Armando nas opuszcza i przenosi się w ładniejsze miejsce.
TYDZIEŃ PIĄTY
Co ja mówię?
Czy istnieje ładniejsze miejsce niż to?
- Nie! - Nie!
A więc tam, gdzie będzie wiódł lepsze życie.
Armando na to zasługuje, bo jest dobrym człowiekiem
i wszystkich nas sobie zjednał.
Dlatego będziemy tęsknić.
Aplauz dla Armanda.
Powodzenia we wszystkim.
- Odwagi. - Dziękuję, doktorze.
- To dla ciebie. - Nie szczędziliśmy kosztów.
To wszystko, co mam.
- Dzięki. To miłe. - Dziewico Maryjo.
Dziękuję!
Dziękuję.
Nie wiedziałem, że wychodzisz. Nic nie mam.
A co ty się przejmujesz?
Czekaj.
Co ty wyprawiasz?
Nie, to za dużo.
Będzie mi miło. Idź na dobrą kolację.
Nasz kochany nieszczęśnik nas opuszcza.
Ja też mam dla niego prezencik.
Magdalenki.
Dzięki uprzejmości personelu.
Pomogą ci pamiętać o le temps perdu.
Straconym tu czasie.
Cóż mogę powiedzieć, Matilde?
- Wielkie dzięki. - Nie, rozmażesz mi makijaż.
- Idź, Armandino. - Dziękuję.
- Pa. - Dziękuję.
Pa, Armando!
ŻYCIE JEST GÓWNIANE
Nie umiałam poruszać rękami,
stać na scenie, panować nad głosem.
Nie wiesz, jak to jest, gdy człowiek sam wie,
że gra ohydnie...
Niezła.
Jestem mewą.
Nie, nie to...
Pamiętasz? Zastrzeliłeś mewę.
Przyszedł obcy człowiek, zobaczył ją i dla zabawy zwabił...
Dalej.
Kontynuuj.
...i dla zabawy zabił.
Temat na niewielkie opowiadanie...
O czym ja właściwie...
A, o teatrze...
Dzisiaj jestem już inna... Dziś jestem prawdziwą aktorką.
Gram w upojeniu,
z zachwytem, czuję się piękna...
Odkąd tu jestem,
cały czas tylko chodzę.
Chodzę i myślę.
Czuję siłę mego ducha rosnącą we mnie każdego dnia.
W końcu rozumiem Kostję, który…
Wszystko jedno, czy gramy na scenie, czy piszemy.
Najważniejsze to nie sława,
nie blask, o którym marzyłam.
- Tylko wytrzymałość… - Wystarczy. Bardzo pięknie.
Widzę, że się przygotowałaś.
Dziękuję.
Dziękuję. Chciałam uszanować tekst,
ale opowiedzieć również o sobie.
Pewnie. W jakim sensie?
Nina jest aktorką, która próbuje ukazać swój talent.
Znasz Czechowa? Lubisz go? Podobają ci się jego opowiadania?
Przerabialiśmy go w liceum, ale…
Może widziałaś jakąś sztukę albo film… Bo ja wiem…
Niedokończony utwór na pianolę albo Mewę Bellocchia?
Nikt mi nie mówił, że muszę.
Nieważne. Wybacz to przesłuchanie.
Twoja mama powiedziała mi właśnie, że świetnie się przygotowałaś.
Ponaglała mnie.
Praktycznie zbeształa mnie, że od razu nie wszedłem.
Musiałem szybko skończyć papierosa. W każdym razie…
Dobrze, dziękuję. Do zobaczenia.
Czyli…
Może w przyszłości… Nie przy tym filmie.
Dobra? W przyszłości.
Dziękuję.
To my dziękujemy.
I pozdrów mamę. Ma charakterek.
Też jest aktorką?
Nie? Dobra. Teraz idę zapalić.
Co wy na to? Nie wiem, kto jest następny.
Kochanie?
Jak poszło?
Nie odzywaj się.
- Co się stało? - Zostaw mnie.
Przepraszam? Co się stało?
Nic się nie stało.
Nie poszło jej najgorzej. Ale jest jeszcze bardzo młoda.
Tak pan uważa.
- Właśnie, tak uważam. - Myli się pan.
I jeszcze się pan o tym przekona.
Kochanie!
Jakaś wariatka.
Ach, te mamuśki.
Pani doktor.
- Cześć. - Możemy porozmawiać?
Oczywiście.
Niedługo przyjadą po Alessandra.
Przykro ci, że odchodzi?
Tak.
Tracę kolejnego brata.
Ale wrócił Maryjka.
Prawdziwym wyzwaniem
jest znalezienie człowieczeństwa, które tak cenisz, w każdym pacjencie.
Chyba znalazłeś je w obecnych pacjentach.
Bez wątpienia.
I oni też o tym wiedzą.
Ale to trudne.
To trudne.
A w ostatnim czasie…
Cała ta sprawa z Marią, nowa praca…
Miesiąc temu zacząłem brać środki uspokajające.
Wie pani jak one działają. Nie jako lek, tylko narkotyk.
No i się uzależniłem.
Naraziłeś na niebezpieczeństwo siebie i innych.
Wiem.
Chciałem prosić, by pomogła mi pani wyjść z nałogu.
Te leki nie pomagają pozbyć się bólu. Właściwie…
go nasilają.
Dobrze.
Chcę cię widzieć w każdy piątek rano.
Dobrze, że mi o tym powiedziałeś.
Dziękuję.
Przepraszam.
To Pino.
Tak, Pino.
Dobrze, dzięki. Już idę.
Przyjechała karetka po Alessandra. Chodźmy.
Stójcie!
- Co to? - Giorgio.
- Zabieracie go? - Posłuchaj.
Wiesz, że nie ma innej opcji.
Zabierają go w miejsce, gdzie będą go leczyć.
Nie chcieliście mi powiedzieć. Zabieraj ręce.
Widzisz?
Odwrócił głowę!
Pani doktor też widziała!
Tak, Giorgio, masz rację. Ale nie mamy wyboru.
Doktorze! Nie zabierajcie go!
Jeśli Alessandro tu zostanie,
- obudzimy go z Daniele. - Giorgio, uspokój się.
Słyszałeś, że nie mamy wyboru.
Jestem spokojniutki!
- Pino. - Nie, chwileczkę.
Giorgio, chodź tu.
Chodź na chwilę.
Muszę powiedzieć ci coś ważnego. Chodź.
Spójrz na mnie.
Zróbmy coś, co na pewno ci się spodoba.
Wsiądziesz do karetki. Będziecie tylko we dwoje.
Powiedz mu, co chcesz, i to, że będziemy go odwiedzać.
Zostań tam, jak długo chcesz.
- Nie muszę się spieszyć? - Powiedz wszystko, co chcesz.
Ale potem pozwól mu odejść. Umowa stoi?
Tak.
Brawo, uparciuchu.
Idź.
Załadujcie nosze.
Jest cały twój.
Alessandro, musisz mi zaufać.
Musisz się modlić, bo tylko Jezus może nas zbawić.
Musisz się dużo modlić.
Zbawi nas wszystkich.
Tylko Jezu.
Nie martw się.
Nie zostawimy cię.
Będziemy cię odwiedzać. Już moja w tym głowa.
I zachowuj się.
Dzięki.
- Dzięki, Daniele. - To ja dziękuję.
Obiecałeś, że go odwiedzimy.
Obiecuję.
Stara sentymentalistka.
Stara, głupia, niedorzeczna sentymentalistka.
Życie zawsze cię wydyma.
Zawsze.
Masz papierosa?
Przecież pan nie pali.
Troski?
Zbyt dużo.
Na przykład?
To miejsce było dla mnie ratunkiem.
Teraz to brzemię.
Czasem mam ochotę wracać do domu.
Ale nikt tam na mnie nie czeka.
Nie mam partnerki ani dzieci.
To jest mój dom.
Nawet czasem tu śpię.
Powinienem odejść.
Ale dokąd?
Nie uciekniesz od swoich trosk.
Równie dobrze można więc zostać.
Tylko nie wiem, jak długo wytrzymam.
- Przepraszam na chwilę. - Jasne.
- Nina. - Przesłuchanie było do dupy.
Żadna nowość, co?
Jutro mam egzamin, ale nie idę. Bo twoim zdaniem jak by mi poszedł?
Gównianie. Bo moje życie jest gówniane.
- Jesteś w domu? Mam wpaść? - Niby po co?
By wygłosić jedno z twoich mądrych kazań? Odpuść sobie. Dzięki.
Naprzód, Roma!
Spójrz na nich.
Ale nabuzowani.
Będziemy śpiewać aż do śmierci Machając naszymi barwami
- O co chodzi? - Niech to szlag.
Zostawiłem bilety w domu.
Poważnie? Co teraz?
- Pobiegnę do domu… - Co? Mecz zaczyna się za pół godziny.
Cholera.
Co teraz?
Jestem głodna. Weź mnie na kolację.
Gdzie?
Dzięki.
Umieram z głodu.
Dobre.
Ale dałem ciała. Przepraszam.
Nie przejmuj się.
Liczą się intencje.
Posłuchamy. Wystarczy trochę fantazji.
Czekaj.
Gol!
Co?
Jesteś już u lekarza, kochanie?
Dojeżdżam. Co jest?
Adwokat kazała nam przyjść jutro do sądu pół godziny wcześniej,
żeby się przygotować.
Nina, jesteś tam?
Tak. Serio musimy to robić?
Co?
Mamo, ta cała sytuacja jest coraz bardziej absurdalna.
Daniele to dobry ojciec. Wiesz o tym.
Pogadamy wieczorem.
Co tu robisz?
Byłam ciekawa twojej miny, gdy coś ci powiem.
Co?
Twoje wiersze się spodobały. Roberto chce je opublikować.
- Nie cieszysz się? - Żartujesz? Jasne…
Po prostu nie spodziewałem się.
To nie wszystko.
Będę redaktorką tomiku, więc będziemy się spotykać.
Dla mnie dobre wieści, ale nie wiem, czy dla ciebie.
Dla mnie też.
To będzie piękna książka.
Zachowałem się jak dupek. Przepraszam.
Też mówiłam straszne rzeczy.
Ja…
mam problem z facetami.
Byłam tylko w krótkim związku, który źle się zakończył.
Od tamtej pory się boję.
Rozumiem.
Cieszę się, że mi wygarnęłaś. Musiałem to usłyszeć.
Nie czułem się dobrze.
Piłem, brałem leki uspokajające.
Dlaczego?
Jutro mam rozprawę w sprawie opieki nad Marią
i boję się, że nie pozwolą mi jej widywać.
Spróbujmy jeszcze raz.
Tak.
Pani doktor.
Tak?
Nina nie była z panią umówiona?
Była, ale jej nie widziałam. Spróbuję do niej zadzwonić.
Ma wyłączony telefon.
Jakiś problem?
Sam nie wiem. Jutro mamy rozprawę, ale nie sądzę, żeby to był powód.
Pójdę już.
Teraz idziemy lulu.
Przeanalizowaliśmy wszystkie zastrzeżenia.
Wezwałem państwa, by oznajmić decyzję sądu.
Na podstawie tego, co usłyszeliśmy od adwokatów,
powódki i pozwanego,
zdecydowaliśmy się powołać biegłego…
Psychologa.
…z kwalifikacjami i doświadczeniem w zakresie psychiatrii,
aby w ten sposób podjąć decyzję, biorąc pod uwagę wszystkie czynniki,
które ściśle odpowiadają faktom.
Obie strony są bardzo młode,
więc pochopna ocena byłaby niewybaczalna.
Potem wyjaśnię.
Biegły skontaktuje się z prawnikami,
by ustalić kalendarz spotkań i omówić metody pracy.
Przepraszam, nie rozumiem. Co to znaczy?
To, że aby podjąć decyzję,
najlepiej powołać neutralnego eksperta.
- Będzie do nas przychodził? - Standardowa procedura.
Tak, do domu albo do pracy.
Albo gdziekolwiek postanowicie się z nim spotkać.
A więc wszystko, co przedstawiłam od czasu narodzin Marii,
nie było wystarczające?
Jak widać.
Czyli nie bierze pan odpowiedzialności.
- Chwileczkę. - Cicho.
Bo co to pana obchodzi? To nie pańskie życie.
Proszę jej wybaczyć.
Kończymy rozprawę.
Wkrótce się odezwiemy.
Do widzenia i miłego dnia.
- Miłego dnia. - Do widzenia.
Wszyscy się na mnie uwzięliście!
Wszystko psujesz.
Rozumiem, ale co teraz?
Córka postawiła nas w bardzo niekorzystnej sytuacji.
Czyli co?
Czyli proszę przyjść za kilka dni do mojego biura,
by zdecydować o dalszej współpracy.
Czyżby?
Praca w takich warunkach jest niemożliwa, a teraz przepraszam.
- Dlaczego to zrobiłaś? - Zdajesz sobie sprawę, że nie wygrałyśmy?
A taka byłaś pewna.
Przegrałyśmy.
Jak się teraz czujesz?
Nic ci nie jest?
Tak. Chodźmy do Marii.
Jej dzisiejsze zachowanie bardzo pomoże naszej sprawie.
Jesteście zadowoleni? Dobrzy zwyciężyli.
A ty przestań zgrywać świętą.
- Co? - Ty jesteś najgorsza.
- Mamo. - Z tą obłudną gębą.
- Nie będziesz tak mówić do mojej mamy. - A ty kto?
- Chciałaś pobić Ninę. - Tobie też przywalę.
- Dalej! - Uspokój się.
- Chodźmy, mamo. - To nie koniec, wy prostaki!
- Chamka! - Burak!
Powiedziała burak?
A ty chamka.
- Niedorozwój! - Co? Tak mówią gimnazjaliści.
- Odpuść. - Jest gorsza od córki.
Zgłodniałem. Wezwać taksówkę?
- Do zobaczenia. - Pa!
Co zjemy?
Ja nie gotuję. Możemy iść do Circolino.
- Znowu tam? - Trzeba to uczcić.
- Witam. - Cenni, prawda?
Dziękuję.
Boże.
Jedźcie. Spotkamy się na miejscu.
- Spotkamy się w restauracji? - Dokąd on idzie?
Jak ci poszło?
Powiedziałbym, że dobrze.
Wiedziałam.
Co robimy?
Licznik leci.
Jakie to męczące
Spaść kilka metrów w bok
Z mojego pecha
Z mojego strachu
To lot szybowcem
By być zapamiętanym
Za to, że nie umiem latać
Ale jak mogłam o tym pamiętać?
Nie jestem damą
Która w swoim życiu ma tylko gwiazdy
Nie jestem damą
Ale kobietą, dla której wojna Nigdy się nie kończy
Nie jestem damą
Która ma w życiu tylko kilka blizn
O nie
Co to za hałasy? Maria śpi w moim pokoju.
- Dokąd idziesz? - Rozerwać się.
Ty też powinnaś, mamusiu.
Nie wiem, co powiedzieć.
Dobry Boże.
Cześć. Patrz, gdzie jestem.
Myślałam, że mnie rozpoznają, ale gówno ich obchodzę. Jak miło.
Cieszę się, że możesz widywać Marię.
Tylko się nie przyzwyczajaj.
Mam cię na oku.
Bez obaw, nie przyzwyczaję się. Baw się dobrze. Miłego wieczoru.
Kurwa.
Giorgia?
Nie mogę znaleźć Niny. Rozmawiałeś z nią?
Tak, wysłała mi filmik…
Dwie godziny temu. Była w klubie Seashell.
Nic jej nie było?
Wyglądała na rozbawioną. A co?
Nie wiem. Wyszła w pośpiechu. I była jakaś dziwna.
Najpierw nie odbierała, a teraz ma wyłączony telefon.
Bardzo się martwię. Daniele, pomóż mi.
Pojadę tam i sprawdzę. A potem oddzwonię.
Dziękuję.
Widziałeś może tę dziewczynę?
Nie.
Sorry, widziałyście tę dziewczynę?
- Nie. - Dzięki.
Przepraszam.
Płyniemy!
Obudź się, jesteśmy prawie na Ibizie.
Obudź się, stary.
Powiedz, że ją znalazłeś.
Nie ma jej tu.
Dokąd idziesz, Rachid?
Spokojnie. Nie uciekam.
Zdjęli mi gips i wypisali.
Co to za mina?
Nie mogli mnie tu dłużej trzymać.
Miałem zostać tydzień, a zostałem miesiąc.
Potrzebują łóżek.
Dla kolejnych wariatów.
Nie mów, że ci przykro.
Nie… Trochę. Ale cieszę się, że wychodzisz.
Dokąd teraz pójdziesz?
Myślałem, że do ciebie, skoro tak się o mnie troszczysz.
Mogę?
Spokojnie. Jestem jak pies.
Zostaję tam, gdzie mnie tolerują i rzucają mi kość.
A tak naprawdę co cię to obchodzi?
Nic cię to nie obchodzi.
Na razie.
Upadając na samo dno I znajdując morze
Szczęście
Jak fala czekająca w pobliżu
Szczęście
Jak pojawiający się i znikający cień
Źle ci poszło w sądzie?
Nie, dobrze.
Więc co to za mina?
Nie wiem.
Alessandro,
Armando,
a teraz Rachid.
Wszyscy odchodzą.
Ja nadal tu jestem.
Najlepsza sztuka.
Nie wystarczę ci?
Chodź tu.
Chodź.
Gdy widzę cię takiego smutnego,
odzywa się we mnie instynkt macierzyński.
Aż prawie chciałabym cię kochać.
Na szczęście…
szybko mi przechodzi.
Jutro wychodzę.
Nie wiedzą, co ze mną począć.
Jak sobie beze mnie poradzisz?
Nie wiem.
Ja też nie.
Stój! Dokąd, kurwa, jedziesz?
Mario! Dzwoń po karetkę!
Daniele, Nina jest na SOR-ze. Nie jest z nią najlepiej.
Otwórzcie!
- Otwórzcie, kurwa! - Nie krzycz!
- Otwórz te drzwi! - Nie mogę.
- Mamy czerwony kod. - Otwieraj!
- Daniele! - Wpuśćcie mnie!
- Nie! - Muszę tam wejść!
Przestań! Zawołajcie dyżurnego lekarza.
- Wpuśćcie mnie! - Daniele!
- Chcę ją zobaczyć! - Spokojnie.
Muszą mnie wpuścić. Chcę ją zobaczyć.
I zobaczysz.
- Czemu nie chcą mnie wpuścić? - Usiądź.
Cierpliwości. Nie możesz wtargnąć na SOR.
- Wiesz o tym. - Chcę ją zobaczyć.
I co?
Za wcześnie, by mówić.
Nagłe zatrzymanie krążenia, ale ją odratowaliśmy.
Badanie krwi wykazało alkohol, benzodiazepiny i kokainę.
Robimy płukanie żołądka. Powinno pomóc.
- Dzięki. Powiem Elisabetcie. - Już z nią rozmawiałem.
Słyszałeś?
Spokojnie.
Elisabetta?
Jestem na SOR-ze z Daniele.
Dobra.
No dobrze.
Chodź, kochanie.
Jak się czuje?
Miała płukanie żołądka. Ale nie było z nią dobrze.
Dochodzi do siebie.
Chciałam jej powiedzieć…
Proszę.
- To moja wina. - Nie.
Wszystko w porządku.
Wszystko dobrze. Tak, kochanie.
Kochanie.
Mamo. Wy razem? Cóż za widok.
- Przepraszam. - To moja wina.
- Przepraszam. - Wszystko psuję.
Staram się robić wszystko dobrze, a wychodzi źle.
Nieprawda.
Sędzia odda ją tobie. I dobrze zrobi.
- Nie. - Dobrze zrobi.
Jak się czujesz?
- Wszystko schrzaniłam. - Nie martw się.
Widziałaś, co zrobiłam?
- To moja wina. - Nie.
Staram się, a zawsze wychodzi na opak.
- Nie. - Ale próbowałam.
Kochanie, zobacz, kto tu jest.
- Maria. - Mama.
Skarbie.
Mama tu jest.
Jesteś wspaniałą matką.
Niczego jej nie brakuje, a ona cię uwielbia.
Prawda, Mario? Bardzo kochasz mamę.
Jak bardzo kochasz mamę?
Mama musi teraz odpocząć. Chodź.
Chodź.
Powiesz mi jeden z twoich wierszy, żebym zasnęła?
Napisałem wiersz dla Marii, ale muszę powiedzieć go z pamięci.
Mów.
Gdy się śmiejesz i jesteś samą radością
Nic złego nie istnieje
Twoje rączki drżą w powietrzu Chwytając niewidzialne rzeczy
Światło i cień Też potajemnie się z tobą bawią
W języku niedostępnym dla innych
A potem czarne chmury zasłaniają słońce
Czarne ściany Gdzie twoje dłonie pieściły pył
Przez chwilę twoje oczy doświadczają bólu
A potem twój uśmiech wraca
Światło wszechświata Znów rozprzestrzenia się w pokoju
Koniec.
Jest piękny. Bardzo piękny.
Dzięki.
Napiszesz coś dla mnie?
Tak.
ANGELICA
Jesteś ohydna.
Ohydna.
Dziewico Maryjo.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Patrz, jaka kolejka.
No i? Przynajmniej nie chcą biletu.
- Jesteś okrutna. - Chodźmy.
Szybko idzie.
- Dziękuję. - Dzięki.
- Witam. - Witam.
Poproszę…
Dziesięć.
Dziesięć?
- To mój syn. - Domyśliła się.
Proszę. Zamiast 120, policzę sto.
Dziękuję.
- Jestem Angelica. - Anna.
Gianluca, to ważny teatr.
Bardzo ładny.
Mamy tłum.
Chyba umrę.
Spokojnie. Będzie dobrze.
- Wejdę pierwsza. - Dobra.
Tylko mi nie uciekaj.
Nie ucieknę.
Dobry wieczór.
Dziękuję za przybycie. Angelica Visentin z wydawnictwa Bibli.
Zaprezentujemy dzisiaj pierwszy tomik poezji Daniele Cenniego,
Wspólne dni.
Daniele pisze od czasów liceum,
ale nigdy nie myślał o publikacji, bo, jak sam mówi,
„z poezji nie wyżyjesz”.
Trudno go za to winić.
Ale piękne wiersze trzeba publikować, bo nie można myśleć tylko o zysku.
Bez poezji człowiek staje się analfabetą.
Analfabetą emocjonalnym. Właśnie tego doświadczamy.
Dla nas Daniele jest prawdziwym poetą.
Zresztą sami osądzicie. Powitajmy go aplauzem.
Dobry wieczór.
Dawaj, Daniele!
Dobry wieczór.
Nie wiem, co powiedzieć. Angelica już wszystko powiedziała.
Cóż…
Poezja zawsze była dla mnie sposobem na ubieranie myśli w słowa…
i swego rodzaju wyznaniem miłości.
Te wiersze opowiadają o wydarzeniach ostatnich lat,
przy których wielu z was było obecnych.
Chciałbym podziękować wydawnictwu Bibli
i Angelice Visentin.
Dzięki.
Brawo.
Oboje znaliśmy mężczyznę, który był mistrzem poezji.
I mistrzem życia.
Przeczytam wam kilka wierszy. Pierwszy to „Odrodzenie”.
Nic nie widziałem
Oczy nie potrafiły już nawet płakać
Potem ty, przypadkowy ty
Matka lub ojciec, lub twarz nieznana
Użyczyłeś mi oczu i znów widziałem
Mimo że zawsze z bólem
Nawet gdy nie czułem już Głodu ani pragnienia
Przyszedłeś ty
Nieznajomy po środku ulicy
By przypomnieć mi, jak jeść i pić
Ale nie przestałem cierpieć
Ty, nieznajomy wewnątrz szpitala
Albo w głębinach morza Nauczyłeś mnie nienawidzić
Nie mając nikogo Kto przyjąłby moją wściekłość
Więc nienawidziłem Nie tracąc przy tym nadziei
Że ty, człowiek z krwi i kości
Ubrany w piękno Które sprawia, że głos zaczyna mi drżeć
Daj mi swoje usta, bym mógł cię pocałować I duszę, bym mógł w nią wejść
I na zawsze w niej pozostać, pełen miłości
- Koniec. - Brawo!
Dalej, Daniele!
PRAGNIENIE WYBAWIENIA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI DANIELE MENCARELLEGO
Napisy: Monika Bartz