4 LIPCA 2003
Pomocy!
Hej, tutaj!
Tutaj!
Jest tam.
Opowiedz mi o niej.
PARĘ TYGODNI WCZEŚNIEJ
W sumie...
nie poznałbym jej, gdyby nie pan, więc w pewnym sensie to pańska wina.
Oświeć mnie, proszę.
Jeśli mam być całkowicie szczery, doktorze Altschul,
te sesje to raczej nie jest moje ulubione popołudniowe zajęcie.
ZAGINIONY
Ale jesienią mama pozwoliła mi jeździć do miasta samemu,
więc kiedy kończyliśmy, mogłem się szwendać.
SKLEP MUZYCZNY
Byliśmy razem w liceum.
No, nie do końca razem. Była rok wyżej ode mnie.
Skończyła szkołę i studiowała na NYU.
Nie przyjaźniliśmy się ani nic takiego, ale trudno ją zapomnieć.
Znam cię.
Hej. Skąd ja cię znam?
Oboje chodziliśmy chyba do liceum Flower Hill.
To znaczy ja wciąż chodzę.
Charles Weisbarger. Może być Charlie.
No więc, Charles, co tutaj robisz?
No... To, co wszyscy.
Uciekam z Long Island, nie?
To prawidłowa odpowiedź.
To co ci dolega?
Byłeś u lekarza.
- To nie taki lekarz. - Nie gadaj.
Jesteś tu sam. To musi być psychiatra.
Twoi rodzice się rozstają?
Wtedy pierwszy raz miałam z nim kontakt.
We wrześniu umarł mój tata, więc...
Właśnie.
Chcesz zobaczyć mój zin?
Co to jest zin?
Jest na poły autobiograficzny.
To ja, ale nie ja.
Moje zdjęcia, ilustracje, recenzje płyt.
Moi znajomi mają zespół i próbuję udokumentować całą scenę,
ale mają bzika na punkcie prywatności, więc to zakonspirowane.
Zmieniłam imiona, by ich chronić.
To niesamowite.
Myślę, że musimy trzymać się razem.
Od teraz, Charles, będziesz moim projektem.
Spotykaliśmy się co tydzień po sesji
i można powiedzieć, że wtedy zaczęła się moja prawdziwa edukacja.
LIDER NOWEGO JORKU
GIULIANI NA BURMISTRZA
Chodź.
Przepraszam.
Dobrze wyglądasz.
Przy niej nie można było czuć smutku.
Super. Jak inne fajne rzeczy, ale...
Jeszcze nie koniec.
Sorki.
Brass Tactics to jedyna płyta Ex Post Facto,
zanim Billy Three-Sticks rozwiązał zespół i mogli odnieść sukces.
O dziwo, ten fakt sprawia, że jest jeszcze bardziej wyjątkowa.
- Musisz ją mieć. - O nie. Nie mam pieniędzy.
Mogę ją pewnie ściągnąć z LimeWire.
Nie.
To by pozbawiło zespół zasłużonych tantiem.
- Ja ją kupię. - Nie.
Tak.
To brzmi jak cudowna jesień w Nowym Jorku.
Tak. Była cudowna.
A potem przestała być. Ale mogę winić za to tylko siebie.
No... moją mamę też, oczywiście.
Mówiłeś chyba, że zostałeś tu na noc i przyjechałeś do domu rano,
nagi od pasa w górę, wymiotując na kacu?
Nie ująłem tego dokładnie w ten sposób, ale tak, jasne.
To był Sylwester, zdarza się.
Myślisz, że twoja mama postąpiła źle, dając ci szlaban na pół roku?
Nie chodzi o nią,
tylko o Sam, moją miłość do niej i może jej miłość do mnie.
No i, sam nie wiem...
Zanim się w tym połapałem, nie mogłem się już z nią spotykać, więc...
Moja historia się zatrzymała.
To obiecujące, że mówisz tak otwarcie
o swoim poczuciu straty.
Żałuję tylko, że równie wnikliwie nie opowiadasz o śmierci ojca.
TURNIEJ CANTOR FITZGERALD
Czy może być tak, że skupienie na Samancie
pozwala ci ignorować uczucia związane z tatą?
- ...z samolotu? - To na pewno 737.
NIE ZAPOMNIMY
Ktoś uderzył w WTC. Nie wiem.
Co się dzieje?
Łatwiej jest czuć to, co czujesz,
do energicznej młodej kobiety, która mieszka parę kilometrów od ciebie,
niż przeżyć głęboką, trwałą utratę ojca.
...wybuchł. Ludzie są wszędzie,
na środku na ulicy.
Uderzył w inny budynek.
Dwa samoloty zderzyły się z World Trade Center na Manhattanie.
- Chwila. - Eksplozja...
Boże. To pewnie człowiek.
- Gdzie? - Nie, proszę.
- Gdzie? - O Boże.
Boże.
Brak słów.
Hej, Charlie, tu tata. Coś się stało.
Pewnie widziałeś w wiadomościach. Raczej nie wrócę do domu.
Wiedz tylko, że cię kocham.
Proszę mi wierzyć, nie ma w tym nic łatwego.
- Halo. - Hej, nieznajomy.
Wciąż masz szlaban?
Lepiej nie, bo Ex Post Facto,
oby nadal twój ulubiony zespół,
wystąpi na koncercie 4 lipca.
To nie jest prawdziwy powrót bez Billy’ego,
zmienili też nazwę, ale grają swoje utwory.
Będzie legendarnie. Jeśli to przegapisz, możesz się zabić.
Halo?
- Halo, Charles, idziesz? - Tak. Oczywiście.
Nie przegapię tego.
Dobrze, ale?
Ale... nic.
Po prostu dawno ze sobą nie gadaliśmy.
Wiem. Dzwoniłam, ale nie odbierałeś.
Tak. Przepraszam, po prostu nie miałem nic do powiedzenia.
To ja przepraszam, że przyczyniłam się do twojego szlabanu.
Nie.
Wiesz co? To był dla mnie czas
prawdziwego rozwoju i introspekcji.
Żartuję. Było do dupy. Tęskniłem.
To mnie smuci,
ale też cieszy, bo ja cholernie tęskniłam za tobą.
Dobra, muszę lecieć. Szczegóły na temat 4 lipca podam ci później.
- Pa. - Nicky, szybko!
- Sammy. Jedziemy. - Szybko.
Ja pierdolę! Podpaliliście kościół?
A co myślałaś? Że wyznajemy grzechy?
Wsiadaj!
- Dziewczyny, no już. Co jest? - Czemu...
Czemu podpaliliście kościół?
- Gdzie jest Nicky? - Nie wiem.
- Bez niego nie jedziemy. - Idzie.
- Nicky! - Co wy zrobiliście?
- Chodź! - Szybko!
- Bez ciebie nie jedziemy. - Już!
Istna piękność, nieprawdaż?
Jedziemy!
Musimy stąd spierdalać.
Jedź! Szybko.
Już, Sam.
Piękne niebo nad głowami
Bursztynowe fale zbóż
Majestat gór wznosi się
Nad równiną jak ze snu
Ameryka...
Nishima Guptpa.
Cate Hamilton-Sweeney Lamplighter.
- Trzymaj się. - Dziękuję.
Tak. Pa, pa.
Cate Hamilton-Sweeney Lamplighter, jej matka.
- Pokażesz mi ją? - Po co?
Chyba znam jej brata.
- Znasz Hamiltona-Sweeneya? - Tak.
Imponujące. O tam.
Świetnie. Będzie zachwycona.
Ale następnym razem u ciebie, serio.
- Przepraszam. - Dzień dobry.
Chciałem się przedstawić. Mercer Goodman.
Miło pana poznać. Jest...
- Jest pan nauczycielem Cate? - Nie.
Jestem znajomym...
chyba pani brata, Williama.
Regan, chodź. Dzieci czekają.
- Obiecałem im lody. - Dobrze.
Przepraszam.
To nie najlepsza chwila, ale było bardzo miło...
Było bardzo miło pana poznać, panie Goodman.
W końcu zasnęła. Była bardzo przejęta.
Brawo.
Wszystko gra? Jesteś nieobecna.
Wszystko w porządku. Po prostu martwię się o Willa.
Nie jest ostatnio sobą.
Kiedyś uwielbiał ostatni dzień szkoły. Nie rozumiem tego.
Kiedyś uwielbiał wiele rzeczy.
Karty baseballowe.
Pokémony.
Pokémony. Swoich rodziców.
To tylko taki etap. To dobry chłopak.
ON CIĘ OK1AMUJE
Porozmawiamy o tym, jak mnie zdradzasz?
Co? Zdradzam?
Keith, w tym momencie już się z tego nie wykręcisz.
Napisała do mnie.
Choć i tak już podejrzewałam.
Od kiedy słuchasz The Libertines? Ile ona ma lat, 25?
Czekaj. Chwila.
Pogadajmy, jeśli chcesz, ale nie udawaj, że to tylko moja wina.
O Boże. Przepraszam.
Zapomniałam, że ja też cię zdradziłam. Nie wiedziałam, że mam chłopaka.
Czasem mam wrażenie, że nie masz też męża.
Jesteś dla niej fascynujący?
Jest niezależna i zajebiście pełna życia?
Tak, w sumie.
Ma pracę?
Ma dwójkę dzieci? Chorego ojca?
Boże, Keith. Ja byłam tą dziewczyną.
Byłam tą dziewczyną i zdusiłam ją, żebyśmy mogli mieć to wszystko.
Kurwa.
Panie Goodman.
Dzień dobry. Dobrze, że pana złapałam.
Zanosiłam właśnie prezent nauczycielce
i pomyślałam, że moglibyśmy dokończyć albo zacząć naszą rozmowę.
Zna pan mojego brata?
Tak, William jest moim przyjacielem. Dobrym przyjacielem.
Choć może nie tak dobrym, skoro do niedawna nie wiedziałem,
że ma siostrę.
Nie widzieliśmy się od lat,
więc nie wiedziałam, czy wciąż tu mieszka, czy może umarł.
Więc to ulga.
Chciałaby pani pójść gdzieś porozmawiać?
Bardzo chętnie. Nawet pan nie wie jak. Ale muszę iść.
Mam spotkanie z ludźmi od przeprowadzki.
Przeprowadzki są okropne.
Tak, zwłaszcza nieplanowane.
Wszystko jest w porządku?
Wszystko jest do dupy, ale dziękuję, że pan pyta. To bardzo miłe.
Proszę posłuchać, jeśli zobaczy go pan przed czwartym lipca,
może mu pan to dać?
Proszę mu tylko powiedzieć, że za nim tęsknię i że...
wiele się zmieniło.
Że potrzebowałabym w tym roku jego obecności.
Oczywiście.
Pana też zapraszam.
Miło było poznać.
Cieszę się, że William kogoś ma.
Sto lat, sto lat.
O rany. Co za ilustracje.
Piękne.
A to my.
To są nasze zaloty.
Powiedzmy.
Weekend w chacie Bruna. Moja wystawa.
To są wszystkie te noce, które przegadaliśmy na dachu i...
No weź. Muszą być jakieś plusy mieszkania z artystą-narcyzem, nie?
Tak.
Dawaj, otwórz to. W środku jest prawdziwy prezent.
William. O rany.
Dziękuję.
Naprawdę nie musiałeś kupować mi czegoś tak kosztownego.
Jako inwestycja w twoją przyszłość
był dość tani.
Wychodzę.
W moje urodziny?
Pójdę tylko na trochę do pracowni, dobrze?
Wrócę przed kolacją. Obiecuję.
Możesz uruchomić swój komputer i zacząć tę nową powieść.
Nie patrz tak na mnie.
Nie patrzę na ciebie w żaden sposób.
Po prostu to moje pierwsze urodziny poza domem.
Tak, wspominałeś o tym już parę razy i...
przepraszam, że ten dzień nie wygląda tak, jak sobie wyobrażałeś,
ale czy nie daje ci do myślenia to, że wciąż mówisz o Georgii jak o domu?
Domu w sensie miejsca pochodzenia. Przynajmniej o nim mówię.
No tak.
Bo jesteś otwartym i szczerym człowiekiem.
Jak opisujesz mnie rodzicom?
Jako współlokatora?
Nie rozumiesz. To nie takie proste.
Dla nich czy dla ciebie?
Proszę, powiedz, że to nie ma nic wspólnego
- z tą pieprzoną kopertą... - Dobra.
- ...którą machasz mi przed oczami. - Otworzysz ją? To od twojej rodziny.
Chcę wiedzieć, skąd się tu wzięła.
A ja chcę wiedzieć, czemu z nimi nie rozmawiasz.
- Są tacy... - Bogaci?
Mili. Przynajmniej twoja siostra.
Wychodzę.
Jesteśmy dorośli.
Urodziny w naszym wieku są trochę śmieszne.
Pośpiesz się. Za długo tam siedzisz.
- Za długo tam siedzi. - Za bardzo się martwisz. Spokojnie.
Spokojnie.
Chwila. Napełniłeś cały? Mój tata miał nie zauważyć.
Nie zauważy. Podobno już prawie nie pracuje.
- Nie potrzebuje tego. - Kurwa, Sol.
To zbrodnia bez ofiary. Nie było mnie tu.
Nie było nas tu.
Idziesz z nami?
Muszę coś zrobić. Widzimy się wieczorem.
FAJERWERKI
Mam nadzieję, że nie zjebaliśmy. Dużo wziąłeś.
Jej tata to pijak.
Tak, ale są sobie bliscy, a ona wie, jakie to niebezpieczne.
PIROTECHNIKA
Hej. Czekałem na twój telefon. Może jesteś gotowa pogadać.
Po co? Masz jakieś nowe i głębokie spostrzeżenia
na temat swojego zachowania?
Tęskniłem za twoim głosem.
- Przestań. - Ostatnie tygodnie były straszne.
Chcę tylko spytać, o której będziesz u taty.
- Myślałem, że mnie tam nie chcesz. - Nie chcę.
Ale idziemy co roku i jesteś zaproszony.
Cholera, Reggie. Jeszcze mu nie powiedziałaś.
Nie, bo muszę osobiście.
Jest w klinice w Minneapolis. Nie chciałam go martwić.
Albo wciąż masz nadzieję, że to rozwiążemy?
Jesteś oszołomem. Naprawdę.
A może optymistą?
A może masz nadzieję, że ci wybaczę,
żebyś nie musiał już być tym złym.
Spierdoliłem sprawę. To nie musi być na zawsze.
Spierdoliłeś?
Spierdolić sprawę to zamknąć kluczyki w aucie.
Spierdolić sprawę to zostawić w domu bilety.
Nie ma porównania z tym, co zrobiłeś.
Co zrobiłeś nam.
Gdybyś kiedykolwiek był na terapii, czytał poradnik
albo guglował „czemu jestem takim zjebem”,
to może rozumiałbyś, czemu nie da się tego naprawić.
Postąpiłem okropnie, ale kocham ciebie i nasze dzieci.
Jeśli mam pójść na terapię, to pójdę.
Keith, powiem dziś mojemu ojcu, że kończę nasze małżeństwo.
Możesz wziąć udział w tej rozmowie. Nie chcę cię oczerniać.
On wie, że skończyłabyś je tylko wtedy, gdybym cię zdradził.
To ty je skończyłeś i nie mam kontroli nad tym, co pomyśli.
Ta rozmowa była bez sensu.
- Będziesz tam czy nie? - Tak, będę.
Do zobaczenia.
Uwaga, pasażerowie.
Nie wierzę własnym oczom. Billy, kurwa, Three-Sticks.
Solomon Grungy.
Co za przypadek, nie?
Co masz w tej torbie? Ciało?
Kogoś znajomego?
To na hokej. Jedyne darmowe lodowisko jest w Queens.
Jak leci? Jak Nicky?
Czemu każdy zawsze mnie pyta o Nicky’ego?
Z grzeczności. Zresztą wysilonej.
No weź. Chcę tylko wiedzieć, jak żyjecie bez kapeli.
- Nicky się nie odzywał? - Nie, a co?
Gramy koncert w Don Hill’s. Dzisiaj.
Reaktywujemy zespół.
Nazywa się Ex Nihilo.
Z ulotką?
To kijowy pomysł, a nazwa jeszcze bardziej kijowa.
Wpisać cię na listę?
Jest czwarty lipca, Sol. Mam plany.
I to ważne.
- Tak? - Tak.
Wyrywanie ludzi na dworcu?
Przyjdź dzisiaj. Możesz się zdziwić.
To był Billy Three-Sticks. Mogłeś mnie przedstawić.
Nie.
Dlaczego?
Miałaś już nie dzwonić.
Musimy pogadać.
Nie martw się, nie jestem w ciąży, ale to ważne i musi być osobiście.
To niedobra pora.
To może dzisiaj wieczorem?
Wieczorem idę na przyjęcie do teścia,
na którym dowie się,
że zdradziłem jego córkę ze studentką.
Dobra, to przedtem.
W Don Hill’s o 21.00. Na rogu Spring i Greenwich. To klub.
Nie mamy o czym rozmawiać.
Jeśli nie przyjdziesz, to ja przyjdę do ciebie.
Nie rób tego.
Pokazałeś mi gdzie, kiedy byliśmy w Met.
Proszę, nie rób tego. Zostaw mnie i moją rodzinę.
Mówiłam ci już, że to nie ja wysłałam list twojej żonie.
Ale chyba wiem, kto to zrobił.
Pewni ludzie nie chcą, żebyśmy byli razem.
Nie mówiłam ci wcześniej, bo nie rozumiałam,
ale teraz zaczynam i martwię się, że stanie się coś złego.
Już stało się coś złego.
Co jest gorsze niż zniszczenie mojego małżeństwa?
Zniszczenie czegoś innego.
ŁATWOPALNE TRZYMAĆ Z DALA OD OGNIA
- Halo? - Hej, to ja.
Słuchaj, coś wyskoczyło.
No i... muszę zobaczyć dziś pewien zespół.
W sumie to mój zespół, tylko beze mnie i każdego, kto się, kurwa, liczy.
Mieliśmy iść do Battery Parku oglądać fajerwerki.
Chodź ze mną. No weź, proszę.
Kochanie? Nie może mnie tam nie być.
Muszę na własne oczy zobaczyć tę pojebaną karykaturę.
Wiesz co? Nie za dobrze się czuję.
Coś mnie rozkłada. Czytałeś o SARS?
- Nie chcę nikogo zarazić. - O Boże. Nie masz SARS, Merce.
Dobra, to zostań w domu,
dbaj o siebie i pij dużo płynów.
Do zobaczenia później, dobrze?
- Pa. - Pa.
PAŃSTWO HAMILTON-SWEENEY ZAPRASZAJĄ NA PRZYJĘCIE Z OKAZJI 4 LIPCA
Sam!
Cześć.
- Gotowy na dzisiaj? - Tak. Jestem gotowy na wszystko.
To masz bilety czy...
Bilety na co? Na pociąg?
Na Ex Post Facto.
To nie opera, młody. Nie ma biletów. No i teraz to Ex Nihilo.
Boże, co ty byś beze mnie zrobił?
Czekaj. Możesz poczekać?
- Muszę... - Szybko, pociąg jest za 20 minut.
- Za 20 minut. - Już idę.
Hej, Will?
Will?
- Co? - Pani Santos już jedzie.
Z prawnego punktu widzenia to ona rządzi, ale możesz uważać na siostrę?
Patrzcie na tego ptaka.
Ojej, Cate. Ale piękny.
Czy tata będzie na przyjęciu?
Tak. Taki jest plan.
Nie schodź się z nim.
Will, wiesz, że tata bardzo was kocha.
A to nie ma z wami nic wspólnego.
Bez kitu. Pozdrów ode mnie dziadka.
Hej, a gdzie twój aparat?
Na pewno chcesz udokumentować do zinu reaktywację zespołu, nie?
Aparatu nie ma.
O kurde. Co się z nim stało?
Gdybym wiedziała, to bym go miała, nie?
Ale zgubiłaś go czy ktoś go zabrał...
Jezu, mówiłam, że nie wiem.
Następny przystanek, Canal Street.
Sam? Wszystko gra?
Tylko ty mnie o to pytasz.
- Nie mam dowodu. - Po co ci? Jesteś ze mną.
- Cześć. - Wiedziałem, że przyjdziesz, Sammy.
- Co to za tyczka? - Charles, mój protegowany.
Nie osądzaj. Wciąż nad nim pracuję.
- Twoi przyjaciele są moimi. - Liczyłam, że to usłyszę.
Charles, poradzisz sobie sam przez godzinę?
- Muszę jechać na północ. - Kurwa, Sam.
Nie chcesz być ze mną?
Chcę. Bardzo.
Po prostu muszę się czymś zająć i to nie może czekać.
Jeśli nie wrócę za godzinę, przyjdź. Do parku, na rogu ulic 5 i 73.
Pa.
Dzięki.
Regan, wyglądasz cudownie.
- Fantastyczne przyjęcie. Gratulacje. - Dziękuję.
Gdzie tatuś? Chcę wiedzieć, jak poszło w klinice.
Nic mu nie dolega. Przeszedł wszystkie badania.
Czyli to nie demencja?
Na tym poziomie nic nie musi się zmieniać. Jest zadowolony, że praca nie ucierpi.
- Ciesz się. - Cieszę. Gdzie jest?
Niestety w Minneapolis była burza
i G4 jest uziemiony, więc...
Gdzie twój przystojny mąż?
Przyjdzie. Chyba niedługo.
Powinnam ci pewnie powiedzieć, że się rozstajemy. Rozstaliśmy.
Ciekawe, czy to dlatego szuka cię twój wujek Amory.
Nie wiem, skąd miałby wiedzieć.
Nikomu nie mówiliśmy.
Ma sposoby, żeby wiedzieć wszystko.
- Miło cię widzieć. - Tak.
Znajdź wujka Amory’ego. Bardzo chce z tobą pomówić.
Dobrze, znajdę.
Chyba stoisz na czyjejś kurtce.
Nie. To moja kurtka.
No tak. Obserwowałam cię.
Fajnie tańczysz. Jakbyś miał wszystko gdzieś.
Dziękuję.
Masz coś?
Bo cokolwiek wziąłeś, ja też to chcę.
Sorki. Właśnie mi się skończyło.
No to kicha. Wynagrodziłabym ci to.
Mogę zaprowadzić cię potem na backstage. Jestem z zespołem.
Tak?
Chodź.
Taktyki elity, za darmo nic nie ma
Wszyscy w tym siedzą I biorą, co trzeba
Katolików przekląć raczę Podaj mi tę tacę
Wezmę napiwek, kiedy tylko to możliwe
Taktyki elity
Pieprzyć masy
Jesteśmy, szefie.
Nie, jedź dalej.
Jedź dalej.
Dobrze.
- Nie, nie chcę... - Dziękuję.
Wybacz. Myślałem, że czekasz.
Czekam, tylko nie na autobus.
Nie do końca wiem, na co czekam.
Może na znak? Ja zawsze na niego czekam.
Może ja będę twoim? Ty możesz być moim.
Upewnijmy się, że jesteśmy tam, gdzie powinniśmy być.
Podoba mi się to.
Posadzę więc swój tyłek na tej ławce.
A ja przejdę przez ulicę prosto do nieznanego świata.
Żyje się tylko raz, nie?
Raz wystarczy, jeśli żyje się dobrze.
Z pokładu najstarszego okrętu, Old Ironsides, do magicznego królestwa.
Tysiące imigrantów z ponad setki krajów
zostało obywatelami USA.
Świętuje też Dallas,
dokąd na Dzień Niepodległości
wróciła setka żołnierzy z Iraku i Afganistanu.
Mercer.
Czekaj. Namówiłeś go?
Gdzie on jest? Gdzie jest William?
Niestety nie mógł się pojawić, w przeciwieństwie do swojego garnituru.
Biały len. Do twarzy ci w nim.
To co tu robisz?
Wygląda na to, że nawet doskonały strój Williama
nie powstrzymał gości przed tym, żeby wziąć mnie za kelnera.
Trzy razy.
Czemu się tu chowasz?
Bo jestem pijana i aktualnie nie mam czego pić.
Regan, nie... Pozwól mi sobie pomóc.
Nie, nie trzeba. Dam radę. Daj mi chwilę.
Dobrze. Proszę, pozwól, że...
Pozwól, że pomogę.
- To było głupie. - O tak. Daj tu rękę.
Uaktywniły się moje umiejętności skauta.
- Przepraszam. - Dobrze.
Zrobimy tak.
Za bardzo nie boli, nie?
Nie, jest w porządku.
Ale mam coś na ból.
Tutaj?
Nie, oczywiście, że nie.
Musimy wyjść.
Stałem na rogu z moją miłością
Nie mam po co wytrzymywać
Zupełnie swobodnie
Daleko stąd
Nie mam po co wstawać
Wstawać
Wstawać z kolan
Miasto jest w ogniu Jak ktoś, kto się zabija
- Chodź. - Czekaj.
- Chyba mam się z kimś spotkać. - Chodź.
Jest ze mną. Spoko?
Tak, spoko.
Dziękuję.
Ja pierdolę, Nicky.
To było mocne.
Byliście świetni. Billy chciałby taki być.
- Nie widziałaś go na żywo. - Nieważne.
Przyjmę komplement.
Dołączysz do nas czy będziesz tylko patrzył?
- Przestań. - Co mam robić?
Świetny jest.
- Chodź tutaj. - Chodź.
- Tak. - Dobrze.
Dajcie piwa chudzielcowi.
Skąd znasz naszego koleżkę?
Dopiero się poznaliśmy.
Sewer Girl ciągle kogoś poznaje.
Uważaj tylko na jej chłopaka. Ma humory i metalową płytkę w szczęce.
- Co... Dzięki. - Proszę.
Co z twoją szczęką?
Nicky’ego?
- Nie jest moim chłopakiem. - Co?
Ja jestem.
Co to za wypierdek pije nasze piwo?
To jest...
Charlie. Cześć.
- To jest Charlie. - Charlie.
Widziałem cię już. W Sylwestra. Jesteś kolegą Sam.
Tak. Niezbyt pamiętam tamtą noc, ale tak. Możliwe.
- Nie mówiłeś, że znasz Sam. - Nie pytałaś.
- Jesteśmy bliskimi przyjaciółmi. - To Sam tu nie ma?
- Nie przegapiłaby tego. - Nie.
Nie chciała. Przyjechaliśmy tu razem, ale musiała załatwić coś na północy.
Wiecie, jak szybko dotrzeć na róg 5 i 73?
Mamy się tam spotkać.
Ukradnij auto i pojedź.
Hej, SG. Grają naszą piosenkę.
- Chodź. - Dobra.
Pa, Nicky.
Zagraliście świetny koncert.
Nie chcę, żeby to zabrzmiało dziwnie.
- Dobra, pójdę... - Nigdzie nie idziesz.
Chodź, Charlie. Chodź ze mną.
- Serio? - Pan przodem.
Dokąd?
- Idź za mną, dobra? - Jasne.
Brałeś kiedyś kokę?
Tak. Raz.
Częstuj się.
O tak, Montana.
Nicholas.
- Billy Three-Sticks. O kurde. - Wiedziałem, że przyjdziesz.
Sprawdzam, czy nie szargasz naszej nazwy.
Mamy własną nazwę.
Ex Nihilo. To znaczy „z niczego”, tak jak Bóg stworzył życie.
Ja pierdolę.
Cieszę się, że nie muszę już słuchać twoich pretensjonalnych pierdół.
Chodź tu.
Nie było nawet tak źle.
W sumie mi się podobało.
Tak. Podobało mi się.
Przepraszam,
to wasze spotkanie...
Czytałem w zinie Sam historię zespołu
i to jest totalnie epickie.
Posika się, kiedy jej powiem.
O Boże. Muszę się z nią spotkać.
Pewnie na mnie czeka.
Kto to, kurwa, był?
Dzięki, że wpadłeś, Billy. To dużo dla mnie znaczy.
To co jest między tobą a Williamem?
- „Między”? - No weź.
To mój brat. Mieszkacie razem? To coś poważnego?
Dla mnie tak. A dla Williama?
Tego nie wiem.
Wiele zatrzymuje dla siebie. Swoją przeszłość, rodzinę, uczucia.
Szasta słowami.
Wyznał mi miłość pierwszej nocy,
kiedy wiedział, że to nic nie będzie znaczyć.
Cóż, to jego typowe zachowanie. Teraz nie powiesz, że tego nie powiedział.
Ale nigdy nie będę wiedział, co przez to rozumie.
Po co tu dziś przyszedłeś?
Bo wiedziałem, że go to wkurzy.
- Czemu mnie zaprosiłaś? - Z tego samego powodu.
Za nas.
Halo?
Cześć.
Regan Hamilton-Sweeney Lamplighter,
kozaczka z ciebie.
Pomiń, proszę, „Lamplighter”. Ja pominęłam.
I nie osądzaj mnie. Rzadko to tykam.
Oczywiście.
To pewnie fajerwerki,
co pewnie znaczy, że zaraz zacznie się show Felicii.
Nie. To na pewno były strzały.
Jesteśmy na Upper East Side.
Pochodzę z Południa. Znam się na broni.
Krwawienie ustało.
Teraz zacznie się prawdziwy ból.
Mój przyrodni wujek Amory mnie wezwał.
Albo, jak nazywaliśmy go z Williamem, demoniczny brat.
- Chodź. Zobaczysz, czemu Williama nie ma. - Pomóc ci?
Nie.
- Na zaproszeniu było napisane „biały”. - Biały.
A on ubrał się na beżowo, a to przecież...
Lily. Przepraszam.
Lepiej nie.
O, tam jest.
Przepraszam.
Regan, światło mego życia.
W końcu pławię się w blasku mojej ulubionej siostrzenicy.
Amory Gould, przedstawiam ci Mercera Goodmana.
Panie Goodman, nie wiedziałem, że Regan przyprowadzi gościa.
Szybko się pozbierałaś.
Znamy się ze szkoły.
Uczeń?
Nauczyciel, ale jestem też pisarzem.
Napisał pan coś, co mogłem czytać? Powieść, opowiadanie w New Yorkerze?
Nie zawsze docieram do działu literackiego,
ale lubię ilustracje.
Nie napisałem niczego, co mógł czytać pan, ani ktokolwiek inny.
Ale planuję. Wkrótce.
Regan, on jest uroczy. Pełen optymizmu.
Ja też uważałem się kiedyś trochę za pisarza.
Niestety produkowałem głównie odchody,
usiane paroma niestrawnymi ziarnami czegoś, co kiedyś uchodziło za dowcip.
Ale kiedy podpaliłem moje notatniki...
uświadomiłem sobie, że jestem dorosły.
Rety. Przepraszam, miło było pana poznać.
Wzajemnie.
Nikt tak nie umie gasić ludzi jak ty.
W twoich ustach, Regan, to prawie komplement.
Nie miał nim być.
Czekaj, musimy pogadać.
- O czym? - Twoim ojcu.
- Wiem. Przeszedł badania. - Tak, to była wielka ulga,
ale na nic się to nie zda, kiedy stanie przed sądem.
Jak to „sądem”?
Nie da się tego powiedzieć delikatnie. Jutro twój ojciec zostanie aresztowany.
Aresztowany za co?
Przestępstwa finansowe. Wyceniał majątek poniżej wartości, by uniknąć podatków,
albo powyżej, by dostać pożyczki.
Bank dał cynk FBI.
Tatuś by tego nie zrobił. To jakiś błąd.
- Cudze wykroczenie. - Na czekach jest jego podpis.
Na budynkach nazwisko. Jeśli wezmą jeden, mogą wziąć wszystkie.
Jako jego córka i dyrektorka operacyjna firmy
musisz nadać ton.
Jasne? Zbiorę jutro kilkoro zaufanych doradców.
Ustalimy parę zasad. Musimy tworzyć zjednoczony front.
Nie!
Jedź do domu.
Halo?
Jest tam kto?
Halo?
O Boże.
Pomocy!
Halo? Potrzebuję pomocy.
W Central Parku postrzelono osobę.
Jestem niedaleko piątej i siedemdziesiątej którejś na East Side.
Proszę, przyjedźcie szybko.
Ona umiera.
Pomocy! Niech mi ktoś pomoże, proszę!
Sam.
Sam, obudź się. Proszę.
Jest tam!
Co pan robił w parku?
Nie wiem.
Czekałem na autobus i usłyszałem jakiś odgłos.
Na początku myślałem, że to zwierzę, ale kiedy wszedłem do parku...
Wtedy ją zobaczyłem.
- Nikogo innego pan nie widział? - Nie.
- Było ciemno... - Detektyw Parsa?
McFadden, Manhattan Północ. Chyba coś mamy.
Co to jest?
Było na dziewczynie.
To moje.
Więc to chyba też pana?
MIASTO W OGNIU
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI
Napisy: Marzena Falkowska