Ο Αρμάντο μάς αφήνει σήμερα. Πάει σ' ένα καλύτερο μέρος.
ΠΕΜΠΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
Μα τι λέω;
Υπάρχει καλύτερο μέρος απ' τη Βίλα Σαν Φραντσέσκο;
- Όχι! - Όχι!
Οπότε, θα πούμε "Εκεί που θα 'ναι καλύτερα".
Ο Αρμάντο το αξίζει,
γιατί είναι πολύ καλός άνθρωπος κι έγινε αγαπητός απ' όλους μας.
Θα μας λείψεις.
Ένα χειροκρότημα για τον Αρμάντο.
Καλή τύχη, Αρμάντο.
- Να 'σαι δυνατός. - Ευχαριστώ, γιατρέ.
- Ένα δωράκι για σένα. - Είμαστε ανοιχτοχέρηδες.
Μόνο αυτό έχω, Αρμάντο.
- Ευχαριστώ. Πολύ ευγενικό. - Παναγίτσα μου.
Σ' ευχαριστώ!
Ευχαριστώ.
Δεν ήξερα ότι φεύγεις, δεν σου έφερα τίποτα.
Έλα, σιγά το πράμα.
Τι κάνεις;
Όχι, είναι πάρα πολλά.
Είναι χαρά μου. Να φας κάπου καλά.
Ο φτωχός Αρμαντίνο μάς αφήνει.
Σου έχω κι εγώ ένα δωράκι.
Μαντλέν. Τα πήρα με τη βοήθεια του προσωπικού.
Θα σου θυμίζουν le temps perdu.
Τον χρόνο που έχασες εδώ.
Τι να πω, Ματίλντε;
- Ευχαριστώ. - Όχι, θα μου χαλάσεις το μακιγιάζ.
- Άντε, Αρμαντίνο. Πήγαινε. - Ναι. Ευχαριστώ.
- Γεια. - Ευχαριστώ.
Γεια σου, Αρμάντο.
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΣΚΑΤΑ
Δεν ήξερα τι να κάνω τα χέρια μου.
Δεν άντεχα στη σκηνή, δεν έλεγχα τη φωνή μου.
Δεν φαντάζεστε πώς είναι να ξέρεις
ότι παίζεις άσχημα.
Είναι καλή.
Είμαι ένας γλάρος.
Δεν εννοούσα αυτό.
Θυμάστε που σκοτώσατε έναν γλάρο;
Ένας άντρας περνούσε από εκεί και τον διαίρεσε για να περάσει η ώρα.
Συνέχισε, μη σταματάς.
Τον διέλυσε.
Μια ιδέα για ένα διήγημα.
Τι έλεγα; Ναι, για τη σκηνή.
Έχω αλλάξει πια. Είμαι αληθινή ηθοποιός.
Παίζω με χαρά, με ενθουσιασμό.
Με μεθάει όλο αυτό, νιώθω ότι είμαι υπέροχη.
Απ' όταν ήρθα εδώ,
όλο περπατάω.
Περπατάω και σκέφτομαι.
Νιώθω το πνεύμα μου να δυναμώνει κάθε μέρα και πιο πολύ.
Καταλαβαίνω πια τον Κόστια, που…
Στη δουλειά μας, είτε παίζουμε είτε γράφουμε,
δεν έχει σημασία η δόξα,
δεν έχει σημασία το μεγαλείο που εγώ ονειρευόμουν.
- Αλλά η δύναμη… - Εντάξει, σταμάτα. Είσαι υπέροχη.
Βλέπω ότι προετοιμάστηκες καλά.
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ, προσπάθησα να σεβαστώ το κείμενο,
αλλά με τρόπο που θα εξέφραζε κι εμένα.
Σωστά. Πώς σε εκφράζει;
Εκείνη είναι μια ηθοποιός που θέλει να δείξει το ταλέντο της.
Ξέρεις τον Τσέχοφ; Σου αρέσει; Σ' αρέσουν τα διηγήματά του;
Τον μελέτησα στο λύκειο, αλλά…
Έχεις δει κάποιο θεατρικό, κάποια ταινία;
Τα Μηχανικά Πιάνα, αριστούργημα. Τον Γλάρο του Μπελόκιο;
Όχι. Δεν μου είπαν ότι έπρεπε.
Δεν πειράζει, συγγνώμη για τις ερωτήσεις.
Η μαμά σου έξω μου είπε ότι έχεις προετοιμαστεί πολύ.
Ήθελε να έρθω γρήγορα.
Με επέπληξε που δεν μπήκα αμέσως.
Με ανάγκασε να μπω, ενώ έκανα ένα τσιγάρο. Τέλος πάντων…
Μάλιστα. Ευχαριστώ. Θα τα ξαναπούμε.
Δηλαδή…
Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον. Όχι γι' αυτήν την ταινία.
Έτσι; Ίσως στο μέλλον.
Ευχαριστώ.
Κι εγώ σ' ευχαριστώ.
Χαιρετισμούς στη μαμά σου.
Ηθοποιός κι εκείνη;
Όχι; Καλά. Τώρα θα κάνω ένα τσιγάρο.
Τι λέτε; Δεν ξέρω ποιος έπεται.
Αγάπη μου. Πώς πήγε;
Μη μου μιλάς.
- Τι έγινε; - Άσε με ήσυχη.
Συγγνώμη, τι έγινε;
Τίποτα, κυρία μου.
Δεν πήγε άσχημα η οντισιόν. Είναι πολύ νέα, δεν είναι έτοιμη.
Έτσι λέτε εσείς.
- Ναι, εγώ το είπα. - Κάνετε λάθος.
Κάνετε μεγάλο λάθος. Θα το δείτε.
Αγάπη μου!
Είναι παλαβή.
Αχ, αυτές οι μαμάδες!
Γιατρέ.
- Γεια σου, Ντανιέλε. - Να σας πω λίγο;
Φυσικά.
Σε λίγο θα έρθουν να πάρουν τον Αλεσάντρο.
Λυπάσαι που φεύγει;
Ναι, λίγο.
Χάνω κι άλλον αδερφό.
Γύρισε ο Παναγίτσας, όμως.
Η πραγματική δοκιμασία
είναι να βρεις σε κάθε ασθενή την ανθρωπιά που έχεις κι εσύ.
Εσύ τη βρήκες σ' αυτούς.
Σίγουρα. Και το ξέρουν κι εκείνοι.
Μα είναι δύσκολο.
Είναι δύσκολο.
Και τελευταία, εγώ…
Με τη Μαρία, τη νέα δουλειά…
Άρχισα να παίρνω ηρεμιστικά. Πριν από έναν μήνα.
Ξέρετε πώς πάει. Όχι ως φάρμακα, ως ναρκωτικά.
Κατέληξα να εθιστώ.
Ξέρεις ότι βάζεις σε κίνδυνο εσένα και τους άλλους;
Το ξέρω.
Το ξέρω. Κι αυτό που ζητάω είναι να με βοηθήσετε να τα κόψω.
Δεν είναι κι ότι με βοηθάνε να μην πονάω. Αντιθέτως…
Ο πόνος ενισχύεται.
Εντάξει.
Θέλω να σε βλέπω κάθε βδομάδα, κάθε Παρασκευή πρωί.
Καλά έκανες που μου το είπες.
Ευχαριστώ.
Με συγχωρείς.
Ο Πίνο.
Ναι, Πίνο.
Κατάλαβα. Ευχαριστώ, έρχομαι.
Ήρθε το ασθενοφόρο για τον Αλεσάντρο. Πάμε.
Σταματήστε!
- Τι έγινε; - Τζόρτζιο.
- Θα τον πάρετε; - Άκου.
Είναι η μόνη επιλογή. Το ήξερες.
Θα τον πάνε σ' ένα μέρος όπου θα θεραπευτεί.
Δεν θα μου το λέγατε. Πάρ' τα χέρια σου.
Γεια, Αλεσάντρο.
Το είδες;
Γύρισε το κεφάλι!
Γιατρέ, το είδες κι εσύ τώρα.
Ναι, Τζόρτζιο, έχεις δίκιο. Αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή.
Γιατρέ! Μην τον πάρετε από εδώ!
Αν ο Αλεσάντρο μείνει εδώ, θα τον ξυπνήσουμε εμείς.
- Ηρέμησε. - Θα τον ξυπνήσουμε!
Σου είπε ότι δεν έχουμε επιλογή.
Ήρεμος είμαι. Πολύ ήρεμος!
- Πίνο. - Όχι, μισό λεπτό.
Τζόρτζιο. Έλα εδώ.
Θέλω να σου μιλήσω. Έλα μαζί μου.
Να σου πω. Κοίτα με.
Ας κάνουμε κάτι που θα σ' αρέσει σίγουρα.
Μπες στο ασθενοφόρο. Θα είστε οι δυο σας.
Πες του ό,τι θες. Κι ότι θα πηγαίνουμε να τον βλέπουμε.
Εντάξει; Με την ησυχία σου.
Με την ησυχία μου;
Εννοείται. Εντάξει;
Αλλά μετά θα τον αφήσεις. Σύμφωνοι;
Ναι.
Μπράβο, μπουμπούνα μου.
Άντε.
Ανεβάστε το φορείο.
Όλος δικός σου.
Αλεσάντρο, πρέπει να με εμπιστευτείς.
Πρέπει να προσεύχεσαι, γιατί μόνο ο Ιησούς θα μας σώσει.
Να προσεύχεσαι πολύ.
Εκείνος θα μας σώσει όλους.
Μόνο ο Ιησούς, Αλεσάντρο.
Να σου πω, μην ανησυχείς. Δεν σε εγκαταλείπουμε, εντάξει;
Θα ερχόμαστε να σε βλέπουμε. Εγώ είμαι εδώ.
Γεια σου.
Να 'σαι φρόνιμος.
Γεια.
Ευχαριστώ.
- Ευχαριστώ, Ντανιέλε. - Εγώ ευχαριστώ, Τζόρτζιο.
Είπες ότι θα πηγαίνουμε, το υποσχέθηκες.
Το υποσχέθηκα.
Είμαι μια συναισθηματική γριά.
Μια ηλίθια, γελοία, συναισθηματική γριά.
Η ζωή πάντα σε πηδάει.
Πάντα.
Ντανιέλε;
Έχεις ένα τσιγάρο;
Μα δεν καπνίζετε.
Σκοτούρες;
Πολλές.
Πείτε μου μία.
Αυτό το μέρος ήταν η σωτηρία μου.
Τώρα είναι σταυρός.
Κάθε τόσο λέω "Τέλος, πάω σπίτι".
Μα δεν είναι κανείς στο σπίτι. Ούτε σύντροφος ούτε παιδιά.
Αυτό είναι το σπίτι μου.
Κοιμάμαι συχνά εδώ.
Πρέπει να φεύγεις.
Αλλά πού να πάω;
Δεν ξεφεύγεις απ' τις σκοτούρες.
Οπότε, το ίδιο κάνει, μένεις.
Δεν ξέρω πόσο θα αντέξω ακόμα.
- Συγγνώμη, επιστρέφω. - Ναι.
- Νίνα. - Η οντισιόν πήγε χάλια.
Ως συνήθως, σωστά;
Αύριο έχω εξετάσεις, αλλά δεν θα πάω. Πώς θα πήγαινε κι αυτό;
Σκατά, πίστεψέ με. Η ζωή μου είναι γεμάτη σκατά.
- Είσαι σπίτι; Θες να έρθω; - Τι να κάνεις;
Να μου κάνεις πάλι κήρυγμα; Ξέχνα το. Ευχαριστώ.
Πάμε, Ρόμα!
Κοίτα τους.
Στην τσίτα.
Θα τραγουδάμε μέχρι να πεθάνουμε Θα κυματίζουμε τα χρώματα
- Τι συμβαίνει; - Γαμώτο…
Άλλαξα κι άφησα σπίτι τα εισιτήρια.
Σοβαρολογείς; Και τώρα;
- Θα τρέξω στο σπίτι… - Τι; Σε μισή ώρα αρχίζει.
Να πάρει.
Και τώρα;
Πεινάω. Πήγαινέ με για φαγητό.
Πού;
Ευχαριστώ.
Πέθαινα απ' την πείνα.
Ωραίο είναι.
Τα έκανα μαντάρα. Συγγνώμη.
Μην ανησυχείς. Η σκέψη μετράει.
Τα υπόλοιπα θα τα φανταστούμε. Άκου.
Για στάσου.
Γκολ!
Λέγε.
- Έφτασες στη γιατρό; - Σχεδόν. Λέγε.
Η δικηγόρος είπε να πάμε αύριο μισή ώρα νωρίτερα στο δικαστήριο,
για να προετοιμαστούμε.
Νίνα, ακούς;
Ναι. Είναι ανάγκη να το κάνουμε αυτό;
Δεν κατάλαβα.
Δεν ξέρω, μαμά. Αυτή η κατάσταση μου φαίνεται παράλογη.
Αφού το ξέρεις, είναι καλός πατέρας.
Θα τα πούμε το βράδυ.
Γεια.
Τι κάνεις εδώ;
Ήθελα να σε βλέπω την ώρα που θα σ' το πω.
Ποιο;
Τους άρεσαν τα ποιήματά σου. Ο Ρομπέρτο θέλει να τα εκδώσει.
Δεν χαίρεσαι;
Ναι, χαίρομαι…
Δεν το περίμενα. Χαίρομαι.
Έχει κι άλλο.
Μου ζήτησε να κάνω επιμέλεια, οπότε θα βλεπόμαστε.
Για μένα, κι αυτό ευχάριστο είναι.
Δεν ξέρω για σένα.
Είμαι χαρούμενη.
Το βιβλίο θα 'ναι τέλειο.
Φέρθηκα σαν μαλάκας. Με συγχωρείς.
Είπα κι εγώ απαίσια πράγματα.
Έχω…
Έχω ένα θέμα με τους άντρες.
Είχα μόνο μία σύντομη σχέση, κι αυτή είχε κακό τέλος.
Κι έκτοτε φοβάμαι.
Καταλαβαίνω.
Αλλά καλά έκανες τότε, μου άξιζαν αυτά τα λόγια.
Δεν ήμουν καλά.
Έπινα, έπαιρνα ηρεμιστικά.
Γιατί;
Αύριο είναι η ακρόαση για την επιμέλεια της Μαρίας.
Φοβάμαι ότι δεν θα μ' αφήσουν να τη βλέπω.
Ας δοκιμάσουμε πάλι.
Ναι.
Γιατρέ.
Πες μου.
Δεν είχατε ραντεβού με τη Νίνα;
Ναι, αλλά δεν την έχω δει. Θα της τηλεφωνήσω.
Προσπάθησα. Είναι κλειστό.
Προβλήματα;
Απ' ό,τι ξέρω όχι. Αύριο είναι η ακρόαση, δεν νομίζω ότι έχει σχέση.
Πάω.
Ώρα για νανάκια.
Οι διαβουλεύσεις μας τελείωσαν
και σας κάλεσα για να σας ενημερώσω για την απόφαση.
Βάσει όσων ακούσαμε απ' τις δικηγόρους και τους αντίδικους,
αποφασίσαμε να ορίσουμε έναν τεχνικό σύμβουλο…
Ψυχολόγο.
…με αποδεδειγμένη εμπειρία στην ψυχιατρική,
για να καταλήξουμε σε μια απόφαση συνυπολογίζοντας όλους τους παράγοντες,
που θα αντιστοιχεί αυστηρά στα γεγονότα ως έχουν.
Κι οι δύο πλευρές είναι πολύ νεαρής ηλικίας,
κι έτσι μια βεβιασμένη εκτίμηση θα ήταν ασυγχώρητη.
Θα σου εξηγήσω.
Ο σύμβουλος θα επικοινωνήσει με τις δικηγόρους
για να κανονίσει συναντήσεις και το πώς θα προχωρήσετε.
Συγγνώμη, δεν κατάλαβα. Τι σημαίνει αυτό;
Για να καταλήξουμε,
θα βασιστούμε σ' έναν ειδικό σύμβουλο με ουδέτερη στάση.
- Θα έρχεται στο σπίτι μας; - Είναι τυπική διαδικασία.
Ναι, στο σπίτι σας ή στη δουλειά σας.
Ή όπου θέλετε να τον συναντάτε.
Ό,τι έχω κάνει τις βδομάδες, τους μήνες, απ' όταν γεννήθηκε
δεν ήταν αρκετά.
Προφανώς, όχι.
Δηλαδή, δεν αναλαμβάνετε την ευθύνη.
- Μισό λεπτό. - Άσ' το.
Τι σας νοιάζει; Δεν είναι η ζωή σας, έτσι;
Συγχωρήστε την.
Η συνεδρίαση έληξε. Θα σας ενημερώσουμε σύντομα.
Γεια σας. Καλημέρα σας.
- Καλημέρα σας. - Γεια σας.
Είστε όλοι εναντίον μου! Όλοι!
Τα καταστρέφεις όλα.
Και τώρα τι θα γίνει;
Η κόρη σας μας έφερε σε πολύ δύσκολη θέση.
Δηλαδή;
Δηλαδή, θα έρθετε στο γραφείο μου τις επόμενες μέρες
για να αποφασίσουμε αν θα συνεχίσουμε.
Αλήθεια;
Είναι αδύνατον να δουλέψω έτσι. Και τώρα με συγχωρείτε.
- Νίνα, ήταν ανάγκη να το κάνεις αυτό; - Καταλαβαίνεις ότι δεν κερδίσαμε;
Ήσουν τόσο σίγουρη! Σιγουρότατη.
Χάσαμε. Πώς νιώθεις τώρα;
Είσαι καλά;
Ναι. Πάμε στη Μαρία τώρα.
Η σημερινή συμπεριφορά της μας βοηθάει πάρα πολύ.
Είστε ικανοποιημένοι; Κέρδισαν οι καλοί.
Μην το παίζεις κλαίουσα Παναγιά.
- Τι; - Εσύ είσαι η χειρότερη.
- Μαμά. - Μες στην υποκρισία.
- Μη μιλάς έτσι στη μητέρα μου. - Εσύ ποια είσαι;
- Ήθελες να χτυπήσεις την κόρη μου. - Κι εσένα.
- Για να σε δω! - Ηρεμία.
- Πάμε, μαμά. - Δεν θα τελειώσει εδώ, ρεμάλια!
- Νεόπλουτη! - Βλάχα!
- Με είπε βλάχα. - Την είπες νεόπλουτη.
- Κουφιοκέφαλη. - Απ' το γυμνάσιο έχω να το ακούσω αυτό.
- Άσ' το. - Χειρότερη απ' την κόρη.
Πείνασα. Να καλέσω ταξί;
- Τα λέμε το βράδυ. - Γεια!
- Γεια, Τζόρτζιο. - Γεια.
Τι να φάμε;
Εγώ δεν μαγειρεύω. Πάμε στο Circolino.
- Πάλι στο Circolino; - Να το γιορτάσουμε.
- Γεια. - Τσένι, έτσι;
Ευχαριστώ.
Θεέ μου.
Πηγαίνετε. Θα σας βρω εκεί.
- Θα μας βρει εκεί; - Τι; Πού πάει;
Πώς πήγε;
Καλά, θα έλεγα. Ναι.
Το ήξερα.
Τι περιμένουμε;
Τρέχει το ταξίμετρο.
Είναι πολύ κουραστικό
Να πέφτω λίγα μέτρα πιο εκεί
Απ' την κακή μου τύχη
Απ' τον φόβο μου
Είναι μια πτήση αιώρησης
Να με θυμούνται εδώ
Επειδή δεν ήξερα να πετάω
Πώς να θυμηθώ τώρα
Δεν είμαι μια κυρία
Μία που η μοίρα της έχει αστέρια
Δεν είμαι μια κυρία
Αλλά μια γυναίκα Για την οποία ο πόλεμος δεν τελειώνει
Δεν είμαι μια κυρία
Μια γυναίκα με πληγές στη ζωή της
Όχι
Τι φασαρία είναι αυτή; Η Μαρία κοιμάται.
- Πού πας; - Να διασκεδάσω.
Κι εσύ θα έπρεπε, μανούλα.
Δεν ξέρω τι να πω πια.
Θεέ μου.
Γεια! Κοίτα πού είμαι.
Νόμιζα ότι θα με αναγνώριζαν, αλλά χέστηκαν. Τι ωραία!
Χαίρομαι που θα βλέπεις τη Μαρία.
Αλλά μην το συνηθίσεις.
Σε παρακολουθώ.
Μην ανησυχείς, δεν θα το συνηθίσω. Καλά να περάσεις.
ΤΖΟΡΤΖΙΑ
Γαμώτο.
Τζόρτζια;
Δεν βρίσκω τη Νίνα. Έχετε μιλήσει;
Ναι, μου έστειλε ένα βίντεο
πριν από κάνα δίωρο.
Ήταν στο κλαμπ Seashell.
Ήταν καλά;
Ναι, χαρούμενη φαινόταν. Γιατί;
Δεν ξέρω, έφυγε βιαστικά, φαινόταν περίεργη.
Πριν δεν το σήκωνε, τώρα το 'χει κλειστό.
Ανησυχώ πολύ. Σε παρακαλώ, Ντανιέλε, βοήθησέ με.
Εντάξει. Θα πάω από εκεί να δω. Θα σε πάρω τηλέφωνο.
Ευχαριστώ.
Συγγνώμη, μήπως την είδες;
Όχι.
Συγγνώμη. Μήπως την είδατε;
- Όχι. - Ευχαριστώ.
Συγγνώμη.
Πάμε!
Ξύπνα. Φτάνουμε στην Ίμπιζα.
Ξύπνα, αδερφέ.
Τζόρτζια.
Πες μου ότι τη βρήκες.
Δεν είναι εδώ.
Πού πας, Ρασίντ;
Ηρέμησε, δεν το σκάω.
Έβγαλαν τον γύψο, πήρα εξιτήριο.
Τι μούτρα είναι αυτά;
Δεν μπορούσαν να με κρατήσουν άλλο.
Μια βδομάδα θα έμενα, κι έμεινα πάνω από μήνα.
Χρειάζονται τα κρεβάτια. Θα 'ρθουν κι άλλοι παλαβοί.
Τι; Λυπάσαι;
Λίγο, ναι.
Μα χαίρομαι για σένα.
Πού θα πας τώρα;
Έλεγα να έρθω μαζί σου, στο σπίτι σου, αφού μ' αγαπάς τόσο.
Μπορώ;
Χαλάρωσε! Θα 'μαι σαν σκυλάκι.
Θα μένω όπου μ' αφήνουν και μου πετάνε ένα κόκαλο.
Εσένα, πάντως, τι σε νοιάζει;
Δεν σε νοιάζει καθόλου.
Χαιρετώ.
Έπεσε στον πάτο, βρήκε τη θάλασσα
Ευτυχία
Σαν ένα κύμα που περιμένει εδώ κοντά
Ευτυχία
Σαν σκιά που πάει κι έρχεται
Δεν πήγε καλά στο δικαστήριο;
Όχι, καλά πήγε.
Τότε, γιατί τέτοια μούτρα;
Δεν ξέρω.
Ο Αλεσάντρο, ο Αρμάντο
και τώρα ο Ρασίντ.
Όλοι φεύγουν.
Εγώ είμαι ακόμα εδώ.
Το καλύτερο κομμάτι.
Δεν σου φτάνω;
Έλα εδώ.
Έλα.
Όταν είσαι τόσο στενοχωρημένος,
βγαίνει από μέσα μου η μαμά.
Και σχεδόν θέλω να σ' αγαπήσω.
Ευτυχώς, όμως,
μου περνάει αμέσως.
Αύριο φεύγω.
Δεν ξέρουν τι να με κάνουν πια.
Τι θα κάνεις χωρίς εμένα;
Δεν ξέρω.
Ούτε εγώ ξέρω.
Ούτε εγώ.
Σταμάτα! Πού στον διάολο πας;
Μάριο! Κάλεσε ασθενοφόρο!
Ντανιέλε! Η Νίνα είναι στα επείγοντα, δεν είναι καλά.
Ανοίξτε την πόρτα!
- Ανοίξτε, γαμώτο! - Μη φωνάζεις!
Ανοίξτε την κωλόπορτα!
- Έχουμε επείγον. Ηρέμησε. - Ανοίξτε!
- Ντανιέλε. - Άσε με.
- Ντανιέλε, όχι! - Πρέπει να μπω!
Σταμάτα! Φωνάζετε τον γιατρό;
- Αφήστε με… - Ντανιέλε!
- Θέλω να τη δω! - Ηρέμησε.
Πρέπει να μ' αφήσουν. Θέλω να τη δω.
Θα τη δεις. Ηρέμησε.
- Γιατί δεν μ' αφήνουν να μπω; - Κάτσε.
Ψυχραιμία. Δεν μπουκάρουν έτσι.
- Το ξέρεις. - Θέλω να τη δω.
Λοιπόν;
Είναι νωρίς ακόμα.
Έπαθε ανακοπή, αλλά την επαναφέραμε.
Οι εξετάσεις έδειξαν αλκοόλ, βενζοδιαζεπίνες και κοκαΐνη.
Κάνουμε πλύση στομάχου. Λογικά, θα ζήσει.
- Ευχαριστώ. Θα το πω στην Ελιζαμπέτα. - Τώρα την πήρα.
Άκουσες;
Ηρέμησε.
Ελιζαμπέτα; Ναι, είμαι στα επείγοντα με τον Ντανιέλε.
Καλώς.
Εντάξει.
Αγάπη μου, έλα εδώ.
Πώς είναι;
Της έκαναν πλύση στομάχου. Ήρθε σε άσχημη κατάσταση.
Συνέρχεται.
Ήθελα να της πω ότι…
Ελάτε.
- Εγώ φταίω. - Όχι.
Όλα καλά.
Όλα πάνε καλά. Ναι, αγάπη μου.
Αγάπη μου.
Μαμά! Απίστευτο, εσείς οι δύο μαζί.
- Συγγνώμη. - Εγώ φταίω.
- Συγγνώμη. - Τα διαλύω όλα.
Προσπαθώ να κάνω το σωστό, μα τα κάνω όλα χάλια.
Όχι.
Ο δικαστής θα σ' τη δώσει. Κι έχει δίκιο.
- Όχι. - Έχει δίκιο.
Πώς νιώθεις;
- Τα έκανα όλα χάλια. - Μην ανησυχείς.
Είδες τι έκανα;
- Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω. - Όχι.
Κάνω το σωστό, αλλά καταλήγει πάντα λάθος.
- Όχι. - Αλλά προσπάθησα.
Αγάπη μου, κοίτα ποια είναι εδώ.
- Μαρία. - Μαμά.
Αγάπη μου.
Η μαμά είναι εδώ.
- Γεια. - Μαρία.
Η μανούλα.
Είσαι υπέροχη μητέρα.
Της έδωσες τα πάντα, και σε λατρεύει.
Έτσι, Μαρία; Αγαπάς πολύ τη μανούλα.
Έτσι; Πόσο αγαπάς τη μανούλα;
Ας την αφήσουμε να ξεκουραστεί.
Έτσι μπράβο.
Έλα.
Θα μου πεις ένα ποίημα να κοιμηθώ;
Έγραψα ένα για τη Μαρία, αλλά δεν το 'χω εδώ. Θα προσπαθήσω.
Άντε.
Όταν χαμογελάς και γίνεσαι ένα με τη χαρά
Δεν υπάρχει τίποτα κακό
Τα χέρια σου τρέμουν στον αέρα
Πασχίζουν να πιάσουν αόρατα πράγματα
Φώτα και σκιές παίζουν μαζί σου κρυφά
Σε γλώσσα απαγορευμένη στους άλλους
Μετά μαύρα σύννεφα καλύπτουν τον ήλιο
Μαύροι τοίχοι Εκεί που τα χέρια σου χάιδεψαν τη σκόνη
Τα μάτια σου φευγαλέα γνώρισαν τον πόνο
Και το χαμόγελό σου επιστρέφει
Το φως από το σύμπαν Διαχέεται σ' αυτό το δωμάτιο
Τέλος.
Είναι ωραίο. Πολύ ωραίο.
Ευχαριστώ.
Θα γράψεις και για μένα ένα;
Ναι.
ΑΝΤΖΕΛΙΚΑ
Είσαι μια αηδία!
Αηδία!
Παναγίτσα μου.
ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ
Δες εδώ ουρά, Ροσάνα.
Και; Δεν έχουν εισιτήριο.
- Είσαι σκληρή. - Πάμε.
Ορίστε, τσουλάει.
- Ευχαριστώ. - Ευχαριστώ.
- Γεια. - Γεια.
Μπορώ να έχω
δέκα;
Δέκα;
- Είμαι η μητέρα του. - Ήταν προφανές.
Ορίστε. 120. Για εσάς, 100.
Ευχαριστώ.
- Αντζέλικα. - Άννα.
Είναι σπουδαίο θέατρο, Τζανλούκα.
Ναι, είναι ωραίο.
Ντανιέλε.
Γέμισε.
Ναι, πεθαίνω.
Όχι, χαλάρωσε. Όλα θα πάνε καλά.
- Πάω εγώ πρώτη. - Ναι.
Μην το σκάσεις. Θα βγεις μετά.
Δεν θα το σκάσω.
Καλησπέρα.
Ευχαριστούμε που ήρθατε. Είμαι η Αντζέλικα Βισεντίν της Μπίμπλι.
Απόψε παρουσιάζουμε την πρώτη ποιητική συλλογή του Ντανιέλε Τσένι,
Μέρες Κοινές.
Έγραφε ποιήματα απ' το λύκειο,
μα δεν είχε σκεφτεί να τα εκδώσει, γιατί, όπως λέει,
"Δεν ζεις απ' την ποίηση".
Δεν τον αδικώ.
Μα η καλή ποίηση πρέπει να εκδίδεται. Δεν πρέπει να σκεφτόμαστε μόνο την αγορά.
Χωρίς ποίηση, ο άνθρωπος γίνεται αναλφάβητος.
Συναισθηματικά αναλφάβητος.
Και το βλέπουμε, το ζούμε.
Πιστεύουμε ότι ο Ντανιέλε είναι αληθινός ποιητής.
Εσείς θα το κρίνετε.
Ένα χειροκρότημα.
Καλησπέρα.
Πάμε, Ντανιέλε!
Καλησπέρα.
Δεν ξέρω τι να πω. Τα είπε όλα η Αντζέλικα.
Λοιπόν…
Η ποίηση ήταν μια διέξοδος για μένα.
Σκέψεις που έπαιρναν τη μορφή…
Σαν ερωτική εξομολόγηση.
Τα ποιήματα αυτά είναι για γεγονότα των τελευταίων ετών,
στα οποία πολλοί ήσασταν παρόντες.
Πρέπει να ευχαριστήσω την Μπίμπλι, τον εκδοτικό οίκο,
και την Αντζέλικα Βισεντίν.
Ευχαριστώ.
Μπράβο.
Γνωρίζαμε κι οι δύο έναν δεξιοτέχνη της ποίησης.
Και της ζωής.
Θα σας διαβάσω μερικά. Το πρώτο λέγεται Άνοδος.
Δεν έβλεπα τίποτα πια
Τα μάτια μου Δεν θυμόντουσαν ούτε να κλαίνε
Και μετά εσύ, ένας τυχαίος εσύ
Μητέρα, πατέρας ή πρόσωπο άγνωστο
Μου δάνεισες τα μάτια σου Και κατάφερα να δω ξανά
Μα πάντα με πόνο
Ακόμα κι όταν έφυγαν η πείνα κι η δίψα
Ήρθες εσύ Ένας ξένος, στη μέση του δρόμου
Να μου θυμίσεις πώς να τρώω, να πίνω
Αλλά ο πόνος δεν έπαψε
Εσύ, ένας άγνωστος μέσα σ' ένα νοσοκομείο
Ή στο βάθος της θάλασσας Μου έμαθες να μισώ
Χωρίς να αποδέχεται κανείς την οργή μου
Κι έτσι, μισούσα Μα χωρίς να πάψω να ελπίζω
Εσύ, από αίμα κι από σάρκα
Ντυμένος με μια ομορφιά Που έκανε φωνή και πόδια να τρέμουν
Δώσε μου να φιλήσω το στόμα σου Κι όλη σου την ψυχή για να μπω μέσα
Κι εκεί θα μείνω, για πάντα, με αγάπη
- Τέλος. - Μπράβο!
- Μπράβο!
Πάμε, Ντανιέλε!
Μπράβο!
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΣΩΤΗΡΙΑ
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ TUTTO CHIEDE SALVEZZA ΤΟΥ ΝΤΑΝΙΕΛΕ ΜΕΝΚΑΡΕΛΙ
Υποτιτλισμός: Νότα Μουζάκη