Vertaling en synchronisatie Vidioot 2000
Het was niet de bedoeling dat het zo zou eindigen.
Alle vorige residenties bij dit instituut gingen makkelijk,
toch op de een of andere manier toonden de scheuren zich,
vanaf het begin met het collectief van deze maand.
WEEK EEN De Mond Is Het Licht Daarvan
Wijder.
Wijder, alsjeblieft. -Waarom?
Sorry, dat is waar de regisseur om vroeg.
En jij gehoorzaamt elk haar bevel? -Een suggestie is meer dan een bevel.
Maar voel je vrij om iets anders te proberen als je dat wilt.
Jan Stevens.
Beginnen zoals je wilt doorgaan, dan?
Ik wil alleen graag de controle hebben over hoe ik geportretteerd word.
Willen we dat niet allemaal?
Maar mag ik een meer verzoenende toon voorstellen met onze "dossierge" hier.
Hij doet gewoon z'n werk.
Mijn God, jij hebt een sterke adem. -Sorry.
En een acuut geval van maagzuur.
Wat de buitengewone stank zou kunnen verklaren.
Heb je gewoon last van brandend maagzuur, of zijn er andere problemen?
Opgeblazen gevoel, misschien, en...
... misschien wind? -Je bedoelt winderigheid?
Ja.
Wat vervelend. Wel, ik kan iets voorschrijven,
en we kunnen kijken hoe het gaat over een paar weken.
Maar ik verwacht,
dat men er goed aan zou doen acht te slaan op de leringen van Hippocrates.
Wat denk je?
Je kent Hippocrates toch?
Ik ken de naam maar...
Je bent een schrijver en je hebt Hippocrates niet gelezen?
Ik ben een matig schrijver. -En die lezen niet?
Nou, misschien heb ik iets gelezen, maar dat herinner ik me nu niet,
met deze angst en deze problemen.
"Laat voedsel uw medicijn zijn."
Opmerkelijk hoe zo'n simpele maar diepgaande leerstelling
het kan volhouden door de eeuwen heen. Maar naast een verstandige voeding,
kan het je goed doen, niet vlak voor het slapen te eten.
En als je je kussen wat ophoogt, kan het voorkomen dat
overvloedig zuur omhoog komt en dat er over jou...
... niet ongunstig gefluisterd word door je baas.
Dank u.
En ik neem aan dat de rekening naar haar gaat?
Ja. -Het leven van een matig schrijver.
Ik ken meerdere schrijvers die claimen dat zulk werk beneden hun peil is.
U moet dan een paar rijke schrijvers kennen.
Ik zou me niets ergers voor kunnen stellen dan jouw baan.
Het moeten plezieren en onderhouden van een andere soort van
onnozele nep-provocateurs, elke maand.
Toch, je zou er over kunnen discussiëren, dat het niet erger kan
dan turen in stinkende openingen voor de kost.
Sorry.
En wie is er deze maand in residentie?
Stilte van een publiek was altijd mijn angst.
En alles wat ik kon doen om die stilte te breken,
werd belangrijker dan al het andere.
Het horen van een lach, een zucht, een kreet, of zelfs een protest was een bevestiging.
Hun schok proeven is er door beheerst worden.
En, met dat, de noodzaak om steeds verder in de vergetelheid te raken.
Koken en performen is altijd een gevaar.
Ik zou je kunnen vertellen over talloze ongelukken met andere collectieven hier.
Dit was geen ongeluk. -Waarom?
Omdat het applaus extatisch zou zijn. De pijn was onbeduidend.
Zie je dat niet? -Ik ben geen performer.
Ja, maar jij schrijft.
Je zoekt nog steeds naar bevestiging. -Als ik een bladzijde hoor omslaan,
ben ik tevreden.
Misschien voelde je het anders, als het je werk was. Waarom probeer je het niet?
Sommigen beweren misschien dat zelfs een handleiding
een afdruk heeft van de schrijver.
Dus, er is iets van jou in wat je over mij schrijft?
En hoeveel van jou zit hierin? -Je bedoelt de performance?
Alles. -En Billy en Lamina?
Zij zijn hier om te beseffen wat er in mij omgaat.
En zien ze dat zo? -Niet helemaal.
Soms proberen ze hun stempel op dingen te drukken,
vooral Lamina. -Maar jullie zijn een collectief?
Elk collectief heeft een leider nodig.
En, overigens, kan ik ze vervangen, en er zou niets veranderen.
En wil je ze vervangen?
We zullen zien.
Ik hou van ze, maar soms kan liefde meer betekenen door weg te lopen.
Zou het niet makkelijker zijn een compromis te sluiten?
Nee.
Dat zeggen ze allemaal, wanneer ze hier komen.
Ik dacht dat je geloofde in creatieve vrijheid?
Tot op bepaalde hoogte.
Maar geef iemand teveel vrijheid in iets,
en het is vaak contraproductief. -Ik wens je succes, regisseur.
Ik ga niet over haar heen walsen
en ik ga haar geen aanwijzingen geven, ter wille van het geven van aanwijzingen,
maar als ik voel dat iets in de verkeerde richting gaat, moet ik het uitspreken.
Het is niet dat ik andere Sonic Cateraars niet de vrije hand heb gegeven.
Heeft ze een naam bedacht? -Elle and The Fatty Acids.
Maar ze wil er nog over slapen.
Ze moet echt beslissen voordat we gaan drukken.
Ze kan niet blijven veranderen van gedachten, zoals nu.
Jan Stevens.
We houden er niet van om genegeerd te worden.
Ze laten je nog steeds niet met rust.
Mijn afstand tot de groep had meer te maken met maagklachten,
dan met enige pretentie van journalistieke hoffelijkheid
Zo ver mogelijk afstand nemen, was gewoon uit een behoefte,
om een eventuele wind te laten gaan zonder gevolgen.
Technisch assistent Wim maakte het niet makkelijker met zijn minachting
voor mij en iedere andere die voet zette in het Instituut
Voor elke fecale verdrijving zou ik tegelijkertijd moeten spoelen,
in de hoop dat de groep het niet zou horen
in het pension dat we deelden tegenover het Instituut.
De winderigheid was meedogenloos, maar was zelden onwelriekend.
De constante inspanning om in te houden of mijn scheten te verbergen
begon allemaal te voelen als een performance op zichzelf.
De nadenk wandelingen op de gronden van het Sonic Catering Instituut
duurden iets minder dan een uur:
een essentieel onderdeel van hun proces dat ze wilden dat ik documenteerde.
Er werd nooit een woord gesproken
en de stilte opende de twijfels en angsten
die niet konden worden geuit als ik ze interviewde.
Het medicijn van Dr. Glock loste niets op
en het extreme ongemak van de wind houden
werd een sociale nachtmerrie.
Ik hunkerde naar eenzaamheid
en als ik geen eenzaamheid kon vinden, hunkerde ik naar geluid:
de stem van elk culinair collectief in de residentie.
Geluid dat zou kunnen reinigen, dat zou kunnen zuiveren
en me laten vergeten,
evenals anderen het onmogelijk te maken mijn scheten te horen.
Echter, de grootste test voor mijn ontwrichtende maag
moest nog komen tijdens de meet en greet met de bestuursleden van het Instituut,
gevolgd door de eerste zogenaamde after-diner toespraken.
Jan Stevens.
Niemand weigert ons en leeft om het verhaal te vertellen!
"Zorg dat de tafel gedekt is op een smaakvolle manier"
"en de specerijen zijn..."
Wat?
Ze wachten op je. -Zeg ze, dat ik nog niet klaar ben.
Het is maar een speech. Zo erg is het niet.
Echt? Ik zal je daar aan herinneren als het jouw beurt is.
Ja, wat dan ook.
En, Billy...
... applaudisseer met enthousiasme dit keer. Oké?
"Denk er altijd aan een biertje in de koelkast te leggen."
Voor een journalist, praat je niet veel.
Ik ben niet echt een journalist. Ik ben alleen ingehuurd om dingen te documenteren.
Dus, hoe moet ik je dan noemen? - Jan Stevens noemt me "de dossierge."
En hoe zou je jezelf noemen?
Ik weet het niet.
Ik schrijf. -Schrijft wat?
Gedachtes, gevoelens...
... vragen. -Je bedoelt verhalen?
Ik weet niet of je ze verhalen kunt noemen.
En waar kan ik die "gedachten, gevoelens en vragen" lezen?
Je zou bij mij moeten inbreken om ze te lezen.
Waarom publiceer je ze niet? -Heb ik geprobeerd, maar is niet makkelijk.
Ondertussen, moet ik wat geld zien te verdienen, dus...
Dames en heren, mag ik uw attentie?
Het doet me veel plezier te introduceren,
onze eerste after-dinner speech van de residentie.
Terwijl we vooral het artistieke streven aanmoedigen
van voedsel en culinaire verlossing, om te doen als publieke performance,
biedt de after-dinner speech een meer ontspannen, gezellige omgeving,
waarin we ons onderzoek voortzetten,
in een scala van interculinaire disciplines
en experimenteren met anekdotes, of gewoon simpele ideeën,
die misschien niet zouden werken op een minder intiem doek.
Elle's speech, vertelt me... -"Speech" is misschien
een te reducerende term, voor wat ik ga doen.
Voor wat ik zal lezen, is gevonden tekst en het komt
uit een oude huishoudelijke handleiding, die van mijn moeder was.
"Edna May's Avondmaal School."
"Levendige recepten en leuke tips om de liefde van je man te behouden."
Als kind, wilde ik het model van huisvrouw zijn
en dit boek was mijn bijbel, totdat ik me begon af te vragen wat ik las.
Ik zag een maal mijn moeder een traan wegvegen in de keuken,
en ze probeerde te doen, alsof het de uien waren,
maar ik kon zien hoe moe ze was vergeleken met m'n vader,
die vaak deed alsof hij boven werkte,
maar gewoon masturbeerde op het jaarboek van de Tennis Dames.
Edna May was wat elke vrouw wist, wat hun echtgenoten wilden dat ze waren.
Echter, het was niet duidelijk of die vrouw op de kaft
de mythische Edna May was, of zelfs dat er een Edna May was geweest,
want het boek was zeer in het voordeel van het comfort van een man,
wat mij deed afvragen wie het geschreven had.
En wat als deze Edna May echt genoot van koken?
Lijkt dat op een echte lach voor jou?
Persoonlijk, denk ik dat je er te diep op ingaat.
Misschien is dat haar subtiele manier van het ondermijnen van die patriarchale
commentaren in het boek?
Een kloofje in haar lach?
Dat is geen kloofje. Dat is een echte, oprechte lach.
Je projecteert alleen maar je eigen haatdragende ideologie
op het gezicht van die arme vrouw.
Net zoals duizenden mannen hun ijdele en egoïstische ideologie hadden geprojecteerd
op het gezicht van die arme vrouw?
Proberend hun vrouwen op een Edna May te laten lijken.
Generaties van ons werden ertoe gebracht te geloven door deze mannen, Dr. Glock,
dat onze rol alleen in de keuken was.
Mijn moeder kookte nooit. -Dat kon ik je wel zeggen.
Zie, alleen door dat commentaar,
impliceer je, dat alleen een vrouw zulke taken doet.
Je hebt zeker nooit gelezen over de Minoans? -Dus moet ik een sok in m'n mond stoppen,
alleen omdat ze het duizenden jaar geleden op de matriarchale manier probeerden?
Mijn beide ouders kookten en ze keken nooit wie...
Dit is een after-dinner speech, geen debat! Sta me toe jullie voor te lezen uit
"Edna May's Tien Geboden van de keuken" op pagina negen,
dan kun je voor jezelf beslissen, of het geschreven is door een vrouw of een man.
En, indien door een vrouw, was dat echt iets waar zij in geloofde?
Waarom lach je?
Ik?
Lachen uit waardering. Laat me je niet tegenhouden.
Wees een goede vent en geef me de muntsaus door, wil je?
"Een."
"Bewaar een klein notitieboekje in je handtas voor boodschappenlijstjes, klusjes,"
"en vriendelijke herinneringen aan je man."
"Twee. Leer je lokale kruidenier kennen,"
"zodat je klaar bent voor voedsel van de beste kwaliteit."
"Drie. Vergeet niet om een nauwsluitende jurk aan te trekken,"
"voor als je man moe terugkomt van het werk."
"Vier. Zorg dat de tafel is gedekt op een smaakvolle manier,"
"en dat specerijen makkelijk binnen het bereik zijn van je man."
"Vijf. Onthoud altijd een biertje in de koelkast te leggen,"
"voor als je man dorstig na zijn rit naar huis, van het werk komt."
"Zes. Schep een luchtje door door rond het blok te wandelen,"
"of spreek je buurvrouw om te genieten van wat lokale roddels."
"Zeven. Een goede houding maakt je aantrekkelijker bij het serveren van eten"
"en verlaagt het risico van rugpijn."
"Acht. Tijd besteed aan koken is tijd"
"waarin je man kan dromen over de dingen die je wilt van het leven,"
"zelfs als die niet mogelijk blijken te zijn."
"Negen. Let op grappige en leuke dingen tijdens je dag"
"en vertel ze aan je man tijdens het avondeten."
"Hij zal dankbaar zijn."
"Tien. Als, na het volgen van deze keuken geboden,"
"je merkt dat je niet in staat bent om je man te plezieren,"
"zoek dan medisch advies bij je dokter, en neem de pillen die hij je geeft."
Dank u voor het luisteren naar mijn prachtige after-dinner speech.
Sorry.
Het spijt me.
Ik hield het binnen niet meer vol.
Waarom?
Probeer dagen met haar samen te leven en uiteindelijk zul je het zien.
Daar is hij. Je hebt de toespraak gemist.
Allerlei meta, en contra-patriarchale punten gemaakt tijdens je afwezigheid.
De vorige "dossierge" die Jan inhuurde zou nooit zo respectloos zijn geweest.
Sorry, ik had wat lucht nodig. -Werken de pillen niet?
Laten we het zien.
Dus, je bent nog steeds winderig, ouwe? -Winderig?
Wie is er winderig? -Niemand is er winderig.
Gewoon wat indigestie. -Je hebt je eten niet aangeraakt.
Daar weet jij alles van.
Zijn we aan het vasten?
Ik heb nu al drie dagen gezien dat je bijna niet eet.
"Ze zeggen dat het nu drie dagen is, dat haar lippen hebben gevast,"
"dat ze haar lichaam weg heeft gehouden van Demeter's graan."
Kun je me alsjeblieft het brood aangeven?
Ik neem aan dat er geen belletje ging rinkelen?
Sorry? -Het vasten van Phaedra.
Hippolytus... Euripides.
Heb je Euripides niet gelezen? - Euripedes.
Wat zei hij nu net?
Wat gebeurde er? -"De Mangrove Snacks".
Wie zijn "De Mangrove Snacks"? -Ze vroegen toegang voor de residentie.
Die hebben ze niet gekregen. -En ze reageren zo?
Gebeurt telkens weer, dit gedoe.
Voor elk culinair collectief bied ik één toegang aan,
een dozijn anderen geven me de hel, omdat ik ze afwijs.
Ik heb een hele map gevuld met giftige pen brieven.
Het spijt me.
Ik ben er aan gewend, helaas. -Waarom heb je ze geweigerd?
Ik hou er niet van wat ze met moerasschildpadden doen.
Dus, je kiest mij alleen omdat ik vegetariër ben?
Ik laat me niet verleiden door mijn selectieproces.
Ik zeg alleen dat het gaat om een enorme hoeveelheid denkwerk en verantwoordelijkheid.
Ik negeer je gemakkelijke opmerking,
aangezien we carnivoren verwelkomen evenzeer als herbivoren.
Uiteindelijk, heb ik "De Mangrove Snacks" overwogen,
als ze enig talent hadden, alleen voor jullie exclusieve informatie,
ze kunnen niet eens zo goed overtredingen begaan.
Als het aan mij lag, greep ik "De Mangrove Snacks"
bij hun verschrompelde kleine testikels... -Kunnen we het laten rusten?
Ik focus me liever op onze trip naar de winkel.
Maar we hebben hier te maken met radicalen.
Als het aan mij lag, zou ik stoofpot maken van hun zielige...
Ik zei!
Je bent in de winkel.
Je kijkt in het rond.
Artikelen, overal om je heen.
Misschien heb je wat tomaten nodig voor die soep.
Knijp erin om zeker te zijn dat ze rijp zijn.
Je duwt je karretje voort,
kijkt rond, en daar is mevrouw Chieveley.
Je mag haar niet echt, maar een knikje met je hoofd zal volstaan
en dat zal je toelaten om naar de zuivelbalie te gaan.
Misschien kun je de kaasjongen vragen een paar
honderd gram Taleggio af te snijden en hij kan het voor je inpakken.
Hij likt z'n vingers voordat hij het inpakpapier pakt
en dat vind je niet zo fijn, maar je bent te beleefd om iets te zeggen.
Doe de kaas in je karretje, en ga naar de specerijenbalie.
Enkele Provençaalse kruiden om op de soep te strooien.
Maar wacht... maar dat is hier helemaal niet.
Kijk verbaasd, kijk berooid.
Iets meer berooid. Dat is het.
Maar het is tijd om verder te gaan.
Er is een promotiekraam en enkele monsters.
Avocadopasta op een krokante roggebodem bestrooid met Espelette peper.
Je kunt er één proberen. Smaakt goed.
En je probeert je geluk en neemt er nog een,
in de hoop dat de verkoper geen commentaar zal geven.
Maar het schuldgevoel doet je stikken.
Nee...
Tijd voor de Heimlich greep. Dat is het. Harder.
Harder.
Gefeliciteerd. Ga nu je artikelen betalen.
Op welke leeftijd besliste je dat je in een culinair collectief wilde?
M'n hele leven.
Het leek ongrijpbaar voor een underdog als ik,
maar ik moest een manier vinden.
Ik weet nog, als kind, als ik met m'n ouders zat
te kijken naar sonic cateraars, op de televisie,
en ik was gefixeerd door de intensiteit, en de bedachtzaamheid van geluid.
Maar het voelde belachelijk om van iets te dromen dat iedereen wilde doen.
Het was in ons geïndoctrineerd van een jonge leeftijd, dat bepaalde
roepen in het leven niet binnen ons bereik lagen.
Helemaal als je, zoals ik, naar een vervallen school ging.
En wat gaf je de overtuiging? -Maar één ding.
De herinnering aan juf Lindenson, die op m'n verjaardagsfeestje stierf.
Ze was mijn kleuterschool juf en was allergisch voor noten,
en de keukenstaf lette niet op, toen ze de cake maakten.
Een grote, chocolade wonder cake.
Ze raakte in anafylactische shock toen zij haar plak opat.
Haar gezicht begon op te zwellen en de andere kinderen begonnen te lachen,
omdat het er zo komisch uitzag.
Ik schreeuwde om hulp en zij begon te snakken naar adem.
De andere juf belde een ambulance, maar niets kon haar op tijd redden.
Hoe zo iets lekkers voor mij
zo dodelijk kon zijn voor haar,
veranderde volledig hoe ik over voedsel dacht.
Dat spijt me. -Dit is allemaal voor haar eer.
Ja.
Ik ben nog nooit zo beschaamd geweest in mijn hele leven.
Zij denken nu dat we amateurs zijn. -Ik zou niet zo hard voor jezelf zijn.
Het is je eerste performance. -Maar hij had gelijk tijdens de repetities.
Dus, is het allemaal mijn fout, niet? -Mijn ding ging niet fout.
Ja, je voordoen als een dood varken, zelfs een kleuter kan dat.
Probeer jij maar naakt op te gaan met al die mensen. Denk je dat dat makkelijk is?
Gefeliciteerd, jullie allemaal. -Jan Stevens.
Sorry, we zijn net aan het uitpluizen waar het fout ging.
Waarom "sorry"? Ik dacht, dat het erg betrokken was.
Een belovend eerste concert. Prachtig, eigenlijk.
Had veel beter kunnen zijn, als hij wist hoe de knoppen te bedienen.
Je bent op een residentie. Onthoud dat.
Het hele punt van een residentie is, om ruimte te laten voor vallen en opstaan.
Het is het laatste concert dat telt.
Alles wat daar naar toe leidt is alleen oefening.
Het publiek begrijpt het.
Vonden ze het mooi? -Ze vonden het prachtig.
Is dat niet zo, Stones? -Ze hadden het naar hun zin, ja.
En nu wachten ze om hulde te brengen.
Echt? -Echt.
Ze zijn buiten. Wat zal ik doen?
Stuur ze binnen.
Eerbetoon aan het publiek waren mijn minst favoriete onderdelen
van een culinaire collectieve residentie.
Getuige zijn van zo'n flamboyante intimiteit was niet gemakkelijk om over te schrijven,
vooral na een abattoir performance.
De verzengende passie die te zien is
was op zijn minst een afleiding van mijn ongemak
en de angst voor mijn maag, dat hij mij in verlegenheid brengt, mij ondermijnt,
zich tegen me keert en me vernietigt.
Waar komt de eindeloze wind,
die mijn maag opblaast als een ballon, vandaan?
Waarom houdt het aan?
Als ik vreugde en verlatenheid zie, keren mijn gedachten hier altijd naar terug:
waarom kan de ene maag zo vrij zijn en de andere niet?
De nachten waren doorzeefd met pijn,
als de gevangen wind mijn ingewanden en geest overnam.
Elke scheet omvatte samenzwering en zorgen:
een evenwichtsoefening van spanning, giswerk en angst.
Met m'n achterste strak tegen de matras gedrukt,
en de hoop dat het geluid voldoende gedempt zou worden,
zodat ik de anderen niet wakker zou maken.
Maar de Heer is mijn deel, zei mijn ziel, daarom zal ik op hem hopen.
WEEK TWEE De Maag Is Het Plot Daarvan
Het kwam pas in me op toen ik werd gevangen in de blender, maar
"Elle and the Artificial Additives" zou een naam kunnen zijn.
Het wordt slechter met elk voorstel. -En Elle, Lamina en Billy, dan?
Dus, alleen jij mag genoemd worden?
Ik richtte de groep op en overigens, neem ik de...
Nee.
Dat was jouw fout. -Hoe kan het mijn fout zijn, als...
Een calamiteit. -Morgenvroeg is het wel droog.
Waar heb je het over? Het is olie! Het is een dodelijke val.
Niemand gebruikt vannacht de trap. -We kunnen het zo niet laten,
of je wilt gekraakte schedels vinden, en gebroken nekken, morgenvroeg.
Misschien kan technisch assistent Wim het afhandelen?
Het is te laat. Laten we hem niet storen. -Nonsens, dat is zijn werk.
Jongeling! -Nee.
Regel jij het maar. -Waarom doen we dat niet samen?
Laten we iets zoeken en dit schoonmaken.
Ik zal een mop halen.
Gaat het? -Ik voel me niet goed.
Het duurt de hele nacht om dit schoon te maken.
Misschien kunnen we nog wat moppen vinden en dan zal het niet zo lang duren.
Het is olie. Olie op een trap.
Een mop alleen is niet genoeg. We hebben heet water en zeep nodig.
Een mop verspreid alleen maar...
Oké, oké. Ik hoef dit niet meer te horen.
Wat is er? -Ik voel me zwak.
Luister niet naar haar, Stones. Alles om het werk te ontlopen.
Kijk haar ze is... -Stones!
Het is oké, het is oké, het is oké. Een van ons kan je terugbrengen.
En Billy en mij? -Als ik loslaat, zal ze vallen.
Welkom in onze wereld.
Met alle collectieven die hier komen,
is mijn taak, eerst en vooral, hun visie te steunen en te voeden.
De praktische aspecten van het realiseren van een idee voor
een publiek kan een shock zijn voor het systeem.
De golf tussen het hoofd en de realiteit van het toneel kan verbiedend zijn
en vereist vaak herderlijk toezicht door iemand...
Wij zijn onze eigen strengste critici en we voeren deze discussies met onszelf.
Dat waardeer ik, maar als iemand die je support,
zou ik toch graag betrokken worden bij die conversaties.
Hoe? -Door je te leiden.
Ik kan zien dat je onafhankelijk bent en wilskrachtig, en
daar kan ik mijn aanwijzingen op aanpassen. -We hebben geen aanwijzingen nodig.
Ik begrijp dat je die niet nodig bent, maar het Instituutgeld financiert dit,
en ik verwacht er iets voor terug. -Wat je er voor terugkrijgt is dit:
Alles wat wij doen. -Ik vraag je alleen om je te verbinden.
Vorm je eigen culinaire collectief, dan. Je gaat weg en doet dit en je ziet
hoe je je voelt als iemand anders langs komt en je vertelt wat je moet doen.
En wat als je mijn steun niet accepteert, als je niet van de voorwaarden houdt?
Dit is nog steeds jouw visie. Ik vraag alleen een paar dingen te veranderen.
Dus, het is jouw idee van mijn visie?
Je weet nog niet eens wat de aanwijzingen zijn.
Misschien zijn ze niet zo onverteerbaar.
Dat is het punt niet. Het is het principe.
Dus, zelfs als je het eens bent met een aanwijzing, doe je het niet?
Correct. -Ik ben niet eens van grote aanwijzingen,
vergeleken met mijn voorouders die deze rol hebben vervuld.
Ik respecteer de artiest, maar als ik het ergens sterk niet mee eens ben,
verwacht ik dat je je op z'n minst verbindt.
Maar je zei dat het prachtig was. -Ja, het was prachtig,
maar dat betekent niet, dat we niet kunnen discussiëren.
Ik ben er achter wat er mis was met de ring modulator.
Het was niet de ring modulator.
Ik heb het over de eerste helft, toen alles nog werkte.
Het is je gebruik van de flanger die ik wil bespreken.
Wat is een flanger? -Het is een elektronisch apparaat,
die twee signalen mixt, wat in een faseverschuiving resulteert.
Dat vond je niets?
Het zou op een lagere instelling moeten staan.
Gewoon fractioneel. -Waarom?
Wanneer je het geluid zoveel verandert, verlies je alle verbinding met de activiteit.
Maar dat is het hele punt van wat we doen.
Waarom dat doen als het in de culinaire context blijft?
En waarom doen als het er volledig van gescheiden is?
Dan is het alleen sonic zonder de catering.
Dus, je wilt catering zonder de sonic?
De beste collectieven hier rekten het elastische uit
van hun culinaire geluiden, zo ver ze konden,
maar er was altijd een verbinding tot het basis materiaal.
Een schijn van wat het geluid eens was.
We kunnen het weglaten, man. Het is toch maar een paar seconden.
Nee.
Mix het dan minder? -Nee.
Ga je zo makkelijk toegeven? -Je merkt er hoe dan ook weinig van.
Dat is niet het punt.
Je wist niet eens wat een flanger was, een minuut geleden.
Ik dacht dat ze aanpassen zei.
Ik probeer alleen je visie te beschermen.
Kunnen we dit een andere keer bespreken?
Je ruïneert mijn grafische score met al deze flanger nonsens.
Als dat het geval is, stop dan met wat je doet en verbind je met ons.
Kom op, Elle.
Ik ben de baas!
Hoeveel geloof heb jij in de band?
Ik weet het niet. Ik bedoel, Elle is de baas.
Maar zij kan niets technisch. Dus, dat is aan ons.
Ze zegt wat ze mooi vindt en wat niet.
Maar soms drukt ze zichzelf niet goed uit,
wat leidt tot dingen zoals ze klinken, door een misverstand.
In feite, zou ik zeggen dat misverstand tussen ons,
waarschijnlijk de sleutel tot ons geluid is.
En wat maakte dat je een Sonic Cateraar wilde zijn?
Weet ik niet. -Iets waar je toevallig tegen aan liep?
Ik weet alleen nog wat ik niet wilde doen.
M'n ouders stuurden me naar deze dure school om te helpen met m'n tafelmanieren,
en het was niet echt een wereld die ik begreep.
Ik wilde iets anders.
Zoals wat?
Ik weet niet, ik hield van dingen maken.
Ik hield van dingen solderen. Ik hou van geluiden maken.
Ik had niet echt een doel, tot Elle langs kwam.
En wat was het doel? -Ze had ambitie, en ze had ideeën.
Het is alsof ze iets kon kanaliseren dat doelloos in mij was.
En ze... ze liet dingen gebeuren.
Ze had het vertrouwen om dingen voor de 100% te doen.
En ze was... ze was leuk om in de buurt te zijn, weet je.
Op welke manier?
Ze kneep in mijn tepels.
En wat gebeurde er als ze dat deed? -Ik weet niet, het voelde goed.
Ze zei dan spannende dingen en ik, weet je, ik...
Ik speelde dan een beetje met mezelf.
We hadden... We hadden dit spel genaamd het Vinger Spel,
zij speelde dan ook met zichzelf, en dan rook ik aan haar vingers.
Maar het was nooit meer dan dat,
voor het geval het haar artistieke integriteit in gevaar zou brengen.
En jouw artistieke integriteit?
Ik weet niet, ik bedoel...
... we hebben veel gemaakt tijdens die tijd.
We dachten niet over wat ons gedrag betekende, tot na die tijd.
Dus het duurde niet voort met Elle? -We raakten verveeld.
Ik bedoel, we voelden aan elkaar als we ons verveelden,
en dan werden we verveeld van het voelen dat we verveeld waren. Dus...
Waren jullie alleen met z'n tweeën in de band?
Nee. Er was die andere kerel die de elektronica deed, maar
ze vielen uit vanwege voedingsverschillen.
Vlees? -Ja.
Ik bedoel, iedereen die betrapt wordt op vlees eten in onze band is dood.
En adem diep in.
En hou vast.
Goed. En nog eens.
En hou vast.
Ik kan niet eens de staart van je alvleesklier zien,
met al de gasbelletjes die het verduisteren.
Wie had gedacht dat winderigheid zo sierlijk kon lijken?
En, wat nu?
Gooi de pillen weg en kom terug voor wat meer onderzoeken.
Kijk niet zo verontrust. Je hebt alleen een paar slangen nodig die in je
op en neer gaan, als we dit tot de bodem uit willen zoeken.
Als de ontsteking zo doorgaat
heb je straks geen darmen meer over om scheten uit te laten.
Ga ik dood? -Natuurlijk ga je dood.
Noem mij een levend ding dat niet dood gaat.
Ik bedoel... voortijdig.
Ik red het wel, of niet?
Jullie zijn in de winkel.
Billy en Lamina,
jullie zijn een blij koppel die hun weekend karretje door de gangen duwt.
Je hebt leuke ingrediënten gekocht voor je bourgeoisie frittata.
Maar om tijd te sparen, Billy,
zou je snel naar de kassa moeten om je plek te reserveren,
en dan kan Lamina verder boodschappen doen, en doen alsof ze iets vergeten is
en dan artikelen naar het karretje brengen. Dat is een goed idee.
Je ziet Elle naar je toe komen,
en ook al heeft ze maar één potje saffraanpoeder voor haar amuse,
zorg je er voor dat je eerder dan haar bij de kassa komt met je halfvolle kar.
Lamina, jij kunt doorgaan met boodschappen doen, zolang het maar lijkt
dat je elke keer iets vergeten bent.
Elle, jij rolt nu met je ogen,
maar geeft haar het voordeel van de twijfel, als ze terugkeert met de Gruyère kaas.
Lamina, doe alsof je boos op jezelf lijkt,
terwijl je je herinnert dat er nog één ding is om te kopen.
Ga en zoek het.
Elle, staar naar haar als ze terugkeert met de vierkruidenmix.
Ze is weer weggegaan om een pakje party sticks te pakken
en een kant en klare Tarte Tatin.
Elle, jij hebt het kookpunt bereikt, maar je houdt het nog in.
Billy en Lamina, jullie hebben je artikelen betaald en ingepakt.
Je mag nu de winkel verlaten en je karretje achterlaten bij de kassa
voor iemand anders om te gebruiken. Elle...
Het karretje dat je in de weg staat is de laatste druppel. Duw het naar ze toe...
... en laat je woede los.
Dus... Dit was op mijn... schoolreisje.
En ik was net 14 geworden,
en de manier waarop ik dingen zag begon te veranderen.
Omdat ik naar een jongensschool ging en
en thuis had ik alleen m'n broer en m'n vader.
M'n moeder was altijd weg regisseren en zo.
En, het hele vrouwen idee was een beetje een mysterie voor mij,
tot ik met deze trip meeging, en in het hotel waar we waren,
was er die eierafdeling in de ontbijtzaal.
En als je een omelet wilde, ging je daar in de rij staan.
En je... je vroeg die dame om er een voor jou te maken.
En...
... zij was...
... ze was blond en welgevormd, weet je.
En ze had een uniform aan wat min of meer haar...
... welgevormde figuur accentueerde.
En ze was waarschijnlijk even oud als m'n moeder.
En ik wist dat ze nooit geïnteresseerd in me zou zijn,
maar dacht als ik een omelet bestel, misschien kan ik dan een gesprek beginnen.
Ik heb... ik heb eigenlijk nooit haar naam leren kennen.
Ik kende...
Ik kende haar alleen als de dame van de eieren.
En ik herinner me, ik herinner me dat ik over haar droomde.
Gehurkt over mijn gezicht...
... en een ei in m'n mond leggend. Weet je, ik werd verliefd.
Het kan geen liefde zijn, als je alleen een omelet besteld, maar het was liefde.
En ik heb sindsdien nog nooit zulke gevoelens gevoeld voor iemand.
Wees een goede kerel en geef me de muntsaus even, wil je?
En... en ja, en toen daarna, het was op de derde dag,
realiseerde ik me, dat als je haar vroeg uien op je omelet te strooien,
moest ze zich vooroverbuigen om ze uit het uienbakje te scheppen.
En toen zag Tom Pithers me,
dat ik in haar bloes keek en vertelde het meneer Rollinson.
Er was al discussie aan de tafel
waarom ik telkens in de rij ging bij de eierafdeling,
maar ik denk dat dit nieuwe bewijs me verdoemd heeft.
Meneer Rollinson viel uit tegen me en
sloeg me aan de tafel waar iedereen bij was.
Ik herinner me dat hij me bij m'n hoofd pakte en me neersloeg,
vijf of zes keer, behoorlijk hard.
En ik herinner me dat ik Matt Hornsley en Glen Rogers zag,
gniffelen om het hele gebeuren. En toen, bij de laatste klap
viel er een glas melk om, wat op de tafel stond.
En het deed mijn oor, dit oor, knallen en verloor mijn balans.
Ik heb altijd dingen anders gehoord met dat oor.
En Elle leerde me het te zien als een voordeel.
Let niet op je oren.
Wat we allemaal willen weten is of je nog steeds omelet eet?
Nee.
Een verschrikkelijke schande, jongeman.
Allemaal vanwege een formatief psycho-seksueel trauma,
heb je een tekort aan een essentiële bron van vitamine D.
Die krijg ik door de zon. -De zon? En de in de winter dan?
Tenzij je een Orakel bent van de tempel van Apollo,
gedurende de koudste maanden, heb je je vitamine D nodig,
als je niet wilt dat je botten helemaal gammel worden.
Je weet toch van de Orakels? -Jij bent een Orakel van domheid.
Nu, iedereen.
Orakel van domheid?
Je hebt me niet verteld dat dit je speech zou zijn.
Nou en?
Het zou leuk zijn om deze dingen te weten,
zodat we een consistente visie hebben.
Wat bedoel je met consistentie? -Wat ik bedoel met consistentie?
Met consistentie, bedoel ik niet het ondermijnen van mijn speech,
dat ging allemaal over mannelijke, huiselijke onderdrukking.
Alles wat je zei ontmantelde de polemiek, de ironie...
Die van mij was tenminste persoonlijk.
Dus seksueel objectiveren van vrouwen die voor mannen koken is prima,
zolang het persoonlijk is? -Kunnen we gaan slapen?
Dus, jij gelooft niet dat er zoiets bestaat als mannelijke, huiselijke onderdrukking?
Natuurlijk, geloof ik dat er zoiets is als mannelijke, huiselijke onderdrukking,
maar wat ook gezegd moet worden, is Elle's creatieve onderdrukking.
"Hoe zit het", "hoe zit het", "hoe zit het".
Niet "hoe zit het". -Je wijkt van het onderwerp af.
Terug naar het onderwerp. Ik heb nog een huishoudtip die je kunt opnemen
in je volgende after-dinner speech.
De hele nacht extra vergine olijfolie opdweilen van de trap,
terwijl degene die het heeft gemorst er van weg kan lopen
zonder zelfs "dankjewel" te zeggen.
Dank je, Lamina. -En Billy.
Dank je, Billy. -En vergeet Stones niet te bedanken.
Wat doet hij daar binnen?
Hij leeft praktisch in dat toilet.
Hij blijft ontkennen dat er iets mis is.
Nou, er is iets mis.
Ik hoor hem de hele nacht scheten laten. Wanneer hij denkt dat we slapen,
laat hij ze vliegen, de ene na de andere.
En jij laat nooit een scheet?
Niet zoveel als dat. -Kun je ophouden? Ik probeer te slapen.
Hoe vaak laat jij een scheet?
Nooit. Ik laat geen scheten. -Natuurlijk laat je scheten.
Heb je me ooit gehoord? -Nee.
Maar het is biologisch onmogelijk geen scheten te laten.
Er zijn veel dingen biologisch onmogelijk als het op Elle aankomt.
Ze zeggen, dat de gemiddelde persoon ongeveer 14.5 scheten...
Hij komt er aan!
Gaat het?
Weet je, ik las over kruidnagels.
Ze verdrijven de lucht uit de darmen op een mooie, zachte en geruisloze manier.
Ik heb met dokter Glock gesproken.
En wat zegt hij?
Hij wil wat testen doen.
Waarom heb ik ingestemd met een openbare gastroskopie?
Waarom kon ik niet wat assertiever zijn?
Dokter Glock nam een monster van mijn dunne darm voor een biopsie.
Natuurlijk, vreesde ik het ergste
en te midden van het hedonisme voor mijn ogen, kon ik alleen maar ellende zien.
Hoe heb je haar ontmoet?
Zij deed het... met m'n vader.
En m'n moeder kwam terug van een opname in het oerwoud
en betrapte haar op het knijpen in zijn tepels.
Ze probeerde te doen alsof ze aan een muggenbeet krabde, maar
m'n moeder zag daar doorheen.
Ze wist één en ander van muggenbeten na de opnames in het oerwoud.
Dus, m'n moeder is verhuisd, en Elle trok er bij in.
Het maakt mij niet zoveel uit, want ik zag m'n moeder toch bijna niet
en haatte haar daarvoor.
Op een bepaalde manier...
Op een bepaalde manier, was ik blij, want ik gaf mezelf eindelijk een moeder,
die er wat meer zou zijn. -Dus, zij werd je moeder?
Een soort van.
Ik bedoel, ze liet het koken aan m'n vader over net als m'n moeder deed.
Maar het feit was, dat we soms wat aan het friemelen waren,
misschien onmoederlijke dingen tussen ons.
In zekere zin denk ik, dat Elle een vaderfiguur nodig had,
na jaren op een internaat te zijn geweest.
Ze vertelde me dat ze op een vervallen school zat.
Misschien bedoelde ze de hockey kleedkamers.
Ik weet nog dat ze zei, dat die moesten worden opgeknapt.
En Lamina?
Die ging gewoon naar een gewone school, denk ik.
Nee, ik bedoel, hoe heb je haar ontmoet?
Ze werkte in een restaurant, en toen kreeg Elle daar ruzie,
en uiteindelijk raakten ze bij elkaar betrokken.
Lamina is echt geheimzinnig over voedsel, en Elle vond dat fascinerend.
Maar toen werd ze te geheimzinnig en Elle verveelde zich.
Maar, weet je, op dat punt,
was er al van alles tussen ze gebeurd en
uiteindelijk haatten ze elkaar.
Maar dat is niet echt iets nieuws tussen ons.
We haten elkaar toch allemaal.
Ook al hebben we elkaar nodig.
De nacht was een hel:
krampen, opgeblazen gevoel en methaan op zijn ergst.
De groepsstilte tijdens de denk wandelingen
veranderde snel van gezellig tot vijandig,
wat het nog moeilijker maakte om vol te houden.
Je kon je nergens verstoppen in zo'n atmosfeer
en de stilte verstikte alle gedachten of mijmeringen.
Mag ik bij je komen zitten?
Hoe vind je je tijd hier?
Heeft Elle al over een naam beslist?
En de flanger?
Je kijkt niet blij.
Het is moeilijk te eten en te praten.
Waarom? Meeste mensen kunnen dat wel.
Misschien heb ik een kleine mond. -Echt?
Laat me eens zien.
Niet nu. -Laat me zien.
Dat lijkt me niet klein.
Hier...
... laten we maten vergelijken.
Zie je? Bijna hetzelfde.
Een perfecte match, zelfs.
Heb je dat ding niet vaak genoeg keer gelezen?
Mag ik hem lenen? Je ziet er een beetje verloren uit zonder het.
Het is alleen iets om vast te houden.
En wat als ik je iets anders geef om vast te houden?
Ik denk dat Elle buiten op me wacht. -Oh, echt?
En je doet alles wat Elle zegt? -Zij is de baas.
En hoe voel jij je daarbij?
Ik maak alleen mijn geluiden. -Ik las over jou en jouw geluiden.
Ja? -Je gaf een interview, weet je nog?
Ja. -Ik las het met grote interesse,
en op tijden dacht ik bij mezelf... "Dit kan niet waar zijn."
Weet je trouwens?
Ik wilde altijd al een eierdame zijn.
Je zou in de rij kunnen gaan staan voor een omelet...
... en ik zou jou het eerste helpen.
Jan Stevens... -Het is oké, het is oké.
Ik heb je nodig, Billy.
Sinds de eerste keer dat ik je ontmoette heb ik aan je gedacht.
Ik moet professioneel zijn, maar kan niet stoppen met aan je te denken,
en ik weet dat je hetzelfde voor mij voelt.
Jan Stevens?
Waarom doe je dit?
Ik vraag me soms af of je een archetype in stand houdt
van levensgenieter toxiciteit met al deze culinaire hysterie.
Ik wil het publiek niet de indruk geven,
dat we elke vorm van disfunctionele voedingsideologie omhelzen.
En, wat wil je? De gelukkige koks?
Weet je, wat ik zou waarderen, is voor jou,
om wat van mijn ideeën over te nemen.
Gewoon omdat ik niet betrokken ben bij het maken van jouw heilige kunst,
betekent niet dat mijn ideeën niet valide zijn.
Je hoeft het niet met alles eens te zijn,
maar om elke mening van mij van de hand te wijzen,
als ik ervoor heb gekozen je te financieren en te promoten
boven tientallen anderen, riekt naar recht,
in plaats van je waargenomen notie van integriteit.
Oké, we zijn één en al oor. -Dat is alles wat ik wilde zeggen.
Er zijn kritische krachten buiten mij, geloof het of niet,
en je daarvan bewust te maken is onderdeel van mijn werk,
zelfs als je ervoor kiest om je niet te conformeren.
En die flanger... -De flanger blijft.
Ik vraag je alleen, om het een tandje lager te zetten.
Je kunt de levensgenieter toxiciteit behouden,
maar kom me halverwege met de flanger, alsjeblieft
Stones.
Stones?
Wat? -Gaat het?
Nee.
Ga gewoon weer naar bed, je kunt niets doen.
Nog nieuws over de testen?
Nee.
Misschien morgen. Hij heeft een andere test gepland.
Het spijt me.
Is het oké, om te zeggen dat ik bang ben?
Het is oké. -Ik weet het.
Stones?
Het gaat goed komen.
Dat weet ik.
Heb je me gehoord?
ANALOGE EMBRIGADE VERTRAGINGSLIJN
Die flanger...
Wat is er mee?
... heb je daar met haar over gesproken?
Ze gaat niets veranderen.
Als ze eenmaal iets beslist, kun je er niets meer aan doen.
En als ik het probeer en iets zeg, schreeuwt ze en beschuldigd me van iets.
Misschien moet je er aan denken om haar een klap te geven.
Nou, zeg niet dat ik het je niet gezegd heb,
maar een klapje, doet altijd de truc.
Het zou haar uit haar diepgewortelde arrogantie kunnen laten schrikken.
En wat als je de flanger dempt?
Grote kans dat ze het toch niet merkt met al die andere geluiden.
Je weet niet hoe kwaad ze dan wordt.
En ze zal het merken, nu ze weet wat een flanger is.
Probeer het gewoon.
Ik weet het niet.
Ik wil geen ruzie beginnen en...
Je gaat de flanger afzetten.
Ik ga de flanger afzetten. -En jij gaat Elle overtuigen
alles te doen wat ik zeg, vanaf nu.
En ik zal Elle overtuigen alles te doen wat jij zegt, vanaf nu.
Goed.
De argumenten tussen Jan Stevens en de groep
werden steeds beladener.
En de escalerende dreiging van "De Mangrove Snacks"
droeg alleen maar bij aan de algemene spanning.
Mijn energie was op een dieptepunt.
Mijn darmen voelden zo hard als roestige pijpen.
en ik voelde dat het alleen maar slechter werd.
Jan Stevens.
Morgen, zal een lange slang met glijmiddel
diep in m'n rectum worden ingebracht en gas zal mijn darmen opblazen.
Dokter Glock gaf me een laxeermiddel
die me gevangen hield op het toilet, bijna de hele nacht lang.
Maar voordat ik mijn lichaam overgeef,
moest er een ontlastingsmonster worden gemaakt.
Ziedaar, oh Heer; want ik ben in angst:
mijn darmen zijn in de war. Mijn hart is in mij gekeerd,
er is niets om mij te troosten.
Een... Twee... Drie!
WEEK DRIE De Darm Is De Nacht Daarvan
Haar vermogen om te provoceren omwille van de provocatie begon af te nemen.
Toen ze eenmaal een schandaal had geproefd, raakte ze verslaafd.
En het werd al snel een afleiding van het werk dat Billy en ik aan het doen waren,
toch wist ze dat de schokwaarde
en polemiek een groter geluid zou maken dan wat we konden doen.
Zou je kunnen overleven zonder haar?
Ja.
Maar Billy en ik waren altijd intuïtief in onze aanpak.
Elle deed altijd de applicaties voor de financiering
en wist altijd de dingen te verwoorden, waar ik altijd jaloers op was.
Ik werd altijd geleid om te geloven dat de diepgewortelde drang die ik had,
over culinaire geluiden maken, niet geldig was, tenzij ondersteund door theorie of...
Of in ieder geval het soort conceptuele pakket dat Elle kon samenstellen.
Geluid heeft me altijd opgewonden en... en me veranderd,
maar kon nooit verklaren waarom.
Wat maakte dat je een Sonic Cateraar wilde zijn?
Misschien m'n moeder.
M'n vader ging altijd alleen maar naar de keuken om te eten,
en ik zag wat het deed met m'n moeder.
Ze kookte zwijgend en waste de borden af,
deed alsof het niet anders kon.
En hij nam haar voor lief,
nooit één keer bij zichzelf gedacht dat het anders zou kunnen.
En, trouwens, hij verdiende het geld, ook al moest ze haar eigen dromen
en ambities onder het kleed vegen om zijn verdiensten te verlichten.
Later claimde ze dat geen vrouw zo zou moeten leven, maar...
Maar toen de vriendin van m'n broer bij hem introk
en niet hielp bij het koken, kreeg ze een hekel aan haar.
Jaloezie eigent ideologie toe,
en het was helder dat m'n moeder verwachtte dat ander vrouwen
net zo hard werkten als dat zij deed in de keuken,
ook al wist ze dat het zo niet zou moeten zijn.
Die worsteling in haar hoofd tussen vrijheid eisen van de keuken
en er toe beperkt zijn,
besmette de relatie van m'n broer en...
... resulteerde er in dat hij z'n vriendin verliet.
En toen viel m'n moeder op mijn vriendin, wat Elle bleek te zijn...
... en nog luier dan m'n vader.
Ja, ik was degene die het koken deed in de relatie.
Hoe heb je haar ontmoet?
Ze kreeg ruzie in het restaurant waar ik werkte.
Een engerd zat aan één van mijn collega's en ze kwam haar te hulp.
Ik voelde me vreselijk omdat ik niet hielp, maar... dat was Elle.
Niet zoals mij, was ze onverschrokken en stond op
voor kwetsbare mensen, ook al verloor ze.
Dus, ze zei hem mijn collega met rust te laten,
en hij sloeg haar hard in de baarmoeder, maar ze vocht terug.
Ook al werd zij daarna tegen de grond geschopt,
door die schurk en z'n vrienden.
En daarna werden we vriendinnen en toen bandmaatjes en toen geliefden.
Alleen verliet ik haar voor iemand waar ik het mee deed en...
... sindsdien, waren het alleen kleine bestraffingen van haar.
Ze vertelde me dat je geheimzinnig was over eten.
Sorry?
Alleen dat, ze was nieuwsgierig.
Hoe bedoel je? -Niets. Gewoon...
Doet er niet toe.
Hij bezocht me twee keer per jaar,
omdat hij zich niet vaker zulke exotische straffen kon veroorloven van zijn salaris.
Hij nam een dag vrij van zijn werk, als hij regelde om mij te bezoeken,
omdat ons ritueel afhing van de uitbreiding van de tijd.
Na het verplichte praatje, droeg ik hem op de kamer in te gaan,
waar hij op mij moest wachten tot ik aankwam in een formele outfit.
Mijn manier van doen zou veranderen
en ik nam een andere persoonlijkheid aan, waar hij me voor betaalde, te zijn.
Nadat ik hem opdroeg mijn voeten te masseren zo lang ik wilde,
lijnde ik hem aan en wandelde met hem naar een speciaal toilet,
waar ik zijn hoofd in kon plaatsen
terwijl zijn handen aan beide kanten met handboeien vast gemaakt waren.
Daar, zou hij onder mijn ban geraken en daar blijven, zolang ik wilde.
Het geluid van mijn naderende voetstappen maakte hem duizelig
met een tegenstrijdig mengsel van angst en opwinding,
en hij vertelde me vaak, dat de anticipatie en dreiging
veel krachtiger waren dan zijn uiteindelijke straf.
Hij beweerde, dat dit opgesloten zijn, in deze kleine ruimte,
hem genas van alle stress van de zorg voor zijn zieke moeder,
samen met de machteloze woede die hij leed
in de handen van onbeleefde en minachtende klanten
in het eersteklas restaurant waar hij werkte.
Hij vond een innerlijke rust, als hij onder mijn controle werd achtergelaten,
en als zijn straf uiteindelijk kwam na meerdere uren van stille verwachting
onderging hij de meest diepgaande ontlading.
Normaal vond hij dit soort dingen walgelijk.
maar als ik boven hem zat en hem gebruikte als mijn toilet,
transformeerde zijn hele zijn in iets voorbij extase.
Hij beschouwde zulke rituelen als grenzend aan religieus,
alsof wat uit mijn lichaam kwam, een communie was.
De momenten na zijn zelf opgewekte orgasme
waren altijd een lastig ding om te navigeren,
als hij zich realiseerde hoeveel troep er was om schoon te maken.
Maar deze rituelen eindigden altijd met een hartelijke opmerking
en een paar voorbijgaande woorden over de staat van de chrysanten op mijn balkon.
Ik was te bang om door te gaan met de koloscopie,
maar Elle maakte het goed met haar scatologische performance,
wat het publiek zo shokeerde
dat geen van hen zich backstage waagde voor seksuele activiteit.
Of ik de procedure nu onderging voor een publiek of niet,
maakte geen verschil in deze fase.
Alles werd een waas.
Technisch assistent Wim rapporteerde Elle aan Jan Stevens
voor het misleiden van het publiek
met chocolade mousse in plaats van mijn ontlasting,
wat het vertrouwen tussen hen verder verwoestte.
Echter, veel belangrijker, werd de groep tegen zichzelf gekeerd
en ik kon alleen maar documenteren, waar ik voor ingehuurd was.
Een tweede poging voor een koloscopie was aanstaande,
wat Elle natuurlijk in een performance wilde gieten.
Waarom ik met haar plannen meeging is mij een raadsel.
Was het haar overredingskracht?
Was het eindelijk een kans om deel te nemen
in iets artistiek levensvatbaars, of was het gewoon mijn hopeloze onvermogen
om "nee" te zeggen tegen mensen.
De Patrons zijn allemaal criminelen
Wat? -De Mangrove Snacks.
Lijkt op één van jouw installaties.
Dat zou je zeggen. -Maar, serieus, dit kunnen we gebruiken.
Maar het is een moerasschildpad. Sinds wanneer doen wij iets met vlees?
Wij zijn altijd bezig met fruit, groentes, noten en zaden.
Vergeet de eieren niet, Billy.
Je laat me daar nooit mee met rust, wel?
Jij bent degene die vermeldde dat je worstelt met een eieren fetisj.
Het is geen fetisj!
Dus, het hebben van witte dromen over hotelstaf die eieren leggen is geen fetisj?
Niet te noemen, het seksueel objectiveren van de uniformen van de slecht betaalden.
Waarom was dat? -Hou op, jullie allemaal!
Jan Stevens.
De Mangrove Snacks hebben ons weer een bezoek gebracht.
Ik heb de politie gebeld en zij komen om vingerafdrukken te nemen.
Niemand mag iets aanraken.
En elke apparatuur die hier nog was, moet worden onderzocht.
Waarom heeft de jongeling alles niet ingepakt? Dat was zijn werk.
Technisch assistent Wim is niet jouw bediende. Hij doet wat hij kan.
Maar wat hier was achtergebleven moet onderzocht worden op vingerafdrukken.
Inclusief...
... dit.
Jij hebt dit opgezet. -Doe niet zo belachelijk.
Het kwam je heel goed uit.
We kunnen leven zonder de flanger. -Je speelt onder één hoedje.
Dit is een samenzwering. -Tot de autoriteiten anders zeggen,
zullen we de procedure moeten onderbreken.
Pak wat rust. Het zal je goed doen.
Je zou ook het feit kunnen overwegen
dat we nog steeds op jouw beslissing wachten voor een bandnaam.
"Elle en de Maagzweren".
Zie, ze ondermijnen me steeds. -Is dat je definitieve naam?
Ja.
Ik weet het niet. Misschien. -Oké. Slaap er dan even over.
Maar schiet op...
... of je moet willen dat ik met een naam voor je kom.
Weet je, als deze residentie voorbij is...
... heb jij nog steeds die catalogus.
Ja.
Zou het niet logischer zijn om de dingen te waarderen
die er misschien niet lang meer zijn?
Wat?
Jij hebt je lol gehad en nu is het terug naar de stomme catalogus!
Ik wist niet dat we serieus waren. -Zijn we niet.
Maar er is iets tussen serieus zijn en compleet genegeerd worden.
Ik hou gewoon van wat genegenheid, of is dat teveel gevraagd?
Waarom heb je...
... je weet wel...
Waarom heb ik wat gedaan? -Waarom heb je me achtervolgd?
Waarom denk je?
Omdat ik je leuk vond.
Was het om dit flanger gedoe? -Er is geen flanger gedoe.
Dus je accepteert me nog steeds in je bed, zelfs als we de flanger houden?
Natuurlijk.
Zelfs twee flangers.
Zou je me accepteren in je bed nadat de residentie voorbij is?
Ja!
Wat is er?
We kunnen dit laten werken als jij dat wilt.
Ik weet het niet.
Het begint een beetje te voelen als...
... zwaar... weet je?
Kijk, als dit om de flanger gaat, dat kunnen we allemaal terzijde schuiven.
Het gaat niet om de flanger.
Nou, ik weet het niet, misschien heeft de flanger me aan het denken gezet.
Wat denken?
Er komt een toer aan... -Ik kan internationale liefde bedrijven.
Kijk, ik mag je, Jan...
... maar...
Dus, dat is het dan?
We kunnen het met elkaar doen op één van de orgies.
Dat is echt constructief van je, Billy.
Nou, ik zou waarschijnlijk moeten gaan. Ze beginnen al vragen te stellen.
Weet je wat, Billy?
In al die jaren dat ik dit gedaan heb, heb ik altijd afstand gehouden.
Hoe aangetrokken ik me ook voelde, of hoe eenzaam het werd in deze slaapkamer.
Ik ben altijd professioneel gebleven.
Jij was de eerste persoon die iets in me wist te ontsteken,
en zelfs zodanig dat ik mezelf niet meer kon stoppen.
Ik wilde echt niet één van die mensen worden,
mijn positie te gebruiken om iemand te verleiden en dat spijt me.
Dat spijt me echt.
Kunnen we het niet op de een of andere manier proberen te laten werken?
Soms kan liefde meer betekenen...
... door weg te lopen.
Niet de catalogus! -Nee! Ga niet, Billy! Nee!
Billy, ik heb je nodig! Blijf!
Nee, ga niet, Billy! Alsjeblieft, blijf! Ik heb je nodig! Alsjeblieft, Billy!
Het was niet de flanger, ik zweer het! Het was niet de flanger.
Ik nam het laxeerpoeder opnieuw in en deze keer was er geen weg terug
van het darmonderzoek.
Omdat dokter Glock de performer was,
stemden Lamina en Billy toe dat Elle mee deed,
en meespeelde met de grafische equalizer, zolang het unplugged was.
Elle werd gefascineerd, zowel door de sonic
en performance potentieel van mijn maag,
maar om mijzelf te onthullen aan een publiek was een fout.
Iets zo privé, opgeofferd omwille van de kunst.
Stones...
Gaat het? -Laat me met rust.
Nog nieuws over de flanger?
Ik weet het niet.
Die dingen kosten tijd.
Ze deed het met opzet.
Kom op, denk je echt dat ze dit alles in scène heeft gezet?
Ze deed het voor haar voordeel.
Wat?
Ze nam de kookplaat niet mee voor vingerafdrukken, maar ze nam de flanger.
En, wat stel je voor?
Hou daarmee op. -Ja, goed.
Jan Stevens.
Dus, ze houdt politiefeestjes als ook Billy feestjes.
Ik had je kunnen zeggen, dat één erectie
nooit genoeg zou zijn voor iemand zoals zij.
Jammer dat je niet bent uitgenodigd? -Nee.
Jij moet altijd jouw nachtsap verspillen, waar je ook gaat.
Maar om het met een bazin te doen, is je grootste schande.
Je bent onverbeterlijk, weet je dat, Billy Rubin?
Je hebt onze residentie in gevaar gebracht met die stomme piemel van je.
Je hebt het in gevaar gebracht met je stomme...
Stomme wat?
Zie? Je hebt niet eens een weerwoord. -Wacht tot ik mijn memoires schrijf.
Mij alweer bedreigen?
Schrijf jij die memoires maar.
Zal ik doen. -Oké. Mooi.
Vergeet dan niet te schrijven over die stomme salami die je in je bed verstopt.
Hou op!
Voor al onze argumenten als groep,
het enige dat ons verenigde was een zoektocht naar loutering.
Misschien waren we het oneens over... wat wij definieerden als loutering,
maar we verborgen allemaal iets dat gereinigd moest worden.
En mag ik vragen wat je verborg?
Alleen dingen. -Kun je dat nader toelichten?
Maakt het weten van onze demonen een verschil met wat je hoort?
Alleen dat Elle heel open was over die van haar.
Niet zo open als je graag zou denken.
Ik weet van juf Lindenson. Ik weet wat er echt gebeurd is.
De enige persoon die lachte toen zij in een anafylactische shock raakte
was Elle zelf.
Een komisch uitziend, opgeblazen gezicht, net als in de film.
Maar ze wist zeker niet dat ze zou sterven?
Maar ze lachte toch, tot het te laat was.
Maar ze was een klein meisje. -Maar ze is nu volwassen,
en ze kan zichzelf nog steeds niet onder ogen zien.
Voor Elle, is het makkelijker het verleden opnieuw uit te vinden,
om sympathie van de mensen te krijgen...
... dan om de schuld onder ogen te zien en de woede van mensen te riskeren.
Elle's vader was op het feest,
en hij sloeg haar hard in het gezicht voor het lachen.
Dus, ja, die tragedie heeft haar wel geraakt,
maar niet op de manier zoals zij je wil doen geloven.
Jullie zijn in de winkel.
Jullie zijn verdwaald in de gangen.
Op en neer. Op en neer.
Een gedachte houdt je bezig.
Zou het de afwezigheid van een huishoud cake kunnen zijn,
die trucjes uithaalt met de geest?
Of het zien van Dan, de twilight suppletie medewerker,
die terugkomt van zijn dienst om te zoeken naar een mysterieus kruidenelixer?
Of is het iets anders?
Een cake uit het verleden die je nooit met rust laat
en je achtervolgt in de winkel.
Dat hoop ik echter niet.
Je voelt je vermoeid, maar je kunt niet vertrekken zonder te winkelen.
Je mede klanten vallen om je heen in elkaar.
Een... voor een.
Ze noemen het de retailkwaal. En, een voor een...
...zullen jullie er allemaal aan bezwijken.
Het was hun laatste trip naar de winkel en misschien ook die van mij.
Negen uur in de ochtend was mijn afspraak met dokter Glock.
De diagnose waar ik bang voor was bleef maar door mijn hoofd spoken.
Nachten zoals deze zijn misschien iets om van te genieten,
voor het geval het m'n laatsten zijn.
En... je uitslagen zijn binnen.
En...
Hoe zeg ik dit?
Je hebt...
Wacht.
Ik denk dat ik thuis nog wat heb liggen. Ik zou zweren...
Ik weet dat ik het bij de voordeur had, toen...
Wat heb ik? -Dat ging ik je vertellen.
Vertel me, wat heb ik? -Coeliakie.
Wat? -Coeliakie.
Het is oké. Je wand van de dunne darm is een zootje, maar je kunt er mee leven.
Wat is het? -Het is een auto immuun...
Laat me los! -Praat door.
Wat moet ik innemen? -Je hoeft niets in te nemen!
Vermijd gluten. Vermijd gluten en je zult je redden.
Vertel me meer! -Het zit in tarwe.
Vermijd brood, pasta, bier, gebakjes...
... en Kersttaart. -Wat?
Kersttaart.
Het was een ingrijpende verandering van dieet.
Zelfs in voedsel waar het niet in hoorde te zitten,
zat er gluten in door kruisbesmetting.
En er was het sociale aspect waar niemand me voor had gewaarschuwd;
zuchtend en met de ogen rollend,
van mensen die dachten dat ik melodramatisch of modieus was.
Ik moest ook dealen met defensieve reacties van een paar obers,
die zich voelden of hun integriteit werd uitgedaagd,
als ik ze vroeg over kruisbesmetting.
Echter, de verandering van dieet, maakte mijn leven weer normaal.
En ik was eindelijk weer op weg om mij gezond te voelen.
Om mijn diagnose in te luiden,
kondigde Jan Stevens een minder formele kleding voor de dag aan...
... spijkerbroeken.
Blaas dit ding op!
Te moe om mijn naam te noemen?
Wat wil je?
Een vredesoffer.
Dus, je politievriendjes hebben geen vingerafdrukken gevonden?
Duidelijk niet.
En ik dacht dat jij het graag terug wilde voor je laatste performance.
Dus, je staat ons toe om de flanger te gebruiken?
Ik laat hem hier gewoon achter.
Jij beslist of je hem gebruikt of niet.
Dit is wat ik denk van jouw vredesoffer.
Waar lach je om?
Het vooruitzicht van het geven van een after dinner speech is enigszins ontmoedigend.
Sommige mensen genieten van het idee van een publiek in de ban hebben,
voor zelfs de meest magere van hun denkprocessen,
maar de rest van ons heeft geen geweldige drang om te communiceren met de wereld
en worstelen om dat te doen.
Ik erken het feit dat dit verplicht is,
maar ik kan niet doen, alsof ik het makkelijk vind. In feite...
... heb ik er een hekel aan.
Sorry.
Lamina, als je je zo ongemakkelijk voelt, kunnen we afzien van het hele ding.
Zij heeft altijd een excuus. - Nee, nee. Ik kan het wel.
En ik ga door.
Ik heb verschillende gidsen geraadpleegd over after-dinner toespraken,
en ik ben nu klaar om deze kamer tot leven te brengen
met het nieuws, dat wanneer deze residentie voorbij is...
... ik de groep ga verlaten.
Wat?
Geloof je me niet? -Wat zou je gaan doen?
Toen Hephaestus van Olympus werd afgegooid... -Niet jij! Niet jij.
Ik heb jouw meta-tekstuele, pseudo-Helleense,
alfa intellectuele eenmanskunst niet nodig bovenop al het andere.
Er zijn genoeg dingen die ik zou kunnen doen, beste Elle,
zolang het niet inhoudt, ergens bij jou in de buurt te zijn.
In feite... ga ik solo.
Zonder mij, gaat het niet werken. Dat weet je.
Geen stem, geen ideeën, geen visie. Techniek zonder visie? Nee.
Omdat jij denkt dat het zonder mij gaat werken?
Je wist niet eens wat een flanger was, een paar dagen geleden.
Blijf gewoon. We kunnen... We kunnen dit uitpraten, man.
Je bent welkom om mee te doen als je wilt. -Billy, nee!
Nou, ik blijf niet als Lamina gaat.
Jij hebt dit opgezet! -Ik heb dat niet...
Dus, nu is het mijn fout? -Dat heb ik niet gezegd.
Dat hoef je ook niet.
Jij hebt dit allemaal geregeld met liefdevolle precisie. Nog een stomme dag.
Elle! -Nee, nee, nee!
Nee! -Elle, stop!
Elle! -Elle.
Hou vol, Elle. -Het spijt me.
We halen hulp voor je! -Waar is dokter Glock?
Hij is weg! Zie je het dan niet. Wat had jij verwacht?
Ik heb eindelijk de naam voor onze band.
Vertel het ons, Elle. Alsjeblieft vertel het ons.
Elle en de...
Wat was dat? Wat zei ze?
Zeg het ons nog eens, Elle. Elle!
Met Elle, ging het allemaal om performance
en dit was niet anders.
Dit was in ieder geval waar ze haar hele leven naartoe heeft gewerkt
en ik raakte te betrokken om een lepel vol te weigeren.
Wat mij betreft, was ik eindelijk een deel van iets.
Vertaling en synchronisatie Vidioot 2000