อาร์มันโดจะไปจากพวกเราวันนี้ เขาจะไปที่ที่ดีกว่านี้
(สัปดาห์ที่ 5)
ฉันพูดอะไรเนี่ย
มีที่ที่ดีกว่าวิลล่าซานฟรานเชสโกด้วยเหรอ
- ไม่! - ไม่!
งั้นเราจะพูดว่า "เขาจะได้ใช้ชีวิตที่ดีกว่าเดิม"
อาร์มันโดสมควรได้รับมัน
เพราะเขาเป็นคนดีและเราทุกคนรักเขา
เราจะคิดถึงคุณ
ขอเสียงปรบมือให้อาร์มันโดหน่อย
โชคดีนะ อาร์มันโด
- รักษาตัวด้วย - ขอบคุณมาก คุณหมอ
- ของขวัญสำหรับคุณ - เราทุ่มไม่อั้นเลยนะ
ผมมีแค่นี้ อาร์มันโด
- ขอบคุณ ใจดีจังเลย - พระแม่มารีย์
ขอบคุณ!
ขอบคุณ
ผมไม่รู้ว่าคุณจะไป เลยไม่มีอะไรให้
ไม่เอาน่า ใครสนล่ะ
ทำอะไรน่ะ
ไม่ๆ มันมากเกินไป
ผมเต็มใจ ไปทานอาหารทะเลมื้อเย็นอร่อยๆ นะ
อาร์มันดิโนผู้น่าสงสาร กำลังจะไปจากพวกเราแล้ว
ฉันมีของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้เขาด้วยนะ
มาเดอลีน ฉันได้มา เพราะความช่วยเหลือของทีมงาน
มันจะทำให้คุณจำได้ถึงช่วงเวลาที่หายไป
ช่วงเวลาที่คุณเสียไปกับที่นี่
จะให้พูดยังไงดี มาทิลเด
- ขอบใจมากนะ - ไม่จูบนะ เดี๋ยวคุณทำเมคอัพฉันเละ
- ไปเถอะ อาร์มันดิโน ไปเลย - ขอบคุณ
- ลาก่อน อาร์มันโด - ขอบคุณ
ลาก่อน อาร์มันโด
(ชีวิตมันห่วย)
ฉันไม่รู้เลยว่าจะใช้มือทำอะไร
ฉันอยู่บนเวทีไม่ได้ ควบคุมเสียงของตัวเองก็ไม่เป็น
คุณนึกภาพไม่ออกหรอกว่ามันรู้สึกยังไงที่รู้ว่า
คนเราแสดงได้แย่แค่ไหน
เธอใช้ได้เลย
ฉันคือนกนางนวล
ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น
จำตอนที่คุณยิงนกนางนวลได้ไหม
มีผู้ชายบังเอิญผ่านมาดูการคัดตัวเพื่อฆ่าเวลา
เอาเลย ต่อเลย อย่าหยุด
ทำลายมัน
นี่คือไอเดียสำหรับเรื่องสั้น
ฉันพูดว่าอะไรนะ อ๋อใช่ เวที
ฉันเปลี่ยนไปแล้ว ฉันคือนักแสดงตัวจริง
ฉันแสดงด้วยความสนุก มีความสุข
ฉันเพลินกับมันมาก และรู้สึกว่าตัวเองยอดเยี่ยม
ตั้งแต่ฉันได้มาอยู่ตรงนี้
ฉันเดินไปเรื่อยๆ
เดินไปคิดไป
ฉันรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณ ที่เติบโตในตัวฉันทุกวัน
ในที่สุดฉันก็เข้าใจคอสต์ยา คนที่…
สำหรับเรา ไม่ว่าเราเขียนบทหรือแสดงละคร
สิ่งสำคัญไม่ใช่ความยิ่งใหญ่
หรือความเยี่ยมยอดที่ฉันใฝ่หา
- มันคือจุดแข็งที่จะ… - โอเค หยุด คุณเยี่ยมมากเลย
ผมเห็นแล้วว่าคุณเตรียมตัวมาดีมาก
ขอบคุณ
ขอบคุณ ฉันพยายามเคารพเนื้อหาต้นฉบับ
ในแบบที่มันอาจจะพูดถึงฉันด้วย
เหรอ พูดถึงคุณยังไง
คือเธอเป็นนักแสดง ที่พยายามพิสูจน์ความสามารถของตัวเอง
งั้นคุณก็รู้จักเชคอฟใช่ไหม คุณชอบไหม ชอบเรื่องสั้นของเขาหรือเปล่า
ฉันเรียนเชคอฟตอนม.ปลาย แต่…
คุณอาจเคยได้ดูละครของเขาสักครั้ง หรือหนังสักเรื่อง อย่าง…
งานชิ้นเอกเรื่อง "ละครที่ยังไม่เสร็จ" หรือเรื่อง "นกนางนวล" ของเบลลอคคิโอ
ไม่ ไม่มีใครบอกฉันว่าต้องดู
ไม่เป็นไร ขอโทษที่ถามเยอะนะ
แม่คุณที่อยู่ข้างนอก เธอบอกว่าคุณเรียนมาเยอะ
เธอเร่งให้ผมรีบมา
เธอดุผมด้วยซ้ำที่ไม่ได้เข้ามาทันที
เธอบังคับให้ผมเข้ามา ตอนที่ผมกำลังสูบบุหรี่อยู่ ยังไงก็เถอะ…
งั้นก็ขอบคุณ เราจะได้เจอกันอีกใช่ไหม
หมายความว่า…
ผมหมายถึงอาจจะเป็นในอนาคต ไม่ใช่หนังเรื่องนี้
ใช่ไหม อาจจะเป็นในอนาคต
ขอบคุณ
ฝากทักทายแม่คุณด้วย บุคลิกใช้ได้เลย
เป็นนักแสดงเหมือนกันใช่ไหม
ไม่ใช่เหรอ เอาล่ะถึงตรงนี้ ผมไปสูบบุหรี่นะ โอเคไหม
คุณคิดว่าไง ไม่รู้ว่าใครเป็นคนต่อไป
ลูกรัก เป็นยังไงบ้าง
ไม่ต้องมาพูดกับหนู
- เกิดอะไรขึ้น - อย่ามายุ่งกับหนู
ขอโทษนะคะ เกิดอะไรขึ้น
ไม่มีอะไรครับ คุณผู้หญิง
การคัดตัวก็ไม่เลวนะ เธอยังเด็กมากและยังไม่พร้อม
คุณพูดแบบนั้นเหรอ
- ใช่ ผมพูดแบบนั้น - คุณคิดผิดแล้ว
คุณคิดผิดแล้ว เดี๋ยวคุณก็รู้
ลูกรัก!
เธอบ้าไปแล้ว
พวกแม่ๆ!
คุณหมอ
- สวัสดี ดาเนียเล - เราคุยกันได้ไหม
ได้สิ
อีกเดี๋ยวพวกเขาจะมาหาอเลสซานโดร
เสียใจที่เขาจะไปเหรอ
ใช่ ประมาณนั้น ผมกำลังจะเสียพี่น้องไปอีกคน
มาดอนนีน่ากลับมาแล้ว
รู้ไหม ความท้าทายที่แท้จริง
คือการค้นหาความเป็นมนุษย์ คุณรักคนไข้ทุกคนมาก
ดูเหมือนคุณจะเจอมันแล้วในคนไข้เหล่านี้ด้วย
จริงๆ นะและพวกเขารู้ดี
แต่มันยากนะ คุณหมอ
มันยาก
และหลังๆ ผม…
ทั้งเรื่องมาเรีย เรื่องงานใหม่…
หนึ่งเดือนก่อน ผมเริ่มกินยาระงับประสาท
คุณก็รู้ว่าเป็นแบบไหน ไม่ได้ใช้เป็นยา แต่เป็นสารเสพติด
สุดท้ายผมก็ติดมัน
รู้ตัวไหมว่าคุณกำลังพาตัวเอง และคนอื่นไปสู่ความเสี่ยง
ผมรู้
ผมรู้ ที่จริงผมกำลังขอให้คุณช่วยผมเลิก
มันไม่ได้ช่วยผมกำจัดความเจ็บปวด ที่จริง…
มันยิ่งทำให้รู้สึกมากขึ้น
โอเค
ฉันอยากเจอคุณทุกอาทิตย์ ทุกเช้าวันศุกร์
ดีแล้วที่คุณเล่าให้ฉันฟัง
ขอบคุณ
โทษทีนะ
พีโน่โทรมา
ค่ะ พีโน่
รับทราบ โอเค ขอบใจ ฉันกำลังไป
รถพยาบาลของอเลสซานโดรมาแล้ว ไปกันเถอะ
เฮ้ย!
หยุดเดี๋ยวนี้!
- ทำอะไรเนี่ย! - จอร์จิโอ
- พวกนายจะพาเขาไปเหรอ - ฟังนะ
มันเป็นทางเดียว นายก็รู้
เขากำลังจะไปที่ที่เขาจะได้รับการรักษา
พวกนายไม่ยอมบอกฉัน เอามือออกไป
ไง อเลสซานโดร
เห็นไหมล่ะ
เขาหันหน้า!
ฮ้า! คุณหมอ ครั้งนี้คุณก็เห็นเหมือนกัน
ใช่ จอร์จิโอ คุณพูดถูก แต่เราไม่มีทางเลือก
คุณหมอ อย่าพาตัวเขาไป!
ถ้าอเลสซานโดรอยู่ที่นี่
- ดาเนียเลกับผมจะปลุกเขา - จอร์จิโอ ใจเย็นๆ ก่อน
คุณหมอบอกนายแล้วว่าเราไม่มีทางเลือก
ฉันใจเย็น เย็นสุดๆ แล้ว!
- พีโน่ - ไม่ ผมขอเวลาหน่อย
จอร์จิโอ มานี่
ฉันขอคุยกับนายหน่อย โอเคไหม มากับฉัน
นี่ มองหน้าฉัน นี่
มาทำเรื่องที่ฉันมั่นใจว่านายจะต้องชอบกันเถอะ
ขึ้นรถพยาบาลไปกับเขา แค่นายสองคน
บอกเขาเรื่องที่นายอยากจะบอก และเราจะไปเยี่ยมเขากัน
โอเคนะ ใช้เวลาให้เต็มที่เลย
ฉันใช้เวลาได้เต็มที่เลยใช่ไหม
เต็มที่ตามที่นายต้องการ โอเคนะ
แล้วจากนั้นนายก็ปล่อยให้เขาไป ตกลงนะ
ได้
ดี เจ้าบ๊อง
ไปเถอะ
ยกรถเข็นเปลขึ้นได้เลย
เขาเป็นของนาย
อเลสซานโดร นายต้องเชื่อใจฉันนะ
นายต้องสวดภาวนา เพราะพระเยซูเท่านั้นที่จะช่วยเราได้
นายต้องสวดภาวนาเยอะๆ
พระองค์จะช่วยเราทุกคน
องค์พระเยซูเท่านั้น อเลสซานโดร
นี่ ไม่ต้องห่วงนะ เราจะไม่ทิ้งนาย โอเคไหม
เราจะไปเยี่ยมนะ ฉันจะดูแลนายเอง
ไปนะ
ทำตัวดีๆ โอเคนะ
บาย
ขอบใจ
- ขอบใจนะ ดาเนียเล - ขอบคุณนะ จอร์จิโอ
นี่ นายพูดแล้วนะว่าเราจะไปเยี่ยม สัญญาแล้วนะ โอเคไหม
ฉันสัญญา
ฉันเป็นยัยแก่อารมณ์อ่อนไหว
ยัยแก่งี่เง่าไร้สาระอารมณ์อ่อนไหว
ชีวิตทำแกพังตลอด
ตลอดเลย
ดาเนียเล
มีบุหรี่ไหม
คุณไม่สูบบุหรี่นี่
เครียดเหรอ
หลายเรื่อง
เล่าให้ฟังสักเรื่องสิ
ที่นี่ช่วยผมไว้ แต่ตอนนี้มันเป็นไม้กางเขนที่ต้องแบกรับ
บางครั้งผมก็คิดว่า "พอเถอะ ฉันจะกลับบ้าน"
แต่ที่บ้านไม่มีใครอยู่ ไม่มีคู่ชีวิต ไม่มีลูก
ที่นี่คือบ้าน
ที่จริงผมนอนที่นี่ด้วยนะ
เราควรไปได้แล้ว
แต่ไปที่ไหนล่ะ
เราหนีจากความกังวลของตัวเองไม่ได้หรอก
ดังนั้นก็อาจต้องอยู่ต่อ
แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำได้อีกนานแค่ไหน
- ขอโทษที เดี๋ยวผมมา - ได้เลย
- นีน่า - การคัดตัวมันห่วยแตก
ไม่ใช่เรื่องใหม่ใช่ไหมล่ะ
พรุ่งนี้ฉันมีสอบ แต่ฉันจะไม่ไป นายคิดว่ามันจะเป็นยังไง
ห่วยแตก เชื่อสิเพราะชีวิตฉันมันห่วย
- อยู่บ้านหรือเปล่า ให้ฉันไปหาไหม - มาเพื่อ!
จะมาร่ายเทศนาเหรอ ช่างมันเถอะ ยังไงก็ขอบคุณนะ
สู้ๆ โรม่า สู้ๆ!
ดูคนพวกนี้สิ
ตื่นเต้นสุดๆ
เราจะร้องเพลงไปจนตาย โบกสะบัดสีของเรา
- มีอะไรเหรอ - เวร…
ผมเปลี่ยนชุดแล้วลืมตั๋วไว้ที่บ้าน
พูดจริงเหรอ แล้วทำไงดี
- ผมจะรีบกลับบ้าน - อะไรนะ อีกครึ่งชั่วโมงจะเริ่มแล้วนะ
ให้ตายสิ
ยังไงดีล่ะเนี่ย
ฉันหิว พาฉันไปกินมื้อค่ำละกัน
ที่ไหน
ขอบคุณ
ดีจัง หิวจะแย่แล้ว
อร่อยนะ
ผมทำพังหมดเลย ขอโทษนะ
ไม่ต้องคิดมาก สิ่งสำคัญคือความตั้งใจ
เราจินตนาการภาพที่เหลือได้ ฟังสิ
นี่ เดี๋ยวนะ
ได้ประตู!
อะไร
- ถึงโรงพยาบาลหรือยัง ลูกรัก - ใกล้ถึงแล้ว ว่ามาเลย
ทนายบอกว่าพรุ่งนี้ เราจะเจอกันก่อนครึ่งชั่วโมงที่ศาล
เพื่อเตรียมตัว
นีน่า ฟังอยู่หรือเปล่า
ฟังอยู่ๆ เราต้องทำแบบนี้จริงๆ เหรอ
พูดอีกทีซิ
ไม่รู้สิแม่ เรื่องนี้มันชักจะกลายเป็น เรื่องไร้สาระเข้าไปทุกทีๆ
ดาเนียเลเป็นพ่อที่ดี แม่ก็รู้
ไว้เราค่อยคุยกันคืนนี้
บาย
คุณมาทำอะไรที่นี่
ฉันอยากเห็นหน้าคุณตอนที่ฉันบอก
อะไรนะ
พวกเขาชอบบทกวีของคุณ โรแบร์โตอยากตีพิมพ์
- ไม่ดีใจเหรอ - ก็ดีใจ ผม…
ผมคิดไม่ถึงเลย ผมดีใจ
ยังมีอีก
เขาขอให้ฉันเป็นบรรณาธิการ แล้วเราจะต้องเจอกัน
นี่เป็นข่าวดียิ่งขึ้นไปอีก ไม่รู้ว่าคุณว่าไง
ที่จริงฉันดีใจนะ
หนังสือจะต้องออกมาดีแน่
ผมมันงี่เง่า ผมขอโทษ
ฉันก็พูดจาไม่ดีเหมือนกัน
ฉัน…
ฉันมีปัญหาเรื่องผู้ชาย
ฉันเคยมีความสัมพันธ์สั้นๆ แค่ครั้งเดียว และมันก็จบไม่สวย
แล้วตั้งแต่นั้นฉันก็กลัวมาตลอด
ผมเข้าใจ
ยังไงก็เถอะ ดีใจที่คุณเล่าให้ฟัง ผมต้องรับฟังเรื่องพวกนี้
ตอนนั้นผมไม่โอเค
ผมกินเหล้า กินยาระงับประสาท
ทำไมล่ะ
ทำไมน่ะเหรอ
พรุ่งนี้คือวันพิจารณาคดีสิทธิการเลี้ยงดูมาเรีย
และผมกลัวว่าพวกเขาไม่ยอมให้ผมเจอลูกอีกแล้ว
มาลองกันใหม่
มาลองกัน
คุณหมอ
ว่าไง
วันนี้คุณไม่ได้นัดกับนีน่าเหรอ
นัด แต่ฉันยังไม่เห็นเธอเลย ฉันจะลองโทรหาเธอดู
ผมลองโทรแล้ว ติดต่อไม่ได้
มีปัญหาเหรอ
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน พรุ่งนี้เป็นวันพิจารณาคดี แต่ผมคิดว่ามันไม่เกี่ยว
ผมไปก่อนนะ
ได้เวลานอนแล้วๆ
เราได้ตรวจสอบคำร้องต่างๆ แล้ว
และเชิญพวกคุณมาเพื่อแจ้งคำตัดสินของศาล
หลังจากที่เราได้รับฟังจากทนาย จากผู้ยื่นคำร้องและจำเลย
ศาลขอตัดสินให้แต่งตั้งที่ปรึกษาเฉพาะทาง…
เป็นนักจิตวิทยา
ที่มีคุณสมบัติที่เหมาะสม และมีประสบการณ์ด้านจิตเวช
เพื่อที่จะได้พิจารณา โดยคำนึงถึงทุกปัจจัยที่เกี่ยวข้อง
เพื่อให้ได้ข้อเท็จจริงที่ชัดแจ้งที่สุด
อย่างที่ทราบ ทั้งสองฝ่ายยังอายุน้อย
ดังนั้นการด่วนสรุปย่อมเป็นเรื่องไม่สมควร
ไว้จะอธิบายทีหลังนะ
ที่ปรึกษาจะติดต่อทนาย
เพื่อนัดประชุม และตัดสินใจเลือกกระบวนการทำงาน
ขอโทษนะคะ ฉันไม่เข้าใจ มันหมายความว่าไง
เพื่อให้ได้คำตัดสิน
มันเป็นการดีกว่าถ้าเราอาศัยผู้เชี่ยวชาญ และที่ปรึกษาที่เป็นกลาง
- เขาจะมาบ้านเราเหรอ - มันเป็นขั้นตอนมาตรฐาน
ใช่ ไปที่บ้านหรือที่ทำงาน
หรือที่ไหนก็ได้ที่คุณจะนัดเจอเขา
งั้นทุกอย่างที่ฉันทำมาเป็นอาทิตย์ๆ ทำมาเป็นเดือนๆ ตั้งแต่มาเรียเกิด
ก็ยังไม่พอให้ตัดสินใจ
ยังไม่พอหรอก
คุณก็จะไม่รับผิดชอบอะไรเลย
- ไม่ เดี๋ยวก่อน - ช่างเถอะ
คุณจะไปสนใจอะไร มันไม่ใช่ชีวิตคุณนี่ ถูกไหม
ขอโทษแทนเธอด้วยค่ะ
การพิจารณาคดีจบแล้ว แล้วเราจะติดต่อกลับไป
ลาก่อน ขอให้โชคดี
- โชคดีนะ - ลาก่อน
พวกคุณทุกคนเป็นศัตรูกับฉัน ทุกคนเลย!
คุณทำทุกอย่างพังหมด
โอเค แล้วทีนี้จะเป็นยังไง
ลูกสาวคุณให้เราตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากมาก
หมายความว่าไง
หมายความว่าอีกไม่กี่วันคุณควรมาที่สำนักงานฉัน
เพื่อตัดสินใจว่า เราจะยังทำงานด้วยกันต่อหรือไหม
งั้นเหรอ
ทำงานกันแบบนี้มันไม่มีทางเลย ตอนนี้ฉันต้องขอตัวก่อนนะคะ
- นีน่า ทำไมลูกถึงต้องทำแบบนั้นด้วย - แม่รู้ไหมว่าเราไม่ชนะคดี
แม่มั่นใจเกินร้อยมากว่าเราจะชนะ
เราแพ้ ทีนี้แม่รู้สึกยังไง ฮ้า!
ลูกโอเคไหม
โอเคอยู่แล้ว ไปหามาเรียกัน ไป
พฤติกรรมของผู้หญิงคนนั้นในวันนี้ จะช่วยเราได้มาก
พอใจแล้วสินะ พวกคนดีชนะ
เลิกทำหน้าเป็นพระแม่มารีย์กันแสงได้แล้ว
- ฮ้า! - คุณเลวที่สุดในบรรดาทุกคนเลย
- แม่ - คนหน้าเนื้อใจเสือ!
- อย่ามาพูดแบบนั้นกับแม่ฉันนะ - หล่อนเป็นใคร
- คนที่อยากทำร้ายลูกสาวฉันเหรอ - ฉันจะตบแกด้วยอีกคน
- เอาเลยสิ! - ใจเย็นๆ
- ไปกันเถอะ แม่ - มันไม่จบแค่นี้หรอก พวกชั้นต่ำ
- พวกเถื่อน! - เสร่อเอ๊ย!
พูดว่าเสร่อเหรอ
- พูดว่าเถื่อนเหรอ - ใจเย็นๆ
- ปัญญาอ่อนเอ๊ย! - ฉันไม่เคยได้ยินคำนี้ตั้งแต่ม.ต้นแล้ว
- ช่างมันเถอะ - แย่ยิ่งกว่าคนลูกซะอีก
ฉันหิวแล้ว เรียกแท็กซี่ดีไหม
- เจอกันคืนนี้ - บาย!
- บาย จอร์จิโอ - บาย
กินอะไรกันดี
แม่ไม่ทำอาหารนะ ไปกินที่เซอร์โคลิโน่ก็ได้
- เซอร์โคลิโน่อีกแล้วเหรอ - เราต้องฉลอง
- สวัสดี - เชนนี่ใช่ไหม
ขอบคุณ
พระเจ้า
ไปกันก่อนเลย ผมจะตามไปเจอที่นั่นนะ
- เขาจะตามไปเหรอ - อะไรนะ เขาจะไปไหน
เป็นไงบ้าง
ผมว่าก็ดีนะ ใช่
ว่าแล้วเชียว
จะรออะไร
มิเตอร์ขึ้นแล้ว ทุกคน
เหน็ดเหนื่อยแค่ไหน
ที่ร่วงไปหลายเมตรลงข้างทาง
แห่งความโชคร้าย
แห่งความกลัว
มันคือการร่อนถลา
เพื่อให้เป็นที่จดจำตรงนี้
ว่าไม่รู้จักวิธีโบยบิน
จะให้ฉันจำได้ยังไงล่ะทีนี้
ฉันไม่ใช่สุภาพสตรี
ที่มีแต่ดวงดาวในโชคชะตา
ฉันไม่ใช่สุภาพสตรี
แต่เป็นผู้หญิงที่เจอแต่สงครามไม่รู้จบ
ฉันไม่ใช่สุภาพสตรี
ที่มีแผลเป็นในชีวิตนิดหน่อย
โอ้ไม่
เสียงดังอะไรเนี่ย มาเรียหลับอยู่ในห้องแม่!
- ลูกจะไปไหน - ไปหาความสนุกไง โอเคนะ
และแม่ก็ควรไปเหมือนกัน
แม่ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว
ให้ตายสิ
นี่ ดูสิว่าฉันอยู่ที่ไหน!
ฉันนึกว่าพวกเขาจะยังจำฉันได้ แต่ไม่มีใครสนใจเลย เจ๋งชะมัด
ฉันดีใจที่นายจะได้เจอมาเรียอีก
อย่าเหลิงละกัน
ฉันจับตาดูนายอยู่
ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เหลิงหรอก ขอให้สนุกนะ เที่ยวให้สนุก
(จอร์จา)
ให้ตายสิ
จอร์จา
ฉันหานีน่าไม่เจอ ได้คุยกับเธอบ้างหรือเปล่า
คุย เธอส่งวิดีโอมา…
สองชั่วโมงก่อน เธออยู่ที่แดนซ์คลับซีเชลล์
เธอโอเคไหม
เธอดูแฮปปี้ดี ทำไมเหรอ
ไม่รู้สิ เธอรีบออกไปเที่ยว ทำตัวแปลกมาก
ตอนแรกเธอไม่รับสายและตอนนี้ก็ปิดเครื่อง
ฉันเป็นห่วงมากเลย ขอร้องล่ะ ดาเนียเล ช่วยฉันหน่อย
โอเค ฟังนะ ผมจะไปดูที่นั่นให้ แล้วจะโทรกลับ
ขอบคุณ
ขอโทษนะครับ คุณเห็นผู้หญิงคนนี้ไหม
ไม่เห็น
ขอโทษนะครับ เห็นผู้หญิงคนนี้ไหม
- ไม่ โทษที - ขอบคุณ
ขอโทษนะครับ
ไปกันเถอะ!
ตื่นสิ เราจะถึงอิบิซาแล้ว
ตื่นสิพวก ตื่น
จอร์จา
บอกทีว่าเจอเธอแล้ว
เธอไม่อยู่ที่นี่
จะไปไหนเหรอ ราชิด
ใจเย็นๆ ฉันไม่ได้จะหนี พวกเขาถอดเฝือกออก ให้ฉันกลับบ้านได้
อ๋อ
ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ
พวกเขากักตัวฉันไว้ไม่ได้แล้ว
ฉันควรต้องอยู่แค่อาทิตย์เดียว แล้วก็อยู่นานเกินหนึ่งเดือน
พวกเขาต้องการเตียง คงต้องมีพวกคนบ้ามาแอดมิต
อะไร เสียใจเหรอ
เปล่า… ก็นิดหน่อย แต่ก็ดีใจด้วยนะ
คุณจะไปไหน
ฉันว่าจะไปบ้านนาย เพราะนายรักฉัน
ได้ไหมล่ะ
ใจเย็นๆ ฉันจะทำตัวเหมือนหมา
ฉันจะอยู่ในที่ที่ฉันทนได้ และพวกเขาจะโยนกระดูกให้ฉัน
สุดท้ายแล้วนายจะมาสนใจอะไร
นายไม่ได้สนอะไรเลย
บาย
หยดลงสู่ด้านล่าง ไปสู่ทะเล
โอ้ ความสุข
เหมือนคลื่นที่รออยู่ใกล้ๆ
โอ้ ความสุข
เหมือนเงาที่ผ่านมาและผ่านไป
เรื่องที่ศาลออกมาไม่ดีเหรอ
เปล่า มันดี
แล้วหน้าแบบนั้นทำไม
ไม่รู้สิ
อเลสซานโดร อาร์มันโด
และตอนนี้ราชิด
ทุกคนไปกันหมด
ฉันก็ยังอยู่ตรงนี้นี่ไง
ของเด็ดที่สุด
แค่ฉันยังไม่พออีกเหรอ หืม
มานี่สิ
มานี่ มา!
เวลาเธอเศร้ามาก ความเป็นแม่ในตัวฉันก็แสดงออกมา
ฉันเกือบจะรักเธอแล้ว
โชคยังดี…
ที่มันอยู่ไม่นาน
พรุ่งนี้ฉันจะไปแล้ว
พวกเขาไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับฉันต่อไปแล้ว
เธอจะทำยังไงถ้าไม่มีฉัน
ผมไม่รู้
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ฉันก็ไม่รู้
เฮ้ย หยุด จะไปไหนวะ!
มาริโอ โทรเรียกรถฉุกเฉิน!
ดาเนียเล นีน่าอยู่ห้องฉุกเฉิน เธออาการไม่ดีเลย
เปิดประตู!
- เปิดประตูสิวะ! - อย่าตะโกน!
เปิดสิวะ!
- เราเพิ่งได้รับแจ้งผู้ป่วยวิกฤติ ใจเย็นๆ! - เปิด!
- ดาเนียเล! - ให้ผมเข้าไป!
- ดาเนียเล ไม่! - ผมต้องเข้าไป!
หยุดนะ! ช่วยโทรเรียกหมอเวรให้หน่อยได้ไหม
- ให้ผม… - นี่ ดาเนียเล!
- ผมอยากเจอเธอ! - ใจเย็นๆ
พวกเขาต้องให้ผมเข้าไป ผมอยากเจอเธอ
ได้เจอแน่ ใจเย็นๆ ก่อน
- ทำไมพวกเขาไม่ให้ผมเข้าไปล่ะ - นั่งก่อน
อดทนไว้ คุณจะบุกเข้าห้องฉุกเฉินไม่ได้นะ
- คุณก็รู้ - ผมก็แค่อยากเจอเธอ
นี่
เป็นไงบ้าง
ตอนนี้ยังไม่ทราบแน่ชัด
เธอหัวใจหยุดเต้น แต่เราปั๊มเธอกลับมาได้
ผลเลือดมีแอลกอฮอล์ เบนโซไดอะซีพีนกับโคเคน
เราล้างท้องเธอแล้ว เธอน่าจะรอด
- ขอบคุณ ผมจะแจ้งเอลิซาเบตต้า - ผมเพิ่งคุยกับเธอ
ได้ยินไหม
ใจเย็นๆ นะ
เอลิซาเบตต้า
ใช่ ผมอยู่ที่ห้องฉุกเฉินกับดาเนียเล
ก็ได้
โอเค
ลูกรัก มานี่มา
เธอเป็นไงบ้างคะ
เธอเพิ่งโดนล้างท้อง เธออาการไม่ดีตอนมาถึงที่นี่
ตอนนี้อาการดีขึ้นแล้ว
ฉันอยากบอกลูกว่า…
มาเถอะครับ
- ฉันผิดเอง - ไม่
ทุกอย่างจะเรียบร้อย
ทุกอย่างจะดีเอง ใช่ ลูกรัก
ลูกรัก
แม่ ตะลึงเลยนะเนี่ยที่สองคนอยู่ด้วยกัน
- แม่ขอโทษ - หนูผิดเอง
- แม่ขอโทษ - หนูทำทุกอย่างพังหมด
หนูพยายามทำสิ่งที่ถูกต้อง แต่หนูก็ทำพังตลอด
ไม่จริง
ผู้พิพากษาจะยกลูกให้นายและเขาพูดถูก
- ไม่ - เขาพูดถูก
รู้สึกยังไงบ้าง
- หนูทำพัง - ไม่เป็นไร
เห็นไหมว่าหนูทำอะไรลงไป
- มันไม่ใช่ความผิดลูก ความผิดแม่เอง - ไม่
หนูทำสิ่งที่ถูกต้อง แต่ผลลัพธ์กลับแย่ตลอด
- ไม่หรอก - แต่หนูพยายามแล้ว
ลูกรัก ดูสิว่านี่ใคร
- มาเรีย - แม่
ลูกรัก
แม่มาแล้ว
- ไงจ๊ะ - มาเรีย
แม่อยู่นี่แล้ว
เธอเป็นแม่ที่ยอดเยี่ยม
เธอให้ทุกอย่างกับลูกและลูกรักเธอ
ใช่ไหม มาเรีย ลูกรักแม่มาก
ลูกรักแม่มากแค่ไหนเหรอ หืม
แม่ต้องพักผ่อนแล้ว มามะ
ไปกันเถอะ
มานี่สิ
ช่วยท่องบทกวีของนายให้ฟังหน่อย เพื่อฉันจะได้นอนหลับได้ไหม
ฉันแต่งให้มาเรียบทนึงแต่ไม่ได้พกมา จะลองดูนะ
เอาเลย
ยามลูกหัวเราะและเป็นผู้เดียวที่มีความสุข
ไม่มีความชั่วร้าย
แขนของลูกโบกอยู่กลางอากาศ คว้าสิ่งที่มองไม่เห็น
ทั้งแสงและเงาแอบเล่นกับลูกอยู่
ด้วยภาษาต้องห้ามสำหรับคนอื่น
แล้วเมฆดำบดบังดวงอาทิตย์
กำแพงสีดำที่มือลูกลูบไล้ฝุ่น
ดวงตาของลูกรับรู้ความเจ็บปวดชั่วครู่
แล้วรอยยิ้มของลูกพลันกลับคืนมา
แสงก็แผ่ออกมาจากจักรวาลในห้องนี้
จบแล้ว
เพราะจัง เพราะมากจริงๆ
ขอบคุณ
ช่วยแต่งให้ฉันด้วยได้ไหม
ได้
(แองเจลิก้า)
แกมันน่าขยะแขยง
น่าขยะแขยง
พระแม่มารีย์
(สามเดือนต่อมา)
ดูแถวสิ รอสซาน่า
แล้วไง พวกเขาไม่ได้มาขอตั๋วนะ
- ใจร้ายจัง - ไปกันเถอะ
เห็นไหม แถวขยับเร็ว
- ขอบคุณนะ บาย - ขอบคุณ
- สวัสดี - สวัสดี
ฉันขอ…
สิบเล่ม
สิบเล่มเหรอ
- ฉันเป็นแม่เขา - ดูออก
เรียบร้อย ทั้งหมด 120 แต่คิด 100 ยูโรก็พอ
- ขอบคุณ - ขอบคุณ
- ฉัน แองเจลิก้า - แอนนา
นี่เป็นโรงละครที่สำคัญมาก จานลูก้า
ใช่ สวยดี
ดาเนียเล
คนเต็มเลย
ใช่ ผมตายแน่
ไม่ ใจเย็นๆ ไม่เป็นไรหรอก
- ฉันไปก่อนนะ - โอเค
ห้ามหนี ต่อไปคิวคุณแล้ว
ผมไม่หนี
สวัสดี
ขอบคุณที่มา ฉัน แองเจลิก้า วิเซนติน จากบิบลิ
คืนนี้เราจะนำเสนอบทกวีโดยดาเนียเล เชนนี่
วันแห่งการแบ่งปัน
เขาเขียนบทกวีตั้งแต่มัธยมปลาย
แต่ไม่เคยคิดจะตีพิมพ์เพราะเขาพูดเองว่า
"เอาไปทำมาหากินไม่ได้"
ใครจะไปโทษเขาได้ล่ะ
แต่บทกวีที่ดีสมควรต้องได้รับการตีพิมพ์ เราไม่ควรคิดแต่เรื่องยอดขาย
หากไร้บทกวี มนุษย์ก็กลายเป็นคนไม่รู้หนังสือ
ไม่รู้หนังสือทางอารมณ์ ตอนนี้เรากำลังเผชิญเรื่องนี้อยู่
เราเชื่อว่าดาเนียเลคือกวีตัวจริง
คุณจะเป็นคนตัดสินเรื่องนั้น เชิญฟังเขากันค่ะ
สวัสดี
เอาเลย ดาเนียเล!
สวัสดี
ผมไม่รู้จะพูดอะไรดี แองเจลิก้าพูดไปหมดแล้ว
คือ…
บทกวีเป็นวิธีระบายของผมเสมอ ความคิดต่างๆ กลายเป็นรูปเป็นร่าง…
จะเรียกว่าการประกาศความรักก็ใช่
บทกวีเหล่านี้พูดถึงสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน
ซึ่งเกิดขึ้นกับผมและพวกคุณหลายคนก็อยู่ที่นั่น
ยังไงก็ต้องขอบคุณสำนักพิมพ์บิบลิ
และแองเจลิก้า วิเซนติน
ขอบคุณ
บราโว่
เราต่างก็รู้จักผู้ชายที่เก่งด้านกวี
เก่งเรื่องชีวิตด้วย
ผมจะอ่านบทกวีเลยนะครับ บทแรกชื่อ "ยกขึ้น"
ฉันไม่เห็นอะไรอีกแล้ว
ดวงตาฉันจำวิธีร้องไห้ไม่ได้แล้ว
จากนั้นเธอ… เธอคนไหนก็ได้
มารดา บิดาหรือใบหน้าที่ไม่รู้จัก
เธอให้ฉันยืมดวงตา แล้วฉันก็มองเห็นได้อีกครั้ง
ถึงจะเจ็บปวด
แม้ความหิวและความกระหายจะมลายไป
เธอคือคนแปลกหน้าที่ผ่านมาบนถนน
เพื่อช่วยให้ฉันจดจำวิธีกินดื่ม
แต่ไม่สามารถหยุดยั้งความเจ็บปวด
เธอ คนแปลกหน้าที่โรงพยาบาล
หรือคนที่สอนให้ฉันเกลียดได้สุดก้นบึ้งของทะเล
โดยไม่มีใครโอบรับความโกรธของฉัน
ฉันเลยเกลียด แต่ยังมีความหวัง
เธอ ผู้ถูกสร้างจากเลือดเนื้อ
แต่งตัวงดงามจนทำให้เสียงและขาฉันสั่น
มอบจุมพิตแห่งจิตวิญญาณทั้งหมดของเธอ
และยังคงความรักไว้ตลอดไป
- จบแล้ว - บราโว่!
- บราโว่!
เอาเลย ดาเนียเล!
สุดยอด!
(เพรียกหาทางรอด)
(อิงจากเรื่อง "เพรียกหาทางรอด" โดยดาเนียเล เมนคาเรลลี่)
คำบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล