NA PODSTAWIE KSIĄŻKI
MIASTO W OGNIU
Nie zliczę, ile razy cię zraniłem
Tęsknię za tobą Znów w brudzie się zgubiłem
Nie budź mnie
Nie podoba mi się to
Nie mogę z nimi walczyć
Dla ciebie
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Niech żyje nam
- Dziękuję. - Wezmę go.
Sto lat, skarbie.
Widziały panie? Powieki jej drgnęły.
Sprawdzi pani monitor?
Pojawił się ruch pod powiekami. Chyba się budzi.
Widzi pani? Proszę sprawdzić.
Widzi to pani?
Tato?
Zupełnie sam
Na monitorze nic nie widać.
Pani nie widziała. Ja tak.
Zawołajcie lekarza.
Joe, jesteś wyczerpany. Musisz odpocząć.
Idź do domu. Zaopiekujemy się nią dzisiaj.
Widziałem coś.
Policja! Mamy nakaz!
Policja!
- Już! - Czysto!
Policja! Mamy nakaz!
Ja pierdolę.
To musi być miejscówka Iggy’ego z zina Sam.
Teren Nicky’ego Chaosa.
Bomba wygląda na maleńką.
Mniejszą niż ta z 175. ulicy.
Do czegoś się szykowali.
Nie łapię.
Co taki dziany buc jak Amory Gould ma z tym wspólnego?
- Kapitan nie podpisze nakazu? - Brakuje dowodów.
Albo mocnego motywu.
Jeśli go przesłuchamy…
Weźmie prawnika. Albo nawet zniknie.
Tak.
Szukasz pupili?
Te dupki tu nie wrócą. Nie możemy ich tak zostawić.
Chodźmy.
Miał rację. Robili coś dużego.
Szkoda, że zniknęło, jak i oni.
- To co teraz? - Pozostało jedno.
Czekanie.
Jak łatwe cele, kurwa.
Mówiłem, że Charlie zakabluje.
Charlie nas rozczarował.
- Ale to było do przewidzenia. - Wszystko przez ciebie.
Kolejna durna suka przygarnęła szczeniaka.
Kocham twoje czułe serce.
Ale robimy to dla Sam.
Ultio nostra znaczy „nasza zemsta”.
Jutro to skończymy i stąd pryśniemy.
Kiedy wrócimy, to miasto będzie już inne.
Ludzie będą traktowali nasze pomysły trochę poważniej.
A przynajmniej mniej bogaczy będzie chciało tu mieszkać.
Nie pracują tam tylko źli dyrektorzy.
Normalni ludzie też. Woźni i tak dalej.
Właśnie dlatego ty zostajesz w vanie.
Te twoje jebane uczucia zawsze wchodzą w drogę.
Sol, uspokój się.
Każdy jest nerwowy. Po tym poczujemy się o wiele lepiej.
Jasne?
Ej. Jedziemy, Sol.
Biedak sam go upiekł.
Możemy go przynajmniej zjeść. Dobra. Kawałek dla ciebie.
- Nie chcesz małego? - Wygląda dobrze, ale pilnuję cukru.
Jeden kawalątek.
Dla mnie taki sam.
Przepraszam, Sam.
Bardzo cię przepraszam.
Przepraszam, że się wtedy spóźniłem,
że uciekłem i że… nawet nie wiedziałem, że masz urodziny.
Nawet nie wiem już, jaki jest dzień.
Ale wiem o pożarach.
I o gościu, który zginął.
Musiało być ci po tym bardzo ciężko.
Myślę, że coś byś z tym zrobiła.
Charles?
Chciałaś pomóc, ale cię nie puścili, nie?
Charles, gdzie jesteś?
Ale komu chciałaś powiedzieć?
I kto chciał cię powstrzymać?
Przez chwilę myślałem, że Nicky, ale widziałem zdjęcie.
Nie sądzę, że by cię skrzywdził.
Wiem tylko, że jesteś dobra.
Chciałaś walczyć o to, co słuszne, i dlatego tu trafiłaś.
Dlatego ja zrobię to samo.
Zrobili bombę, żeby się zemścić.
Nie wiem na kim, ale to zgłosiłem.
Pójdę na policję i sam też się zgłoszę.
Powiem im wszystko, co wiem.
Przyszedłem się pożegnać… bo nie wiem, kiedy znów się zobaczymy.
Ani czy w ogóle się zobaczymy.
Ale może zostanę tu jeszcze trochę dłużej.
Nie ukrywam, że jestem zmęczony i…
Tęskniłem za tobą.
Naprawdę bardzo mocno.
William?
Dzięki Bogu.
- Kochanie. - Myślałem po prostu…
Że uciekłem przy pierwszej okazji?
Po działkę?
Przepraszam.
Gdybym przedawkował, Amory Gould wyszedłby z tego bez szwanku.
A na to nie pozwolimy, nie?
Nie.
Brakowało mi tego pocałunku.
Ale zanim spotkamy się z detektywem Parsą,
myślę, że powinieneś porozmawiać z twoją siostrą, i to sam.
Znów się odnaleźliście.
Niech z całego tego zła wyjdzie coś dobrego.
- Cześć. - Dzień dobry.
Jesteś bratem mamy, prawda?
Tym, który uciekł?
To trochę bardziej skomplikowane.
- Wciąż jesteś chory? - A byłem?
To inny rodzaj choroby.
- Uzależnienie. - Co to znaczy?
To…
Hej, jestem wujek William. Cholernie miło cię w końcu poznać.
Powiedziałeś brzydkie słowo. Znam większość brzydkich słów.
- Naprawdę? - Tak.
Jeśli pobędziesz dłużej z wujkiem, to poznasz wszystkie.
Ty jesteś Will?
Spoko imię, nie?
A ty Cate?
Wyglądasz tak samo jak mama, kiedy była w twoim wieku.
- A gdzie ona jest? - Jeszcze nie wstała.
- Mam ją obudzić? - Jasne, będzie zachwycona.
Miło was poznać.
Te płatki nie wyglądają zbyt apetycznie.
Może coś wam upichcę?
Tak?
Myślisz, że pierwszy raz w historii obudziłem się przed tobą?
Która godzina?
Gdzie są dzieci?
Wstały i Mercer je karmi,
co ani chybi oznacza prawdziwą ucztę.
Poznałeś dzieci beze mnie.
No. Normalnie nie mogę. Cate? Jest niewiarygo… To praktycznie ty.
Will jest odpowiednio… sceptyczny.
Opiekuńczy. Szanuję to.
Szczerze? Spędziłem z nimi 90 sekund
i już widzę, że jesteś świetną mamą.
Raczej tragiczną. Przez większość czasu ledwo sobie radzę.
Wciąż nie umiesz przyjmować komplementów, co?
Cieszę się, że nie zrezygnowałaś z macierzyństwa.
Co to znaczy?
O co ci chodzi?
Wiem.
Przede wszystkim chcę powiedzieć, że mi przykro.
Wiem tylko tyle, ile Amory miał w swojej teczce.
Wiesz, że ma ją o każdym z nas?
Chcę wysłuchać tej historii, jeśli zechcesz mi ją opowiedzieć.
Co chcesz wiedzieć?
Wszystko.
Chcesz wiedzieć, jak za długo czekałam?
Jak nie sądziłam, że to możliwe?
Jak nie mieściłam się w dżinsach, mimo że przestałam jeść?
Jak mechanizm wyparcia sprawił, że zachorowałam psychicznie?
- Co jeszcze? - Poszłam do kliniki.
Było już po 24 tygodniu.
Nie można było nic zrobić.
Zrezygnowałam z semestru we Włoszech i pojechałam do klasztoru w Buffalo.
Ja i zakonnice, kurwa.
I tam właśnie urodziłam.
Musiałaś być zajebiście samotna.
Amory o tym wie?
Amory wie o wszystkim.
Wszystkie informacje o parze, która go adoptowała,
- były tam dostępne. - Nie mów „go”!
Nie pytałam o płeć dziecka. O nic cię nie pytałam!
Rozumiem, że według ciebie łatwiej byłoby,
gdybyś nic nie wiedziała, ale znam cię
i jestem pewien, że codziennie cholernie cię to prześladuje.
Wszystko tu jest. O tutaj, Reegs.
Kto wie, kim ten chłopak teraz jest?
Na kogo wyrósł.
- Jak może pasować do twojego życia? - Przestań.
Nie jesteś choć trochę ciekawa? To twój syn.
To nie mój syn.
To jeden z nas.
Na dobre i na złe.
Właśnie dlatego nie chciałam ci mówić.
Dobrze, słuchaj.
Rozumiem. Przepraszam.
Jest tam, dobra? Jeśli chcesz to wyrzucić, proszę bardzo.
A jeśli nie, jestem tutaj.
Kocham cię.
Jak dziś moja dziewczynka?
Mam nadzieję, że miałaś miłe sny, kochanie.
Dziś będzie głównie pogodnie…
Jutro też pogodnie i trochę cieplej.
Choć spadek liczby morderstw został przyjęty z radością,
wiele osób krytykuje policję, która nie rozwiązuje otwartych spraw.
Ostatnim przykładem jest postrzelenie
niezidentyfikowanej kobiety w Central Parku.
Po sześciu tygodniach nie ma podejrzanych, a ofiara pozostaje w śpiączce.
Pojawiają się spekulacje, że wkrótce zostanie odłączona,
a postrzelenie będzie kolejnym nierozwiązanym morderstwem.
Nie podpisze tego?
Zgadza się, panie Gould.
- A rozumie, co oferują? - Na to wygląda.
Daj mi go.
To pan Gould. Chce porozmawiać.
- Nie ma takiej potrzeby. - Hej, Bill. Hej, Felicia.
Dzień dobry, prawnicza ekipo.
- Mamy jakiś problem? - Nie tyle problem.
Po prostu…
- Rozważamy opcje. - Słuchaj, Bill.
FBI zaproponowało cholernie dobry układ.
Pracowaliśmy dla ciebie na niego bardzo ciężko.
Wszystko naprawi bez uszczerbku dla ciebie i dla firmy.
To wspaniale
i jesteśmy bardzo wdzięczni za twoje starania.
Muszę tylko pisemnie przyznać się do przestępstwa.
Zgadza się.
Jeden papierek i wszystko to zniknie.
Odszedłem już z firmy, którą zbudowałem.
I to bardzo pomogło. Nie ma wątpliwości.
Koniec końców co nam pozostaje poza naszym nazwiskiem?
Wolność, Bill.
Oraz możliwości,
na przykład którą hawajską wyspę odwiedzisz na zasłużonej emeryturze.
Muszę zadzwonić.
Do kogo? Regan?
Ma teraz sporo na głowie.
Nie, do Williama.
Spytać, jak poszło mu pływanie.
Jest mocnym pływakiem.
Jestem z niego dumny.
Oczywiście.
Przepraszam, zaraz wrócę.
Niech zadzwoni do Andover. Poradzą sobie z nim.
Ta choroba jest nieprzewidywalna.
Jakiej muzyki słuchacie?
Britney Spears! Mama ją lubi.
Mogę wam coś zdradzić?
Wasza mama zawsze miała okropny gust muzyczny.
- Najgorszy. - Co…
Co ty gadasz?
Zawsze lubiłam brytyjskie ska,
- Kate Bush i Talking Heads. - Ojej. Ska.
Proszę.
Po pierwsze, to ja lubiłem Talking Heads, a ty uwielbiałaś „Mr. Roboto”.
- Co? - Nieironicznie.
- Kłamiesz. - Serio?
Powiedz swoim dzieciom, że nie znałaś każdego słowa tej piosenki.
Wasza mama tak tańczyła, naprawdę.
Tańczysz tak, mamusiu.
Nie.
Nie wierz mu, Cate.
Główna wada twojego wujka jest taka, że zawsze uważa, że ma rację.
Dobra. To było problemem, kiedy byłem młodszy,
ale jestem już o wiele bardziej dojrzały.
Jestem starszy, mądrzejszy.
Powinniście mnie słuchać.
- Co? Przestań. - Dobrze. Dojechaliśmy.
- To jest obóz? Rany. - Jest super.
- Mam ich odprowadzić? - Tak. Chcesz?
Tak. Dobra, mała.
Dobra, gotowa?
Czas na obóz!
Will?
- Twój plecak. - W porządku?
Chodź.
Dobra, idziemy.
O Boże. Ale widok.
Z różowym plecakiem.
Halo?
Regan, Bill zniknął.
Jak to zniknął?
Mathes go nie pilnował i Bill gdzieś sobie poszedł.
Mówiła pani, że ma zadzwonić. Nigdy nic takiego nie robił.
A teraz zrobił. Jesteś zadowolony?
Nie wiecie, dokąd poszedł?
Chciał dzwonić do Andover, by spytać o zawody Williama.
To nie policja powinna go znaleźć.
Zaraz tam będę. Pa.
Chyba coś nie tak.
Tatuś zaginął.
Mówił coś o twoich szkolnych zawodach pływackich.
Jezu.
Nigdy o tobie nie zapomina.
- Jest aż tak źle? - Czasami.
Jeśli teraz też,
to zdezorientowany chodzi bez celu i…
Jest pieszo, więc daleko nie zaszedł.
Jedźmy do domu. Spotkanie może zaczekać.
- Dobra. - Tak.
Naprawdę nie chcę się żegnać, więc…
Do zobaczenia.
Przepraszam.
Ufałaś mi.
Nie mam pojęcia czemu.
Zaufałaś mi, a ja tobie nie.
- Hej! Zostaw ją! - Kurwa mać!
- Kim jesteś? - A ty?
- To ciebie szukają? - Co?
Tak? Co ty tu robisz?
- Postrzeliłeś ją? - Co?
- Nie! - Na pewno?
- W życiu. A ty? - Nie.
Nie jesteś szefem Nicky’ego?
- Kto to? - Myśli, że to jego szef.
Czekaj.
Mówisz o…
- Amorym Gouldzie? - Nie wiem, jak się nazywa.
Nicky mówi na niego diabeł czy demon…
Demoniczny brat.
Tak Nicky nazwał bombę.
Słucham?
Nie mówili w wiadomościach?
Nie.
Dobrze. Zgłosiłem to. Policja ją pewnie znalazła.
To dobrze.
Albo nie znalazła.
- Muszę iść. - Nie ma mowy.
Szukają cię.
- Z drogi. - Czekaj.
- Nie! - Puszczaj!
- Pielęgniarki! Ochrona! - Mają bombę!
- Chyba wiem, gdzie ją podłożą! - Ochrona!
Jezu! Ochrona!
Ochrona!
- Puszczaj. - Mam go!
Zejdź ze mnie.
Szkoda tylko, że tego nie zobaczymy.
Tak. Wielcy artyści nigdy nie byli w swoich czasach doceniani.
To jest dobre.
- Gdzie ona jest? - Pewnie poszła się wysikać.
Zawsze musi sikać.
SG?
- Walić to. Musimy jechać. - Nie bez niej.
Ej. Myślę, że sobie poszła.
- O co ci chodzi? - Słyszałeś ją wczoraj.
Nie odeszłaby bez pożegnania.
A czy wtedy pozwoliłbyś jej odejść?
Wrócimy do nowego miasta.
Przykro mi, że jej nie będzie.
Ludzie są jacy są, jasne?
O Boże. To on!
Tato, gdzie jesteś?
Tu jest.
Ja pójdę.
- Hej, tato. - Czy ja śnię?
Nie. Nie śnisz.
- To ty. - To ja.
Mój syn.
Może pani zawołać detektywa Parsę?
- Zna mnie. - Mnie też na pewno zna.
Albo szuka. Jestem podejrzany.
- Znalazłem go. - Nie. Chciałem się zgłosić
i znalazłem ciebie.
Co to ma być?
Bójka w szpitalu Mount Sinai.
Pański widok mnie nie dziwi. Ale kto…
O cholera.
Nie poznałam bez czupryny. Charlie Weisbarger.
Wkradł się do sali Sam w szpi…
Co? Wcale się nie wkradłem. Co ty tam robiłeś?
Rozdzielcie ich. Nie mogą gadać.
- Gdzie Parsa? - Nie tutaj.
Detektyw Parsa.
William.
- Dobrze cię widzieć. Żywego. - Wzajemnie.
Wyglądam lepiej, niż wyglądałbym na dnie, nie?
Jak my wszyscy.
Ponoć masz istotne informacje.
Tak. I przyprowadziłem całą moją rodzinę.
Dobrze. Byłem tutaj. Widziałem to na własne oczy.
Całe przecznice pełne zamkniętych, spalonych budynków w Bronksie.
Jeśli je sprawdzicie, na pewno okaże się, że to podpalenia.
Samantha miała w zinie zdjęcie jednego z pożarów.
Czyli tam była.
Czemu podpalała budynki w Bronksie?
Z powodu Nicholasa McKaya.
Znanego też jako Nicky Chaos.
A czemu on je podpalał?
Bo potrzebuje pieniędzy na swoją operację.
Ma zespół, który ukradł,
nędzny squat i pseudointelektualny ruch społeczny, tak?
Poza tym jest też piromanem.
Tak. Uwielbia to.
Jeśli motywem są pieniądze, to kto mu płaci?
Tato, powiem coś…
Osoba, która płaci mu za palenie budynków,
to mój szwagier, Amory Gould.
- Tato? - Skąd wiedziałeś?
Jeszcze nie jestem pewien, co wiem.
Ale od jakiegoś czasu mam podejrzenia. Mów dalej.
- Halo? - Pani Weisbarger?
- Tak? - McFadden, nowojorska policja.
Mamy na posterunku pani syna.
- Tak. Czy on… - Żyje? Tak.
Ma też kłopoty.
Ale jest cały. Może pani przyjechać.
Już jadę.
Jestem zajęta, więc proszę krótką wersję.
Poszedłem do Sam. On tam był. Rozpoznałem go z plakatu.
Zaczęło się, kiedy chciał uciec. Ale mówił coś o bombie.
Że ją zgłosił i czy ją znaleźliście.
Zgłosił, ale nie znaleźliśmy.
Tego nie rozumiem. Ponoć ma nazwę po wuju mojej żony.
- Amorym Gouldzie? - Tak.
Raz poszedłem za Nickym
i widziałem, jak spotyka się z Amorym na moście na Cieśninie Harlemskiej.
Musiałem mieć dowód, że współpracują.
Znalazłem go.
„LH”?
Amory sprawdzał Nicky’ego tylko dlatego,
że był moim kolegą, tak?
Ale jego akta nie były wśród dokumentów osobistych,
tylko biznesowych.
Tak, bo to interesy.
LH to Liberty Heights, zabudowa, którą proponowano tutaj.
Ale żeby zainteresować inwestorów
takim niekorzystnym obszarem, potrzebna jest operacja na masową skalę.
Trzeba w zasadzie zbudować małe miasto.
Ale kiedy obliczyliśmy, ile kosztowałoby nabycie tej ziemi,
wyszła astronomiczna kwota, więc projekt padł.
Póki Amory nie postanowił, że sam obniży wszystkie ceny.
Wynajął Nicky’ego, żeby spalił całą okolicę.
Co to znaczy z perspektywy biznesowej?
Kiedy dość nieruchomości zostanie opuszczonych,
Amory może ubiegać się o dekret o degradacji.
Miasto może wywłaszczyć ziemię i sprzedać ją po bardzo niskiej cenie.
Jeśli planuje więcej pożarów, może być więcej ofiar.
Nawet śmiertelnych.
Musimy udowodnić, że złożył ten wniosek.
Czy taki dowód wystarczy?
Co to jest?
Jadłem dziś śniadanie z zastępcą burmistrza.
Bez problemu udostępnił dokument napisany na moim papierze firmowym.
Podanie ws. dekretu o degradacji.
- Podpis: Amory Gould. - I już.
- Imponujące, tato. - A mówili, że straciłeś rozum.
Ostatnio mi się to niestety zdarza. Ale mam swoje momenty.
Nie zniknąłem. Uciekłem. Ludzie wierzą w to, w co chcą wierzyć.
Czasem słabość bywa siłą.
Obie zasady są prawdziwe i obie się dziś przydały.
Byłem w budynku i usłyszałem…
William. Cześć.
Kopę lat, nie?
William wrócił.
I wygląda na to, że wyjaśniamy próbę morderstwa pewnej dziewczyny.
Zakładam, że dlatego tu jesteś.
Chyba że jesteś uwikłany w inne przestępstwa, o których nie wiem.
Chwila. Skąd Keith zna tę dziewczynę?
Miał z nią romans.
Jezu, Reggie.
Hej, Bill. Tak, to prawda.
Rozstajemy się. Wybacz, że nie powiedziałam ci wcześniej.
Ale to pewnie on, nie?
To ty. Od tyłu. Elegant.
Ja pierdolę.
To ty.
Kurier Amory’ego.
Rany, Keith. Zakładam, że tak poznałeś Sam.
Tak.
Kurier?
- Co to ma znaczyć? - Od czego zacząć?
Zwykle warto od początku.
Tak. Amory zlecił mi dostarczanie koperty do centrum raz w miesiącu.
Na ten adres.
- Do Nicky’ego? - Nie wiem, kto tam mieszkał,
ani co było w kopercie.
Nie pytałem, ale zakładam, że pieniądze.
Czemu to robiłeś?
Miałem u niego dług i nie chciałem, żebyś wiedziała.
O czym?
Że nie rzuciłem studiów. Wyleciałem.
Że załatwił mi pierwszą pracę w finansach i kiedy straciłem wszystkie pieniądze,
Amory mnie poratował.
W zamian chciał tylko, żebym to dostarczał.
Uratowałeś mi życie. Nie zapomnę tego.
Potrzebowałeś przyjaciela i go znalazłeś. Chętnie to zrobiłem.
- Dziękuję. - Jeszcze jedno.
Nie studiowałem, żeby być dilerem.
Kto mówi o dilowaniu?
Weź broń. Dostarcz kopertę. Tylko o to proszę.
To chyba nie za dużo?
Czemu mi nie powiedziałeś?
Mogłeś mi to powiedzieć. To wszystko.
Może.
Może nie.
Co stało się czwartego?
Sam zadzwoniła, że chce pogadać.
Mówiła, że jeśli nie przyjdę, ona przyjdzie na przyjęcie.
Widziałem ją przy parku.
Na przystanku. Chyba mnie nie widziała.
Spękałem i odjechałem.
Myślałem, że napisała Regan o naszym romansie.
Że chce pogadać o nas. Ale teraz wiem, że coś było nie tak.
Bała się. Może w jej świecie uchodziłem za odpowiedzialnego dorosłego,
godnego zaufania.
Z warsztatu Joe Yeunga ukradziono czarny proch.
Jest niebezpieczny. Zniknęło sporo.
Myślimy, że Nicholas McKay budował bombę.
Tamten chłopak mówił to samo.
- Który? - No ten, Weisbarger.
Zgarnięto go ze mną.
Mów. Co wiesz o bombie?
- Widziałem ją. - Narysował ją.
Chyba wiem, gdzie ją podłożą.
Załatw nakaz aresztowania Goulda. Próba morderstwa.
William tu jest. Da ci, co trzeba.
To on żyje?
Zaraz go, kurwa, przytulę.
Pojedziesz ze mną i wszystko mi powiesz. Najpierw to, dokąd jechać.
- Dobrze. - Chodź.
Dostaliśmy groźbę o bombie. Policja wysyła ekipę. To wiarygodne.
Nie wątpię.
Daj mi pięć minut przed alarmem.
- Słucham? - Nie lubię tłumów.
Proszę spokojnie zejść schodami i wyjść na zewnątrz.
Ewakuujemy wszystkich z budynku.
Proszę zachować spokój.
Proszę przejść przez plac. Dziękuję.
Proszę przejść na drugą stronę ulicy.
Gould wyszedł.
Przeszukują budynek, piętro po piętrze, zaczynając od jego biura.
Zostań tu.
Co? Nie. Chcę pomóc.
Sam może umrzeć, bo chciała zrobić coś takiego.
Zrobię to samo dla niej.
To porąbane.
Jesteś nieletni i nie wiem, czy mogę ci ufać.
Zostań tu albo cię aresztuję.
Już jestem aresztowany.
Jeszcze tego nie wiem.
Proszę tam przejść.
- Nie wolno wchodzić. - Puść mnie!
- Co ty tu robisz? - Kupuję mieszkanie.
No jasne.
Wal się. Zanoszę kanapkę tacie. O, tam jest.
Tato, hej!
Ochrona!
Wrócę do…
Kurwa.
Hej, czekaj!
O kurde.
Bill znika, a teraz jest zagrożenie o bombie? Co się dzieje?
- Nie wiem. - Jak to możliwe? Zawsze wiesz.
Bill? Kochanie.
Regan, znalazłaś go. Cudownie.
- W sumie to on znalazł nas. - William.
- Co cię tu sprowadza? - On.
Cześć. Przeżyłem.
Chyba nie doceniłeś mojej woli życia.
Zapomniałeś też, że świetnie pływam.
Nie mam pojęcia, o co ci chodzi.
Znaleźliśmy twoje akta.
Wiemy o wszystkim.
O Nickym, podpaleniach, dekrecie, Liberty Heights.
Idziesz do więzienia.
Jak śmiesz wpadać tu i rzucać te dziwaczne oskarżenia.
Nie wpadł. Przyszedł ze mną. Zaprosiłem go do mojego domu.
Jego domu.
William przekonująco uargumentował twoje zbrodnie, Amory.
Gdybym tylko wysłuchał go przed laty,
nasza rodzina nie straciłaby tyle czasu.
A ta biedna dziewczyna nie walczyłaby teraz o życie.
- Jaka dziewczyna? - Ta z parku.
William ma szaloną teorię, że byłem w to zamieszany.
- To koniec. - Bill, o co ci chodzi?
To jasne. William zawsze chciał, żeby Bill mnie wypędził.
Zajęło to 15 lat, ale w końcu mu się udało.
Przynajmniej z rodziny.
Zobaczymy, co będzie z firmą.
Na pewno, jeśli sięgniemy dość głęboko,
odkryjemy, że za te zbrodnie też odpowiadasz.
Co za nadzwyczajna drużyna.
Przekwitła rozwódka, ogłupiały patriarcha i zaćpany syn.
Nie mówiąc o wielkim pisarzu.
Pańskie przytyki już mnie nie ranią.
Słowa złoczyńcy tracą moc, gdy jego intryga wychodzi na jaw.
Inaczej: „Wal się, Amory”.
Niech sam się wali. Wy wszyscy też!
Znosiłem was, kurwa, przez lata, a teraz…
musicie sobie radzić beze mnie.
- Nie. - William!
PIĘTRO 39
PIĘTRO 12
SG!
Lorraine, gdzie jesteś?
Lorraine!
- William. Nie rób mu krzywdy. - Przestań, proszę.
Mam w dupie Amory’ego, ale…
Nie chcemy, żebyś miał kłopoty.
- Proszę. Będzie dobrze. - Tak.
Nie możemy go puścić, bo zwieje do odrzutowca
i zniknie na jakiejś wysepce swoich kumpli.
- Nie wierzę. - Nie!
Każdy zapłacił za twoje czyny.
Każdy poza tobą.
Pomóc panu?
Nie, Mathes. Zostaw nas.
Panie Gould.
- Zostaw go. - Co ty robisz?
O Bo…
Spokojnie.
Regan, dzwoń po karetkę!
Spokojnie. Wytrzymaj.
Chodźmy.
Patrz na mnie. Spokojnie.
Potrzebujemy karetki. Kogoś pchnięto nożem.
Już dobrze.
Charlie.
- Hej. - Spóźniłeś się, Charlie.
Nie. To nieprawda. Póki nie wybuchnie, mamy czas.
Coś możemy zrobić. Jesteś tutaj. Musisz mi pomóc.
- Przyszłam tu umrzeć. - Co? Czemu?
Chciałam to zatrzymać, ale nie mogę.
Nie wiem już, kim jestem.
Może nigdy nie byłam taka dobra.
Ale trochę musiałam być.
Zrobiłam tak wiele, Charlie.
Tak wiele złego. I po co?
- Żeby pomóc ludziom? Komu pomogliśmy? - Hej, już dobrze.
Wszyscy się nabraliśmy. Nicky jest w tym dobry.
Teraz znasz prawdę, jak ja i Sam, więc jesteś wolna.
Sam nie jest wolna.
- Kto wie, czy w ogóle przeżyje? - Możesz ją zastąpić.
Możesz to zatrzymać. Ze mną.
Myślę, że wiesz, gdzie jest bomba. Powiedz mi, a dokończymy dzieło Sam.
Nie chciała więcej ofiar i wiem, że ty też nie chcesz.
Lorraine, ja nie mogę ich uratować, ale ty możesz.
- Mówiłam, że nie ma czasu. - Gdzie jest?
- Przestań, co robisz? - Gdzie ona jest?
Tam na dole.
Nicky i reszta najęli się do mycia okien.
Charlie, przestań.
Przestań. Co ty robisz?
Charlie, przestań! Co ty robisz?
Nie! Jest za daleko!
Przestań, proszę! Spadniesz. Nie każ mi na to patrzeć.
Proszę! Nie ma czasu! Posłuchaj mnie!
Hej, Charlie. Coś się stało.
Charlie!
Nie!
Ktoś mi powie, co się dzieje?
Ile to zajmie?
Czemu generatory nie działają?
Konserwatorzy robią, co mogą.
Co? Stój!
Trzymaj się, dziewczynko. Nie pozwolę ci tak odejść.
Proszę, wypuśćcie mnie!
Napisy: Marzena Falkowska