Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Jakie perspektywy ma młody człowiek,
urodzony na bezdusznych przedmieściach?
Mieszający w zaniedbanym, obskurnym bloku.
Otoczonym
przez wszechobecny wyścig szpetoty.
Żyjący w społeczeństwie,
które udaje, że nie dostrzega jego istnienia.
Które reaguje wyłącznie wtedy, gdy nadarza się okazja,
aby go pouczyć i ukarać.
Nazywają się grafficiarzami.
Grasują nocami, uzbrojeni w markery i puszki z farbą.
Uwielbiają wagony metra.
Ci mażący po wszystkim terroryści, są dziećmi.
Malik Oussekine był studentem, miał 22 lata.
Zmarł na zawał serca, w wyniku brutalności policjantów.
SPOCZYWAJ W POKOJU, MALIK
Zwinąłem farbę w sprayu.
Omal nie dostałem nożem.
- Nie po moim grafie! - W porządku.
Czadowe.
Ja maluję drzwi.
Zostało piwo?
Skup się.
Pospieszcie się.
Ruchy.
Dawaj, dawaj!
Ustawcie się.
W porządku.
Zaczekaj.
Pieprzyć twoją matkę!
Spadamy.
AUTHENTIK
Telewizja i politycy wmawiają nam, że rap to muza frajerów.
Rap to wołanie o sprawiedliwość.
- Tatuś skołował kolację, dzieciaki. - Gdzie byłeś? Zniknąłeś na dwa dni.
Całowałem Boga w dupę, macie pozdrowienia.
- Bóg się nie myje? Strasznie śmierdzisz. - Gigi,
jesteś taka piękna.
- Gdzie masz kurtkę? - Którą?
- Miałeś ją oddać do Tacchiniego. - Oddałem.
To dlaczego do mnie wydzwaniają?
Wbij sobie wreszcie do głowy,
że zapłacą, jeśli odzyskają ciuchy po sesji zdjęciowej.
- Jesteś tylko kurierem, jasne? - Jak słońce.
Pożyczysz mi jakieś spodnie? Jadę spotkać się z ojcem.
- Moje są brudne. - Odnieś kurtkę.
Zajmę się tym.
Dość tego pieprzenia, jesteśmy zajęci.
Przygotowujemy się do występu.
Nie przeszkadzajcie sobie.
Zabójcy z Dzielnicy Północnej.
Opowiem wam historię i trochę się pochwalę.
Moja twórczość to sztuka.
Opowiem wam historię i trochę się pochwalę.
Moja twórczość to sztuka.
Zabójca numer jeden, nikogo nie obchodzi.
Żyjemy bez perspektyw, lecz wierzymy w ich bajki.
Słyszycie mnie? Paryż to mój dom.
- Dzwonię, lecz nikt nie odbiera. - Odłóż słuchawkę.
- Coś cię bawi? - Rapujecie po francusku.
- Jak dwaj pajace. - Jak nas nazwałeś?
Pajacami.
Nie wiecie, że rap jest amerykański?
Zobaczysz, jeszcze będziemy sławni.
Zamknij się, Solo. Myślisz, że te błyskotki
zrobią z ciebie Amerykanina? Nie o to w tym chodzi.
A o co?
Pogadamy, jak sam coś zrobisz.
W dniu, w którym wezmę mikrofon do ręki,
będzie twoim ostatnim jako rapera. Okrzyk bitewny!
Dla mnie bomba. Przekonajmy się.
Czekam.
W klubie nadal szukają chętnych ekip do występu w sobotę?
- Tak. - Przyjdź, skoro jesteś taki dobry.
Właśnie.
Nie ruszaj się.
Jaki rozmiar nosisz?
- Gadaj, dupku. - Emkę.
Tato, weźmiesz moją torbę?
- Nie zjesz? - Przejdę się. Na razie.
TOUFIK OUANES, SPOCZYWAJ W POKOJU
Nowy fryz, Didier?
Kto tam?
Wiem, że tam jesteś, dupku.
Czemu milczysz?
- Omal ci nie przywaliłem. - Co piszesz? Pokaż.
Zostaw.
To pamiętnik?
Odbiło ci?
To dobrze, że piszesz.
Czasem trzeba.
O co ci chodzi?
Squat i Solo grają koncert.
Myślą, że są świetni.
Zmasakrujemy ich.
Nie jarzę.
- Też wystąpimy. - Jaja sobie robisz. To żart?
Porąbało cię? Jak to sobie wyobrażasz?
Damy radę.
- Niby jak? Mamy tańczyć? - Chcesz, to tańcz. Ja zarapuję.
Na scenie, z mikrofonem w ręku. Dotarło?
Zrobimy z siebie idiotów.
W mordę.
Moje teksty są beznadziejne.
Daj spokój, co mamy do stracenia?
Czego się boisz?
- Panowie. - Znam to na pamięć.
Następnym razem wytatuuję sobie francuską flagę na tyłku.
- Ten koncert to będzie rzeź. - Tym lepiej.
Nie jesteśmy raperami.
- Wyglądasz jak rybak z Karaibów. - Stul tę portugalską gębę.
Daj się sztachnąć.
Nie mam pomysłu.
Podrzuć mi jakiś rym.
- Co? - Zapodaj coś.
Rozumiem, wyzwanie.
Mam improwizować?
Natchnij mnie.
Dam ci nauczkę i zerżnę twoją siostrę, suczkę.
Nie, bez takich.
Zabiorę twoją siostrę...
Ma być przyzwoicie.
W ramach lekcji dokonam twej siostry inspekcji.
Lepiej? Zapamięta moje usta.
Bestia we mnie już dyszy, ofiarę w potrzasku słyszy.
Dawaj dalej.
- Nie kuś. - Nawijaj.
Dobrze ci idzie.
- Chcesz jeszcze, Kool Shen? - Dalej.
- Podrzuć słowo. - Dalej.
- Nie jestem komputerem, muszę pomyśleć. - To było naprawdę dobre.
- Serio? - Nawijaj.
Harmonijnie...
magnetycznie...
Harmonijnie i magnetycznie zlewam ze sobą i mieszam słowa.
Nasza ekipa to dzielni królowa
Jestem rapu akrobatą, z ulicy przybywam, ostrym słowem każdego rozrywam.
Spróbuj mi podskoczyć.
- Wiem wszystko, każdego znam. - Joey Starr, kumpla w tobie mam.
Shen jest ze mną.
K-O-O-L S-H-E-N Kool Shen.
- Padaka. - Dobrze szło.
Nie zapisałem.
Authentik to ja, do ryzyka lgnę jak ćma,
radykalnie zbuntowany,
zawsze czujny i gotowy, mam wielki dar
Czujny i gotowy.
Zawsze.
Na ławce i po trawce
I walę w tyłek.
Tak jest.
Kretyn.
- Było dobrze. - Nieprawda.
To się nie klei.
Zrobimy z tego refren.
- Z czego? - Mam wielki dar
- W parku na ławce i po trawce. - Jak tylko zechcesz.
Tak jest!
- Mam dar. - Wejdzie wszędzie
- gdzie zechcesz - Na ławce lub po trawce
- Tak jest! - Czemu nie?
Tak jest.
Mam wielki dar, wejdzie wszędzie, tak jest!
Mam dar, na ławce, po trawce, tak jest!
- Przestań, to głupie. - Mnie się podoba.
- Bez sensu. - Nasze credo.
"Mam wielki dar, na ławce i po trawce"?
A co w tym złego? Rap jest abstrakcyjny.
- Nie zapisałeś. Dlaczego? - Bo to głupie.
Spróbujmy, wpada w ucho.
Rozkaz, szefie.
Ale dorzucę coś od siebie.
Powinniśmy wpaść do Esa.
Nie mamy beatu.
Widziałeś dziś słońce?
Słyszy nas?
Szyje beaty, jest beatotwórcą.
Jest git. Scratchuj dalej.
Wielki mistrz Es.
Nie bądź dla niego niemiły.
Didier! Dobrze, że wpadłeś, kuzynie.
- Jak leci? - Nie wiedziałem, że przyjdziesz.
- Co cię sprowadza? - Nigdy nie odpuszczam darmowego żarła.
Twój stary nieźle kręci muzę, jak na wapniaka.
Cześć, wujku.
- Co to? - Moje fanty.
Chcę wrócić do domu, przestać się włóczyć.
Potańczymy?
- Przyszedłem zjeść, nie tańczyć. - Chodź.
Jestem głodny, nie mam ochoty.
- Jedna piosenka. - Nie.
Chodź.
Ej, młody.
Jak śmiesz przychodzić niezaproszony na moje urodziny?
Czego tu szukasz?
Komu ukradłeś te spodnie?
- Kupiłem je. - I dlatego sięgają ci do kostek?
Wiecie, z czego żyje mój syn?
Nie?
Jest złodziejem.
Maże po ścianach jak małe dziecko.
Tańczy na ulicy.
Śpi na ławkach i sika w metrze.
Jest mętem.
Zerem.
Przestępcą.
Wiesz, że nie znam kreolskiego.
Wstydzę się ciebie, Didier Morville.
Jesteś nikim.
Śmieciem.
Wynoś się.
Gdzie on jest?
- Musimy już wchodzić. - To on nas tu ściągnął.
Przyjdzie.
Występujemy.
- Już ja z nim pogadam. - Wyluzuj, Bruno.
Wyluzuj? Mieliśmy jeszcze dopracować szczegóły.
A teraz co? Zobaczysz, wystawi nas.
Patrz, już są.
Co tu robią? Mieli czekać na zewnątrz.
Cześć, chłopaki.
Nikoumouk. Jest cała ekipa.
- Wszystko gra, Bruno? - Tak.
- Didier się zjawił? - Jeszcze nie.
Gdzie on jest?
- Yazid. Co ci się stało? - Psy mnie dojechały.
- Byłeś z Didierem? - Suprême NTM 93.
- Kiedy wchodzicie? - Ile jest ekip?
My jesteśmy pierwsi!
Suprême Nikoumouk już tu jest.
- Gdzieś ty się podziewał? - Wyluzuj, przecież jestem.
Przyszła cała dzielnia.
A ciebie co, strach obleciał? Idziemy.
Gdzie są Zabójcy?
Jak się macie?
MC Suprême NTM, Sekwana-Saint-Denis.
Przyniosłeś krzesełko?
- Wytrzymam. - Twój pierwszy raz. Uważaj.
Spoko.
Wyluzuj, Shen. To tylko rap.
Departament 93!
Globo pęka dziś w szwach?
Moi ziomale z ekipy breakdance też tu są?
Saint-Denis, niech was usłyszę!
Dziś głos ma ulica!
Suprême Nikoumouk. Shen i Joey.
Tony, moja ekipa, Reak, Lazer, Lady V!
no i Yazid!
Mehdi, Kast.
Zaczynamy. Suprême Nikoumouk, DJ, jedziemy!
Suprême NTM to nowa siła, niejedną imprezę już nakręciła.
Ja słowa keję, wy kminicie frazę,
Otwórzcie głowy na słowa mej mowy i obczajcie bazę
Wasz mózgu wysiłek, to mój magiczny posiłek,
który jak lewatywa dupy wam porozrywa.
Jestem Shen, gwałciciel słowa.
Mam dar, wejdzie wszędzie, tak jest!
Joey, teraz ty.
Joey Starr przejmuje frazę, król zadymy, co kocha rymy.
Departament 93., hardcore!
Nie znoszę ściemy, walę prosto z mostu,
- brutalnie i mocno. - Jak na ulicy, bezlitośnie!
Mamy styl, jesteśmy szybcy, NTM Suprême: "Pieprzyć twoją matkę".
- Powiedz im! - Tak!
Twoja matka mnie nakręca, gdy się rozbierze
J-o-e-y S-t-a-r-r na lekcje ją bierze.
Ma jaja ze stali i każdą laskę powali.
Północna dzielnica dziś tutaj rządzi i każdego zioma urządzi.
Nasza ekipa żadnego wroga nie unika.
- Przekonacie się. - Rozniesie was.
Mam dar, wejdzie wszędzie!
Szybciej i mocniej, w tym cała zabawa, konkurencję w tyle zostawiam.
Północny wiatr zmiecie każdego.
Mam wielki dar, wejdzie wszędzie.
Dobrze się bawicie?
Bo ja świetnie.
Suprême Nikoumouk.
Nikoumouk 93.
Nie słyszę was!
- Jedziesz, DJ! - Detonator S!
Ćwiczenie rozwija, im więcej rymuję, tym lepiej beat czuję.
Hardcore z 93. departamentu.
Wczujcie się w słowa, gdy płynie mowa.
Na usta same się cisną, publiczność zachłysną.
Władcy rapu dają dziś czadu.
Talentu mocą zamiatam, z ekipą z Saint-Denis wymiatam.
Tekst mój brutalny, w 93. departamencie normalny.
Rap rytmem przygniata, sensem słów słuchaczy rozgniata.
- Spróbuj rzucić nam wyzwanie. - I naszym boskim beatom.
Mocnym rytmem w mózgi walę, wkrótce w obłęd je powalę.
Tu i teraz daję gazu.
Siłą grania bezlitośnie, tempo beatów ciągle rośnie.
Zdolny ze mnie ziom!
Tak jest! Mam dar.
- Wejdzie wszędzie, tak jak zechcesz. - Tak jest! Mam dar.
Tak jest! Mam dar.
Wejdzie wszędzie, tak jak zechcesz. Tak jest! Mam dar.
- Saint-Denis! - Posnęliście?
Suprême Nikoumouk.
93. departament się bawi!
NTM! NTM!
I kto tu jest zabójcą?
Didier, następnym razem
trzeba będzie zagęścić refren.
Czekaj, nie rozumiem.
Jakim następnym razem? Zrobiliśmy swoje, wystarczy.
Zmiażdżyliśmy tamtych, ale żadni z nas raperzy.
- Jeśli Solo i Squat potrafią, my też. - A kto by chciał się z nimi ścigać?
- Zrobimy parę prób i wystąpimy. - Czego nie zrozumiałeś?
Nieźle.
- Szukam NTM. - Są tam.
Dziękuję.
Panowie.
- Witam, panią! - Cześć.
Czołem.
Urwałeś się z Gay Pride?
Jestem Frank Chevalier, znamy się z Gigi. Widziałem was w Globo.
- No i? - Będę waszym managerem.
- A czego dokładnie? - Zespołu.
Nie ma żadnego zespołu. To był jednorazowy numer.
Szkoda marnować taki talent.
Widzisz, a nie mówiłem?
Byliście świetni. Daliście amerykańskie show.
- My! Jak Amerykanie? - Prawdziwa Ameryka!
Kool Shen. Kool Shen.
Joey! Joey!
I co chcesz robić?
Załatwię wam kontrakt.
Znam ludzi w branży muzycznej.
- Czym się zajmujesz? - Jestem rzecznikiem Jean-Paul Gaultiera.
- I pozamiatał. - Umyka ci pewien szczegół.
My słuchamy rapu. I nie mamy nic wspólnego z...
- Zauważyłeś, jak wyglądamy? - Niezła z was ekipa.
- Czego chcesz? - Wiedzieć, kto jest w zespole.
Wszyscy tu obecni, to źle?
- On też? - Też. I on.
- Jego nie jestem pewien. - To nasi tancerze.
To mój ziom.
DJ S jest naszym didżejem, a Vivi choreografką.
Miło mi.
- A co ty robisz? - Mam 16 lat.
Uczy się palić.
- Odpowiadam za ochronę. - Poważna sprawa.
Jesteśmy w tym razem. Na dobre i na złe.
Wiadomo.
- Zaczniemy od promocji waszej demówki. - Nie mamy.
No to ją nagrajmy.
A potem pojedziemy w trasę.
Że co?
Nie damy się zagonić do sal balowych.
Bez obaw. To wam nie grozi.
Zaufajcie mi.
Jest was 30, mniej więcej.
- Jesteście raperami i nazywacie się... - Pieprzyć Twoją Matkę.
Suprême Nique Ta Mère.
- Nikoumouk. - Zrozumiałeś?
Kup sobie spodnie.
Znajdźcie tekściarza.
- Słucham? - Będzie lepiej.
O czym pan mówi?
- Masz koleś tupet. - Nie będziemy ściemniać.
To normalna praktyka w branży.
- Nikt nie zrozumie waszych tekstów. - I o czym ten tekściarz napisze? O nas?
Na pewno w życiu nie był getcie. Nawet nie przejeżdżał obok.
- Nasi ludzie mają rozległą wiedzę. - Hip hop to nie towar na sprzedaż,
- to filozofia. - To prawda.
Za rok może go już nie być. Nie przekreślajcie swojej szansy.
Posłuchaj uważnie.
Idź pieprzyć swoją matkę.
Zrozumiałeś?
Tu jest tekst.
- Zadzwonię. - Chcą nas wykiwać!
Pomalujcie tę budę!
Ruchy!
Chłopaki, proszę, przestańcie!
Dzień dobry.
Co znaczy NTM?
- To nasz teren! - Pieprzcie swoje matki gdzie indziej!
- Nie zaczynaj. - Walić wasze matki.
Po pierwsze, nie mam matki.
Przyjechaliśmy zagrać tu za darmo, a wy tak nas witacie?
- Zamknij się! - Dorośnij.
To tylko koncert.
Nie jesteśmy mafią.
Przyjechaliśmy z wizytą, zagrać koncert. Nie zamierzamy odbijać wam terenu.
Niektórzy przyszli tutaj po prostu posłuchać rapu. Nic więcej.
Saint-Denis, chcę was usłyszeć!
Dawaj, Detonator. Zaczynamy.
Saint-Denis. Gotowi?
Spokojnie, będzie balanga.
Wypad z naszego ternu, dupki!
Jestem włóczęgą, a mój ziom to egocentryczny zabójca,
liryczny językowy gladiator Wielki Inkwizytor Stylu.
Szybszy niż kula radykalny He-Man.
Pan Północy i Południa, król poezji
językowy akrobata, władca świata, straszydło bogeyman.
Boogie, boogie bogeyman, boogie, boogie, boogie bogeyman.
Jestem straszydłem.
Chłopaki, wyluzujcie!
Zostaw mnie!
Spadamy!
78. departament!
Więcej nie gramy w domach kultury.
Zdemolowali nam samochody i musimy wracać pieszo.
Kompletna porażka.
Sprawdźcie, czy ciuchy są całe.
- Gigi mnie zabije. - Olać ją.
Co jej powiemy?
- Pieprz swoją matkę! - Właśnie.
- Kto by się tym przejmował? - Nie kozacz,
mogło się naprawdę źle skończyć.
Chino, dorośnij wreszcie. Dość latania z giwerą.
- Przecież nas bronił! To tamci zaczęli. - Posłuchajcie.
To Północny Paryż, nie Bronx.
Nie chcemy tu wojny gangów.
Mamy tworzyć muzykę, która trafia do takich jak my,
- a nawet to nie wychodzi. - Dziwisz się? Obrzucili mnie puszkami.
Dobra, odwołam koncerty.
Następnym razem zaczniemy występ od Excalibura.
Wtedy się zamkną.
Bomba, już widzę,
jak w lśniącej zbroi, z mieczem i strzałami,
wjeżdżasz na kucyku.
Wal się, Claudio Schiffer. Myślisz, że jesteś lepszy?
Zaraz się przekonamy, czy masz jaja.
O, Fortuno
Departamencie 93
Chodź tu i cmoknij mnie
w pompę!
- Uważaj! - Kretyn!
Tak właśnie wywiera się wrażenie i podpisuje kontrakt płytowy z wytwórnią.
Żeby nam wcisnęła tekściarza?
- Albo kogoś jeszcze? - To co innego.
Naprawdę się staram.
- Twoja mama zaniosła demo do Sony? - Zna tam kogoś?
Omal mnie nie przejechałeś.
- Bo stałeś na samym środku jezdni. - Śpiewałem arię.
- Masz z tym problem? - Dlaczego pytałeś o Sony?
Mam tam znajomych. Mogę załatwić wam spotkanie.
- Znajomych? - Tak.
Znam ludzi z branży.
Szukacie firmy płytowej? Nie ma sprawy.
- Co to za błazen? - A skąd mam wiedzieć?
Czego chcesz?
Nazywam się Sébastien Farran. Widziałem was tydzień temu.
Byliście dobrzy, więc przyjechałem też dziś, no i...
- nie było już kolorowo. - Uważaj.
Macie talent. Jeśli chcecie podpisać kontrakt...
Ile masz lat?
19.
Grzywka mi się podoba. Jadę z nim.
Wybierzemy się na wycieczkę.
Dość mam łażenia po ulicy.
Co to?
Masz w samochodzie telefon?
- Mam. - Tego nic nie przebije.
- Ma telefon w bryce! - Siadaj.
Zwyciężymy! Jesteśmy mistrzami świata!
Usiądź.
- Możesz zadzwonić do każdego? - Tak.
To zadzwoń do fryzjera.
- Dużo koncertujecie? - A co, chcesz zostać naszym managerem?
Jesteś za młody. No i mamy już Frankiego.
Tego blondyna?
Płaci wam?
Jeśli nie, nie jest prawdziwym managerem.
Wiesz w ogóle, co oznacza NTM?
Wiem, że 30 osób to za dużo. Nie uda się nam.
Jakim "nam"? Poczułeś się już częścią zespołu?
Nawet w IAM jest ich sześciu.
Wzięli ksywy od nazw piramid.
Nie moja bajka.
Nie chcę być jak oni. Przykro mi.
Pieprzyć twoją matkę.
- Co? - Pieprzyć twoją matkę.
- Pytałeś co oznacza NTM. - Masz szelmowski uśmiech.
Jesteś seryjnym mordercą?
Jaja sobie robisz?
Kim ty jesteś?
Żadnych pytań. Chodź.
- Trafię do pudła, jeśli tu pierdnę? - Natychmiast.
Cicho! Obudzisz moich starych.
Pieprzyć twoją matkę.
A teraz jeszcze stracili głos.
Skupcie się!
Wdech!
Wydech!
Wdech!
Wydech!
Wie, że nie śpiewamy w chórze?
Głos wysiądzie ci po 20 minutach.
Rapuję w klubach, nie na stadionach.
W tym stanie, nie dasz rady nawet tam.
Straciłeś głos.
Dawaj, Qi Gong. Pokażemy im.
Jedziemy.
Jesteście jak Trust.
W nich też nikt nie wierzył.
Najpierw ustalmy kilka szczegółów.
- Nazwa? - Zostaje.
NTM jest idealne.
Najlepsza nazwa od czasów Sex Pistols.
Jaką inną nazwę moglibyśmy przyjąć?
- Zdjęcie na okładkę zrobi... - Mondino.
- Tak. - Pracował z Téléphone, Bashungiem,
Johnnym, Princem...
- Madonną. - Bowiem.
- Wiecie, ile będzie kosztował? - Nic.
Pracujemy razem dla Gaultiera.
- Rozumiem. - Już załatwione.
A plakaty?
Od dwóch lat robimy graffiti w Paryżu. Poradzimy sobie.
- Promocja? - Koncertujemy w domach kultury...
To duża trasa.
Mamy duże zainteresowanie.
Doskonale. Coś jeszcze?
Przyszliśmy we trzech, ale w ekipie jest 30 osób.
- Ile? - 30, tak jak powiedział.
W sumie 33.
Podpisujemy kontrakt płytowy. Zaczekają.
- Mogą być trzy czeki? - Tak.
Przyniosę kontrakty.
Widziałeś? Nie nosi skarpetek.
Masz.
O, w mordę.
Co się stało? Dokąd idziesz?
- Spadamy. - A podpisy?
- Mamy forsę, idziemy. - Nie chrzań. Siadaj.
Co my tu w ogóle robimy?
Rozejrzyjcie się.
Facet ma złote pióro, a my dziury butach.
Skoro inni chcieli dać nam tekściarza, mieli powód.
Ten czek to tylko mała zaliczka na poczet całej płyty.
Płyty? Nagrywamy płytę?
Nie wiem, jak się za to zabrać.
- Musimy nagrać co najmniej 10 kawałków. - Na kiedy?
- Kiedy będziemy gotowi. O co chodzi? - Napiszesz 10 piosenek?
Nikt z nas nie nagrywał płyty.
IAM napisali 180 numerów, zanim weszli do studia.
A ile my mamy?
- Jeden. Spadamy. - A potem?
Jesteśmy z Saint-Denis czy nie?
I to jest duch.
- Ale on dzisiaj wygadany. - Poczuł kasę.
Nawet nie mam konta bankowego.
- Pomogę ci. - Ja to zrobię.
Naciski Europy doprowadziły do pewnego uspokojenia sytuacji w Jugosławii.
Po trzech dniach oczekiwania konwój z pomocą humanitarną dotarł do Vukovaru.
Walki niestety nadal się toczą.
Jak już wcześniej informowaliśmy,
nocą na przedmieściach Lyonu doszło do gwałtownych zamieszek,
wywołanych śmiercią młodego człowieka.
Thomas Claudio, miał 21 lat.
Jechał bez kasku jako pasażer na motocyklu,
który wczoraj w Vaulx-en-Velin zderzył się z policyjnym radiowozem.
Zginąć tak młodo w wypadku motocyklowym...
To nie w porządku.
Zabiła go policja.
To ich wina, oni to zrobili, nikt inny.
Barykady, płonące samochody
i starcia między policją a demonstrantami.
Mym obowiązkiem jest mówić prawdę, milczenie to problemów pożywka.
Trzech w ciągu miesiąca. To skandal.
To ma być policja?
Thomas jechał na motocyklu z kolegą, Laurentem.
Wygląda na to, że gdy radiowóz zablokował ulicę,
Laurent spanikował.
- Oni mają podwójne standardy. - Dopiero zaczynamy nasze porachunki.
Wymierzymy sprawiedliwość. Nie darujemy policji.
Napięcie na licach narasta. Specjalne jednostki policji...
Moim obowiązkiem jest prawda.
Milczenia cisza nas obezwładnia.
Taka jest bolesna prawda.
Niesprawiedliwość jest trucizną, naszą prawdą jest prawo do równości.
Zamieszki wybuchły spontanicznie po śmierci Thomasa.
Demonstranci chcą zemścić się na policji.
Świat jutra należy do nas, w naszych rękach władza
Problemy przedmieść się mnożą.
Naszą prawdą jest równość.
Działania nadszedł czas,
do walki o swoje, lecz nie bronią, wzywam was.
Na orgię to tutaj?
Co jest?
Zaczekaj, zaraz gramy dalej.
- Co go ugryzło? - Gdzie byłeś?
- Zaczęliśmy pięć godzin temu. - Wiem.
Słyszałeś?
Mieszkasz przy Wieży Eiffela, ale szanuj innych.
O co mu biega?
- O to, że studio kosztuje. - Co tam się dzieje?
Wszystko w porządku.
Przecież jestem, nie?
W końcu.
- Dziękuję. - Dawaj.
Gotów? Trzy, dwa, jeden, już.
Mówią mi "we Francji jak w raju", choć niekompetencja rządzi w kraju
Widzisz? Materiał na gwiazdę!
Przemocy w slumsach nikt nie rozumie.
Przejdź się ulicą, z dzieciakami pogadaj
i oceń...
Dobry jest!
o co w tym chodzi.
Samo nic się nie zmieni, trzeba walczyć o swoje.
Nie jestem liderem, tłumu bohaterem, mówię głosem wkurzonego pokolenia.
Głos wkurzonego pokolenia.
Dobre!
Z dzieciakami z getta sztamę trzymamy,
do walki o równość też prawo mamy.
Do walki o swoje już nadszedł czas.
Odważnie.
Świat jutra należy do nas,
w naszych rękach władza.
Zapamiętajcie te słowa.
Nasz amerykański raper.
Jest świetny.
Brawo, brawo, brawo!
Tudo bem!
Nie spieszyłeś się.
Jak oni wnieśli tu tę konsoletę? Ma ze 25 metrów.
Jest pięć razy szersza niż drzwi.
Posłuchaj. Skup się.
Przyniosłeś tekst?
- Jaki tekst? - Jaja sobie robisz? Nic nie napisałeś?
- Wyluzuj, żartuję - Przestań się nabijać.
Zobacz.
- To jest to? - Moja stara twórczość.
- Ten ochłap? - Im starsza, tym lepsza. Jak rum.
Najlepsza jakość.
Czy ja ci się wtrącam w teksty?
Ja coś napisałem. Mogę?
On ma priorytet. Joey, wchodzisz.
Tak jest, wodzu. Masz czapeczkę.
Priorytet, w mordę.
Idę.
Podkręć mu głośność w słuchawkach.
- Gotów? - Niech poprawi mikrofon.
Mikrofon wyżej.
Chcesz instrukcję?
Wyżej. Czego nie rozumiesz?
Jak się to robi?
Normalnie.
Jedziemy.
Cisza. Słuchamy.
Przedmieścia Paryża to wstyd i nędza
Brawo, Didier!
Od początku.
Jeszcze raz. To było pierwsze podejście.
- Zdejmij słuchawki. - Powtórzę.
Posłuchaj.
Nie dostaniemy drugiej szansy.
Konkurencja jest duża,
a ja nie zamierzam wracać na budowę, do ojca.
Bądź tak miły i rapuj w rytmie.
Pospieszyłeś się.
Wszystko psujesz. Zwolnij.
Po intrze odczekaj cztery beaty.
Nic trudnego.
Graj.
- Rozprasza mnie. - Zostaw.
- Przyszedłem tylko na orgię. - Skup się.
Przedmieścia Paryża to wstyd i nędza
- Stop. - Banda matołów.
Przestańcie.
Jezu.
Podkręcić tempo?
Nie rapuję jak Amerykanie.
- Nie trzeba. - Spadajcie!
- Skup się na chwilę. Słyszysz, co mówię? - Tak.
Zostaw tę kartkę, znasz tekst. Mamy cały dzień, żeby to nagrać.
Poradzisz sobie. Zaraz zaskoczy.
Potem to zmontujemy.
Powiem ci, kiedy wejść. Odsłoń ucho i czekaj na sygnał.
- Daj znak na pierwsze dwa wersy. - Na pierwszy.
Gramy!
Wyluzuj, będzie dobrze.
- W mordę! - Tak jest.
Przedmieścia Paryża to wstyd i nędza
od dziecka jedna myśl mnie napędza,
na żebry zbyt dumny, do pracy za leniwy, wolę wieść żywot nierychliwy.
Ciężka praca wcale nie popłaca, człowiek się szybko do grobu wywraca.
Pomyśl, ilu jest takich jak ja, na przedmieściach tak wygląda ta gra.
Za długo już świat ignoruje nas, olewa sprawy ważne dla mas.
Nasza młodzież żyje w nędzy na południu, wschodzie, zachodzie i północy,
więc nie dziw się,
że przemoc narasta co dnia,
bo niektórzy dopiero się obudzą, gdy ich bliscy do domu już nie wrócą.
- Dałeś radę. - Widzisz?
Drapanie się po jajach inspiruje.
- Nie chrzań! - A niech mnie!
- Dałem czadu. - To w czym był problem?
- Musiałem się rozluźnić. - Gramy następny.
Gdzie oni są?
Banda gówniarzy! Nie umiecie usiedzieć spokojnie!
Spadajcie do domów i przestańcie nam przeszkadzać.
- Co się stało? - Zrzucili głośnik na konsoletę, geniusze!
To na pewno był wypadek.
- Musicie bardziej uważać. - Przecież to nie twój głośnik.
- Myślisz, że nie mam lepszych zajęć? - Sébastien, wyluzuj.
Sprzątam ich syf!
- Nie przeginaj. - Z czego się śmiejesz?
To cię bawi?
- To nie piaskownica! - Przestań.
Przestanę, kiedy zaczną się zachowywać profesjonalnie.
Jutro mają zostać w domach.
- Dupek z ciebie. - Przestań.
Uspokójcie się.
Przyjdę tu jutro. I pojutrze też.
- Didier! - Czego?
Wyluzujcie. Pogrzało was?
To ma być dla nas wszystkich fajna zabawa. Nagrywamy płytę.
- Nie słyszałeś, co powiedział? - Przestańcie, proszę.
Nagrajmy chórki.
Nikt nigdzie nie pójdzie, jasne?
- Wyrzuciłem ich? - Nie, ale cię uprzedzam.
Chłopaki?
- Gotowi? - To jak!
Podkręćcie głośność.
Jesteś wielki, Frankie.
To był świetny pomysł.
Nie wiem, co byśmy bez ciebie zrobili.
- Właśnie, co? - Pojęcia nie mam.
Proszę.
Prezent.
Nasz pierwszy maksisingiel.
To taki mini album. Wydaje się go przed dużą płytą.
Sprzedał się w 30 000 kopii.
Jak dotąd.
Bruno mówi, że to dość, żeby zapełnić stadion.
Nieźle, co?
Przesłucham.
Teraz będziesz nagrywał płyty?
To nie zabawa. Podpisaliśmy kontrakt z Sony.
Naprawdę nam pomagają.
Nawet nam za to płacą. Jak w normalnej pracy.
Prawdziwej.
Piszemy teksty z Brunem,
a DJ S układa beaty.
Beaty?
Muzykę. Tło.
Czekaj, ściszę.
- Nie słyszę tu żadnej muzyki. - Bo to dopiero początek.
Czemu upokarzasz mnie nazwą "Pieprzyć twoją matkę"?
Najpierw bazgrałeś na murach, a teraz to.
Kiedy się wreszcie dostosujesz?
Wtopisz w otoczenie?
Całą drogę z pracy oglądam na murach tę kretyńską ksywę.
Joey Starr.
Tak, to ja.
Do tworzenia muzyki potrzeba inteligencji. Twoja firma płytowa o tym nie wie?
Nie rozumiem.
Dlaczego nie myślisz o mnie i o edukacji, którą ci zapewniłem.
- Ty zapewniłeś mi edukację? - Tak.
Masz tupet.
Co to była za edukacja?
Czego dokładnie mnie nauczyłeś?
Lałeś mnie, odkąd skończyłem pięć lat, o to chodzi?
Kazałeś mi zjeść mojego królika, przegnałeś matkę. Co to za edukacja?
Sypiałem na ławkach, jak bezdomny. To były lekcje?
Miały mnie czegoś nauczyć? Brawo.
Powinieneś mnie wtedy wyrzucić razem z nią.
- Wyjdź. - A jak nie wyjdę?
- Precz. - Bo co?
- Wynoś się! - Bo co zrobisz?
Jestem tu, co mi zrobisz?
Powiedz.
Pobijesz?
Połamiesz kij od szczotki na moich plecach?
Śmiało. Jestem tu. Nie hamuj się.
Bij.
Czego się boisz? Uderz.
Proszę!
Jesteśmy sami. Nikt nie zobaczy.
Wal w twarz, jak dawniej.
Już nie chcesz? Znudziłeś się biciem dziecka?
Co zrobiłeś matce, że mnie zostawiła?
Co?
Zejdź mi z oczu.
Nie chcesz mnie oglądać? To masz pecha.
Będziesz mnie widział i słyszał na każdym kroku.
Zasłoń oczy i uszy, bo będzie o mnie głośno.
Znowu ten stary! Nie odpuszcza żadnego meczu.
Strzelaj!
- Sfaulował go. - Faul!
Co oni robią?
- Cześć, Didier. - Joseph.
Nie wierzę.
Co powiedział twój stary?
Jak można tak spudłować?
- Dawaj! - Strzelaj!
Nie wierzę, pusta bramka!
Co za matoł!
- Nawet ja bym trafił. - Bądź cicho!
Nie wyśmiewaj mojego klubu.
Ty masz rap, a piłkę nożną.
Litości.
Co cię ugryzło?
Christiane, mogę zjeść z wami?
Problemy paraliżują, ludzie w dzielni gniew czują.
Jak pożar lasu się mobilizują.
Czas już bić w dzwony na trwogę.
Moim obowiązkiem jest prawda.
Kto by pomyślał.
Na przedmieściach trwają zamieszki. Chcemy poznać poglądy młodzieży.
Odwiedziliśmy więc grupę NTM,
której debiutancki maksisingiel Świat Jutra nieoczekiwane
stał się hymnem zamieszek.
Dzień dobry.
- Jesteśmy w telewizji. - Uspokójcie się!
Dzień dobry, NTM.
Ulice zapłonęły akurat, gdy wydaliście pierwszą płytę.
Nie spotkaliśmy się dzisiaj, żeby rozmawiać o przedmieściach.
Nie jesteśmy orędownikami czyjejś sprawy.
Chcemy rozmawiać o muzyce.
Wypowiadamy się tylko w imieniu ziomali z naszej ekipy.
To nie są pytania do nas, nie my się bijemy.
Ale skoro już tu jesteście, skorzystajmy z okazji i porozmawiajmy.
Oto dzisiejsza gazeta. Piszą o "bandytach z metra".
Dzięki wam, dziennikarzom, my muzycy trafiliśmy do jednego worka
z gwałcicielami i nożownikami, choć jesteśmy raperami.
Mamy mikrofony, nie spluwy.
Jak Zulu Nation, "Pokój, miłość i zabawa," kumasz?
To gliny i politycy są bandytami.
Właśnie. Tym się zajmijcie. Nagrałeś?
Wasze teksty są mocne,
nie byłoby lepiej gasić pożar, zamiast go podsycać?
- Już ci powiedziałem. - Czego nie rozumiesz?
Zamieszki to wina rapu? Może wojna w Kuwejcie też?
- Wyłącz to. - Spadaj!
Zjeżdżajcie!
Sfilmuj to. Chcecie coś pokazać?
Pokażcie jego. Gdzie byłeś?
- Kto to zrobił? - Powiedz im.
Czekaj. Kto?
- Gliny. - Tak właśnie nas traktują.
Zaufajcie mi.
Załatwimy to. Koncert się odbędzie!
- Zespół wejdzie na scenę. - Jestem managerem. Co się stało?
Uciszcie się.
- Cofnięto nam zgodę. - Co?
To pewnie jakaś pomyłka.
To nie pomyłka.
- A co? - Nie tolerujemy przemocy słownej.
Teksty NTM podsycają nienawiść do władzy.
Dlatego, aby uspokoić nastroje, koncert w Mantes-la-Jolie się nie odbędzie.
- Wpuśćcie nas. - Choć raz bądźcie ludźmi.
MC Solaar, tak.
NTM, nie.
Wystąpimy.
- Nie spławią nas. - Pieprzyć jego matkę.
Damy dla was koncert.
Świetne miejsce.
Prawdziwy luksus. Lepiej niż na paryskim stadionie.
Chciałbyś.
Żadnych latarni, a reflektory padły. Trzema zacząć przed zmrokiem.
- Damy radę. - Zbiorę publiczność.
Co zrobimy, kiedy się ściemni?
Didier.
Jakiś chłopak do ciebie.
- Co za jeden? - Tam czeka.
Chodźcie, musimy zaczynać.
- Czego chcesz? - Mam na imię David.
Jestem twoim bratem.
Nie widzisz, że jestem zajęty?
Pogadamy po koncercie?
Spadaj stąd. Zadepczą cię, jeśli wybuchnie zadyma.
W mordę, ile bachorów ma mój stary?
Zjeżdżaj do domu.
Szanowny pan wicemer
chce nam zabronić występu. Pokażmy, co o nim myślimy.
Pokażcie mu wielkiego fucka.
Pieprzyć twoją matkę.
Zaczynaj, DJ.
Saint-Denis, jesteście tu?
Szczery, typowy i aromatyczny, nigdy taki sam, choć poetyczny
mój głos jest mocny i nieprzejednany, z powagą i bez ściemy.
Jestem wierny sobie jak fanatyk, inspiracja to zagadka.
Niech krytycy piszą, co chcą, jestem autentyczny.
Jestem autentyczny!
NTM zawsze wiernie prawdzie, lęk wzbudza, ciekawość rozbudza.
Cyfrowa plaga już zbiera żniwo. W słusznej sprawie każdemu się postawię.
Cool Shen z Suprême NTM
jesteśmy autentyczni, to rzadkie w naszych czasach.
Dziś ludzi zbyt szybko się skreśla, w podstawie pozorów się ich określa.
Najpierw raz, potem dwa.
Spokojnie.
Teraz ty.
Tym wszystkim, którzy kłamią, wciskają wam ciemnotę
mówię: stop! Przestańcie już,
bo zlecenie na was otwarte mam.
Dajcie jakieś światło. Nic nie widać.
Authentic!
Nie słyszę was!
Saint-Denis, jesteście tu?
Do ostrej przeginki ciągoty mam,
mediów ataki arogancją odpieram, i morza pomyj się wcale nie boję,
kąpać się w swym blasku im nie pozwolę,
to lekcja dla wszystkich raz i na zawsze.
Ulica poetów dwóch na świat wydała i czeka nas sławy chwała.
Authentik!
Ulica poetów dwóch na świat wydała i czeka nas sławy chwała.
Zejdźcie mi z drogi, wasz ton złowrogi niczego nie zmienia.
Odpuśćcie ataki,
ludzie nijacy, kto sądzić wam prawo nas dał?
Prawda mieszka w mojej dzielnicy
i bądźmy szczerzy, niech lud uwierzy, rap to nie jest prosta układanka.
Mówienie prawdy łatwe nie jest, prawdziwych gwiazd mamy krótki rejestr,
bo kto we Francji kocha rap?
Błądzić to ludzka sprawa,
łatwo negować, zamiast kreować gdy stylu i wyobraźni brak.
Was szczęśliwie to nie dotyczy, od rocka do rapu skoczyliście raz dwa.
Skoro nas kochacie, kontrakt z nosie mamy...
Ręce w górę!
Gliny tak cię urządziły?
Prosiłem, żeby się postarali, bo jadę w trasę.
- Leboeuf tak cię załatwił? - Trzeba było szyć?
Leboeuf i jego ludzie. Ma ciężką łapę.
Jest Sébastien.
- To on? - Tak.
Co to za fryzura?
Co zrobiłeś z włosami? Nie będziesz już Grzywką.
Po drodze wymyślicie mi nową ksywę.
- W tym? - Tak.
- Przeprowadzki? - Mieliśmy jechać w trasę.
Nie było takiego z kwiatkami?
o ci się stało?
Spójrz na siebie, jesteś łysy jak moje jajca.
Dość tych gadek, już późno.
A gdzie Wesoły?
Mamy 10 miejsc. Dwa dla Seba i dla mnie, osiem dla was.
Co ty za jeden?
Jestem Dom, wasz tour manager.
- Skąd go wziąłeś? - Dom jest zawodowcem.
Czemu wypożyczyłeś taki złom?
Osiem osób. Nie ma miejsc.
Didier!
- Co jest? - Nie wpuszcza nas.
Mamy komplet.
- Jest nas więcej niż ośmioro. - Nie ma dwudziestodwuosobowych kapel.
Przykro mi, ale ośmiu pasażerów to maks.
Chrzanić Gargamela. Zwińcie bryki i widzimy się w Poitiers!
Confort Moderne, Poitiers.
Chłopaki!
Ahmed, wsiadaj na rower. Musisz schudnąć.
Niech poćwiczy. Confort Moderne!
Nikoumouk.
- Musimy pogadać. - Nie możesz traktować tak naszych kumpli.
Poważnie?
Co to za wariat?
- Wesoły! - Frankie!
Wesoły!
Cześć, panienki. Jak leci?
Jedziemy na koncert w Poitiers. Ruszaj z nami.
Nie mogę. Lecę do Los Angeles. Nina jest w ciąży.
- Wyjeżdżasz? - Tak.
I zostawisz nas z tym Gargamelem?
Najarałeś się czegoś? A co z zespołem, płytą?
Gwiazdy ruszają w trasę. Bryka z wynajmu. Solidna.
Jedzie w niej spoconymi girami.
Jesteście w dobrych rękach, prawda, Seb?
Nie zostawiaj nas.
- Byłem pierwszy. To też się liczy, nie? - Nie rób nam tego.
Zostanę ojcem. Okażcie trochę radości.
My potrzebujemy cię bardziej. Spójrz na mnie.
- Bawcie się dobrze. - Olej to.
Jedź za nami.
- Będę o was myślał. - Baw się dobrze!
Daj, szybko.
Masz.
Pospiesz się.
Gargamel pomylił adresy?
Gdzie my jesteśmy?
- To jakaś mordownia. - Przeszkadza ci to?
- Uważaj! - Zgłupiałeś?
Idiota! Nic tu po nas.
- Zabieramy się. - Dlaczego?
Obsikał nas! Nie będziemy tu grać.
Domy kultury się o nas biją, a ty załatwiasz tę dziurę?
Co to ma być? Nawet w Mantes było lepiej.
Naprawdę musimy tu wystąpić? Te fiuty w życiu nie słyszały rapu!
To im go pokażcie!
- Dom zaprosił promotora. - Chrzanić go. Jesteśmy raperami.
Chodźcie grać.
Saint-Denis, departament 93. zawsze sobie poradzi.
Beatmistrz Detonator.
Z Saint-Denis, jak kumple, pochodzę, tańczę w każdym mieście i dużo chodzę.
Liczby 9 i 3 w sercu noszę, nacjonalistów gorąco nie znoszę.
Gdy się zjawiają, wzywajcie gliny.
9-3-8-2-4, psychopata ze mnie szczery.
Z Saint-Denis wyjechałem i świat pozwiedzałem w rytmie rap.
Moja technika morderczo celna, śmierć glinom z Oussekine Malika.
Na imię mi Kast, inaczej St-ka,
jesteśmy królami rapu, wielkimi jak ciuchy Chino.
Razem z NTM walimy za sceną w Le Pen. Jesteśmy ekipą Joey i Shena.
Yazid dajesz jeszcze raz.
Ja nie przegrywam, ja zawsze wygrywam.
Liter nie lubimy, w siłę liczb wierzymy, a 93 to nasza liczba.
NTM, te litery coś znaczą i dobrze się tłumaczą.
Rzeczywistość to porażka,
lecz ja się nie sprzedam i uprzedzam,
kasa niszczy ludzi, uczucia w nich studzi.
Więc uważajcie i pamiętajcie, wszystko da się sprzedać i kupić.
Nawet władzę.
Chcemy rocka i prawdziwej kapeli.
Te, czubek ci się przekrzywił!
Nie macie instrumentów?
Jesteśmy nową twarzą rocka.
Ce ten kretyn robi z głową w suficie?
- Coś się stało? - Sufit jest za nisko.
Wszystko to czuję.
Saint-Denis jest wszędzie tam, gdzie my!
Jak wam się nie podoba, możecie nam naskoczyć.
Agresywna metoda przełamywania lodów.
Jeśli tu sobie poradzą, odnajdą się wszędzie.
Sprawdzasz nas?
Nie, daję wam lekcję.
Oparty na kasie świat niesprawiedliwy,
człowiek ubogi nie jest w nim szczęśliwy, bo jego zdanie się tu nie liczy.
Duża kasa za gardła biednych na zawsze już trzyma.
Czas płynie, lata mijają,
lecz mimo łez nic się nie zmienia.
Nie powiem, też lubię szmal, gdy masz go w kieszeni każdy cię ceni.
- Wyłącz. - Nie będziemy dla niego przerywać.
Daj mu powiedzieć.
O co chodzi?
Zagrajcie "Kasa niszczy wszystko".
- Jeszcze raz? - Tak.
Pieprzyć kapitalizm. Anarchia!
Raz, dwa, trzy. Pieprzyć kapitalizm.
Nawijaj.
Kasa niszczy, kasa niszczy ludzi.
Razem!
Dziś rapuje dla was NTM.
Nikoumouk 93, Saint-Denis.
Departament 93.
Witamy w Rapline,
programie poświęconym czarnej muzyce.
Naszym dzisiejszym gościem - niespodzianką
jest ekipa NTM z 93. departamentu.
Co oznacza NTM?
- Co oznacza? - Nowe Twórcze Mamuśki.
Inspirujący się amerykańskimi wzorcami zespół promuje właśnie pierwszą płytę.
Jak twoja matka przyjęła nazwę NTM i to, co oznacza ten skrót?
Długo go nie znała.
Saint-Denis przemówiło głosem, Kool Shena i Joey Starra,
którzy tworzą zespół Suprême NTM.
Niech żyje 93. departament.
Mam tu dziś nawet opaskę z waszą nazwą.
Staliście się symbolem zmarginalizowanej i zbuntowanej młodzieży,
jak kiedyś zespoły rockowe i punkowe, Trust czy Bérurier Noir?
Skoro po francusku nawet rock źle brzmi to czy rap wypada lepiej?
Debiutancki album grupy, Authentik, rozszedł się w 70000 kopii.
Jesteśmy bezpośredni i radykalni.
Niektórzy widzą w tym agresję, ale tak widzimy świat.
NTM jest głosem pokolenia, opowiada o jego codzienności.
Nie przegapcie ich.
Ich dopracowane teksty
należy traktować poważnie. Są szczerzy w swojej twórczości.
Podpisali kontrakt z dużą wytwórnią. Dotychczasowa nazwa jest niestosowna.
Powinniśmy im ją zmienić na coś mniej obscenicznego.
Wzbudzi mniej emocji, ale 93 NTM jest w tym tygodniu wszędzie.
Sprzedali 100000 płyt, choć rozgłośnie boją się ich grać.
NTM to jedna z najlepszych, jeśli nie najlepsza, francuskich grup.
- Który pierdnął? - A jak myślisz?
Odbiło ci?
Pan Colt, wandal numer jeden.
Przestań.
Rozbieramy się?
Bądźcie ciszej.
Zostaw.
W porządku.
Wyłaźcie z wody. Zbieramy się.
Kiedy przestaniecie mnie oszukiwać?
Osiem osób, nie 20.
Zapłaciłem za 26 śniadań.
Daj im spokój, Dom. Wziąłem cztery dokładki.
Po ścianach też musicie mazać?
Nie jesteście już dziećmi.
Wiecie, ile to kosztuje?
A ten, zamiast wziąć krzesło, demoluje sufit.
Balują z laskami, które nawet się nie bzykają.
A ja płacę za śniadania.
- Kto się nie bzyka? - Masz na myśli siebie?
Wiecie, co różni sracz od tour managera?
Sracz zbiera gówno z jednej dupy na raz.
Wal się. Chino!
- Co ci odwaliło? - Słyszeliście, co powiedział?
Uspokój się.
Kończymy współpracę.
Dom, zaczekaj.
Wracaj. Zatrzymaj go.
Kompletnie ci odwaliło?
Wracajcie do Saint-Denis.
- Co? - Jeszcze nie rozumiesz?
Nic nie osiągniemy z tymi matołami na plecach.
Jedziemy do pracy. Do zobaczenia w Saint-Denis. Osły.
Zacząłeś zarabiać i masz nas gdzieś?
- Tylko kasa, zero lojalności. - A ty, nie lubisz kasy?
Ochranialiśmy was, wspieraliśmy.
Sprzedałeś się, jak inni.
Tak jest!
To ja wymyśliłem nazwę NTM.
- Przestańcie, jesteśmy jedną ekipą. - Zamknij się.
- Nikt cię nie pyta o zdanie? - Kto was zaprosił w trasę?
A was? Dostaliście jakieś zaproszenie?
W moim kontrakcie nie ma słowa o Chino, Mehdim.
Spieprzajcie.
Myślisz, że jesteś taki mądry? W czym niby jesteś od nas lepszy?
Chcesz zostać raperem?
Proszę. Biegnij. Powodzenia.
- Colt, wracaj. - Kiedyś taki nie byłeś.
Ty też? Zmieniłem się.
- Jedna rodzina, gadanie. - Spróbuj, zmiany są dobre.
- Co? - Wystarczył jeden czek.
Przywalić ci?
Uspokójcie się. Zachowujecie się jak dzieci.
Przestańcie chrzanić. Bez nich nie wystąpimy.
Wszystko zepsujesz. Przestań.
- Ja zepsuję? - Tak.
To wracaj do domu.
I co będziesz robił sam? Wysiadywał na ławce, jak wcześniej?
- Licz się ze słowami. - Posłuchaj przez chwilę.
- Samolubny dupku. - Tak, jestem egoistą!
Samolubnym Didierem Morville. I co z tego?
- Nie mam rodziny ani przyjaciół. - Nie masz przyjaciół?
Tak uważasz?
- Wal się. - Ty też.
- Wszystko schrzaniłeś. - Zamknij się!
Chcecie zobaczyć świra?
To wy nic nie rozumiecie. Spadajcie.
Nie wrócę na ławeczkę.
To ja.
Didier. Dzwonię z hotelu, z pokoju.
Chciałem zapytać czy...
dostałeś naszą płytę.
Prosiłem w Sony, żeby ci przysłali.
Doszła?
Słyszysz mnie?
Chciałem ci też powiedzieć,
że skończyłem z mazaniem po ścianach.
Teraz rozdaję autografy.
Na ulicy.
Jesteś tam?
Tato?
Tym wszystkim, którzy kłamią, wciskają wam ciemnotę
mówię: stop! Przestańcie już, bo zlecenie na was otwarte mam.
Czekajcie. Stop.
- Vivi, co to ma być? - To znaczy?
Gubisz rytm.
To oni za mną nie nadążają.
Sypiasz z nim i się rządzisz?
Uważaj, Bruno. Obrażają ci dziewczynę.
Niedobrzy chłopcy.
Spóźniłeś się dwie godziny. Jesteśmy w lesie.
Co zrobiłaś z moim portugalskim słoneczkiem?
Co cię ugryzło?
Złościsz się, bo kumple cię olali? Wyluzuj, ja ich zastąpię.
Kool Shen! Wszyscy razem!
Rozpieprzanie wszystkiego sprawia ci radość?
Wracaj na budowę, jak ci się nie podoba. Będzie spokój.
Wiesz, co się wtedy stanie? Jak myślisz, kto to zorganizował?
Jesteśmy niegotowi do występu, a ty spóźniasz się dwie godziny.
Czego chcesz? Dać ci order?
Rozkazywanie innym już cię nie bawi?
Przestań dyrygować. Beze mnie nie istniejesz.
- Ja, nie istnieję? - Tak.
Ty za to jesteś prawdziwym bohaterem. A wiesz, czemu?
Bo nie raz ośmieszyłbyś się na scenie,
gdybym w porę nie zareagował.
Ale jeśli ja się pomylę, gdzie jesteś? Na kogo mogę liczyć?
Podrzuć mi któryś z moich wersów.
- Wyszeptać ci? - Wyszepcz sobie to.
Odchodzę.
Dokąd idziesz, Vivi?
Mam już dość waszych kłótni.
Jasne, odpocznij sobie.
- Świetna choreografia, najlepsza. - Nie dokuczaj jej.
- Co cię znowu ugryzło? - Traktuj ją z szacunkiem.
Nie pouczaj mnie. Na scenie też cię nie potrzebuję.
Chętnie to zobaczę.
Przestańcie, zachowujecie się jak dzieci!
To ma być zgodna ekipa?
Pytał cię ktoś o zdanie?
Nie wtrącaj się.
Nagrywaj sobie płyty, a mnie daj spokój. Radź sobie sam.
Matoł!
I co? Ani śladu Bruna ani Vivi?
No to leżymy.
W mordę! Jak nie jeden, to drugi!
Spokojnie.
- Wychodźcie na scenę. - Bez Bruna i Vivi?
Już czas, musimy zaczynać.
Idziemy.
Zaczynamy.
Joey, zaczynamy.
Joey, słyszysz mnie?
Nie słyszę was, Villeurbanne.
Jesteście tu?
Głośniej.
Chcę was usłyszeć.
Jeśli ktoś jeszcze nie wie, też jesteśmy z getta.
Departament 93, Saint-Denis. Brawa dla Saint-Denis.
Podobnie jak was w Mantes-la-Jolie, nas też ciągle leją gliny.
Jeśli i was kiedyś pobili, pokażcie im soczystego fucka.
Tak jest.
Co im powiemy?
Pieprzyć wasze matki!
- Co robimy? - Gramy.
Kiedy byłem w wojsku,
kapitan powtarzał, że moja kreolska dupa skończy w pudle.
Zapomniał uprzedzić, że wojsko zrobi ze mnie pijaka i ćpuna.
Gdzie jest Kool Shen?
On biały, ja czarny, jedziemy.
Tak jest, Kool Shen jest biały.
On jest biały, a ja czarny. Reszty nie pamiętam, i co z tego?
Czemu buczycie?
Masz mi coś do powiedzenia? Chodź na scenę.
Zobaczymy, jaki jesteś odważny.
Który chce się spróbować?
- Co się wam nie podoba? - Kool Shen! Kool Shen!
Tylko rasistom to dziś przeszkadza - wieloetniczna i monokulturowa.
Otwarte głowy na świat kolorowy - tak być powinno.
Nie dam się zakrzyczeć, ich głosy zdławię, fałszywym prorokom się postawię.
Orędowników wyższości swej rasy posyłam do diabła.
10% to dla Le Pena obraza.
Nie ważne jaka twa rasa, czyś biały, czarny, brązowy czy żółty,
powstańcie młodzi w obronie prawdy,
przeciw tyranom, co hańbią nasze czasy.
Ja biały, on czarny, historia dziś głos ma.
Ja biały, on czarny, historii czas przepisać karty.
Historii czas przepisać karty.
Głośniej!
No dobra Shen, uderzę wyżej.
Podkręcę tempo, bo czacha aż dymi.
Wszędzie hipokryci, niby gardzą Le Penem,
a ludzi na siebie szczują, jak marionetki posłusznie tańcują.
Wy nie dajcie się nabrać,
biali, Arabowie czy czarni.
NTM to maks impaktu i zero taktu, we wrogów wolności wali.
W zaślepionych bigotów i sukinkotów z całej pary.
Bez fałszywej szczerości wobec rasowej różnorodności.
Obaj kolor skóry mamy inny,
ale krew w nas ta sama.
Ja biały, on czarny, historii czas przepisać karty, historia dziś głos ma.
Chcę was usłyszeć!
Brawa dla Nikoumouk.
Dla Beatmistrza Detonatora DJ S i całej ekipy.
Oklaski dla Yazida i Kasta.
I dla Lazera, Reaka
- i dla Lady V. - Boskiej Lady V.
- Brawa dla 93. departamentu. - I dla Nikoumouk.
Farrakhan i Le Pen ta sama nienawiść! Bez granic!
Czyste zło. Nie pozwólcie by ich pomysły zatruły wasze umysły.
Złe słowa i zacofane poglądy, choć czarni i biali mogą żyć razem.
Nie twórzmy problemów, bo tu ich nie ma, Francja nie Ameryka, po co zmieniać.
Wielorasowe społeczeństwo jest zdrowe, budujmy więc wspólnotę.
Bo już za długo w tym starym świecie
kolor skóry był barierą, jeszcze jedną granicą.
Wypowiadam więc wojnę, temu czym gardzę
i po kolei się z tym rozprawię.
Faszyści, skinheadzi, rasiści i getto.
Historii czas przepisać karty.
Jesteście świetni!
Dobry wieczór, NTM.
Właśnie ukazał się wasz debiutancki album.
Jako pierwsi raperzy we Francji, będziecie gwiazdą w Zenith de Paris.
Przed nami we Francji nie było rapu.
Rozumiem, powiedzcie,
skąd inspiracja do napisania tego albumu?
Nagraliśmy go,
żeby opowiedzieć, jak politycy ignorują przedmieścia.
I młodzież w ogóle.
Chcieliśmy zwrócić uwagę na ich postawę.
Chcą przeczekać problem. Dobrze mówię? Myślą, że sam zniknie.
Jak pan na to odpowie, panie ministrze?
Przyzna pan, że poruszają ważkie tematy.
To anarchiści. Nie mówią nic nowego. To stara śpiewka.
- Zarabiacie na sprzedaży płyt, prawda? - Tak.
- Pracujemy. - I zarabiamy.
Czemu więc nie zainwestujecie na przedmieściu?
Chwileczkę.
Czy ja wyglądam jak Matka Teresa?
Gdybyście byli do niej podobni, wszystkim byłoby lepiej.
Swoimi piosenkami dajemy ludziom więcej niż wy.
- To prawda. - Ale nie w tym rzecz.
Młodzież z przedmieść czuje się odrzucona.
Władza ma dla niej tylko policyjne pały.
- Czemu o tym nie porozmawiamy? - Jeśli to się nie zmieni,
zobaczycie, czym są prawdziwe zamieszki, z NTM czy bez.
Wspomnij ciemności getta, gdy zapada zmrok.
Młodzież z dzielnicy się ich nie boi.
Czai się w nich jak bandyci.
Zmuszona przez los, by żyć podwójnie.
Poza prawem, walczy o przetrwanie.
Jakby mogła coś zmienić.
Lecz kto co robi? I gdzie państwo jest?
To działania celowe.
Porzucone i osamotnione dzieci narodu Francja odetnie od swego ciała.
Bo gdy zło już się stanie, zabawa się skończy
i skończą się śmiechy, boję się o przyszłość.
Jak cofnąć, to co powiedziałem?
Nie zmyślam, nie kłamię, wbrew temu co piszą.
Nazywam prawdę rzeczy po imieniu.
Wiem, że to, co myślimy ma znaczenie,
więc jak to rozwiązać?
Lepiej zapobiegać niż leczyć.
Lecz jak, w czasach tak gwałtownych?
Za szkody zapłacimy sami.
Pieprzyć policję!
ŚMIERĆ GLINOM
Cześć, Didier.
PIEPRZYĆ SPOŁECZEŃSTWO
Podnieśmy razem ręce!
Wysoko, jeśli się bawicie!
Prawa strona, lewa strona, przód i tył!
I krzyknijmy:
I razem!
- Zaczynasz. - Nie, wchodzę po tobie.
Są w formie. To będzie koncert.
Dom.
To finał trasy.
Co?
- Posłuchaj... - Nie, sam posłuchaj.
Wiesz, ile mnie to kosztowało?
Nie mówię tylko o reputacji, ale o pieniądzach.
- Nawet po dzisiejszym nie wyjdę na swoje. - Bardzo nam pomogłeś,
ale jesteś za dużym purystą.
- Jesteś dzieckiem. - Terror Seb.
Tak mnie teraz nazywają.
- Nie rozumiem. - Wiem.
To dla nich przełomowy moment.
Pora podnieść poprzeczkę, ale już bez ciebie.
Po prostu przyznaj, że podpisałeś kontrakt za moimi plecami.
Dobrze się z tobą pracowało.
Nie złość się. To będzie świetny koncert.
Przestań, bo się rozkleję.
Muszę iść.
Bez urazy?
Za chwilę zobaczy nas 6000 ludzi.
Nie narób w portki. Już za późno.
- To jest ten dzień. - Aż trudno w to uwierzyć.
Pisaliśmy te teksty dla siebie.
- A teraz oni ich słuchają. - To właśnie hip hop?
Zdecydowanie. Najprawdziwszy.
Zrobiliśmy to.
Sprawdzisz, czy przyszedł mój stary?
- Sam sprawdź. - Nie chcę go widzieć.
- To po co go zaprosiłeś? - Pójdziesz?
Dobra.
Jeśli jest, to w strefie dla gości.
No i?
Nie przyszedł? Chrzanić go.
- Zaprosiłem go, ale mnie olał. - Jakaś babka mówi, że jest twoją matką.
- Dziewczyna ojca? - Ma na imię Yvette.
Powiedz jej, że kłamie, a ja nie mam matki.
- I żeby pieprzyła swoją matkę? - Tak.
Pogadaj z nią.
Potrzymaj.
Mówiłem, że jesteśmy braćmi.
6000 ludzi.
- Gotowy? - Już idę.
Moment!
Shen?
- Wyjdziesz wreszcie? - Idę.
- Już czas. - Idziemy.
AUTHENTIK
PAMIĘCI LADY V, PATRICII SULLÉ, MÉO I RICHARDA AUJARDA
WYSTĄPILI
SCENARIUSZ
MUZYKA
ZDJĘCIA
REŻYSERIA
Nieważne, z którego departamentu jesteście,
wszyscy wyszliśmy z getta.
Saint-Denis!
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Witold Buchwald
Przestań, rozpraszasz mnie tym swoim wielki łbem!
Ty przynajmniej masz tekst.
Ale mi go zasłaniasz.
Jasne.
Nie zrozumiałem.
- Nie wiedziałem, czy nagrywamy. - Mieliśmy nie przerywać.