Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Proszę państwa, wylądowaliśmy w Lizbonie.
Temperatura powietrza wynosi 26°C.
Życzymy przyjemnego pobytu w Portugalii.
Jedź dalej prosto.
- Chcę już zobaczyć dom. - Ja też.
- Czekamy trzy lata. - Nie widzieliście go?
Tylko na zdjęciach.
Przyjeżdżał tylko Olivier.
Nasz kierownik budowy.
Przez COVID nie mogliśmy przyjechać.
Jesteście ufni.
Olivier należy do rodziny. Komu ufać, jeśli nie jemu?
- No właśnie, komu? - Zostaniecie w Portugalii?
Nie, to dom wakacyjny.
Zawsze świeci tu słońce.
Portugalczycy są mili.
A Francuzi przez 10 lat są zwolnieni z podatków.
Działa mi na nerwy.
- Babciu, mówisz po portugalsku? - Tak, trochę.
To nic trudnego.
Wystarczy dodawać "o" i "osz" na końcu wyrazów.
To stereotyp. Kompletna bzdura.
Żadne portugalskie zdanie nie kończy się na "osz".
- Znasz portugalski? - Nie.
Za 1500 m będziesz na miejscu.
Już niedaleko.
Jest bezpiecznie!
I to jak! Bardzo!
Wjeżdżamy do prestiżowej strefy mieszkalnej o powierzchni
kilku hektarów.
To nowy program konstrukcji luksusowych willi.
Jeszcze trwa budowa...
ale wyobraźcie sobie domy,
jeden piękniejszy od drugiego.
Wspaniali sąsiedzi...
Ponieważ my pierwsi zaczęliśmy tu budować, było taniej.
Dotarłeś do celu podróży.
No dobrze.
Jesteśmy...
na miejscu. O mój Boże!
Właśnie. Mój Boże!
Olivier, nie ufałam ci do końca,
ale teraz mam ochotę cię ucałować.
Olivier to nasz ulubiony kuzyn.
Co się stało?
Léa, opinia zawodowca?
- Co to? - Właśnie, co?
- Ktoś jest w naszym domu. - Widzę.
Nie rozumiem.
- Czego? - Nie rozumiem.
- Ale czego? - Mówili, że skończyli.
- Co on mówi? - Właśnie, co mówi?
To nie ten dom.
Wasz jest ten.
Olivier,
mam ochotę ci przyłożyć.
No tak.
- Osioł! - Patrz, jaki śliczny.
Nie rusza się.
Uspokój się.
Musi być wyjaśnienie.
Co tu wyjaśniać? Dom jest niewykończony.
Nie denerwuj się. Poszukajmy plusów tej sytuacji.
Jakich?
Patrz: Olivier skończył rozmowę.
Na pewno ma dobre wiadomości.
Mam wiadomość dobrą i złą.
Widzisz? Jest coś dobrego.
- Dzwoniłem do Alvesa, majstra. - I?
Nie odbiera. Nagrałem mu się.
To ta zła wiadomość.
- A dobra? - Zadzwoniłem do dewelopera.
I?
Rozmawiałem z kimś, kto go zna. On ogłosił upadłość.
To ta dobra wiadomość?
No, dla niego nie.
Ale dla nas świetne jest to,
że zostawili nam klucze. Pod kamieniem
w ogrodzie.
- Możemy wejść. - To nie jest ogród.
Raczej nieużytek.
Nie ma żadnych dobrych wiadomości.
Są klucze.
I? Masz je?
Muszą być w pobliżu.
Owszem, sytuacja jest trudna,
ale spróbujmy zobaczyć plusy.
Jesteśmy razem, zdrowi,
mamy ładną pogodę...
A w ogrodzie jest uroczy osiołek.
To świetne dla dzieci.
No i jesteśmy u siebie.
- Możemy na nim pojeździć? - Oczywiście, kochanie.
Jestem pewna,
że w środku czeka nas miła niespodzianka.
A to co?
Mam! Dokąd oni poszli?
Nieużytki.
Brzydko tu.
Wszędzie kable.
Widzisz? Mnóstwo pyłu.
- Jest brudno. - Bardzo.
Świetny dom na wakacje.
Olivier, to jest plac budowy!
A pośrodku stoi kominek. Czy to normalne?
- Tu nie ma nic normalnego. - Nie rozumiem.
Nic się nie zmieniło.
Poszukajmy plusów sytuacji...
Przestań już z tymi plusami!
To z kursów rozwoju osobistego? Kpina!
Są z nami dzieci, niech mają udane wakacje.
To jest plus.
- Zepsuli naszą niespodziankę. - Tak...
Ale nie wpłaciłeś ostatniej raty?
Tak, ostatnim razem.
- Nie zrobiłeś tego. - Zrobił. To w jego stylu.
Zaufałem im.
Mili ludzie.
Wstawili meble,
chociaż nie wykończyli ścian i podłóg. Śmieszne!
Bardzo śmieszne.
Widzicie? Piętro wykończyli. To dobra wiadomość.
Tu jest pięknie!
Na pewno nie ma wody.
Myślisz?
A nie, patrz: jest.
- I to ciepła. - Ciepła.
Proszę?
Zadzwoniłam do Martina, wszystko mu powiedziałam.
Cieszy się, że go tu nie ma. Jak ty to robisz, Marie-Louise?
Ja na twoim miejscu byłabym załamana. To katastrofa!
Ależ macie pecha.
Mamy przesrane.
Dzieci, jak nazwiemy osiołka z ogrodu?
Osiołka z nieużytków. To nie ogród.
Możemy go nazwać...
- Bob. - Dlaczego?
Bob Muł-ey.
Aha, Marley!
- Nie rozumiem. - Ja też nie.
Ani ja.
Jesteście za młodzi.
Tylko starzy mogą to zrozumieć?
Nie, wystarczy mieć trochę obycia.
No dobrze... podsumujmy.
Mamy przesrane.
Mój drogi, bądźmy konstruktywni.
- Mamy przesrane. - Przykro mi, Marilou.
Zawaliłem sprawę. Bardzo mi wstyd.
- Słusznie! - Każdy dałby się nabrać.
Oni są sprytni. Nie możemy go obwiniać.
Ja mogę.
Wydał nasze pieniądze na niewykończony dom.
- "Zapłata po robocie" - to podstawa.
- Podstawa! - Tak.
Pracuję w tej branży, widziałam niejeden przekręt.
Oszuści i spółka! Powinieneś wiedzieć.
Taki przypadek: facet wyremontował dom pary staruszków.
- Po robocie dostał zapłatę. - To podstawa.
Następnego dnia przyszedł po sprzęt.
Starsi państwo wracają z pracy... a tu pusty dom.
Meble, ozdoby - wszystko zniknęło.
Macie pojęcie?
- Nie znaleźli oszusta. - Niebywałe.
Wykorzystują starszych ludzi, jak was.
Bo seniorzy są naiwni.
W tym problem.
Nie, kochanie!
- Zrób coś. - Olivier to załatwi.
- Już. - Mam uczulenie na kopytne.
Tak?
Dobrze, już.
Jaki on jest niezdarny!
- Pomóż mu. - Nie.
O mój Boże! Jasna cholera!
Pożera mnie!
Puszczaj!
Olivier, porozmawiamy?
Oczywiście.
- Palec już lepiej? - Tak, ja...
Śpieszę się. Marilou nie wie, że tu jestem.
- Obiecaj, że jej nie powiesz. - Dobrze.
Marilou niczego nie przeoczy. Nie może się domyślić.
I co?
Bardzo ładny, ale nie mogę go przyjąć...
- Przestań! - Przepraszam.
Pojutrze nasza rocznica ślubu.
Rubinowe gody.
I to jest rubin.
Philippe! Gdzie jesteś?
- Przechowaj go. - Ja?
Marilou szpera w moich rzeczach.
Przyrzeknij,
- że będziesz go strzec jak oka w głowie. - Dobrze.
- Mogę choć raz na ciebie liczyć? - Oczywiście.
Tak, Léa?
Zrobisz coś dla mnie?
Szlag.
- Co się dzieje? - Mam rozłożyć łóżeczko.
Nie wiem jak.
Nie pomogę, bo muszę położyć dzieci.
Spróbujmy.
Patrz, Casa.
Dziadek rozłoży ci łóżeczko.
I hop!
Będzie dobrze.
Proszę, Casa. Łóżeczko stoi.
Dom nam się podoba. Nawet niewykończony.
Kochana jesteś.
Zależy mi, żebyście mieli dobre wakacje.
Wiesz, co mi się podoba najbardziej?
- Bob. Możemy go zatrzymać? - Tak, możemy?
Wasz Bob zjadł palec, więc może przerobimy go na salami.
Nie znacie się na żartach.
No dobrze, pora spać.
- Dobranoc. - Dobranoc, babciu.
- Śpijcie. - Dobrze.
No już. Tak, mój mały.
Gotowe.
- Dobranoc, mój mały Casanovo. - I co?
Udało się rozstawić łóżeczko?
Łatwizna.
Spójrz, jaki on jest uroczy!
Jak śpi. Kochany łobuziak.
Odsuń się.
Czekaj... jak to działa?
Bez flesza.
To nic, dziecinko.
Co się dzieje?
Nagle się obudził.
Może ukąsił go komar? A może ząbkuje...
Ząbkuje.
Mój aniołeczku!
To twój telefon?
A więc to łobuziak go zwinął. Wszędzie szukałam.
Co tu robisz?
Nie śpicie?
- Babcia chce przerobić Boba na salami. - Naprawdę?
- Chcemy go uratować. - Żartowała.
- Tak. - A ty co tu robisz?
- Szukam kryjówki. - Po co?
- Kryjówki. - Ale na co?
To kryjówka dla dorosłych, nie dla dzieci.
Idźcie spać.
- Śpicie? - Co się stało?
Pytam, czy śpicie, bo ja nie mogę.
- Czego chcesz? - Mogę zapalić światło?
- Nie! - Nie możesz.
Śpimy!
Nie chciałam was obudzić.
Stało się.
- Atakują mnie komary. - I?
Macie może w apteczce krem łagodzący?
Już nie wytrzymuję.
To tak jak my. Chcemy spać.
Bzyczą wokół mnie.
Nic dziwnego.
Okryj się trochę, to przestaną.
Śpimy. Zgaś światło.
Dobranoc.
Dzięki.
- Tak, cześć. - Dobranoc.
Światło!
Co jest?
Nie wstanę.
Ja otworzę.
Uważaj na...
- Kurwa! - W porządku?
Dzień dobry pani,
- jestem pan Alves, majster. - Hola .
Robię wasz dom.
Alves?
Tak, pan Alves, dom.
Pan Alves...
Przecież mówię.
Dwie minutki.
Philippe! Marie-Louise!
Gdzie jesteście? Przyszedł Alves, ten złodziej!
Idę. Ty zostań.
I przykładaj lód.
- Gdzie jest? - Pod drzwiami.
Dlaczego tu węszy? Trzeba wezwać policję.
Najpierw go wysłuchajmy.
Na pewno coś knuje.
Aha. Wracam do łóżka.
Wszedłem przez plandekę.
Każdy może się tu dostać.
Wpadłem jak błyskawica. Wszystko gra?
Zrozumiałaś?
Wszystko w porządku. Nie, wcale nie!
Jak to?
Okradł nas, a ty go częstujesz kawą?
To strategia. Żeby zdobyć jego zaufanie.
Dlaczego ma nam ufać?
- Chcesz odzyskać kasę? - Wiadomo.
Gra na zwłokę.
Okej, cześć.
Przyszedłem powiedzieć, że też straciłem pieniądze. Jak wy.
- Tak? - Nic nie rozumiem.
Pieniądze poszły. Nada .
Pracuję cały dzień, bardzo zmęczony.
Jak w siłowni. Alves pracuje, ciągnie linę.
I nie zapłacili.
Firma zamknięta z dnia na dzień. Zniknęła.
Jak błyskawica. Rozumiesz?
- Przetłumacz, proszę. - Przepraszam panią,
mówię tak dobrze jak pani. Albo lepiej.
Przykro mi, ja pana nie rozumiem.
I po zaufaniu.
Nie lubię wystawiać klientów.
Dokończę tę robotę.
To sprawa honoru. Nie żartuję.
Słuchaj...
pan Alves proponuje, że dokończy pracę.
- To kwestia honoru. - Tak?
To może nas kosztować rękę lub nerkę, ale cóż.
Dokończę gratis. Za darmo.
- Bez pieniędzy. - Pan Alves... - Zrozumiałam.
Miło z pana strony.
Skoro chce pan zmazać plamę na honorze, zgadzamy się.
Mogę zacząć już dzisiaj, jeśli chcecie.
- Tak, chcemy. Zacznie dzisiaj. - Dobrze.
Jak sobie klient życzy.
Widzisz? Zawsze są jakieś plusy. Trzeba tylko cierpliwości.
Powiecie mu o rurze w sypialni?
I o kominku?
- I o przeraźliwym dzwonku? - Fakt, bałam się o twoje serce.
Właśnie, podaj mi leki.
Co mówi?
To nie wszystko.
- Niech pan zobaczy. - Tylko zjemy.
To potrwa chwilę.
- Dzień dobry, panie Olivierze. - Dzień dobry.
- Łazienka. - Co z nią? - Jest ładna.
Tak, ładna. I to też.
- Aha. - Jak można zrobić coś takiego?
Trzeba mieć wszystko gdzieś albo być totalnym leniem,
żeby nawet nie opuścić klapy.
Właściwie...
Nic nie rozumiem.
- A te płytki na suficie? - Są jak gwiazdy.
Mogę się spokojnie umyć?
Moment! Jesteśmy zajęci.
- Przepraszam. - Skończyliśmy.
Panie Alves, gratis czy nie,
chcemy, żeby pan to zrobił jak należy.
- Jak zwykle. - Proszę pamiętać o zasuwce.
Córka ma na tym punkcie bzika.
- Przyjeżdża jutro. - Jasne.
Możecie zamknąć drzwi?
- To drobiazgi. - Tak.
Samo się przewróciło!
Drobiazgi?
Cześć, amigos!
Jest niekompetentny.
Czemu przyjęliście go z powrotem?
Skończy to za darmo.
I nie znamy tu nikogo innego.
- Trzeba wykończyć dom. - Tak.
Miło, że zrobi to gratis. Nie musiałby.
W tej branży nikt nie pracuje za darmo. Coś tu jest nie tak.
- Ja go lubię. - Jest miły.
To nie wada.
Nie każdy coś knuje.
- Zdarzają się mili ludzie. - No właśnie.
Ale będziemy czujni.
Nie damy się oszukać drugi raz.
Będę go miała na oku.
Poszukam kabiny prysznicowej.
Olivier, chodź tu.
Idziemy po kabinę.
Kabiny są tam.
A może weźmiemy zasłonę?
Alvesowi będzie łatwiej.
Kupa!
Nie wiem, czy tu są toalety.
Co robimy?
Ma pieluchę?
Nie wiem.
Tak, ma.
Więc niech zrobi w pieluchę. Po to są.
Tu nie ma ubikacji,
więc zrób kupę w pieluszkę.
Ta jest dobra. Sporo zasłania.
Przy okazji, schowałeś pierścionek?
- Tak, tak. - To dobrze.
- Gdzie go schowałeś? - Co?
- Pierścionek. Gdzie? - Jest...
Dziadek oświadczy się babci?
Nie wiem. Ostrożnie.
Babciu, wyjdziesz za mnie drugi raz?
Nie!
- A to drań! - Niemożliwe.
Gdzie pierścionek? Wypluj!
Gdzie go schowałeś?
Gdzie jest pierścionek?
- Gdzie się podział mały? - Cholera.
Casanova?
- I? - Nic.
Przepraszam...
- Widziała pani chłopca, bambino? - Nie.
- Gracias. - Obrigado, a może obrigada.
Philippe...
Gdzie on jest?
Dziadku!
Tu się schował, łobuziak!
Sam robi kupę.
Mama się ucieszy.
Kierownik sklepu - nie.
Fakt. Tu się nie robi kupy.
To nie są prawdziwe sedesy.
Łobuziak walnął mamuta!
No dobrze.
Chodźmy stąd,
żeby nas nie skrzyczeli.
Chodźmy, żeby nas nie skrzyczeli.
Chodźmy, żeby nas nie złapali.
Szybko, żeby nas nie opieprzyli.
Biegiem, żeby nas nie złapali.
Uciekajmy, żeby nas nie skrzyczeli.
Szybciutko, żeby nas nie złapali.
- Proszę bardzo. - Mój aniołeczek.
- Co z kabiną? - Nie było żadnej dobrej.
To nic, będziemy chlapać.
- W porządku? - Wszystko gra.
Gdzie Alves?
Wziął wszystko?
- Czemu nie? - Fakt.
On zapłacił?
Dlaczego? Przecież to dla nas.
No tak.
Dzieci mają rację. Pan Alves jest miły.
Na razie!
- Co mówi? - Nie zrozumiałem.
Zatarł ręce.
- Coś tu nie gra. - Dlaczego tak mówisz?
To nie jest wredny uśmiech?
- Cieszy się. - Z czego?
Cóż... nie wiem.
Zaraz... skręcił w prawo.
Tam jest dom?
Nie, czekajcie...
Jak w tamtej historii.
Jak to?
Wziął rzeczy i tyle go widzieli.
Kurwa.
W biały dzień zabrał nasze rzeczy, a my tylko patrzyliśmy.
Nie świruj.
No właśnie.
- Zadzwoń do niego. - Dzwonię.
Nie odbierze.
- Poczta. - A nie mówiłam?
Nie może odebrać, bo prowadzi.
Alves się obłowił. Cwaniak.
To niemożliwe.
Niemożliwe, prawda?
Niemożliwe.
Kurwa!
- Był taki miły. - I tak miło nas wyrolował.
Mocny jest.
Szybko, bo nam ucieknie.
Nie mogę szybciej.
Gazu! Ucieka nam.
Przed nami są samochody.
- Omiń je. - Nie!
Uspokój się.
- Nie ucieknie. - Pamiętaj, co mówił lekarz.
Lekarza nie wyruchali!
Przypominam, że w aucie jest małe dziecko.
Właśnie.
To zbyt niebezpieczne.
Jest!
Skręca.
Kurwa! Nie ucieknie.
- Już mówiłeś. - Jedź tędy!
Ciebie to bawi?
Jest!
- Zgubimy go. - Tak.
- Dość tych bzdur. - Utknęliśmy.
Niedobrze mi.
- Nie ujdzie mu to na sucho. - Philippe!
Wracaj natychmiast!
Co on wyprawia?
Wracaj!
Philippe! Zwariował.
O kurwa!
Nie żyje.
Jednak żyje.
To naprawdę niebezpieczne.
O kurwa!
Co za burdel...
Philippe, coś ty sobie myślał?
Chcesz dostać zawału?
Rozwaliłeś całe miasto.
Ona mnie drażni.
Ależ były przeżycia.
- W porządku? - Tak.
To Cécile.
- Cześć, mamo. - Kochanie,
to zły moment.
- Chcę tylko spytać o dzieci. - Félix i Juliette mają się świetnie.
To dobrze.
Mamo, nie słyszę cię.
Muszę kończyć.
Mam nadzieję, że nie porwał ich zboczeniec.
Są w środku.
Z pewnością.
- Albo porwał ich zboczeniec. - Zamknij się!
Przepraszam pana...
Widział pan dzieci? Dos bambinos zabłąkanos...
9 i 12 lat.
Przepraszam panią.
Widziała pani dzieci? Dos bambinos zabłąkanos...
- Zgubili państwo dzieci? - Gdzieś się zapodziały.
Co dzień "zapodziewa się" troje-czworo dzieci.
Niesłychane.
Nasza dwójka załatwia połowę dnia.
Są tam.
To nie oni.
Ale też się zapodziały.
Czasami myślę, że rodzice
podświadomie chcą porzucić dzieci.
Jak Tomcia Palucha.
Mój mąż źle się czuje, zaginęła nam dwójka dzieci
i nie chcę słuchać portugalskich teorii psychologicznych.
Widziała pani nasze dzieci czy nie?
Nie widziałam.
Ale ktoś mógł je widzieć.
Zajmę się tym. Dziękuję.
Zgadnij, dlaczego przyszliśmy.
Gdzie i kiedy je zgubiliście?
Same się zapodziały.
30 minut temu pod sklepem.
Właśnie dostałem wiadomość:
znowu brązowy alarm.
Moment.
Co pan robi? Mówiliśmy: pod sklepem.
Tak, ale mamy brązowy alarm.
Ktoś oddał kał do sedesu na ekspozycji.
To się często zdarza. Chwileczkę.
Może ten ktoś jeszcze nie wyszedł.
Dzieci są priorytetem!
- Tak. - No właśnie.
To potrwa tylko chwilę.
- Zrób coś. - Nie wiem co.
Cokolwiek.
Casa, chodź.
Szybko znajdziemy sprawcę.
No nie!
Nie dotykamy gniazdek. To niebezpieczne.
Przepraszam, taki wiek. Wszystkiego by dotknął.
Martwimy się o Félixa i Juliette.
Oni są priorytetem!
Masz rację. To skandal.
Naprawdę skandal.
Proszę.
To Casa. A to Philippe.
Co? To nie są prawdziwe sedesy?
Można było napisać.
Właśnie.
To nie są prawdziwe sedesy.
Chodźmy, żeby nas nie skrzyczeli.
To nie ja, to Casa.
Francuz nie wie, że w sklepie się nie sra?
Załatwimy to później.
Przejdźmy do dzieci. Miguel...
- Kurwa! - Był miły.
Widać, że pojechaliście bez dzieci.
To było pilne.
- Tak, pilne. - Patrzcie! Patrzcie!
Starsza pani.
Zabiera dzieci.
Możecie być spokojni.
Ta miła pani pewnie zawiozła dzieci na komisariat.
Przejdźmy do brązowego alarmu.
Nie chcę was tu więcej widzieć!
Francuzi to świnie.
Oburzające. Dlaczego jej zapłaciłaś?
Żeby nie wezwała policji.
Właśnie, jedźmy na policję.
Zgadzam się. To skandal. Tyle u nich wydaliście...
- Tak! - Nie.
Jedziemy na policję, bo może ta pani odwiozła dzieci.
No tak.
Casa sam zrobił kupę do sedesu, a nie ma jeszcze dwóch lat.
Obłęd, co?
Zuch chłopak!
Kiedy ty zacząłeś korzystać z sedesu?
To tu.
- Zaczekaj na nas! - Dobrze.
- Przepraszos, śpieszos się. - Jest kolejka.
Chcę moje bambinos. Mówi pani po francusku?
Trochę. Proszę stanąć w kolejce.
Gdyby wszyscy tak robili...
To pilne. Zapodziało się dwoje dzieci, 9 i 12 lat.
Wszyscy mają pilne sprawy.
Chcę się dowiedzieć, czy przyprowadziła je tu starucha.
Starsza pani. Proszę mi powiedzieć.
Wpadamy w panikę.
- Ciszej proszę. - Nie!
Niech mi pani powie, czy tu są dzieci.
Proszę mówić ciszej.
Nie, do cholery!
Niech mi pani powie: są tu czy nie?
Dam pani formularz
i numerek.
Inspektor panią przyjmie.
Dziękuję.
Dziś nie przyprowadzono żadnych dzieci.
Nie można było tak od razu?
Powiedz, że nic im nie jest.
Jasne, że nic im nie jest.
- Starsza pani ich przyprowadzi. - Mam nadzieję.
Zobaczmy plusy tej sytuacji.
Trafili na starszą panią. Starsze panie są miłe.
- Myślisz? - Częstują ciasteczkami i mlekiem.
- I jabłkami. - Tak?
Jak w "Królewnie Śnieżce". Stara osoba nie musi być miła.
Często jest na odwrót: im starsza, tym gorsza.
Weźmy Cruellę w "Dalmatyńczykach".
Albo macochę w "Kopciuszku".
Ciocia Sara w "Zakochanym kundlu" jest wredna.
Zła wróżka w "Śpiącej królewnie"...
Wystarczy, rozumiemy.
Nie myślałem o tym. I są brzydkie.
Tak to jest.
Nie wiedziałem, że tak lubisz kino.
To filmy mojego dzieciństwa.
Zapomniałam o Urszuli z "Małej Syrenki".
Jest straszna.
Zjada krewetki żywcem.
Przepraszos, upuściła pani numerkos.
Dziękuję.
To nie jest mój numerek.
Przykro mi, nie znam portugalskiego.
Nie pomogę.
O, już nasza kolej.
Szybko poszło.
Chodź, Casa.
O la, la.
To niemożliwe.
Właśnie...
Chwileczkę.
Co za historia!
Tak.
Był pan bardzo dzielny,
że puścił się w pościg za tym draniem.
To był instynkt.
Mógł pan trafić do szpitala.
Dobrze, że państwo przyszli. Portugalia źle was potraktowała.
O, tak.
Czy drzewo, które pada w lesie, robi hałas,
jeśli nikt tego nie słyszy?
Zechce pani opisać swoją torebkę.
- Moją torebkę? - Tak.
Kolor, tworzywo...
Jest biała.
Ze skóry.
Marki Lancel.
Piękny przedmiot.
Wiadomo, że budzi zazdrość.
Niestety, mam złą wiadomość.
Mówię z doświadczenia.
Raczej nie odnajdziemy pani torebki.
Nie twierdzę, że to niemożliwe, ale...
Niech pani dziecko nie bawi się moim fotelem.
- Przepraszam. - Casa...
chodź tu.
Panie Tapos.
Chyba zaszła pomyłka.
Państwo, którzy byli przed nami, przepuścili nas ze względu na dziecko.
Właśnie.
My jesteśmy od zaginionych dzieci i furgonetki. Sprawa Blanchotów.
Denerwujemy się, bo nie wiemy, gdzie są.
Rozumiem.
Blanchot...
Mam.
Obawiamy się najgorszego.
Zwłaszcza że dzieci porwała starsza pani.
My się tym zajmiemy.
Rozumiem.
Zachowajmy spokój.
Znajdziemy maluchy.
Mam nadzieję.
- Mają państwo ich zdjęcie? - Tak, pokażę.
Galeria.
Niedawno zmieniłam telefon.
Poszukajmy w twoim.
Ale to ty robisz zdjęcia.
Léa, masz jakieś?
To nie moje dzieci.
- Niedobrze. - Fakt.
Tak, mamo?
Cécile, możesz nam wysłać zdjęcie dzieci?
Chcemy je pokazać portugalskim znajomym.
Tak, już mamy znajomych.
Portugalskich. Nie wypytuj.
To proste. Wyślesz czy nie?
Świetnie.
Tak, FaceTime, kiedy będziesz chciała.
Muszę kończyć. Buziaki.
Zdjęcia zaraz będą.
Uśmiech!
Wszystko zaczyna się układać.
- Na wszelki wypadek. - Znajdziemy dzieci.
A ten Alves...
Załatwię to osobiście. Proszę mi wierzyć.
- Miło z pana strony. - Dziękujemy.
- Nie było ich w komisariacie? - Zostawiliśmy ich, bo się dobrze bawili.
Tak tylko pytam.
- Nie odbierasz? - Dlaczego?
Bo dzwoni Cécile. Co jej powiem?
Nie chcesz kłamać?
Chcę, ale ona się upiera na FaceTime'a.
Co, jeśli będzie chciała ich zobaczyć?
- Grajcie! - Rozgrzewam się.
Co za głąb.
Zrobimy to na ulicy?
- Domu by się przestraszyli. - Otóż to.
Przyniesiesz ładowarkę, słonko?
- Zaczekacie na mnie? - Tak.
Popilnujcie małego.
- Gdzie podłączysz ładowarkę? - Nigdzie, spławiłam głupią.
Poszła bez wahania.
Bo jest głupia. Załatwmy to, zanim wróci.
Moment.
Olivier? Gotów?
- Tak. - Graj!
Zaczynamy.
Wysil się. Uśmiech!
Raz, dwa, trzy...
- Jak jest w Portugalii? - Och, w Portugalii...
Cudownie!
Gdzie dzieci?
Twoje dzieci?
Twoje dzieci...
Bawią się.
Są tam.
Widzisz je... a teraz nie.
Nie chcą podejść?
Bawią się z Olivierem.
Jaki jest dom?
Dom.
Dom...jest tam.
Pokaż im dom.
Olivier się spisał.
- Na medal! - Jest świetny.
No dobrze, kończymy.
- Tak. - Buziaki!
- Do jutra. - Cześć.
A ja będę z wami w myślach.
Ściskam cię, Mamiline.
- Pa, mamo. - Do widzenia.
Co za palant.
Nie chciałem.
Nie ruszył się. Nie ruszył się!
Co on znowu zrobił? Kretyn.
Nie wiem, jak to się stało. Nie próbował złapać piłki.
- Nic mu nie jest? - Nic.
Co teraz?
Przylecą jutro.
- Znajdziemy rozwiązanie. - Nie rozwiązanie.
Znajdźmy dzieci.
Casa odjeżdża.
Nie! Wracaj!
O kurwa!
Kurwa!
- Dokąd biegną? - Za Casanovą.
Kurwa!
Kurwa...
Kurwa.
- Wszystko w porządku. - Nic mu nie jest.
Nic mu nie jest.
Widzę podejrzanego od porannego karambolu.
Jest z innym mężczyzną, wąsaczem.
Co robić?
Nie zostanę tu ani chwili dłużej.
Jak mogłam go z wami zostawić?
Omal nie zabiliście Casanovy, rozumiecie?
Jesteś niebezpieczna, Marie-Louise! Gorzej.
Jesteś otępiała. Otępiała i niebezpieczna.
Spadaj, głupia.
Głupia? Kto jest głupi?
Powiem Cécile, że zgubiłaś jej dzieci.
A Casanovy długo nie zobaczysz!
Ciao!
Cholerne miejsce!
Wiem...
- Na co czekamy? - Nie wiem.
- Co robić? - Nie mam pojęcia.
Do celi z nim! Nie chcę go widzieć.
- Co powiedział? - Nie wiem.
Cholerni turyści.
Wasza kolej.
Teraz!
- Cholera. - Nie ruszamy się.
Jeśli chcecie stąd wyjść szybko i w dobrym zdrowiu,
przyznajcie się od razu.
Oszczędzimy na czasie.
- Do czego mamy się przyznać? - No właśnie.
Zostaniecie w areszcie co najmniej dobę.
Procedura jest prosta.
Zdejmijcie paski i buty, wyjmijcie sznurowadła.
Potem sprawdzimy, co macie w odbytach.
Zaszło nieporozumienie.
Tak, nieporozumienie.
Idę na kawę. Kiedy wrócę,
zajmę się wami.
Słyszałeś. Zajrzy nam w odbyt.
Tylko chciał nas zdenerwować.
Nie martw się.
Philippe... patrz.
Nie zamknęli drzwi. Uciekajmy.
Nie wygłupiaj się.
Smacznego, dzieci.
Dziękujemy, Roso.
Nie, Bob, zostań.
Nie mogę cię zabrać.
Pilnuj domu.
Niedługo wrócę.
Przepraszam, widzieliście te dzieci?
Nie?
Proszę pani...
Widziała pani te dzieci?
Nie.
Przykro mi.
Widziały panie te dzieci?
Nie.
Widziała je pani?
Widziałyście te dzieci?
Smakuje ci?
Z puszki, ale niczego innego nie mam.
Wróciłam nie dlatego, że nie wiedziałam, dokąd iść.
No, naprawdę nie wiem.
Usiądź.
Zrobiłam groszek.
Z puszki.
Tak?
Położę Casę i wrócę.
Pora spać, słonko.
Nie wiem, co mnie opętało.
Bardzo się bałam o Casę.
Ja też.
Ja bardziej, jako matka.
Wiesz...
chciałam powiedzieć...
- że wtedy... - Wcale tak nie myślałaś.
Myślałam. Ale...
niepotrzebnie to powiedziałam.
Wiesz... w gruncie rzeczy cię lubię.
Dziękuję.
To miłe.
Po prostu...
zezłościłam się, że nazwałaś mnie kretynką.
Kretynką? Nie użyłam tego słowa.
Naprawdę?
Chciałam przeprosić. Zachowałam się okropnie.
Chyba pierwszy raz tak się wściekłam. Jak nie ja.
A...
oprócz tego...
powiedziałaś Cécile o dzieciach?
Nie. Nie chciałam.
Tak będzie lepiej.
Jutro mamy 35. rocznicę ślubu.
Z Philippe'em?
Tak, z Philippe'em.
Na pewno zapomniał.
Nie ma głowy do dat.
To piękne.
Nie wiem, czy z Martinem będziemy razem przez 35 lat.
- Dlaczego? - Bo on jest gejem.
Wiedziałaś, prawda?
Nie jestem pewna.
Wiem, że mnie zdradza, ale to nic.
Godzę sie z tym.
I tak go kocham.
W głębi serca... chcę mieć rodzinę.
Chyba dlatego wróciłam.
Bo...
wy jesteście moją jedyną rodziną.
Pogodzimy się?
Tak.
Cóż.
- Dokąd to? - No habla portugues.
Dokąd pani idzie?
Na policję po męża i żeby sprawdzić, czy ktoś przyprowadził dzieci.
Niemożliwe.
Jak to?
Komisariat otwiera się o 7.00.
Jest 7.00.
Jeszcze dwie minuty.
Trzeba czekać.
Oni tu pracują.
Nie będziemy się chandryczyć o dwie minuty.
Chandryczyć? Co to znaczy?
To znaczy: "wkurzać mnie".
Obudziłam się o świcie.
Zresztą nie - nie zmrużyłam oka.
Nękały mnie różne scenariusze z tragicznymi skutkami.
Trzymanie mnie tu to nieudzielenie pomocy w potrzebie!
Jestem na najgorszych wakacjach w życiu
w kraju, w którym wszyscy mnie wkurzają.
I o to chodzi z chandryczeniem.
Może pani wejść.
Naprawdę?
Jest 7.00.
Dziękujemy za pomoc, inspektorze.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Wiemy, że to ten Alves
spowodował wszystkie problemy.
Proszę wracać do domu. Jeszcze raz przepraszam
za tę okropną noc.
Co teraz zrobimy?
Wrócimy taksówką.
Nie mamy pieniędzy ani komórki.
Dzień dobry. Jasnowłosa kobieta,
Francuzka, energiczna,
niemiła, drażliwa,
nie lubi się chandryczyć. To panów znajoma?
- Marilou. - Gdzie jest?
Szuka panów.
Marilou?
- Dzień dobry pani. - Co znowu?
Chwileczkę.
Marilou!
- Jak tam? - Padam z nóg.
Wyobrażam sobie. Jak było w areszcie?
- Nie pytaj. - Co za trauma!
- Gdyby nie Tacos, wsadziliby nam... - Bez szczegółów.
- Ile wyniosła kaucja? - Wolisz nie wiedzieć.
Nie przyprowadziła dzieci.
No, no!
Tutejsi dziwnie parkują.
Gdzie byłaś? Martwiłam się.
Pojechałam po chłopców.
No tak.
Pomyślałam, że ty też zniknęłaś.
Nie chciałam cię budzić. To dlatego.
Drobiazg. Fajnie było w więzieniu?
Nie podobało im się.
Trauma. Gdyby nie Tacos, wsadziliby nam...
- A ten tu po co? - No właśnie.
Wezmę prysznic.
Wszystko w porządku?
Wszystko przygotowane, zaczynam pracę.
- Popilnujesz go? - Jasne, moja droga.
Dziękuję.
W nocy długo myślałam. Poszukajmy dzieci na ulicy.
Szukałam wczoraj wieczorem.
To nie mogło się udać.
Wieczorem staruszki siedzą w domu.
Masz rację.
Czy ten mały ma mamę?
- Nie mogę go pilnować. - Dobrze.
Nie. Nie ruszaj wałka.
Wałek mój.
Nie mogę go pilnować i pracować.
Tak się nie da.
Wiesz co?
Podzielmy się na grupy, zwiększymy nasze szanse.
Dobry pomysł.
- Nie możemy tak czekać. - Właśnie.
Nic z tego. Mamy jeden samochód.
Fakt.
Co robi Olivier?
Nie wiem.
Dziwny z niego człowiek.
Sympatyczny.
A ten to kto?
Może ojciec tych dzieci.
Wydaje się wredny.
On uderzył go piłką.
Przestań. Niedobrze. Tak nie można.
To niebezpieczne.
Farba to chemia, nie jogurt.
No tak.
Puszczaj.
To boli.
Tylko nie w twarz.
Nie za wąsy!
Kto się tak wydziera?
Masz świetny pomysł z tymi grupami.
Tak?
Chwileczkę. Przepraszam...
Ma pan samochód?
Jesteśmy zdesperowani. Od wczoraj żadnych wieści.
Jest pan ojcem, sam pan rozumie.
Byliśmy na policji. Nie wiemy, co robić.
A raczej wiemy.
Szukając w grupach, zwiększamy szanse.
Bardzo pan pomoże,
pożyczając nam swój samochód.
Jest pan naszą ostatnią deską ratunku.
Przykro mi...
z powodu pana.
Niepotrzebnie mu przyłożyłem.
To nic. Sam się prosił.
A co do auta... zgoda?
Gdy brałem prysznic, ty zorganizowałaś samochód,
a Oliver dostał w łeb?
Trzeba znaleźć dzieci. To najważniejsze.
Racja.
Daj na głośnik.
- Tak. - Głośnik.
- Jesteśmy za wami. - Wiemy.
- Tak. - Olivier...
Wy szukacie w północnej części miasta, my w południowej.
My w południowej.
Przyjąłem. Odbiór.
- Kto znajdzie, mówi pozostałym. - Właśnie.
Bez obawy, uda się.
- Tak, moja droga. - Odbiór.
- Dlaczego mówi "odbiór"? - Taki już jest.
Casa, zostaw przyciski.
Nie dotykaj. Nie wolno.
Nie ruszaj tego, kochanie.
O której lądują? Odbiór.
Za godzinę.
Przy okazji, gdzie jest północ? Odbiór.
Co za palant.
Słyszymy was.
Wy jedziecie w prawo, a my w lewo.
Dobrze, powodzenia. Odbiór.
Tak, odbiór. Daj.
- Czemu staruszka nie poszła na policję? - Na pewno jest proste wyjaśnienie.
To mi się nie podoba.
Félix i Juliette są sprytni.
Dzieci powinno się czipować. Żeby było łatwiej je odnaleźć.
I byłby spokój.
Czemu się tego nie robi?
- Bo tego się nie robi. - No wiem.
Philippe...
Patrz!
- Dogonię ich. - Bez wygłupów.
Wolno jadą.
Przestań. Mam kontrolę nad sytuacją.
O kurwa!
- Co za kontrola. - Przestań.
- Tam! - Już jedziemy, dzieci.
Dziadek i babcia są w drodze.
Tak. Zatrąb.
- Zatrąb! - Czekaj.
Nawet auto jest przeciwko nam.
Przejedź z boku, zobaczą nas.
Dzieci!
Idiotka.
Niech pani się zatrzyma!
Dokąd jedzie?
Tyle się słyszy o dzieciach znikających w Portugalii...
Naprawdę?
- Wiesz, co mi powiedział znajomy? - Nie mów.
Znajdują dzieci 10 lat później. Bez nerki.
Koszmar!
- Jeśli w ogóle znajdują. - No tak.
Marilou?
Olivier?
Nie, to Léa. Nie poznajesz?
- Olivier bawi się z Casanovą. - Tak.
Mamy kłopot.
Nie możemy odebrać Cécile i Arnauda z lotniska.
A dzieci?
Nic nie wiem. Kłamcie, improwizujcie. Pa.
Cholera.
- I? - Odbierasz Cécile i Arnauda.
A co mam mówić o dzieciach?
Kłam i improwizuj.
Cześć, Olivier. Co ci się stało?
Nic, grałem w nogę.
- Przyjechałeś sam? - Tak. Nie. A raczej tak.
- Gdzie pozostali? - Jest Léa.
Czeka w samochodzie.
Ja nie idę.
Kiedy się dowiedzą, zabiją cię.
Mam dość.
Więc jestem.
Lot był spokojny?
Tak. Gdzie Félix i Juliette?
Z dziadkami.
- A dziadkowie gdzie są? - Szukają dzieci.
Które są z dziadkami.
Wybacz, to niejasne.
- Nie zrozumieliśmy. - Jesteś pewien? - Tak.
Nie stójmy tu.
Chodźcie. Trzeba jechać.
Gdzie ona jest?
Coś się stało?
Wszystko super.
Patrz, Félix!
Tato! Mamo!
Wyrośliście.
Dzień dobry.
- Kto to? - Kto to?
To jest... ona...
ona...
Rosa się nami opiekowała. Jest kochana.
Właśnie, to niania.
Urocza. Naprawdę urocza.
Tak.
Do widzenia, Félixie i Juliette.
- Superbabcia. - Od superciastek.
Superbabcia, superciastka. Obrigado.
- Do widzenia. - Dziękuję. Do zobaczenia.
- Do widzenia, Rosa. - Do widzenia.
- Wiedziałeś o niej? - Nie.
- Olivier, wyjaśnisz nam to? - Nie, chodźmy już.
Olivier!
Serio: co to za niania?
Nie umiem improwizować.
Wiem, że porwała dzieci,
ale dlaczego zwróciła?
Nie porwała nas.
Juliette! Félix!
- Kim jest ta pani? - Co to za historia?
Zaczęło się wczoraj.
Kurwa!
Był miły.
- Dziadkowie zostawili nas pod sklepem. - To było dziwne.
Dla nas też.
Myśleliśmy, że wrócą,
ale zniknęli.
Potem przyszła Rosa.
Pojechali tam.
Wzięła nas do siebie.
Nie wolno ufać babciom.
- Super. - Była dla nas miła.
Dlaczego do mnie nie zadzwoniliście?
Próbowaliśmy, ale...
nie wiedzieliśmy jak.
Czemu nie zawiozła was na policję? Babcie to robią.
Tu komisariat. Wszystkie linie są zajęte.
Proponowała,
ale wiedzieliśmy, że dzisiaj przylecicie.
Nie chcieliśmy nocować w areszcie.
To zrozumiałe.
To jakiś obłęd.
Czyste szaleństwo.
- U niej było świetnie. - Naprawdę.
No i jesteśmy.
I wszystko w porządku.
Tak, w porządku.
Porozmawiamy z babcią i dziadkiem, dobrze?
Cécile, co to?
Mam dość.
Więc?
Nie wiem, co powiedział Olivier, ale to nieprawda.
Właśnie.
Zgubiliście dzieci.
Nie do wiary.
Mało powiedziane.
Tego nie da się nazwać.
Nie zgubiliśmy ich.
Zapodziały się na parę godzin.
Ponad 24.
To dziwne, ale w Portugalii czas płynie szybciej.
U Rosy było nam dobrze.
- Nikt na nas nie krzyczał. - Nie odzywajcie się.
Jesteśmy źli.
- Wolelibyście, żeby coś nam się stało? - Nie.
Rozmawiam z waszymi dziadkami, nie wtrącajcie się.
Powinniśmy się cieszyć.
Wszyscy są cali, zacznijmy wakacje.
Z czego mam się cieszyć?
Że moi rodzice gubią mi dzieci?
To nie jest powód do radości.
Prawda, Arnaud?
To nie jest powód do radości.
Ja nie robiłam scen, kiedy Casa im odjechał.
No, trochę...
- Co? - Nic.
Możesz być dumna z Philippe'a.
Gdyby nie on, Casa wpadłby pod ciężarówkę.
Skądże.
Casa mógł wpaść pod ciężarówkę?
Spójrz: nic mu nie jest.
Jesteście nieodpowiedzialni i niebezpieczni.
Tak: niebezpieczni.
Macie taką obsesję na punkcie swoim i pieniędzy,
że zaniedbujecie wnuki.
Szybciej mówisz, niż myślisz.
Zapewniam, że nie myślę.
Nie wiem, czy kiedykolwiek wam wybaczę.
Jedno jest pewne:
dzieci już nie dostaniecie.
- Nie zrobisz nam tego. - Kochamy dziadków.
Widzisz?
Posłuchaj. Masz rację.
Kiepsko wyszło, ale nie karz nas tak.
Uspokójmy się wszyscy.
Świetny pomysł. Uspokójmy się.
W domu. Jutro wyjeżdżamy.
Nie możecie.
My się nie zgadzamy.
Kochanie... nie wyjeżdżajcie.
Nie.
To my wyjedziemy.
Jutro.
Jesteśmy najgorszymi dziadkami na świecie.
Dokąd idziesz?
Nie powiedziałam tego.
Ale taki był sens.
Brawo.
Marilou!
Zaczekaj!
Świetna rocznica ślubu.
Co?
35. Wszyscy zapomnieli, nawet Philippe.
- Pierścionek, szybko. - Ale...
Pierścionek! Daj.
Moment...
- Tu go schowałeś? - Muszę ci powiedzieć...
Mam dość.
Brawo, mamo. W ich rocznicę.
Mogę się chyba zdenerwować po tym, co zrobili.
Zgubili dzieci, to poważna sprawa. Arnaud!
- Poważna sprawa? - Bardzo.
Widzicie?
Nasza niespodzianka dla Cécile okazuje się fiaskiem.
Znasz ją.
Sama się nakręca.
Naprawdę chcesz jutro wracać?
Jeśli ktoś ma wyjechać, to my.
Nie sądzisz?
To zły moment,
ale ostatnio nie ma lepszych.
Więc...
z okazji rocznicy, kochanie.
Podoba ci się?
Jest piękny.
Dziękuję, że pamiętałeś.
Rubin, bo to rubinowe gody.
Zrozumiałam.
Mój kochany.
Cécile, nie możesz jutro wrócić.
Powiedziałam tak w złości.
- Co zrobisz? - Nie wiem.
Trochę mnie poniosło.
Uraziłam ich.
- Powinnam przeprosić. - Więc to zrób.
- Nie, bo jestem zła! - Cécile...
- Zrobię to. - Jestem z ciebie dumna.
Zaczekaj z dumą, aż to załatwię.
Mam dość ich kłamstw. Zawsze kłamią.
Cały czas! Ciągle kłamią!
I myślą tylko o domu.
Tak, bo chodzi o was.
- Jak to? - Kochanie...
To nie jest ich dom.
- To niespodzianka. - Nie rozumiem.
Dom jest twój.
I Martina.
Dzień dobry.
Już.
Przyszedłem po samochód.
To nie moja wina.
Niczego nie zrobiłem. Mam dość.
Jestem wściekła.
Jestem bardzo wściekła.
Wiemy, kochanie.
Jestem wściekła...
na siebie.
- Co? - Naprawdę?
Nie tak powinno być.
Chcieliśmy ogłosić, że dom należy do ciebie i brata.
- Zepsuliśmy niespodziankę. - I dom się nie udał.
To najlepsza zepsuta niespodzianka w moim życiu.
Spójrz, jaką niespodziankę ja dostałam.
Cudo.
Prawda?
Nie jest zbyt...
Właśnie.
Wspaniała niespodzianka.
Mam propozycję:
jak gdyby nigdy nic, zacznijmy od początku
i uczcijmy waszą rocznicę.
Tak!
Zróbmy to.
Tort! Tort!
Piękny, prawda?
35 lat. 35 lat szczęścia.
35 lat miłości.
A ten dom... nieważne, czy jest piękny, czy wykończony, czy w ruinie.
- Ważne, że jesteśmy tu razem. - Tak.
To jest plus tej sytuacji.
Zdjęcie!
Tak, zdjęcie.
Miły ten Alves.
Nie rozumiem, co mówi, ale jest sympatyczny.
Bardzo sympatyczny.
Bardzo.
Kochanie...
Dzień dobry, panie Tacos.
Pani Blanchot, mam dwie dobre wiadomości.
- Pierwsza... - Tak?
Ten złodziej Alves
nie uciekł daleko.
Przyznajesz się?
Patrz mi w oczy!
Proszę mi wierzyć,
- zaraz się przyzna. - Właśnie, panie Tacos...
pan Alves jest niewinny.
Ojej... to kłopot.
Chcieliśmy też powiedzieć,
że znaleźliśmy dzieci.
- Bambinos! - Tak.
Przyprowadziła je miła starsza pani.
To dobra wiadomość.
A ta druga?
- Druga dobra wiadomość? - Nie.
Nie ma drugiej.
Mogę je zostawić?
Życzę...
miłego pobytu w Portugalii. Do widzenia.
Do widzenia.
Cholera.
Lubię tego Tacosa. Jest sympatyczny.
I kompetentny.
Bardzo sympatyczny.
W porządku, kochanie?
Przyjemnie, co?
Mam tego dość.
Dość.
Nie za wąsy!
Przestań!
NARESZCIE EMERYTURA 2
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober