NA PODSTAWIE KSIĄŻKI
MIASTO W OGNIU
- Charlie! - Nic mi nie jest.
- Który kabel wyciągnąć? - Zejdź stamtąd!
Wezwę pomoc.
Znaleźliśmy ją! Przedostatnie piętro!
Za oknami na północnej ścianie!
Proszę, nie mogę na to patrzeć!
Do zegarka prowadzi niebieski kabel. Wyciągnę go.
Nie! To pułapka.
Muszę coś zrobić. Pomóż mi, proszę!
Hej, popatrz na mnie.
Wiesz?
Chyba żółty.
A jeśli nie?
Żółty! Wyrwij żółty kabel.
Dawaj.
Wyciągnąłem go! Nadal odlicza!
Doszło do zera! Chyba wszystko gra!
Miałaś rację!
Udało ci się. Wszystko będzie dobrze.
Miałaś rację.
- McFadden. - Hej, tu Parsa.
Znaleźliśmy bombę.
No, znalazł ją Weisbarger
z pomocą niejakiej Lorraine.
To chyba znajoma Nicky’ego. Była na proteście.
Bogu dzięki. Kiedy zabrakło prądu, byłam pewna, że to ty.
Jakiego prądu?
Na całym Wschodnim Wybrzeżu. Aż po Kanadę. Brak zasilania.
Jeśli to nie bomba, to...
Musimy traktować to jak terroryzm, póki się nie okaże, że nim nie jest.
- Co ty myślisz? - Nie wiem już, co myśleć.
To totalny chaos. Powodzenia z powrotem.
Weisbarger i dziewczyna są z tobą?
- Tak. - A co z Amorym Gouldem?
Zniknął.
Wykorzysta to, by zwiać. Muszę iść.
Halo.
Hej, Sher. Nie płacz.
Wszystko będzie dobrze. Zostań w domu. Spokojnie.
Nie chodzi o prąd.
Zrobiłam test. Nie złość się.
Nie, nie. Nie złoszczę się.
Po prostu mi przykro.
Wynik negatywny.
Znowu. Nigdy nam się nie uda, Al.
Nie pozwolę ci umrzeć bez tatusia.
Rozumiesz?
Tyle wytrzymałaś.
Jakaś część ciebie wciąż chce tu być.
W stolicy stanu Nowy Jork
nadal nie ma prądu na dolnym Manhattanie,
w niektórych częściach Queens, Brooklynu, Upper West Side.
Według policji w pięciu dzielnicach...
- Sammy. - ...brakuje w jakimś zakresie prądu.
- Jest godzina 16.35. - No już.
- Wiele osób zacznie... - No już.
W jakim stanie są teraz ulice?
Z tego, co widziałam,
Most Brookliński jest na skraju zatłoczenia.
Nie działają tu żadne światła.
...Szpital Św. Łukasza
na rogu ulic 114 i Amsterdam oczywiście także nie ma zasilania.
Według doniesień awaria dotknęła też
zachodnią część hrabstwa Suffolk na Long Island.
Być może sięga nawet do Kanady.
I już. Gotowe.
Nie udawaj, że trochę cię to nie cieszy.
Nie ucieszy mnie nic, póki w szpitalu nie zajmie się tobą ktoś,
kto ma lepsze szkolenie niż skaut.
O tak.
Byłeś skautem, Mercer? Ja też.
O Boże, tato. Proszę, nie zachęcaj go. Nie przestanie gadać o swoich odznakach.
Serio? Jakie miałeś?
Na pewno umiejętność pomocy w sytuacjach kryzysowych.
Regan, uratuj mnie przed tymi nerdami.
Gdzie jest, kurwa, ta karetka?
- Wybacz, tato. - Masz rację. Gdzie ona, kurwa, jest?
Pójdę sprawdzić, czy nie ma ich na dole.
Co się dzieje z moim telefonem?
Halo.
Hej, to ja. Dzieci są z tobą?
Ze mną? Pojechałeś je odebrać.
Trochę się spóźniłem.
I co? Nie było ich?
Wiesz, co się stało?
Nie wiem, co się stało. Poza tym, że zgubiłeś nasze dzieci.
Mówię o awarii prądu.
O jakiej awarii?
Pataki ogłosił właśnie stan wyjątkowy.
Nie podają powodu, ale wygląda to na to, na co wygląda.
Dobra, spotkajmy się w mieszkaniu. Może tam poszły, tak?
- Dobra, idę tam. - Szybko.
Nie rozumiem, jak mogliście ot tak puścić dwójkę dzieci.
Nie rozumiem.
Ej. Mówi coś.
Gubernator George Pataki
ogłosił stan wyjątkowy i oczywiście...
Cholerny stan wyjątkowy. Żebyście, kurwa, wiedzieli!
Cała, kurwa, sieć! No nie wierzę.
...ogromna awaria zasilania. Wciąż napływają informacje.
Ale nie mówią o bombie.
Ani ofiarach.
To na pewno my?
Co za cholerny pesymizm.
No pewnie, że to my.
A kto, kurwa, inny?
To dzięki nam.
Ja pierdolę!
Cate? Will?
Nie ma ich tu. Nie ma ich.
Dobrze. Nie panikujmy.
- Może wciąż tu idą. - Albo nie.
Nauczyliśmy ich, żeby uważali na obcych, prawda?
- Tłukliśmy im to. - Nie poszli nigdzie z obcym.
Nie mogę znowu tego robić.
Bieg na boso do szkoły Willa.
Twarz dziewczynki, której mama pracowała w Marsh...
Policja nam teraz nie pomoże.
Jest zajęta. Dlatego sami ich poszukamy.
Popytamy sąsiadów, pójdziemy do miejsc, w których czują się bezpieczni.
Serendipity, Jackson Hole, karuzela.
Tak. Will ma klucz.
Napiszę kartkę, żeby zadzwonili do dziadka i powiedzieli osobie, która odbierze,
że nic im nie jest, a potem żeby na nas poczekali.
Poszukasz na zachodzie, a ja na wschodzie.
Co?
Nie wiemy, co się tam dzieje.
Może się nie rozdzielajmy.
Mówiłam ci, że to zły pomysł.
Nikt nie przyszedł. Chciałem wrócić do domu.
Słuchajcie! Jeśli to terroryści, musimy stąd wyjść.
A nawet jeśli nie, nie powinniśmy tu zostawać.
Mam narzędzia i latarkę. Nic się nam nie stanie.
Dobra. Kto pierwszy?
Powoli, ludzie. Idźcie.
- Idź. - Blisko siebie.
Trzymajcie się.
Wszystko będzie dobrze.
Cały czas do przodu.
Co się dzieje?
Halo!
Nie mogę tak ciągle. Potrzebuję pomocy.
Na dole działają generatory. Przenosimy pacjentów.
- Dziękuję, Jezu. - Ale nie ją.
- Co? - Przykro mi,
ale priorytet mają ci, którzy mają szansę przeżyć.
Proszę!
Proszę, wypuśćcie mnie!
Halo.
Przede wszystkim każdy musi zrozumieć,
że nie ma żadnych dowodów na atak terrorystyczny.
Prąd zaczyna wracać od północy i od zachodu.
To znaczy, że stopniowo przywrócimy miastu zasilanie.
Trochę to potrwa. To kwestia godzin, nie minut.
Nie da się konkretnie określić...
Dobra, słuchajcie.
Świetnie, że to nie terroryści,
ale to nie znaczy, że nie czeka nas długa noc.
W ’77 większość z was była dziećmi, ale mieliśmy ponad tysiąc pożarów
i ponad 400 rannych policjantów.
Poczekajmy więc z radością do rana.
Panie kapitanie? Czy to znaczy...
Gould musi poczekać. System padł.
- Panuje chaos. Jutro... - Jutro będzie za późno.
Przykuję go do siebie i tu zaciągnę, jeśli będę musiała.
Wtedy cię zawieszę.
Niech będzie. Mój tata zawsze mówił:
„Lepiej prosić o przebaczenie niż pozwolenie”.
Pat był dupkiem.
Tak samo nazywał pana.
Według doniesień w mieście jest bardzo spokojnie.
Nie ma aktualnie żadnych pożarów.
- Nie ma przestępstw... - Nie ma wybuchów, bomb, terrorystów.
- To chyba jednak nie my. - Serio?
Wiem, kurwa!
Sygnalizacja świetlna nie działa.
- Policja ma... - Może to przez licznik.
Coś ty powiedział?
Robiłeś to pierwszy raz. Może zawaliłeś.
- Lepiej nie zaczynaj. - A co?
Zajebiście wielka rzecz, dla której narażaliśmy życie,
nie wypaliła.
Warto to chyba omówić.
- Zatrzymaj się. - Tutaj?
Dokładnie, kurwa, tutaj.
Zatrzymaj się!
- Wysiadaj. - Nie.
I to, kurwa, już.
Akurat mnie zastrzelisz.
Nicky, spokojnie. Wszyscy się denerwujemy.
Odłóż to.
Wysiadaj.
Kiedy sprawy się sypią,
muszę wiedzieć, że ekipa stoi za mną murem.
Chcę wiedzieć, co się stało.
- Co w tym złego? - Sol, po prostu przeproś.
- Nie. - Nie? Kurwa.
Dobra.
Dalej pójdziesz już sam.
Bierz swoje rzeczy i spadaj.
Postąpiliście słusznie.
Ocaliliście wiele osób, w tym mnie.
Ale i tak mam wiele pytań.
Zacznę od ciebie.
To twoje zasikane spodnie znalazłem, nie?
Sam powiedziała, że jeśli nie wróci do klubu,
mam do niej dołączyć, więc to zrobiłem, a przynajmniej próbowałem.
Była już wtedy postrzelona.
Uciekłem, bo się bałem.
Bałeś się sprawcy? Czy tego, że cię obwinią?
Bałem się... że umrze.
Właśnie tam. Przy mnie.
Czułem, jakby moje serce...
miało stanąć. Więc uciekłem.
Widziałeś tam kogoś jeszcze?
Faceta w białych spodniach. Wołał o pomoc.
Według gazet to on ją znalazł.
Dobrze. A starszy facet? Siwe włosy, spodnie w kratę?
Amory Gould. Pracuje dla niego wasz kolega Nicky.
Na nagraniu wychodzi z parku
krótko przed tobą.
- Nie. - Widziałam go.
Byłaś w parku?
Lorraine?
Czy on musi tu być?
Dlaczego pytasz?
Bo nie chcę, żeby mnie znienawidził.
Hej, zwolnij.
- Kazałeś mi się śpieszyć. - Szybciej iść, a nie biec.
Kiedy ktoś biegnie, ludzie patrzą, czy nikt go nie goni.
- Dobry wieczór. - Zostaw mój van.
Niestety zauważyłem, że ten szpetny pojazd
psuje widok z mojego tarasu.
Jeśli się nie mylę, to van pana Chaosa,
za który płacę.
Tak jak za tę norę, w której mieszkacie.
Jesteś gościem od kopert.
A wy żulami, którzy wykonują moje polecenia.
Co was tu sprowadza?
Chcemy uratować ci dupę. A przy okazji nam wszystkim.
A jeśli piśniesz komuś choć słówko,
dorwę ciebie i całą twoją rodzinę.
Jesteś dobrym pracownikiem.
Widzę, czemu Nicky cię trzyma.
I widzę, czemu trzyma ciebie.
Nigdy nas tu nie było.
Więc Gould nie strzelił?
Ale wiesz, kto strzelił.
Całe życie musiałam wiele dźwigać,
ale tego już nie mogłam.
Choć próbowałam.
Wiem, co Nicky mówi o o rozgrzeszeniu, ale nie wszystko można wybaczyć.
Co się stało po pożarze w sklepie?
- Wiesz o tym? - Wiem, że ktoś zginął.
I to pewnie załamało Sam.
Co ty wyprawiasz?
Odłóż to. To nie twoje, tylko nasze.
Możemy dobrze wykorzystać te pieniądze.
- Już to robimy. Kupujemy jedzenie. - On miał rodzinę.
- Jesteśmy mu to winni. - Gówno, a nie winni.
- To był wypadek. - Tak, i my go spowodowaliśmy.
Wiesz, co zrobiłby ci Nicky, gdyby wiedział, że bierzesz kasę?
Powiedziałbym to samo, co wtedy, gdy to zaproponowała.
Że tak trzeba.
To piękny gest.
Chociaż tyle możemy.
Żadna ilość pieniędzy nie przywróci mu życia.
Pomoże jego żonie, dzieciom.
No i naszym duszom.
Nikomu ani słowa.
Rozumiesz?
Była wzburzona.
Zrobiła wtedy trochę zdjęć.
Nie artystycznych, jak zwykle, na których gówno widać,
ale prawdziwych dowodów.
Sol rozwalił jej aparat.
To było jak kolejna śmierć. Miała już dość.
Nicky obiecał, że przestanie.
- Ale skłamał? - Oczywiście.
Nie zamierzał przestawać.
Co zrozumiała, kiedy zniknął czarny proch.
Pozwoliła nam trochę wziąć.
Nicky powiedział, że chce mieć bomby dymne do Don Hill’s. Miasto w ogniu, nie?
Sam się zgodziła, bo to było dla muzyki.
Myślała, że jeśli zespół odniesie sukces, może Nicky na tym zarobi
i zostawi to całe gówno.
- Ale Sol wziął pełną torbę. - Więc zadzwoniła od Lamplightera.
Co? Tego gościa ze szpitala? Kim dla niej był?
Jej chłopakiem.
Przykro mi.
Zimą. Przed Nickym.
Trzymała to w sekrecie, bo to jakiś finansista z rodziną.
Poza tym co miesiąc przynosił kasę.
Nicky zabronił nam z nim gadać, ale... Sam zawsze robiła to, co chciała.
Okej, czyli 4 lipca zostawiła mnie, żeby się z nim spotkać?
To było dziwne, że nie została na koncert.
Zajebiście podejrzane.
A ja wam powiedziałem, gdzie jest.
Wiecie, jak szybko dotrzeć na róg 5 i 73?
Mamy się tam spotkać.
Halo?
Cześć.
Co wy tu robicie?
Mogę spytać cię o to samo.
Co jest, kurde, Sam?
- Chcesz nas wsypać? - Nie...
Nie, po prostu...
Trochę się boję i... potrzebuję tylko pomocy.
Chciałam pogadać z kimś, kto w tym wszystkim nie siedzi.
Nie możesz nic nikomu powiedzieć. Obiecałaś. To zabije Nicky’ego.
Ktoś umarł! Człowiek umarł!
Nie rozumiesz, że to zmienia postać rzeczy?
Nicky mnie okłamał. Was też. Nie można mu ufać.
Więc to koniec waszej wielkiej miłości?
A wszystkie te przegadane noce, kiedy się sobie zwierzaliście?
Co jest, Lorraine? Jesteś zazdrosna?
Mogła robić więcej niż ktokolwiek z nas.
Jesteś, kurwa, zazdrosna.
Ja pierdolę, SG. Teraz kochasz Nicky’ego?
Mówiłem mu, żeby nie brać dziewczyn.
No to zajmij się tą wtyczką.
Pukała twojego kochasia.
Załatw ją raz na zawsze.
SG.
Właśnie tak.
Co ty robisz?
Co ty robisz, SG? Jestem twoją przyjaciółką.
Twoją przyjaciółką.
- Nie rób tego, proszę. - Pokaż, że go kochasz.
- Proszę, nie. - Zanim nas załatwi.
O Boże. Przepraszam.
To był pierwszy strzał.
Ten chybiony.
A drugi?
Zostawisz mnie tutaj, bo grzecznie zasugerowałem,
że być może raz coś było twoją winą?
Nikt nie pytał cię o zdanie, Sol.
O twoją jebaną teorię.
Jesteś niczym.
Nikim.
Kiedy mnie poznałeś, nie miałeś nic.
Mylisz się. Miałem dwie rzeczy.
Ten van i dziewczynę imieniem Lorraine.
Ale jej już nie ma,
a mnie szukają za poważne przestępstwa, w tym morderstwo!
Żeby ci dogodzić.
Żeby cię ochronić.
Ile osób mam zajebać, żeby cię ochronić?
Jedną!
Zabiłeś jedną osobę!
Billy’ego Three-Sticksa.
Ten gość w sklepie to był wypadek.
- Ten w pracowni... - To moja wina.
Nicky, ty zjebie! Jak myślisz, kto postrzelił Sam?
Coś ty...
właśnie powiedział?
Jezu. Nic nie umiesz zrobić.
Nie...
Zamierzała nas wsypać.
Byłeś dla niej za miękki.
Zrobiłem to za ciebie.
Wiedziałeś?
Nie.
Kurwa.
Kurwa!
Nicky!
To mnie zżerało.
Tamta noc.
A twoja obecność jeszcze wszystko pogorszyła.
To, jak za nią tęskniłeś, jak mówiłeś o jej dobrym sercu.
Mnie też była bliska!
Tylko ona w tamtym domu mnie nie wykorzystywała!
Miałam odjechać z nimi, ale uciekłam.
Żeby umrzeć.
- Wiesz, dokąd pojechali? - Nicky miał powiedzieć potem.
W Bronksie była rurobomba.
Nicky ją zrobił, ale ja rzuciłem.
Coś jeszcze?
Liczne moralnie wątpliwe decyzje, ale nic nielegalnego.
Chwila. Wie pan, jak sytuacja w szpitalu? Sam jest pod respiratorem.
Nie wiem.
Dobra. Pora stąd iść.
Zadzwonię na posterunek.
Pomyślimy, co z wami zrobić.
Więc to tyle?
Teraz mnie nienawidzisz?
Czuję, jakbym cię nie znał.
To smutne, bo aktualnie znasz mnie lepiej niż ktokolwiek inny.
Właśnie wyszłam z urzędu.
Tłumy ludzi idą Mostem Brooklińskim.
Wychodzą zdezorientowani ze stacji metra.
Panuje duży chaos.
Urząd miasta działa dzięki rezerwom prądu,
ale prosi wszystkich...
Jedźcie!
No już!
O rany.
O Boże.
Patrzcie. Nad parkiem.
Nigdy w życiu czegoś takiego nie widziałem.
Pomóż mi wstać.
Powoli.
Przepraszam.
Wciąż żyje.
Potrzebuję pomocy.
Ścisnąć. Puścić.
- Raz, dwa, trzy, cztery, pięć. - Raz, trzy, cztery, pięć.
Ścisnąć.
- Raz, dwa, trzy, cztery, pięć. Ścisnąć. - Trzy, cztery, pięć. Ścisnąć.
- Will? - Dzieci?
Cate?
Nie wiem, gdzie mogą być. Nie ma ich.
- Zgubiły się. - Nie wiemy tego.
Wiele dzieci jest z dala od rodziców.
Utknęły na obozie albo w domu kolegów.
Masz zapalniczkę?
Tamte dzieci są pod opieką.
Ich rodzice nie są wplątani w intrygę z podpaleniami i morderstwem.
Idziemy na policję.
Mam w dupie, że są zajęci.
To moje dzieci.
Zaginęły i policja powinna je szukać.
Otwórz drzwi.
Halo?
- Mamo? - O Boże.
- Hej, skarbie. Jak u was? Tak. - To oni?
Hej, jesteś z Cate? Jesteście razem?
U nas dobrze. Jesteś u taty?
Tak. Szukaliśmy was po całym mieście. Gdzie jesteście?
- W domu. - W Brooklynie?
- Jak tam dotarliście? - Piechotą.
Najpierw metrem, ale się zablokowało,
- więc poszliśmy tunelem. - Widzieliśmy szczury!
A potem dalej.
Przeszliście przez most?
Jezu.
Musiało być strasznie.
Trochę, ale trzymałem przy sobie Cate i znałem drogę do domu.
O Boże.
Will... Jesteś bardzo odważny.
Bardzo odważny.
U nas dobrze.
Sprawdzałem tylko, czy u was też.
Dom był pusty i się martwiłem.
Nic nam nie jest. Jestem tu z tatą
i trochę może zająć, nim do was dotrzemy.
Możesz podać do telefonu Cate?
Hej, mamusiu. Zjemy wszystkie lody, zanim się stopią.
Dobrze. To niezły pomysł.
Słuchaj, tata chce porozmawiać.
Hej, skarbie.
Cześć. Słyszałem, że przeżyliście przygodę.
Policja, jest tu kto?
- Pani detektyw. - Przyszłam po Amory’ego Goulda.
Niestety za późno. Już go nie ma.
William!
Proszę nam pomóc.
- Co się stało? - Powoli.
- Został dźgnięty. - Dźgnięty?
Dobrze, zostań ze mną.
To bardzo poważna rana.
Stracił sporo krwi. Jelito może być uszkodzone.
Musimy zabrać go do szpitala.
Od paru godzin czekamy na karetkę.
To musimy sami go tam zabrać.
Myśli pan o tym co ja?
Dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Cześć.
Chcę tylko powiedzieć,
że nieważne, co się stanie, wszystko będzie dobrze.
Trzy, cztery, pięć.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Trzy, cztery, pięć.
Nie chciałam, żeby Sam odeszła bez tatusia.
Nie chciałam, żebyś dotarł za późno.
Teraz jesteście już razem.
Możesz pozwolić jej odejść.
Możesz wyjść, jeśli chcesz.
A jeśli nie chcę?
To będziesz musiała walczyć.
Nie wiem, czy potrafię.
Walczyłam już długo.
Będzie ciężko.
Bez wątpienia.
Bóg mi świadkiem, że chciałem umrzeć.
Modliłem się o to. Czasem specjalnie się o to starałem.
I wciąż tu jestem.
Na mnie chyba jeszcze nie pora i na ciebie też nie.
Chodź.
Dopiero zaczynasz.
Kocham cię, Sammy.
O Boże.
Pielęgniarka!
Sammy.
Kochanie.
Sammy.
Fantine!
Mamo?
- Pani Weisbarger. - Tak?
Zwalniam go za zobowiązaniem.
Wie pani, co to znaczy?
Nie, ale nie spuszczę go z oka przez rok.
Więc pani rozumie.
Co ty z nią zrobisz?
System padł. Nikogo nie spiszemy.
Ma rodziców?
Nie. Nikogo nie ma.
I nie powinna być sama.
Coś wymyślę.
Tu Parsa.
Hej, to ja.
Jestem w szpitalu. Mam wieści.
Wszystko gra? Nie cierpisz szpitali.
Pomogłam przynieść tu Williama Hamiltona-Sweeneya.
Dźgnął go przydupas Goulda.
On sam zwiał, tak w ogóle.
Rany, dobra. No tak, to dopiero wieści.
Mam coś lepszego.
Samantha Yeung?
Obudziła się.
Dziękuję za telefon.
Samantha się obudziła.
Zabierze mnie pan do niej?
Chcę przeprosić.
Choć nawet nie wiem, jak zacząć, ani czy przyjmie przeprosiny.
Pamiętasz, gdzie byłaś... kiedy padły wieże?
Oczywiście.
Mieszkałam wciąż w Ohio, marząc o Nowym Jorku.
Wszyscy mówili, że oszalałam. To mnie nie powstrzymało.
Słyszałem, że...
ludzie, którzy przeżyli Pearl Harbor, nawet po latach czuli,
jakby to było wczoraj.
Ja mam tak z tamtym dniem.
Tamtym i kolejnymi.
O Boże. Był pan tam?
Tak.
To była brutalna, bolesna praca,
ale odwaga, którą widziałem wśród tamtego bólu i rozpaczy,
była jedynym światłem w ciemności.
Choć niektórzy koledzy z pracy podejrzliwie na mnie patrzyli.
Mimo że się tu urodziłem, nie jestem religijny
i tak samo jak oni oddychałem przez te tygodnie pyłem i śmiercią.
Stąd ta kontuzja?
W pewnym sensie.
Parę tygodni później tankowałem auto.
Wyjeżdżałem z moją żoną, Sherry.
Musieliśmy wyrwać się z miasta. Szukaliśmy trochę ciszy.
Spokoju.
Ale dla dupków w pikapie, którzy mnie zobaczyli, byłem...
brązowym facetem nie na swoim miejscu.
Skoczyli na mnie.
No i...
skatowali mnie, zanim zdążyłem wyciągnąć odznakę.
Złamali mi kręgosłup.
Sherry myślała, że nie żyję.
Potem chcieli, żebym odszedł z policji. Kalece trudno wykonywać tę robotę.
Postanowiłem zostać.
Przeszedłem rok żmudnej fizjoterapii, żeby móc dalej to robić.
I robię to.
Wiem, że czujesz, jakbyś po tym wszystkim nie miała już powrotu.
- Ale zawsze jest szansa. - Naprawdę pan tak myśli?
Tak.
Nie możesz tu dziś zostać.
Nie możemy cię spisać ani zamknąć.
Ale wkrótce wróci pewnie prąd,
a moja żona robi cholernie dobrą zapiekankę.
Nie wiem, co ty na to.
Uwielbiam je.
Moja mama była królową zapiekanek w Claiborne.
No to... możesz opowiedzieć mi o tym po drodze.
„Drogi synu,
pamiętam, jak głośno wyłeś, gdy pierwszy raz cię trzymałem.
Mama uznała, że się boisz i muszę trzymać cię mocniej.
Tak też zrobiłem i miała rację. Przestałeś płakać.
W tamtym momencie
zobaczyliśmy się nawzajem z wyrazistością, której nie zmieni już nic.
Kto wie, co zamierzał los, łącząc nas ze sobą?
Ale ty jesteś mój, a ja twój.
Nieważne, jak pobłądzimy,
jakie odległości rozdzielą nas na jak długi czas,
wciąż trzymam cię mocno przy sobie”.
Kiedy to napisałeś?
Nazajutrz po tym, kiedy uciekłeś.
Cóż... bardzo się cieszę, że to teraz usłyszałem.
Tak się cieszę, że cię odzyskałem.
Mamy sporo do nadrobienia, co?
Co planujesz?
Że kiedy tylko stanę na nogi...
znajdziemy Amory’ego...
i go załatwimy.
Zarąbisty pomysł.
SYN HAMILTON-SWEENEY
PRZEKAZANIE PRAW RODZICIELSKICH DAVID WEISBARGER I RAMONA WEISBARGER
Proszę nie dzwonić na policję. Puścili mnie. To moja mama.
Dzień dobry, jestem mamą. Ramona Weisbarger.
Miło panią poznać, mamo.
Idźcie, zanim zmienię zdanie. Już.
Dobrze. Dziękuję.
Sam!
Ostrożnie.
Hej. To ja, Charlie.
Ma amnezję albo coś takiego?
Cześć, Charles.
Cześć.
Przyniosę ci wody, skarbie.
Wyglądasz inaczej.
Tak.
Tak. Jestem inny.
Dużo się działo.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Tak, teraz tak.
Napisy: Marzena Falkowska