NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć!
Co robisz, kiedy ukochana osoba ma okropny tatuaż?
Przychodzisz tutaj, a my go ukrywamy!
Za każdym tragicznym tatuażem kryje się groteskowa historia.
Przegrał zakład.
Miałam wtedy 14 lat.
Kolega miał pistolet do tatuażu.
Myślałam, że byłam zakochana.
Na szczęście pięcioro artystów tatuażu czuwa na posterunku i zafunduje im
przeróbkę tatuażu!
Szczerze. Nie mam pojęcia, co tam było.
Ale najwyraźniej ci ludzie pogubili się we własnej skórze.
Dlatego przeróbkę wybierze osoba, która ich tu przyprowadziła.
O Boże, nie!
A spróbuj mnie tylko załatwić!
Oto najlepszy dzień w twoim życiu!
Miej litość.
Spodoba im się? Znienawidzą go?
Bierzcie łapcie, babcię i popcorn. Przekonamy się.
- Dobra. - Gotowi?
Ja jestem!
Jesteśmy!
Gotowa!
Odwiedzą nas dziś trzy osoby.
Przyprowadzą ukochane osoby ze znienawidzonym tatuażem.
I wybiorą przeróbkę dla tej osoby.
Będą damy z klasą. Zajmie się nimi Matt.
Bo też ma klasę.
Poradzę sobie.
Elegant z klasą.
- Zajmę się nimi. - Rose, jesteś fantastyczna,
więc zajmiesz się fantastycznymi facetami.
- Piszę się na to. - I Tommy.
Czekaj. Nie mów, że mi zostawiłaś ćpunów.
Ten tatuaż wymaga twoich modłów.
Mój łańcuch.
Twojej całej mocy.
Mam maszynkę i krzyż, jestem gotowy.
- Świetnie! - Proszę.
Jestem gotowy.
- Ale ekstra! - Tak!
Więc jesteśmy gotowi!
Kto jest gotowy zobaczyć mizerne tatuaże? Matty B! Ale słodziak!
Zwykle robi japońskie tatuaże.
Są naprawdę skomplikowane. Seryjnie skomplikowane.
I wymyślne.
Lubię uciekać w świat tatuażów.
Kiedy pracuję nad czymś dużym, świat wokół znika.
Tatuaż mnie pochłania.
Chodź tutaj, bo mam dla ciebie tatuaż, który cię pochłonie.
Co cię tu sprowadza, Shea?
Przyprowadziłam cudowną przyjaciółkę, którą kocham jak siostrę.
Dwadzieścia lat temu
zrobiła sobie tatuaż u artysty, który tatuował Tupaca.
Uwielbiasz Tupaca?
Tak, niezłomne życie!
Tak.
Zrobiłam go po śmierci Tupaca.
To otwarta rana.
Już go nie zobaczę z bliska na koncercie.
Potrafię rapować każdą jego piosenkę.
Miałam obsesję.
- Tupaca. - Tupaca.
- Nie tatuażysty. Gadasz bez sensu. - On dotknął Tupaca.
Pozwoliła mu zrobić sobie wszystko,
bo dotknął skóry Tupaca.
To dzieło artysty tatuażu Tupaca. Tylko to się liczy.
Niestety, nie ma pojęcia, co zrobił.
Ja też nie wiem, co to jest.
Muszę zobaczyć.
Chcesz?
- Sprawdźmy. - Serio?
- Pokaż. - Chcę zobaczyć.
- Ujawnij go. - Pokażesz tatuaż?
To może być tarcza.
A może pół skrzydła, a drugiej połówki nie ma.
To może być skrzydło.
Cóż więcej dodać.
Powiedział ci, że co to jest?
- Nie pytałaś. Łapię. - „Zrób coś”.
Tylko tyle.
Może nie powinnam mówić: „Zrób cokolwiek, spodoba mi się”.
A po wszystkim powiedzieć: „Nie podoba mi się”.
Tak to jest być kobietą. Nie przyznajemy się.
Uczę się tego. Staram się.
To twój szczęśliwy dzień, bo nie ty wybierzesz przeróbkę.
Shea wybiera.
O mój Boże!
Boże, ale będzie super.
Nie zobaczysz go, dopóki nie będzie skończony.
O mój Boże.
O Boże.
- Witaj w najlepszym dniu twojego życia! - O mój Boże.
Ufasz mi?
Widzisz te oczy?
Chcę powiedzieć „tak”, ale nie jestem pewna.
To szkoda.
Mam kontrolę.
Wiem.
Shea, trochę się wozisz.
Niełatwo wybrać tatuaż dla kumpeli.
Lepiej nie daj plamy.
- Ty decydujesz. - Wiem. I Jest trwały.
- Boże. - Spokojnie, czuwam.
Dobra.
Na pewno chciałaby dodać koloru.
Czerwieni.
- Jakiś obraz? - Nie lubi róż.
Bez róż? Bo o tym pomyślałem, kiedy powiedziałaś „czerwień”.
- Róże. - Tak.
Musimy zakryć stary tatuaż,
który jest ciemny, czarny.
Może być też ryba koi, żeby to zakryć.
- Ale widzę, że nie. - Nie.
Zabiłaby mnie.
- Za to? - Tak.
- Dobra. - Na bank.
Więc dobrze ją znasz.
A co myślisz o innych kwiatach?
Może lilie.
- Lilie? - Tak.
Lilia to piękny kwiat.
Lilie da się dodać.
Najgorsze przy tym tatuażu jest to,
że potrzeba czegoś ciemnego i mocnego,
żeby spróbować go w ogóle zakryć.
Często, kiedy zaczynamy rysować,
pojawiają się nowe pomysły.
Spodoba się jej coś takiego?
Głowa kobiety będzie lepsza od kwiatów,
bo włosy tworzą ciemny punkt,
który i tak by tam był.
Co myślisz?
Gdyby to zobaczyła na plecach, zabiłaby mnie.
- Dobra. - Tak myślę.
- Nie ma mowy. - Nie podobałoby się jej?
- Nie. - OK.
Więc zostajemy przy kwiatach.
Będę się jej przypominać przed lustrem.
Jeśli tatuaż się jej nie spodoba, będzie megawkurzona.
Kojarzysz mieczyki?
Żeby wychodziły nad liliami?
Wypełnią to miejsce.
One i lilie?
Tak.
Dobry pomysł.
- Spodoba się jej? - Mnie się podoba, jej chyba też będzie.
- Tak. - Dobra.
Shea wreszcie jest zadowolona, to ważne.
Ale jeszcze ważniejsze, żeby Shanequa też była.
Szkoda, że nie ujrzy go, dopóki nie będzie gotowy.
Urocza dama!
Żebyś nie widziała, co masz tatuowane,
taki nasz drobny element zaskoczenia.
Tylko Bóg może cię osądzić. Głowa do góry. Niezłomna.
Widzieliście? Zaskoczyłam was, co?
Nakładam szablon, musi pasować idealnie.
To część tego procesu, bardzo techniczna część.
To jest szablon. Nie wiem, co to. Ale popatrzcie.
Właśnie widzicie szablon.
Matty musi nałożyć go idealnie na Tupacową tarczę Shanequeii,
żeby na pewno ją zakryć podczas tatuowania.
Pasuje?
Na niej wygląda jeszcze lepiej.
- Tak. - Jest dobrze.
- To chciałaś usłyszeć. - To jest to.
Właśnie to.
To jest strasznie stresujące.
Nie chcę już tego więcej robić.
No dobra, Shea jest bardzo pewna siebie.
Matty, lepiej już zaczynaj, bo jeszcze zmieni zdanie.
- Czujesz? - Tak.
- Boli? - Troszkę.
Tak już jest z tatuażami.
Ale oby był tego wart i obyś była jej wdzięczna.
Tak jak ja jestem za tego gościa.
Tommy Montoya.
Robi tak gładkie czarno-białe tatuaże,
że wyglądają jak namalowane.
Przy przeróbkach najtrudniej przewidzieć efekt.
Nie ma ustalonego porządku przeróbek.
Czasami tatuaż jest nieodpowiedni.
Wcale nie zły.
Wszystko zależy od punktu widzenia, od obserwatora.
Dobra, Tommy, następny tatuaż wszyscy uważają za zły.
Co tu robisz, Mimi?
Ma głupi tatuaż.
Umawiamy się od roku.
Mimi próbuje uspokoić moje życie.
Często to ona ma więcej rozsądku.
Prawie zawsze.
Kolega miał pistolet do tatuażu.
Padła pijacka myśl „kto chce tatuaż?”.
Niestety po sześciu kolejkach postanowiłem sobie go zrobić.
- Zobaczymy go? - Tak.
Wygląda jak wiersz z XIX wieku.
Napisany przez ducha.
Co tam jest napisane?
„Za szczyt
na jej
lub
niej,
to w niej”.
- Łatwizna - Świetnie.
- Co to znaczy? - Nie odczytam.
To angielski?
Było blisko.
Co to znaczy?
To był nasz pijacki toast.
Toast „za szczyt”.
„Za szczyt w niej lub na niej”.
Powtórz. Co znaczy ten tatuaż?
„Za szczyt w niej lub na niej”.
Stary.
- Ja wymiękam… - Nikogo nie osądzam, ale cholera!
Kto tak robi?
Serio? Coś takiego?
Błagałeś już o przebaczenie za ten tatuaż?
Tak to wygląda.
Odwalam dziś robotę Boga. Łapiesz?
To był mój błąd młodości.
- Każdy je popełnia. - Każdy tak ma.
Robimy głupoty, ale nie każdy je sobie tatuuje.
- Jasne. - Mnie już to zostanie.
Na całe życie!
Zajmiemy się tym. Będzie super.
A najlepsze jest to, że nie ty wybierzesz swoją przeróbkę.
Mimi to zrobi.
To jest…
Trochę się obawiam,
bo podchodzi bardziej kobieco do tatuaży.
Boisz się kobiecości, Cody?
Znaczy…
Przypomnieć ci twoje kredo? Trzeba ci kobiecej ręki.
Jest mocny. Nie chcę przedobrzyć.
- „Mocny”. - Z deszczu pod rynnę.
Na pewno jest męski.
Jestem gotowa. Moje ciało też.
- Gotowa działać z Tommym? - Tak.
Nie myślałam nad tym, czy się na to zdobędę,
ale rwę się do tego.
Nie udław się władzą.
Nie rozkazuj mi.
Tak! Uwielbiam dowodzące dziewuchy.
A teraz powiedz Tommy’emu, czym chcesz zakryć to badziewie.
Pomysły?
- Chcę, żeby był odpał. - Odpał?
Nie wiem. Psychodelia?
Psychodelia?
Z czaszkami i grzybami.
- Tak? - Tak.
Jak na grzybach?
Z czaszkami…
Tak?
Tak.
Najtrudniej będzie wymyślić projekt, który zakrywa ten tatuaż
i wygląda dobrze na jego plecach, jest trochę z boku.
Ma być dobry, nie tylko większy walnięty na mniejszy.
Taka jest moja wizja.
Na grzybowym haju, trzyma i pali grzyby.
Totalnie zjarany.
Będzie ekstra.
Nie będzie zbyt mroczny, kiedy będzie już starszy?
Bo czasami po latach ludzie z tatuażami
zrobionymi pięćdziesiąt lat temu…
- Nie daję gwarancji na 50 lat. - Jasne.
Ale zostanie z nim na dłużej.
- Ile ma lat? - 27.
Módl się, by przeżył jeszcze 50.
Miałby z 87.
Jeśli tylko zwolni na tym swoim motorze.
Cody i osiemdziesiątka? Odważna wizja.
A skoro o niej mowa,
muszę się upewnić, że nie podglądnie roboczego tatuażu.
Oto on!
Mój poeta.
To kołnierz wstydu.
Nie.
Jednak nie zrobimy ci przeróbki, wykastrujemy cię.
- Twój czas dobiegł końca. - Próbowałem.
- Zrobimy ci z nich kolczyki. - Tak!
Założysz to na czas robienia tatuażu.
Dobra.
Dobrze leży.
Jak na królu.
- Król nie z tego świata. - Nie czuję się jak król.
Zaczynamy! Powodzenia na tatuażowym haju!
Słyszysz tę maszynę i się denerwujesz.
Zanim cię dotknie.
A potem okazuje się, że twój artysta jest ślepy.
Świetne uczucie.
- Jak motyle? - Tak.
Żądli jak motyl, lekki jak pszczoła.
Zgadza się.
Chyba raczej: „Lekki jak motyl, żądli jak pszczoła”.
Nie wiem. To nie ma sensu.
Przechodzimy od niewiadomej do…
Panie i panowie, jedyna, najlepsza, utalentowana, Rose Hardy.
Nie znam się na tatuażach,
ale nawet ja widzę szczegółowość i doskonałość jej projektów.
Chcę być autentyczna. Szczera.
Dostajesz to, co widzisz.
Tym się kieruję w życiu.
Świetnie. Bo kolejnemu gościowi przydałaby się odrobina szczerości.
Chodzi z tatuażem od swojego eks.
Niemiło.
Co was ze sobą łączy?
- Jesteśmy razem od półtora roku. - Nas?
Prawie dwa lata.
Mniej więcej.
Zrobiłem pierwszy ruch.
Pojawiłem się i już nie odpuściłem.
Nie mogę narzekać, jestem szczęśliwy.
- To dobrze. - Tak.
Co cię tu sprowadza, Chris?
Przyprowadziłem Stanleya, żeby zakryć jego tatuaż.
Ma tatuaż z poprzedniego związku z byłym mężem.
Zrobiliśmy z byłym mężem takie same tatuaże.
Dwa lata po tym, jak się pobraliśmy.
Chcę zakryć tę skazę z przeszłości.
W porządku.
To był cios.
- „Skaza z przeszłości”. - Troszkę.
Wystarczy spojrzeć, by wiedzieć…
Ludzie pytają: „Co to za data?”. Urodziny Justina Biebera.
Właśnie, co to za data?
12 września 2015 roku.
To jest napisane.
Wtedy go poznałeś?
Tak. I dzień naszego ślubu.
- Koniec świata. - Tak.
- Początek końca. - Armagedon.
Fajnie, że przyszedłeś, a najciekawsze jest to,
że nie ty wybierasz przeróbkę.
Christopher to zrobi.
Czekaj, on wybiera?
Ale okazja!
Co na tobie nabazgramy?
Jak się z tym czujesz?
Nie mówię… w porządku. No nie wiem.
- „Wcale nie”. - Chyba nie będzie tak źle.
Cofam to. Może być bardzo źle.
Nie wiem. Ufam mu.
Chyba?
Ale słodkie.
Myślisz, że to pomoże. Nie pomoże.
Bo Christopher wybiera twoją przeróbkę.
Jaki masz pomysł na przeróbkę Stanleya?
Co mu się spodoba?
Uwielbia horrory.
- Tak? - Kocha je.
- Ja też. - Uwielbia.
Może jakiś nóż.
Sztylet?
Nóż rzeźniczy.
Co by dźgał?
Niech pomyślę.
Może coś lubi lub nienawidzi?
Coś strasznego.
Może czarny kot.
- Syczący. - Super.
Będzie dobrze. Myślę, że mnie nie załatwi.
Fajnie dawałeś mu znać, że w przeciwnym razie…
Chciałem mu to uświadomić.
- Tak. - „Wiem, że będzie dobrze”.
Będzie dobrze, tak?
Widać mniej więcej, które miejsca trzeba zakryć sztyletem.
Dobra.
I oczywiście czarny kot też po to jest.
Może mógłby być bardziej futrzasty?
- Bardziej potargany? - Tak.
- Jak dziki kot. - Tak.
- Z nożem w głowie. - Zdziczały. „Mam cię”.
Co wam zrobił ten kot?
Może wybierzcie większego kotka?
Koledzy!
Na przykład tego.
Poważnie?
Stójcie!
Mamy dla ciebie nowego zwierzaka!
Mój kot myśli, że tak wygląda.
Żebyś nie widział, co się dzieje.
To jest najstraszniejsza część.
Nie mylisz się.
Teraz wkładaj rękę w paszczę lwa i robimy tatuaż.
Wreszcie wszyscy są tatuowani.
I ta trójeczka nie ma pojęcia, co już na zawsze będą nosić na skórze.
Przerażające. Podoba mi to się.
Ramię to dobre miejsce na tatuaż.
Nie boli.
A jeśli wybierze coś
okropnego i szalonego, a potem powie, że z tobą zrywa?
Żartuję tylko. Jaja sobie robię.
Nie zrobię tego. Bez obaw.
To dobrze.
Z takim tatuażem mieszkałbym w budzie.
Chyba nie miałbym już żony.
Jestem chrześcijaninem, mógłbym zrobić na tobie portret Jezusa?
I Jezus szedłby za mną, a nie ja za nim?
Miałbyś mocne plecy.
Kryje mnie.
Wygląda świetnie.
- Nabiera kształtu, następnie cieniowanie. - Tak, już to widać.
Zupełnie inaczej.
Trochę się boję. Troszeczkę.
Jest w kolorze. Nie ma kolorowych tatuaży na ręce.
To odważny ruch.
Pokładasz teraz zaufanie w Christophera?
Tak. Staram się w niego wierzyć.
Jeśli nie spodoba mu się tatuaż, będę singlem.
Mam dobry gust. Nieważne, co wybiorę,
będzie lepsze od maski Czarnej Pantery.
Dobra.
Shanequa nie obnosi się z kobiecością.
Nie lubi damskich tatuaży
i boję się, bo może pomyśli, że ma cały bukiet kwiatów na plecach.
Ale przekonamy się.
Myślisz, że Matty ma najtrudniejszy…
Tak, ma najtrudniejszy tatuaż.
Matty musi zamalować, zamaskować to miejsce.
W dodatku na brązowej skórze.
To jest jeszcze trudniejsze, bo kolory mogą być bledsze.
Tommy pokrył to miejsce grzybami i tak dalej.
A tło będzie się wydawało jeszcze mocniejsze na łopatce.
Rose się nie czai i **** po całości.
- Tak. - Po prostu…
A najlepsze, że główny temat jest czarny,
dobrze się składa,
bo nie będziesz się niczego dopatrywać.
- Jasne. - Tak?
Mocna czerń przyciąga wzrok.
Nie ma ruchu. Jest stała.
Sporo trzeba się nakombinować w kwestii przyciągania wzroku.
- Zawsze tak myślisz? - Tak.
Jak kupa na dywanie berberyjskim.
Nie zauważasz dywanu.
- Nie. - Myślisz: „zły pies”.
- Kto nie wyprowadził psa? - Tak.
Napięcie rośnie.
Też bym się denerwował.
Jak to? Daj spokój.
Dobra, chłopaki.
Nie.
- Skończyliśmy. - Tak!
Teraz stresująca część.
Tak. Nie mogę się doczekać.
Mam skołatane nerwy!
Christopher zakrył tatuaż Stanleya kotem nabitym na sztylet.
To odważny wybór. Bardzo.
Ciekawe, czy Stanleyowi się spodoba.
- Chris, jak się czujesz? - Jestem podekscytowany.
- Lekko zestrachany. - Nie.
Ale jestem pewien, że mu się spodoba.
Nie wierzę w twoją pewność siebie.
Ja chyba też.
Mam stresa, ale jestem pewny.
Chcę, żeby mi się spodobał.
- Zdejmujemy bandaż? - Tak.
- Gotowy? - Zamykam oczy.
Nie podglądaj.
Nie patrzę.
- Daj jej zdjąć. - W innym życiu byłoby OK.
W innym życiu?
Wyglądasz jak Tucci.
- Gotowy zobaczyć tatuaż? - Tak!
Idę do przodu.
Dobra. Teraz patrzę.
To się dzieje.
O cholera!
Stary.
Koleś.
- Jest dobrze. - Tak!
Świetna robota!
To do niego, dobra robota!
Jest cudowny. Nie spodziewałem się tego.
- Zaskoczony? - Zaskoczony i szczęśliwy. Jest super.
Jest powiew świeżości?
Na dłuższą metę to nie było zbyt fajne.
Teraz mnie wzmocniło. To niby przebity nożem kot,
ale wiesz…
Czuję tę jego moc.
Tego właśnie chciałem.
- Tak. - Tak jest.
Jestem dumny, że mam to na ręce.
Oznaczyłem cię. Zapamiętasz mnie jako kota.
Tak.
Mały, czarny kot. Nazwę go Christopher.
- Wyprowadzisz kota i obejrzysz psy? - Chodźmy.
- Zawsze o nich zapominasz. - Ludzie.
Nie chciałabyś tego.
Ale żeby nóż prosto przez głowę?!
- Gotowy? - Gotowy.
Mogę już kończyć, a ty możesz go zobaczyć.
Czuję, że cały się trzęsę.
Cody już prawie gotowy.
Jego stary tatuaż wciąż mnie prześladuje. Kto tak robi?
A teraz ma tatuaż z ogromnym grzybem? Kto tak robi?
Czy Cody odleci na jego widok?
Zerkniesz na to?
Jasne.
Jestem podjarany.
Pokażmy to dzieło.
Przeoczyłem to.
Żartuję.
Dobra, Cody.
Gotowy go zobaczyć?
Gotowy.
Idź i zobacz się w lustrze.
Dużo lepiej niż poprzednio.
I ma twoje włosy.
To dredy?
Grzybowe dredy.
Nieźle.
I trochę psychodeliczne tło.
Nie widać, co tam było.
Dzięki Bogu!
Ludzie zawsze krzywo na mnie patrzyli,
bo mam „szczytowanie” na ramieniu.
Cieszę się, że już tego nie ma. Już nikt nie będzie tak na mnie patrzył.
- Spisała się. - Tak.
Mimi! Cieszysz się, że wierszyk o szczytowaniu znikł?
Cieszę się.
- Jestem szczęśliwą suczką. - Szczęśliwą suczką.
Więc nasza robota skończona.
Cudowne. Czaszki i grzyby, to jest mój styl.
Jestem zaskoczony, bo jesteśmy ze sobą tylko rok.
Całkiem dobrze mnie zna.
- Bywam spostrzegawcza. - Kocham.
Kochasz, to pokaż?
Masz coś tutaj.
- Coś we włosach? - Podziel się.
To.
Została minuta.
Co?
Matty, pospiesz się!
Jesteś perfekcjonistą, ale to napięcie mnie zabija.
Maszynka wyłączona.
Nie będę udawać, trochę się obawiam.
Shanequa nie chciała zbyt kobiecego tatuażu.
A teraz ma na plecach gigantyczny bukiet kwiatów.
Piątka.
Dawaj.
Chcemy ją wkurzać?
Chyba nie chcę jej takiej zobaczyć.
Obawiałaś się dzisiaj może,
jak to wpłynie na waszą przyjaźń,
że to będzie coś, czego nie chciałaś.
To jak rzucanie się na plecy z nadzieją, że przyjaciółka cię złapie.
Liczyła się wiara i zaufanie.
Złapiesz ją?
Chyba tak.
- Przekonamy się? - Jestem gotowa.
Matt, odsłonisz?
Zróbmy to.
Dobra.
Zaczynamy.
Nie podglądaj swojego ramienia.
- Nie mogę. - Wiem, że to ekscytujące.
Kibicuję wam obojgu.
Tak.
Gotowe.
Nic jeszcze nie widzę. Wyglądam normalnie.
Więc, pani Shanequeo.
Dobra.
Podejdź do lustra, pokaże ci.
Zróbmy to!
To kwiaty.
Inne.
Lilie?
To jest lilia.
Mów, co naprawdę czujesz.
Więc… Daj mi chwilę.
Lilie…
Już dobrze.
To była ksywka mojej prababci.
Więc to jest…
Uwielbiałam ją.
Więc ten tatuaż nabiera dla mnie innego znaczenia.
I wiem, że kupiłabym jej lilie,
choć wolała róże, ale pomyślałam,
że dałabym jej lilie, bo mówiliśmy na nią Lily.
Od tatuażu, który nie znaczył nic,
do tatuażu, który znaczy tak wiele.…
Naprawdę mi się podoba.
Szczerze, nie mam pojęcia, co tam było wcześniej.
- Nie widzę poprzedniego tatuażu. - Nic nie widać.
Zniknął.
Nawet nie ma zaciemnionego miejsca.
Zupełnie nowy tatuaż.
- Podoba ci się? - Tak.
I znaczy dla mnie coś więcej, dzięki tym liliom. Przytul mnie.
Wiedziałaś o tych liliach?
Nie. Ale lilie to moje ulubione kwiaty.
To był instynkt. Pomyślałam, że będą piękne na twojej skórze.
Instynkt.
To jest… naprawdę dałeś czadu.
- Cieszę się, że ci się podoba. - Jest dobry.
Niezwykły.
Przejdziesz się ze wciąż najlepszą kumpelą i uczcisz tatuaż?
Tak.
- Możemy dołączyć? - Tak.
Czuję tę radość.
- Obawiałam się. - Możemy…
Dzięki.
Ludzie. Co za podróż.
Były łzy, lała się krew, nastąpiła zmiana w niejednym życiu.
Ale nie smućcie się. Czeka nas jeszcze więcej pomyłek.
Chodźcie. Uczcijmy to razem.
Napisy: Paweł Zatryb