Istoty od zawsze kochały wpatrywać się w gwiazdy.
Znajdowały w nich nawet kształty. Szczypuś. Pazurek. Pływak. Wtórniki.
Istoty mapowały każde światło, które zobaczyły na niebie.
Ale najjaśniejsze światła to nie gwiazdy.
Nasze dwa księżyce,
miniaturowe, orbitujące globy.
Z jednej strony jest Lewy Boź, który orbituje tak,
a z drugiej Prawy Boź, który orbituje tak.
Co 15 okrążeń wokół naszej gwiazdy
oba księżyce układają się tak, że tworzą spektakularne zaćmienie.
Powszechnie uważa się, że układ ten powoduje kapryśne zachowanie
i zbiega się z nieoczekiwanym układem
w życiu osobistym.
Wszystko to nastąpi dziś, bo jest...
Dzień podwójnego cienia!
Nasza planeta, lekko pochylona
Orbituje wokół gwiazdy
Nadajemy życiu aromat
I miewamy dziwne jazdy
Wiemy tylko, że żyjemy
I to raczej krótko Więc popłyńmy jedną łódką
Radość, smutek, odwaga i strach
Ciekawość i złość Czasem dostajemy w kość
A to dopiero bzików start
NIEOBCA PLANETA NA BAZIE KSIĄŻEK NATHANA W. PYLE’A
Super, że mogłaś przyjść przed pracą.
Żartujesz? Najchętniej spędziłabym tu cały dzień.
Żelkozaura?
Są pyszne, ale kleją mi się do ustokości.
Zaćmienia nie widać z...
Przepraszam. Słyszałam, że tak może być.
Resztę przeczytam sama.
„Zaćmienia nie widać z każdego miejsca.
Istnieje strefa podwójnego cienia, która przebiega akurat przez Istotogród.
Po powiększeniu widać, że najlepiej oglądać zaćmienie
w restauracji Uwaga na urwisku”.
Hej. To my.
Urządziliśmy tam niedawno pląsy. Zabawa była super.
Resztę pominę, bo przyjdzie inna grupa. Ale dziś frekwencja. Koniec pokazu.
Masz czas obejrzeć inne wystawy?
Oczywiście.
Jest naprawdę fajnie.
Myślałem właśnie o sytuacjach, w których twoja twarz była przy mojej.
Katalogujesz te momenty?
Tak.
Podałabym ci usta, gdybyś...
Hej, nie przy istotach.
Powinnam iść do restauracji.
Inżynier sprawdza ostatni raz,
czy nie osunie się z urwiska.
Ale zobaczymy się tam później.
To straszne.
Tak. Ale groźba zaliczenia zgonu kusi.
Upadłeś na banię.
Udało mi się!
Co ci się udało?
Od dawna szukałem bezpiecznej drogi do szczeliny.
Jest przewspaniała. Chodź zobaczyć.
Stąd też widzę.
To tylko schodek w dół.
Nie sądzę, żeby ktoś tam wcześniej był. To niesamowity widok.
Przyznaję, że robi duże wrażenie.
Bałeś się?
Trochę.
Mamy pewność, że wzmocniłeś konstrukcję na tyle,
żeby restauracja wytrzymała więcej istot i nie runęła dziś w szczelinę?
Tak. Potwierdziłem, że Uwaga ich pomieści
- ze znalezionego płaskowyżu. - Płaskowyż!
To będzie idealne miejsce na moje fajerwerki
- podczas dzisiejszej imprezy. - Jak to?
Przygotowuję dla istot pokaz świateł
do obejrzenia w trakcie pokazu ciemności.
- Nie radzę. - Z paru powodów.
Dlaczego?
Najlepiej świętuje się, zaśmiecając powietrze.
Zostawiłbym to w spokoju.
Na razie.
Wstąp przy okazji do mnie.
Dostałaś intrygujący list.
Nie otworzyłem go, bo to twoja prywatna sprawa,
ale przeczytałem, skąd przyszedł.
Uczewersytet Turystyczno-Hotelarski na Kakaomasowej Wyspie.
Najbardziej prestiżowa edukacja w tym zakresie na całym globie.
O tak. Złożyłam tam podanie, ale wątpię, że mnie przyjęli. Po prostu...
Otwórz list! Przeczytaj mi go!
Przeczytaj mi go.
„Z przyjemnością informujemy, że została pani przyjęta”... O Boziu!
Dostałaś się. To naprawdę coś.
Zawsze tego chciałam.
I?
I nie wierzę, że się udało.
Ale?
Ale właśnie byłam na pierwszej randce od bardzo dawna z...
Stolikiem 16. Sygnały zawsze były silne.
Dwie pozytywne zmiany i chcę ich obu.
Odpowiedź nadejdzie.
Moja rada? Zwiedź glob i nazbieraj nowych doświadczeń.
To życie zawsze będzie na ciebie czekać, jeśli postanowisz wrócić.
A może nie będzie. Kto wie?
Idę przygotować moje iluminacje. Pa, pa.
MUSIMY POROZMAWIAĆ
To się wydaje bardzo niebezpieczne.
Musimy tylko ułożyć fajerwerki wzdłuż krawędzi.
Będą podłączone do tego pilota.
W odpowiednim momencie wcisnę guzik i tadam!
Jeden fajerwerk musiał być już podłączony.
No cóż, to na pewno nic.
Znowu o-o.
Teraz rozumiem ostrzeżenia.
- Hej. Dostałem twoją wiadomość. - Hej.
Pamiętasz, że złożyłam podanie na uczewersytet na Kakaomasowej Wyspie?
Oczywiście.
No i się dostałam.
- Dostałaś się. Gratuluję! - Wdzięczność.
To naprawdę super. Kiedy musiałabyś wyjechać?
- Jeszcze nie potwierdziłam. - Rozumiem.
Mówiąc od pikawki,
będzie mi smutno, jeśli wyjedziesz, ale zrozumiem.
Lubię spędzać z tobą czas.
Ja z tobą też. Jestem rozdarta.
To niedobrze.
Mówiłeś, że zrozumiesz.
Odwróć się.
Czy coś się pali?
Na pewno nikt nie zauważy.
- To niepokojące. - Zawsze się niepokoisz.
- Co się dzieje? - Nigdy nie wiesz.
Ta złowroga mgła ze szczeliny napływa w stronę Uwagi.
Jeśli zasłoni niebo, już po imprezie.
Pesymistka.
- O Boziu. - Bez Bozia?
- Żadnego? - No dobra!
To przeze mnie.
Jeden fajerwerk wybuchł za wcześnie i zrobił w szczelinie dziurę,
z której wciąż wylatuje cała ta mgła.
Nie ma czasu na „a nie mówiłem”.
Ja to powiem. A nie mówiłam?
Mówiłaś. Ale to fajerwerki. No weźcie.
Musimy zatkać źródło przecieku i nie dać mgle zasłonić Boziów.
To się zdarza tylko raz na 15 obrotów.
Uwaga nie może zawieść setek istot podczas największego święta Istotogrodu.
Czy nasza strawa nie dość je już zawiodła?
Ułóżmy plan.
- Etap pierwszy. - Musimy zatkać dziurę w szczelinie.
Pomysły na substancję, która by ją wypełniła?
Może żelkozaury?
Genialny pomysł!
To prawdziwa sugestia?
To pierwsze, na co wpadłam.
- Kończy nam się czas. - Zły pomysł.
- Co on gada? - To dziwne.
Nie. A może użyjemy wrzącej drawy z Uwagi,
żeby roztopić żelkozaury,
uzyskując ohydne szczeliwo?
Jakieś lepsze pomysły?
Ten nie jest dobry, ale jedyny, jaki mamy. Spróbujemy?
Zaparzę drgawę.
Etap drugi. Przeprowadzę dywersję,
żeby uchronić gości przed rozczarowaniem.
Dobra. Zostaje...
- Etap trzeci! - Wziąć ohydne szczeliwo,
zwiesić się z urwiska i wlać je do dziury.
Wiecie, że damy radę.
No to ustalone. Pójdę po radiowysyłniki.
Miło, że wszyscy rozwiązaliśmy problem, który sami stworzyliśmy.
Etap pierwszy start.
Nie może nie iść przeze mnie na uczewersytet,
ale chcę, żeby została. Nigdy nikogo tak nie lubiłem.
Ona też cię lubi.
To bardzo słodkie
i czasem wkurzające dla reszty personelu.
Nie mam doświadczenia w związkach na dystans.
Są w ogóle możliwe?
Może pozna tam nową istotę,
która nie kicha przy jej wibraczu,
i o mnie zapomni?
Rozłąka wzmacnia afekt.
Mieszkałem z dala od siostry i bardzo tęskniłem.
Potem się tu przeniosłem i irytuje mnie, jak głośno siorbie zupę.
Chyba się pogubiłem.
Mówię, że to może być dobre.
Na chwilę.
Wiem. Masz rację. Miłość to nieokiełznany zwierz, prawda?
Nie mam pojęcia.
Dobra, drgawa gotowa.
Zabierz to na urwisko.
Patrz na tę różową chmurę.
Popatrzmy, jak wysoko się wzniesie.
Klienci zaczynają zauważać mgłę.
Etap drugi start.
Wielka wdzięczność.
Mam już tego dosyć.
Szybko. Nagrajmy ten dramat.
Słuchajcie, mamy tu dramat podwójnego cienia.
Nie możemy kłócić się przy klientach.
- To nieapetyczne. - To gdzie mamy się kłócić?
W kuchni.
Wszyscy patrzą?
Chyba tak.
Jak tam twój dylemat?
Nie za dobrze. Skłaniam się, by pójść na uczewersytet
i boję się powiedzieć o tym nowemu obiektowi uczuć.
Księżyce naprawdę nas zmieniają. Ten spór nie ma sensu.
Takie jest życie. Czasem trzeba robić trudne rzeczy.
Wiem.
Dywersja to nie nasza mocna strona, ale działa.
- Jak to wygląda? - Kupiliśmy trochę czasu.
Boziu, ta mgła nie słabnie.
Do dzieła.
Czas na etap trzeci.
No to...
Żelkozaury, co? Miałaś rację. Wciąż mam jakieś w ustokościach.
Tak. Fajnie było dzisiaj rano. Lubię cię.
Ja też cię lubię.
Jesteś już może bliżej podjęcia decyzji?
Nie flirtujcie, tylko mieszajcie.
Chcesz stworzyć obrzydliwą mieszankę?
Chcę.
To obrzydliwe i idealne. Tworzycie zgrany duet.
- Ta mgła wszystko psuje. - Jak zobaczymy podwójny cień?
Tracimy ich.
Cokolwiek robicie, pośpieszcie się.
- Powinno wystarczyć. - Działa.
Udało się.
- Tak! - Dobrze.
- Wciąż napływa. - O nie.
Próbowaliśmy, ale szczeliwo stwardniało i mgła wylatuje pod ciśnieniem.
Kompletnie zasłaniając nam widok.
- Beznadzieja. - Chodźmy.
Zaczynają wychodzić. Musimy zatkać te szpary.
Jakieś pomysły?
Może gdybyśmy...
Mam absurdalny pomysł.
Przynieście zapasowy generator.
W Uwadze dzieją się zdumiewające rzeczy.
Różowa mgła całkowicie zasłoniła nasz widok na zaćmienie.
Pozytywny akcent jest taki, że są tu sławni muzycy rockowi,
Nieskończone Pory Uczuć. Możemy porozmawiać?
Kumpel zadzwonił, że jest tu spoko mgła
i przyszliśmy zrobić fajną fotkę na okładkę następnej płyty.
Oby mgła nie zakłóciła Dnia podwójnego cienia.
To dzisiaj?
Wciśnij każdy guzik.
Wszystkie guziki.
O-o. Uważaj!
Uwaga!
Wyżej.
- Trzymam cię. Wyżej? - Wyżej.
- Pionowo? - Celuj wyżej.
Podrzucniki, do dzieła!
- I jak? - Muszę być wyżej.
- Wyżej. - Już.
Mogłam kupić nowszy model.
I już!
Dawaj.
Trafiają do środka, widzę.
Musisz wyprać te stopotubki.
Ślizgam się. Nie utrzymam.
- Podrzucniki. - Udało się?
- Zadziałało? - Nie wiem.
Rozczarowanie wisi w powietrzu. Tak samo jak ta tajemnicza różowa mgła.
Czas ucieka. Jaka jest wasza reakcja?
Poplamiłem skórę obrazkiem z nami pod zaćmieniem,
więc naprawdę liczę, że je zobaczymy.
To nie było ciut przedwczesne?
Patrz. Wracajcie!
Z ostatniej chwili: mgła się w końcu unosi.
Udało się!
- Brawo, kolego. - Bez ciebie by się nie udało.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Tworzymy zgrany zespół.
Cieszę się, że nie zepsuliśmy wszystkim Dnia podwójnego cienia.
My?
Istoty są zachwycone.
Duży i bardzo cierpliwy tłum wiwatuje i wznosi okrzyki.
Dzień podwójnego cienia.
Dam wam porozmawiać i będę tam udawać, że nie słucham.
To co, podjęłaś decyzję?
Tak.
Wyjeżdżam.
Przepraszam. Marzyłam o tym od zawsze.
To znaczy, że nasz związek nie ma szans?
Oczywiście, że ma. To po prostu niedobra pora.
Wybrałabym jedno i drugie, gdybym mogła.
Cóż, całe życie podróżowałem w różne miejsca.
Mogę cię odwiedzać.
Codziennie są bezpośrednie loty na Kakaomasową Wyspę.
Zawsze chciałem tam polecieć.
Wciąż masz tam żelkozaury.
- Tu jesteście. - Witka.
Witka.
Rozmawialiśmy właśnie o mojej ważnej decyzji.
I co?
Znaleźliśmy chyba kompromis.
Bardzo go lubię.
- Chyba cię słyszy. - Dziękuję.
- Poradzisz sobie beze mnie? - Myślę, że tak.
Ktoś dostał właśnie awans zawodowy.
Patrzysz na nowego kierownika.
Twoja praca zawsze będzie tu na ciebie czekać.
- Oboje będziemy kierować. - Jasne. No nie wiem.
Za moich genialnych,
opanowanych,
czarujących,
nieobliczalnych przyjaciół.
Hej. Poproszono nas o zagranie piosenki podczas zaćmienia,
bo jesteśmy sławni.
Nasza ziemska wędrówka Krąży po orbicie
Oddala się i zbliża na przemian
Póki nowego etapu Nie zacznie nasze życie
Jak księżyce na niebie W Dniu podwójnego cienia
Tak jak cienie
Wciąż zmieniamy się
Nigdy nie zostając w tyle
Złączeni ze sobą jak magnes Na dobre i na złe
- W pamięci mając dobre chwile - Dobre chwile
- To miłość zbliża nas - To miłość
- To miłość
Ta więź dryfuje w miłości
- To miłość - Ogarnia nas
- Jak blask prosto z gwiazd - Jak blask prosto z gwiazd
- To troska - Troska
Wiecznej więzi to skarb
- Troska - Dla serca komfokwadrat
Bo ktoś o nas zawsze zadba
- Zawsze będziemy dzielić się miłością - Na zawsze połączeni miłością
Zawsze będziemy dzielić się miłością
To widzimy się za parę tygodni.
Przywykł do ciebie.
Będę za nim tęsknił.
Ale nie za piekącymi oczodołami.
- Za tobą będę tęsknił bardziej. - Ja za tobą też.
Wdzięczność za wsparcie.
Jest tam wyjątkowa gleba, którą chciałbym dostać.
Posypię nią pocztówkę.
Dzięki, że wzięłaś mnie pod swoje skrzydła.
To była bardzo dobra decyzja.
Tak jak zatrudnienie ciebie. Oraz to.
O TAK
- To na stałe. - Ciekawe miejsce.
Na mnie pora.
Zapraszamy istoty, które lecą lotem 334 na Kakaomasową Wyspę.
Czołem.
- Witka. - Będziemy tu chyba razem mieszkać.
Na to wygląda. Miło cię poznać.
Ciebie również.
Otchłań mnie przeraża.
Nieskończona, niezbadana, ciemna przestrzeń
i my, drobne pyłki, próbujące znaleźć sens.
Czy cokolwiek się liczy?
Pewnie. Celem życia jest nadać życiu cel.
Mamy piękną okazję, żeby się do siebie zbliżyć.
Tak jak ja z kierowniczką.
Jak myślisz, co teraz robi?
Je podrzucniki ze szczeliny?
To precyzyjne i niemożliwe.
Nie. Sorry. Patrz.
Napisy: Marzena Falkowska