraz do piekarnika.
PIECZ PRZEZ 15 MINUT W TEMPERATURZE 375 STOPNI
„Każda suka umie gotować”. Tak.
KRÓLOWA KOFEINY
OSTUDŹ I ZAMRÓŹ FRYTKI
Mam nadzieję, że nie roztopią lodów.
Tak.
Czas na Mgiełkę Jednorożca.
Orzeźwiające. Cudownie.
Cześć!
Jaki słodki!
Cześć! Tak.
Bóg z tobą.
Nie zepsuj fryzury i makijażu.
- Dzień dobry! - Cześć.
Cześć.
- Złap za głowę i idź przodem. - Dobra.
Boże!
To od Bena & Jerry'ego?
No nie.
- To obłęd! - Urocza, prawda?
Później będziemy się bawić.
Niedługo wrócę. Kocham was.
Wygląda jak restauracja Eda Debevica. O, tak.
- Hej, P? - Co?
Masz pół godziny, by się wyszykować.
Jasne.
Dobrze.
Chodźmy, żebyś się nie spóźniła.
Dobra. Zjem tylko odrobinę kawioru, zanim przyjdzie.
Dziś muszę być weganką, więc…
Zjem tego trochę, nim zaczniemy.
Dobrze.
Teraz mogę być weganką.
- Cześć. - Cześć.
O, Boże!
- Miło cię widzieć. - Miło cię widzieć.
- Dzięki za zaproszenie. - Miło, że przyszłaś.
- Cieszę się na to. - Ja też.
- Zacznijmy się spoufalać. - Cudnie.
Nikki Glaser to jedna z najpopularniejszych standuperek.
Zawsze dobrze się z nią bawię.
- Cudnie? - Cudnie.
A później przyjdą dziewczyny. Będzie genialnie.
Zawsze gotujesz tak ubrana?
- Nie szkoda ci? - Jasne. Uwielbiam się stroić.
Spotkałyśmy się prywatnie dwa razy.
Byłaś w moim programie.
Potem zrobiłam z tobą wywiad w programie Kimmela.
- Myślałam o TV… - Było fajnie.
Mam ci tyle do powiedzenia. Mogę być wylewna?
- Ja… - Chodź tu i mów.
- Boże. - Podziel się tym.
Kocham cię. Wiesz, że cię kocham. Jestem twoją fanką…
- Nikki, stań po tej stronie. - Już!
- Tu jest lepsze światło. - Jasne. Dzięki. Tak.
Tu będziemy lepiej wyglądać.
Jasne, dziękuję.
Proszę, naucz mnie, jak…
Jak stać i robić całą resztę.
Od zawsze jestem twoją fanką.
I…
Tak spędzasz wieczory z przyjaciółmi?
Stopy mnie bolą. Tak wyglądam seksownie
i udaję, że mnie nie bolą.
Dziękuję. Miałam cię o to spytać. To wygląda na piekło.
Piękno to ból.
Gotowanie z Nikki Glaser.
- Jesteś weganką… - Tak.
…wiec przygotowałam to menu.
- Zrobimy wegańskie burgery i frytki. - O, rany. Jakie urocze!
Sama to zrobiłaś?
Tak, znalazłam w Internecie przepisy i wpisałam je do książki.
- O, rany. Jesteś taka słodka! - Dziękuję.
A potem wegańskie koktajle.
Piszę tylko kolorami tęczy.
Znudziło mi się czarne, niebieskie czy czerwone pismo.
- Cudownie. Dobra. Frytki z McDonalda? - Tak.
- Mam obsesję na ich punkcie. - Tak.
- To bomba. - Dawno ich nie jadłam.
To ekscytujące.
Mam wrażenie, że skrywają jakąś tajemnicę,
ale ich zapach…
- Są niepowtarzalne. - Są obłędne.
Przypomina mi się moja mama, gdy się poddawała
i mówiła: „Nie chcę dziś gotować”.
A ja na to: „Tak!”
Możesz je odtworzyć? Dokładnie?
Nie wiem. Właśnie to spróbujemy zrobić.
- Frytki z McDonalda. - Bomba.
Burgery.
Najpierw sos do burgera.
Boże! Tak.
- „Zrób różowy sos i włóż do lodówki”. - Tak.
Dobra. Mogę go włożyć do lodówki.
Jak zrobić różowy sos wegański.
Tak naprawdę to sos Tysiąca Wysp.
„Keczup”.
„Trzy łyżki”.
- To łyżka stołowa? - Tak.
- Uwielbiam keczup. - Ja też.
Bomba. Uwielbiam go ze wszystkim… Chyba.
Dobrze.
Im więcej, tym lepiej. Nie żałuj keczupu.
Cholera! Więcej keczupu.
Tak.
Dobra, i co?
„Pół szklanki wegańskiego majonezu”.
„Pół szklanki wegańskiej śmietany”.
Chyba. O, Boże.
Dodajemy. Świetnie.
Dobra. Teraz roztrzepać.
Jaka „trzepaczka”?
„Roztrzepać”?
To „roztrzepaczka”?
To coś z… Coś w tym stylu, ale ma…
- Okrągłe? - Używa się tego do jajek.
- Acha, takie srebrne… - Giętkie druty…
Sprężyste.
- Nie. - To?
Masz trzepaczkę-jednorożca?
Mówiłaś, że gotujesz.
- Tak. - Co jest?
Nie znam nazw.
- Dobrze. To. - Och!
Dobrze.
Dobra, roztrzep.
Dobra rada.
Zapamiętajcie, że to trzepaczka.
Daj spokój. Bądźmy sobą.
Właśnie.
Chodzisz do restauracji ze stekami i prosisz o keczup?
- Tak. Ty też? - Zawsze.
- Bywają strasznie urażeni. - Tak.
- Uwielbiam go ze wszystkim. Strasznie. - Ja też.
Różowy sos gotowy.
Włożę go do lodówki.
Zrobię to po mistrzowsku.
Zaglądam do lodówki Paris.
- Epickie. - Bardzo epickie.
O, Boże! Jestem zachwycona twoim życiem.
Tak.
O, Boże!
„Usmaż zmrożone frytki”.
Dobrze, są już pokrojone. Myślałam, że będziemy kroić…
Zrobiłam to wczoraj. Nie było łatwo.
Cieszę się, że nie próbujesz niczego udowodnić.
Musiałam je oskrobać i tak dalej.
- Zrobiłaś to? - Tak, sama.
O, Boże!
Świetnie. Jak to zrobiłaś?
Miałam obłędną maszynę.
Wepchnęłam je i same wyleciały.
- Fajnie. - Było w dechę.
Czas usmażyć frytki z McDonalda.
Są wegańskie, bez przyprawy wołowej.
Tak się boję. Wrzućmy jedną i zobaczmy, co będzie.
- Trzeba… to zanurzyć. - Czekaj.
Dobra. Zobaczmy…
Sprawdźmy na tych dwóch.
Dobra, jasne. Możemy je wrzucić.
Dobra. Garść.
Już.
Tak.
- O, Boże! - Wysypać je?
Wszystkie. Czemu nie?
- Wyjmij, bo się boję. - Żeby nie chlapnęło.
- Zniszczy nam twarze. - Mądre.
- Boję się! - Poparzy nam je.
Robiłam to już. Ale nie z frytkownicą.
- Smażymy dwie, trzy minuty. - Tak!
- Dobrze. - Co jest?
Włącz sobie okap, jeśli chcesz.
Gdzie jest?
- To! - To coś.
Ale jak?
Przekręć gałkę w prawo.
Tę?
Tę drugą.
- Spaliły się? - Nie. Nie są jeszcze nawet złote.
Mają pasować do samoopalacza.
Opalajcie się!
- Używasz samoopalacza? - Oczywiście.
Tylko opaleniznę mam sztuczną.
I przedłużone włosy.
I rzęsy.
- Reszta naturalna. - Tak.
Są tak ładne, jakby były sztuczne.
Tak, są dobre?
- Dobra. - Gorące, ale dobre.
Tak.
Smakują jak frytki z McDonalda.
Tak. Pyszne.
Ale urocze!
Najbardziej lubię twoje słowo „abstrakt”.
Zastrzegłaś je?
- Nie. - Jest niezłe.
Tylko „ale ogień” i „epicki”.
Skąd wzięło się „epickie”?
Wymyśliłam je w Halloween, gdy byłam na imprezie.
Byłam podekscytowana
i rzuciłam to słowo, a znajomi stanęli jak wryci.
A ja na to: „O, cholera. To właśnie jest epickie”.
Pełnia życia, ogień i wymiatanie w jednym słowie.
Wciąż mówiłam „epickie”, wiedziałam, że muszę to zastrzec.
Teraz to słowo jest nawet w słowniku slangu.
Naprawdę?
Ciekawe.
Tak.
- Jesteś gotowa na bezmięsne mięso? - Tak!
Jak zrobić wegańskie cheeseburgery.
- Musimy go dotykać? - Ja nie chcę.
Pachnie lepiej niż zwykłe mięso.
Czemu jest czerwone i brązowe?
Pewnie dodali więcej barwnika, by wyglądało jak mielona wołowina.
- „Jedna cebula”. - Chyba… Nie wąchaj.
- Niech się ugotuje. - Jasne.
Posolę.
„Pokrój cebulę”.
Przyda się robot kuchenny. Pokroję tę cebulę.
Nie wiem, jak to zrobić. Będę improwizować.
Uważaj. Nie odetnij sobie palca.
Będzie dobrze.
- Gotowanie z… - Z Paris Hilton.
Wygląda dobrze. O to chodzi?
- Czekaj. - Zrobiła się płynna.
Wyjmę ją.
Edward Nożycoręki.
„Nałożyć rękawiczki”. Masz je już nałożone.
„Następnie wymieszać składniki”.
Nie będę tego mieszać.
- Mam więcej rękawiczek. - Muszą gdzieś być.
- Tak. - Są!
Strasznie chce mi się siku…
Idź na siku. Zrobię to.
To stymulujące.
Chyba dobrze mi idzie, gdy ona jest w łazience.
Mam wrażenie, że na początku byłam zbyt pewna siebie.
Jak psychofanka.
Mogę być matką chrzestną jej dzieci.
Mam to jak w banku.
Zakryję moje epickie rękawiczki.
- Rękawiczkami. - Jeśli wejdą na to serce.
- Tak. - Życz mi szczęścia.
Nie chcę pozrywać kryształów.
Teraz trzeba zrobić to i owo.
- Dobra. - Czyli wymieszać.
Czuję, jakbym dotykała oślizgłych jąder.
Tak! To jest jak jądra!
Puszczę pawia.
Naprawdę.
Minęło tyle czasu. To nostalgia.
Sprawia, że przeszłość wraca.
To, co najbardziej mi się w tobie podoba,
to między innymi twoja ksywka.
Blue Baller.
Panna Blue Baller. Tak.
Bo nie poddajesz się łatwo.
Mama mi mówiła: „Każdy chce torebkę Chanel”.
„Nie podróbkę z ulicy, tylko prawdziwą,
której nikt nie może mieć”.
„Bądź jak torebka Chanel - trudna do zdobycia”.
Świetne przesłanie.
- Bądź jak torebka Chanel. - Tak.
Nie spuszczasz się na torebkę Chanel.
Zdecydowanie.
Tak!
- Maleństwo. - Tak.
Dobra. A teraz się tego pozbędę.
Moje pasują do stroju. Zostawię je.
Wytnij dziurki, będą ci pasować do stroju.
Tak!
Ale ogień. Cudnie.
- Tiak. - Tiak.
- Epicko. - Epicko.
- Wymiata. - Wymiata.
Myślę, że kiedy przyjdzie Whitney i reszta,
przywitam je tak.
- Cudnie. - Zobaczą,
co się z nimi stanie,
jeśli zostaną tu dłużej niż godzinę.
Podoba mi się, że twój sprzęt kuchenny nie jest stworzony do użycia.
O nie! Diamenty odpadły od żaru?
Zdecydowanie.
Smuteczek.
Jest w nim kryształ górski. I tak są wegańskie.
Twój jest ogromny.
- Wiem. - Nie zmieści się w bułce.
Właściwie mam pomysł.
Przydałaby się foremka. Okroję go, by pasował.
Zobaczę, czy mam.
- Zrobię… - Jak foremka do ciastek.
Urocze.
O, Boże. Pyszne.
Wymiata.
- O, tak. - Uda się.
Jest urocza.
- Podoba mi się. - Ależ to urocze.
- A potem to. - Cudnie.
- Urocze. - O, tak.
Potem cosik na to położymy i się stopi.
- Co tylko chcesz. - Wiem, co robię.
- To! - Tak.
Zatrzymuje ciepło.
MOŻECIE UKRAŚĆ TĘ SZTUCZKĘ
To wbrew zasad.
Fajnie, że robisz to po swojemu.
Nie należysz do tych, którzy boją się kłopotów.
Nie myślisz o nich.
Jestem buntowniczką.
- Spróbujemy? - Tak.
Dobre.
Tak.
Jeszcze tylko keczup.
Różowy sos na bułce.
Sałata. Pomidor.
I dużo keczupu.
Udało się! O, Boże!
Zanurzę mój w keczupie.
To już wszystko?
- Jeszcze koktajle. - Tak.
Jak zrobić wegańskie mliko.
Milko? Molko? Mniejsza z tym.
Te koktajle nie zawierają mleka.
„Pół litra wegańskich lodów”.
„Jedna szklanka bezmlecznego mleka”.
„Pół szklanki lodu”.
DODAJ LÓD
Fajnie. Dobra.
Postawmy to na… Wygląda przyzwoicie.
- Gotowe. - Zaraz. Zobaczmy.
- Tak! Tak. - Fajnie.
O, Boże!
Boże!
BLENDUJ AŻ ZROBI SIĘ RÓŻOWE
Nie krzycz na mnie!
O, Boże, to spadło.
Chyba naprawdę to spieprzyłam.
Nie.
Czujesz?
- Tak. - Chyba się pali.
Płonące opony.
Wygląda nieźle. Prawda?
Tak.
- Zapiekł się. - Zepsuty.
Zdechł.
Zrobimy „Garnirunek z wiśni,
garnirunek z posypki jednorożca,
garnirunek z jadalnego brokatu”.
- Co to jest garnirunek? - To twoje nowe słowo.
- Ale garnirunek! - Garnirunek.
- Pieprzony garnirunek. - Nie czuję tego.
Nie czujesz? W takim razie będzie moje.
Spróbujmy. Nigdy nie robiłam koktajlu.
Polukruj brzeg szklanki.
Dobrze.
Teraz posypka i brokat.
Wyrzucę wszystko.
WSYP DO MISKI SŁODKĄ POSYPKĘ
Cudne.
Niesamowite. Ale garnirunek.
WLEJ WEGAŃSKI KOKTAJL DO SZKLANKI
Podoba mi się, że to coś jest zdrowe.
Bita śmietana.
…JADALNYM BROKATEM
Tak.
Pięknie.
Cudne.
- Tak. - Tak!
Dziewczyny już są.
- Cześć. - Witajcie w naszym domu.
Dziękuję. Cześć!
Świetny kombinezon.
To dla was.
- To twoje nowe wino? - Tak.
Six26wine.
To jest Whitney.
- Wyglądasz niesamowicie. - Miło cię poznać!
- Witaj! - Wyglądasz cudownie.
- Cześć, Carlisle. - Co słychać?
Bon appétit!
- Ile telefonów? - Co się dzieje? Dostaniemy po jednym?
Tak. Po prezenciku.
Miałam pięć telefonów, a zostały trzy.
Jeden jest dla przyjaciół.
Jeden do pracy. I jeden do robienia żartów.
Uwielbiamy je robić z mamą i siostrą.
Ile telefonów zgubiłaś?
Boże! Setki.
Jesteś poukładana.
Czasami.
Jest poukładana, ale ma też
bardzo ożywczą osobowość, lubi improwizować.
Piękny, twórczy bałagan.
- Tak. - Wiesz, gdzie co jest.
- Tak. - Tak jakby.
Poradzę sobie.
Współprowadząca mój podcast napisała o tobie rozprawkę w liceum.
- Chcę ją przeczytać. - Ona też?
Bo ja też napisałam.
Napisałaś rozprawkę o Paris?
Stworzyłam prezentację o Paris.
Sporo się nauczyłam z twojej książki.
Podzieliłam się tym ze wszystkimi.
Dostałam szóstkę.
Chyba. Już nie pamiętam.
Są też sosy z McDonalda.
- Ćwiczysz na siłowni? - Nie.
Nie ćwiczy.
Nic a nic.
To takie niesprawiedliwe.
- A ty? - Jak szalona.
Jak szalona.
To niesprawiedliwe.
Przykro mi.
Niepotrzebnie.
Przyjmuję przeprosiny.
Jasne. Ja nie przyjmuję. Ale ona tak.
Tak. Potrzebowałam tego.
Mam do ciebie niezliczoną ilość pytań.
Jedz burgera i mów.
- Sama go zrobiłaś? - Tak.
Mają bardzo ładny kształt.
Rany! Ale dobre.
Uwielbiam keczup!
Gdzie mój różowy… Tutaj.
Żyję dla keczupu.
Żyję dla tego sosu.
Tak!
Wygląda na to, że potrafię zrobić wegańskie burgery,
frytki i koktajle, które są równie smaczne jak te z fast-foodów.
Ale to nigdy nie będzie wegański dom.
Napisy: Barbara Jasinowicz