หลายๆ รอบโคจรนานมาแล้ว
ยอดของยอดของยอดตัวให้กําเนิดของเรา ค้นพบความสามารถ
ทําเปลือกชั้นนอกของเราให้เปื้อน เป็นรูปภาพและสัญลักษณ์ที่คงอยู่ตลอดกาล
บางครั้งก็ทําเพื่อป้องกันวิญญาณที่ไม่น่าไว้วางใจ
บางครั้งก็ทําเพื่ออุทิศแก่มนุษย์ที่เรารัก
แต่อีกหลายๆ ครั้งมันก็เป็นสัญลักษณ์ ถึงการท่องเที่ยวที่เกาะห่างไกล
ในช่วงหยุดพักระยะสั้นจากสถาบันศึกษา
(ร้านรอยหมึก)
(ประกาศนียบัตร ประเพณีกว่า 100 ปี)
เป็นเกียรติที่ได้มอบรอยหมึก ติดตัวมนุษย์ไปตลอดชีวิต
และสักวันลูกจะต้องทําให้มนุษย์อีกมากมายดีใจ
ด้วยการสานต่อประเพณีพิเศษนี้
เราก็เลยเติมชื่อลูกไว้บนนั้นแล้ว
(ผู้ให้กําเนิดและลูก)
เรารู้ว่าลูกอยากรับช่วง
ให้เป็นกิจการครอบครัว ต่อไปอีกหลายๆ รอบโคจร
เย้!
โลกกลมๆ ของเราอาจจะแอบเอียง
โคจรเฉียงอยู่รอบดาว
เราหาความหมายให้ชีวิตได้
แบบที่คนอาจว่าแปลกไป
รู้แค่ว่าพวกเรามีตัวตน
และอาจอยู่ไม่นาน เลยจะต้องใส่ถุงเท้าเตรียมพุ่งชน
สุขหรือเศร้า กล้าหรือกลัว
อยากรู้อยากเห็นหรือโกรธไปทั่ว บนดาวโลกแสนน่ากลัว
จะมีแต่แปลกสุดแสนรั่วต่อไป
(สร้างจากหนังสือชุดโดย นาธาน ดับเบิลยู. ไพล์)
- ขออภัย - อ้าว
ทัก!
เสียงปกติ
ทัก
จะไปเที่ยวเกาะแผ่นโกโก้เหรอ
ไม่นะ ไม่แน่ ไม่รู้สิ
ฉันสมัครเรียนที่สถาบันศึกษาที่นั่น
แต่เธอฉลาดมากอยู่แล้ว จะต้องเรียนอะไรอีก
เขามีโครงการสอนธุรกิจการบริการ ที่ดีที่สุดในลูกโลกนี้เลย
ฉันว่าเขาไม่รับฉันหรอก ว่าแต่เธอมาทําอะไรที่นี่
ฉันแค่มาหาหนังสือเล่มใหม่อ่าน
"การพบกันโดยบังเอิญ นําไปสู่วันแห่งการตกหลุมรัก"
โรแมนติกจัง
ใช่
ต่อให้นิยายพวกนี้จะไม่สมจริง
แต่มันทําให้ฉันมีหวังว่าจะเจอมนุษย์ ที่เชื่อมใจลึกซึ้งกันได้สักวัน
นั่นคือฝันสินะ
ทําไมถึงหามนุษย์ที่ว่านั่นได้ยากจัง
เพราะมันง่ายมากเลยที่เราจะคิดฟุ้งซ่าน
แล้วก็วิตกกังวลหนักจนอาเจียนออกมา
เอ่อ ฉันไปต่อละ
ต้องแวะเครื่องถอนสตางค์
ไปดูว่าฉันยังมีสตางค์ให้ถอนหรือเปล่า
น่าสนุกนะ หวังว่าเธอจะมีสตางค์เหลือเยอะ
ยุ่งอยู่หรือเปล่าล่ะ อยากไปเป็นเพื่อนฉันไหม
อยากนะ ไปสิ
มันอยู่ที่ความแม่นยําและเบามือ
และรู้ว่า
ต่อให้สิ่งนั้นจะคงอยู่ถาวร
แต่ก็มีโอกาสที่จะเปลี่ยนมัน เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่คงทนถาวรได้เสมอ
(อารมณ์ไม่รู้จบ)
เสร็จแล้ว
อย่าให้รอยหมึกโดนแสงดาวจ้าๆ ล่ะ
ทําความสะอาดวันละสองครั้ง เจอกันคราวหน้า
เป็นอะไรไป เจ้าตัวจิ๋ว
ฮะ เปล่า
อ๊ะๆ ผู้ให้กําเนิดสัมผัสได้เสมอ เมื่อมีเรื่องที่ทําให้ลูกเราไม่สบายใจ
ลูกแค่... ไม่อยากทํางานที่นี่ตลอด
อ้อ ก็เข้าใจไม่ยาก
เราให้ลูกทํางานน้อยลงในแต่ละอาทิตย์ก็ได้
ลูกจะได้ไปอยู่กับมนุษย์ที่รอบโคจรใกล้เคียงกัน
ตราบใดที่เขาไม่สูดยาพิษจาง หลังร้านขายของชําเล็กๆ น่ะนะ
ไม่ ลูกไม่อยากทํางานที่นี่เลย
ไม่อยากรับช่วงกิจการนี้
ไม่อยากฝังหมึกลงผิวมนุษย์
สงสัยในหัวเราจะมีน้ําตกค้าง จากที่ยืนล้างหัวเมื่อเช้า
เพราะเราได้ยินลูกบอกว่า ไม่อยากเป็นผู้สร้างรอยหมึก
ร้านรอยหมึกนี้ มีบทบาทสําคัญมากในย่านมนุษย์
รอยหมึกของเราได้เป็นเกียรติ ในงานสําคัญที่สุดต่างๆ
เท่าที่ย่านนี้เคยเห็นมา
ดูนี่ มนุษย์รายนี้ชนะการแข่งวิ่งขายาว ครั้งแรกของย่านมนุษย์
แล้วยอดของยอดตัวให้กําเนิดเรา ฝังรอยหมึกให้เขาเพื่อรําลึกถึงความสําเร็จนี้
บอกเขาเรื่องมนุษย์รายนั้นสิ
เขาดื่มยาพิษจางเยอะไป เลยขอรอยหมึกที่ไม่เหมือนใคร
เราก็ละเลงศิลปะให้อย่างยินดี
ดูจากคําขอ ถือว่าเป็นภาพที่เพลินตา
ลูกรู้ว่ามันสําคัญต่อพวกผู้ให้กําเนิด
แต่มันไม่ค่อยสําคัญกับลูก
ขออภัย
ไม่ต้องขออภัยหรอกลูก
ใช่ แต่ลูกต้องทํางานที่นี่
เธอจะออกจากระวังเน้อจริงๆ เหรอ
งั้นมั้ง ฉันก็ชอบงานที่ทํานะ
ได้ค่าเลี้ยงชีพพอประมาณ
แล้วฉันก็กินได้ทุกอย่างที่ตกพื้น
นานกว่าห้าวินาที
แต่ฉันคิดว่าฉันคงต้องไป
เข้าใจ
แต่ก่อนอื่นต้องเข้าที่นั่นได้ก่อน
ฉันว่าเธอเข้าได้แน่
เธอมีประสบการณ์เยอะ มีวินัยในการทํางานดี
แถมเธอจําได้ทุกทีว่าฉันไม่ชอบผักสบู่
ซึ้งใจ แต่ฉันชอบคาดหวังต่ําๆ ไว้ก่อน
จะได้ไม่ต้องผิดหวังน่ะ
นั่นเป็นหนึ่งในเรื่องที่เราต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
นอกจากเรื่องที่เธอชอบสัตว์สะท้านโลก
แต่ฉันกลัวขนน้องทําปอดฉันพัง
ฉันชอบมองในแง่ดี
เวลาที่มองในแง่ดี เราจะเริ่มเห็นเรื่องดีๆ รอบตัวเราด้วย
ขออภัย วันนี้ฉันไม่ค่อยมีอะไรทํา ขออยู่เป็นเพื่อนเธอต่อไปได้หรือเปล่า
ได้สิ เราต้องถกเรื่องนี้กันให้จบ
ฉันเข้าใจที่เธอพูด
แต่เธอไม่อยากประหลาดใจในทางที่ดี มากกว่าต้องผิดหวังบ่อยๆ เหรอ
ผู้ให้กําเนิดฉันเป็นพนักงานขายที่เดินทางไปทั่ว
เราเลยตะลอนไปเรื่อยตั้งแต่ฉันยังเด็ก
ฉันได้พบว่าฉันมีสองทางเลือก
ฉันอาจผิดหวังที่ต้องจากเพื่อนๆ ในสถาบันศึกษาที่ฉันชอบ
หรือฉันอาจดีใจที่ได้เจอมนุษย์ใหม่ๆ และไปเจอที่ใหม่ๆ ทั่วลูกโลก
ใส่ใจกับความสุขจะดีกว่า
แต่ฉันมักจะบอกลาก่อนทุกที
ไม่เคยมีใครที่ฉันให้ใจจริงๆ ต้องจากฉันไป
เพราะงั้นขอยอมรับว่านี่เป็นความรู้สึกที่แปลก
แล้วเธอมาอยู่ย่านมนุษย์ได้ไง
พี่น้องฉันย้ายมาทํางานที่นี่ และชื่นชมพื้นที่สีเขียวไว้เยอะมาก
ฉันเลยตามเขามา เพื่อไล่ตามความชอบด้านศาสตร์ภูมิทัศน์
เธอทํางานด้านนั้นนี่เอง
เปล่า ตอนนี้ขายที่พักอาศัยให้มนุษย์
ต้องทําไปจนกว่าจะทําลายเพดานชนชั้นได้
เธอว่าจะอยู่ที่นี่สักพัก หรือไปเที่ยวชมที่ใหม่ๆ รอบลูกโลก
ฉันว่าจะอยู่สักพัก
แปลกดีนะ ฉันชอบความสบายใจที่ได้เจอ มนุษย์หน้าเดิมๆ ทุกวัน
เช่นเธอ
ฉันยังเริ่มสนิทกับมนุษย์จ้างใหม่ของเธอด้วย
เขาไม่ใช่พนักงานเก่งที่สุดก็จริง แต่เขาสู้มาก
พูดชมได้ดีมาก ใช่จริงๆ
นี่ ฉันจะอธิษฐาน
เธอคิดว่าจะกลายเป็นจริงไหม
ฉันคิดว่าการโยนสตางค์ลงอ่างน้ํา
มีสรรพคุณวิเศษที่เปลี่ยนความคิด ให้เป็นจริงได้ไหมงั้นเหรอ
ฉันไม่คิดหรอก
ฉันว่ามันทําได้
เราไม่เข้าใจ
เราทํางานตลอดทุกรอบโคจรที่ผ่านมา เพื่อให้ลูกมีอนาคตที่มั่นคง
ทําแบบนี้เหมือนถล่มหน้ากัน
(รอยหมึกวิทยา)
เพราะงี้ไงเราถึงควรมีลูกมากกว่านี้
ไม่เป็นไรน่า
ถ้าเขาไม่อยากทํางานที่นี่ เราก็ควรฟังเขา
แล้วเขาจะไปประกอบอาชีพอะไร
ลองถามเขาดูไหมล่ะ
อย่าขึ้นเสียงก็แล้วกัน ถ้าไม่ได้คําตอบที่อยากฟัง
นี่ ตัวลูก
เอาเรื่องที่คุยกันไปคิดดูหรือยัง
ลูกยังไม่เปลี่ยนใจ
ผู้ให้กําเนิด ลูกไม่อยากทํางานที่นี่
ลูกเขียนรอยหมึกไม่เก่ง ทําแล้วไม่สาแก่ใจด้วย
เราขึ้นเสียง เพราะนั่นไม่ใช่คําตอบที่เราอยากฟัง!
ทําไมไม่ยอมสนับสนุนลูก ให้ตามหาอาชีพที่สื่อใจกับลูกล่ะ
อาชีพมันไม่คุยด้วย!
(ร้านสารอาหาร)
เคยอยู่ในย่านหนึ่งนานที่สุดแค่ไหนเหรอ
น่าจะสักสองรอบโคจร
แค่นั้นเองอ่ะ โห
- ย้ายที่บ่อยจัง - สักพักก็ชินไปเอง
เราจะเริ่มรู้ว่าสุดท้ายทุกอย่าง เป็นแค่เรื่องชั่วคราวก่อนเราลาโลกไป
นั่นเรียกว่ามองในแง่ดีแล้วเหรอ ไม่บอกไม่รู้เลย
งั้นมั้งนะ
ฉันได้เรียนรู้มาว่าไม่แน่นอนของชีวิต ช่วยให้ความวิตกกังวลหายไป
ช่วยให้ฉันใส่ใจกับมุมดีๆ ของแต่ละช่วงจังหวะ
เธอดูไม่เหมือนมนุษย์ที่ใส่ใจกับแง่ดีได้
ตอนทําให้สัตว์สะท้านโลกของฉันกลายเป็นสีชมพู
นั่นก็จริง
ฉันดีขึ้นแล้วแหละ แต่ยังวิตกกังวลอยู่
- กับบางเรื่องน่ะ - เช่นเรื่องไหน
เช่น อาจเผลอทําอะไรลงไป
แล้วทําให้เธอไม่อยากอยู่กับฉันอีก
ถ้าความไม่แน่นอนของชีวิต ช่วยให้เธอวิตกกังวลน้อยลง
แล้วจะกังวลทําไมว่ามิตรภาพของเราจะไม่ยั่งยืน
ใช่ ไม่ๆ เธอพูดถูก
น่าฉงนจริงๆ ฉัน...
ฉันว่ามนุษย์ล้วนมองหาความมั่นคงถาวร
ทั้งที่เมื่อขาดความมั่นคงถาวรแล้ว ชีวิตออกจะน่าสนใจ
มันอาจจะทําจริงได้ยาก แต่มันทําให้เรามีความหวัง
เพราะอย่างนั้นมั้ง ฉันเลยไปฝังรอยหมึก
มันมอบความรู้สึกมั่นคงถาวรให้กับ ประสบการณ์ที่ฉันไม่อยากจะลืม
- เธอฝังรอยหมึกอยู่กี่อัน - หก
ชอบสามอัน เสียใจที่ทําไปสอง
และอีกอันฉันรู้ว่าเสียสตางค์ทําไป แต่หาไม่เจอ
มีอันที่ชอบไหม
ฉันชอบอันนี้มาก
ทําตอนอยู่สถาบันศึกษาด้านพยากรณ์อากาศ
เพราะเธอเห็นเมฆฝนตั้งเค้าบังดาวเหรอ
เพราะมีความงามอยู่มากมายในสายฝน
แล้วถ้าจะให้พูดเข้าข้างตัวเอง ฤดูร้อนนั้นฝนตกบ่อยด้วย
แต่เธอเลือกรอยหมึกเป็นรูปดาวก็ได้นี่นา
ฉันอยากเตรียมใจรับฝนมากกว่า
แล้วถ้าฝนไม่ตกลงมาล่ะ
สุดท้ายยังไงฝนก็ต้องตก มันจําเป็นต้องตกเพื่อความอยู่รอด
เราจะพิสูจน์ให้ได้ว่าผู้ให้กําเนิดคิดผิด
มีอาชีพให้เราทําตั้งเยอะ
เดี๋ยวจะหาให้ได้ในมหกรรมนี้เลย
คุณดูเหมือนจะอยากวางแผน พามนุษย์เที่ยวรอบลูกโลก
เราจ้างด้วยแยมกระปุกพกพาฟรีไม่อั้นนะ
ไม่เอา ขอบคุณ
สนใจอยากนั่งหน้าเครื่องแสงวาบ
แล้วจิ้มแป้นตัวเลขไหม
อาจจะสน
ขอดูหน่อยว่าจิ้มเร็วแค่ไหน
(เอชเอ็กซ์)
(เอชไอ)
อ้อ โอเค ขอบคุณ
เธอรู้สึกยังไงกับการฝังรอยหมึก
ฉันชอบแสดงออกทางอื่นมากกว่า
ไม่รู้สิ ร้องเพลงเต้นรําหรือปั้นหม้อ
เธอร้องเพลงเต้นรําหรือปั้นหม้อด้วยเหรอ
ยังไม่เคย แต่แปลว่ากลัวขนาดนั้นเลย
เธอเป็นมนุษย์ที่น่าสนใจดีนะ
หมายถึง "น่าสนใจ" ในแง่ที่ไม่เหมือนใคร
ขอบใจ
เธอพูดถึงรอยหมึกเสียจนฉันสนใจ
ฉันชอบที่ลายพวกนั้นเก็บช่วงเวลานั้นๆ ไว้
เท่ากับต่อให้สุดท้ายจะเสียดายที่ทําไป
เราก็จะนึกถึงสถานการณ์ที่ทําให้ทําลงไปได้เสมอ
ไม่ว่ายังไง
- ใช่ - มันบันทึกการเดินทางของเรา
ใช่เลย
เธออยากฝังรอยหมึกลายแรก
เพื่อระลึกถึงความกล้าหาญ ที่จะฝังรอยหมึกลายแรกไหมล่ะ
ให้เลือกก็ไม่อยาก
แต่ฉันจะรับไว้พิจารณา ถ้านั่นทําให้เราได้อยู่ด้วยกันต่อ
งั้นไปดูกัน ฉันนึกออกเลยว่า ควรเป็นลายอะไรบนแขนเธอตรงนี้
ลายผักสบู่งี้
ฮ่าๆ
อะไรล่ะ ไม่ชอบผักสบู่เหรอ
- ขอต้อนรับ ชอบสะบัดอวัยวะไหม - ชอบ
ชอบสะบัดอวัยวะ ขณะยืนหลังมนุษย์รายอื่นๆ
ตามงานฉลองทั่วไปหรือเปล่า
อาจจะ
ขอดูลีลาหน่อย
- ตอนนี้เนี่ยนะ - ใช่ สักนิดก็ยังดี
โห ต้องฝึกเยอะ
สงสัยผู้ให้กําเนิดจะพูดถูก
เราทําให้มันขยับ ขับตรงไปไม่มีพัก
จับคํามาคล้องกัน ดูดเข้าไปไม่มีกั๊ก
ไรเนี่ย
ติดจั๋งหนับ
นี่ฟรีสไตล์ เราจัดให้
แร็ปเก่งจะตาย ผู้ให้กําเนิดเราจงรู้ไว้
- ชอบมาก - อย่างได้
ไหนๆ รับต่อ ขอปรับให้เนียนนะ
ด้นสดกันละ พัฒนาหน่อยจ้ะ
วันเงาคู่จ๋า ดูทรงนี้ไหวมะ
เราเนี่ยมาแชร์ มนตร์นี้กับเธอไงล่ะ
พลิ้วจัด!
คู่คล้องจอง
เราเนี่ยเหรียญทอง
เด็ดยิ่งกว่าต้นหอม
เอ้าหนึ่งสองสาม อ๊ะๆ ถึงพัน เพื่อนร้องคล้องคํา
หาใครเล่นกัน อ๊ะๆ เจอนั่น
- (คล้องคํา! - เอ็ม)
ก็ออกจะหวั่นๆ
ไร้จุดหมายไงตัวฉัน
ว่าจะลองคล้องคํา ขอสักท่อนแล้วกัน
- เอาเลยมนุษย์ - วู้ เอาสิ
แล้วก็คิดขึ้นได้
เอ่อ... ว่ายังไง
ตรงไหนดี
- ท่อนแรกดีนะ - ไว้คราวหน้าก็ทําได้ดีเอง
- ท่อนแรกปังอยู่ - เธอใส่เต็มที่
นั่นแหละที่สําคัญ
ลูกคิดออกแล้ว ลูกรู้ว่าอยากทําอะไร
ลูกอยากร้องคล้องคําแบบอิสระ
- คล้องคําแบบอิสระ แปลว่าอะไร - เอ่อ ยังไงนะ
ก็ร้องดังๆ เป็นคํา แล้วเอาคําไปคล้องคํา
เหมือนรหัสปริศนา อยู่ในใจหมื่นล้านคํา
ลองอย่างอื่นแล้วไม่ไหว
เหมือนโลกนี้ไม่มีจุดหมาย
แล้วก็พบทางสดใส ให้คล้องคําทั้งคืนยังได้
แค่สิ่งนี้ที่ดีต่อใจ
นั่นแค่คําพูดเฉยๆ หรือเปล่า
- ทัก - ทัก
ทัก
คุณคือมนุษย์เก่งๆ ที่สวนนั่นนี่
- เก่งเหรอ - เก่งเหรอ
ใช่ เขาทํามนุษย์ทั้งฝูงในสวนปลื้มมาก
คุณก็พูดชมเกินไป
ตอนนั้นกลัวอยู่ว่าเราจะไม่เจอ เรื่องที่เราถนัด
แต่เราก็พลาดตอนท้าย
ไว้เราจะมาคุยเรื่องงุนงงนี้กันต่อ
พวกคุณมาทําอะไรกัน
เพื่อนฉันอยากฝังรอยหมึกแรกมากๆ
เราแค่เอาใจเขาเพราะอยากอยู่กับเขานานๆ
ข้ออ้างนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก และทําให้มีลูกค้าใหม่ๆ เยอะเลย
ใช่ เราฝังรอยหมึก เป็นฉากสวยๆ ที่หลังส่วนล่างของคุณดีไหม
ตอนนี้กําลังคลั่งกันสุดๆ
เราก็ตื้นตันกับความรู้สึกเป็นไปได้นี้
ช่วยพูดแบบนั้นให้ลูกเราได้ยินทีสิ
เราตื้นตันกับความรู้สึกเป็นไปได้นี้
เหมือนกัน เราก็อยากสํารวจความเป็นไปได้ใหม่ๆ นี้
ผิดแผนเฉย
ขอโทษนะ เธอไม่ต้องฝังรอยหมึกก็ได้
ฉันนึกว่ามาที่นี่คงน่าสนุกดี เพราะเธอดูอยากรู้จริงๆ
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทําให้เธอกังวลกว่าเดิม
ไม่เป็นไร ฉันอยากทํา ฉันอยากมีที่ระลึกถึงช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน
อาจจะฟังดูประหลาด
แต่คุณช่วยฝังรอยหมึก ลายสัตว์สะท้านโลกสีชมพู
คาบผักสบู่ไว้ในปากได้ไหม
คําขอประหลาดกว่านี้ก็เคยเจอ เพื่อน
สัตว์สะท้านโลกสีชมพูเป็นตัวแทน
ตอนที่ฉันมัวแต่เสียเวลากังวล กับเรื่องที่อาจจะเกิดขึ้น
แทนที่จะใส่ใจกับเรื่องที่เป็นไปแล้ว
งั้นทําไมต้องผักสบู่
ไม่รู้สิ มันเตือนใจเรามั้ง
ช่วยไม่ได้ที่บางอย่างในชีวิตก็น่ารังเกียจ
แต่แม้แต่สิ่งที่น่ารังเกียจก็ยังไม่ถาวร
ซึ้งใจที่ให้มุมมองใหม่ๆ กันนะ
เจ็บปวดมาก
ไม่ต้องห่วง ความเจ็บอยู่แค่ชั่วคราว ไม่เหมือนงานของเราตรงนี้
ฉันรู้ว่านี่ไม่ใช่กิจธุระของฉัน
แต่ชีวิตมีจุดสิ้นสุด เราจึงควรจะเลือกทําอาชีพที่ชอบ
ฟังเขาไว้ เขาฉลาด...
โทษที เราเผลอวอกแวกกับคําของเขา
ช่วยเราทําความเข้าใจหน่อยได้ไหม ว่าลูกอยากทําอะไร
รู้แหละ ผู้ให้กําเนิดคงไม่เข้าใจ
ได้พูดไปก็ดีใจ แต่ถึงยังไงก็ออกจะเสียใจ
ฝังรอยหมึกมันก็ดี แต่ไม่อยากทําแบบจําใจ
ไม่ได้โง่หรืออะไร ก็แค่ไม่ค่อยจะถูกใจ
โอ๊ะ ไม่เลวแฮะ
อยากเต้นตามจังหวะตัวเอง จะเป็นไรไหม
สะบัดอวัยวะไม่เก่ง ไม่ได้คิดจะเต้นเป็นหลักใหญ่
เลือกทางปลอดภัยก็น่าจะดีชีวิตง่าย
แต่ไม่รู้ยังไง ก็แค่ไม่พอใจ อารมณ์ท่วมแปลกๆ มากมาย
โห
ต้องบอกเลยนะ
เมื่อเช้าตื่นมา ไม่ได้คิดว่าวันนี้จะเป็นแบบนี้
ฉันประหลาดใจในทางที่ดีมาก
เช่นกัน
มีสถานที่ไหนอยากไปอีกหรือเปล่า
ไม่มี ฉันต้องกลับไปให้อาหารสัตว์สะท้านโลก
ก่อนน้องจะลงโทษฉันด้วยสายตาพิฆาต
จะเหมาะสมหรือเปล่า ถ้าฉันเดินไปทางนั้นกับเธอ
เหมาะสิ
เราต้องมอบปีกให้ลูกโบยบิน
เขาพบสิ่งที่เขาชอบ ปล่อยให้เขาลองบินเถอะ
เธอพูดถูก แต่ใครจะสานต่อประเพณีของเรา
ไม่มีอะไรคงอยู่ถาวร
สุดท้ายลูกอาจจะกลับมาหาร้านรอยหมึก
หรือลูกอาจจะไปตามทางของเขาเอง
จนร้านรอยหมึกอยู่ไม่ได้อีกต่อไป เราไม่มีทางรู้หรอก
แต่ลูกเราเป็นมนุษย์ที่ดี เราควรสนับสนุนเขา
ใช่
เธอเป็นผู้ให้กําเนิดที่ดีนะ
เธอก็เป็นผู้ให้กําเนิดที่ดีเหมือนกัน
พลังของเธอเป็นแรงบันดาลใจ ให้มนุษย์รายอื่นๆ ตามหาพลังของเขาเอง
วันนี้ฉันสนุกมากที่ได้อยู่กับเธอ
ฉันก็เหมือนกัน
ว่างๆ อยากออกมาเที่ยวกันอีกไหม
อาจจะนัดดูใจ ไปหอดูดาวด้วยกันในวันเงาคู่
แบบนั้นดีมากเลย
มีอะไร
นึกแล้วเชียวว่าคําอธิษฐานจะเป็นจริง
เจอกันพรุ่งนี้
- ระวังหน่อย รอยหมึกสด - ขอโทษ
ฉันรอเธอชวนนัดดูใจมาทั้งวันเลยนะ
ฉันไม่นึกว่าเธอจะฝังรอยหมึก จนกระทั่งทําไปจริงๆ
มันก็คุ้มกับความเจ็บ
ลูก เราขอคุยด้วยได้ไหม
ใช้เวลาแป๊บเดียว
เรา อยากให้ลูกดูอะไรหน่อย
(คล้องคํา ทั้งคืน)
ผู้ให้กําเนิดเอาจริงเหรอ
ใช่ เอาจริง
ลูก เราเชื่อในการเล่าเรื่องผ่านศิลปะ
เราอยากให้ลูกเล่าเรื่องของตัวเอง ให้มนุษย์ทั้งหลายรับรู้
ถ้าการพูดคําที่มีจังหวะและทํานอง กับเสียงลงท้ายคล้ายๆ กัน
เป็นสิ่งที่ลูกอยากทํา งั้นก็ทําเลย
แล้วการทํางานในร้านรอยหมึกนี่ล่ะ
ลูกกลับมาที่นี่ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ
ลูกไม่น่าจะกลับหรอก
แต่อยากกลับก็ได้ไง
นี่คิดว่าจะไม่กลับจริงๆ
เอาเป็นว่าประตูเปิดต้อนรับเสมอแล้วกัน
ขอบคุณผู้ให้กําเนิด
ตลอดทุกรอบโคจรในชีวิต ที่เราช่วยมนุษย์เล่าเรื่องของเขา
เราได้บทเรียนที่สําคัญมากมาเรื่องหนึ่ง
ลูกรู้ "อย่าให้รอยหมึกเจอแสงดาวจ้าๆ และทําความสะอาดวันละสองครั้ง"
ลูกฟังจริงด้วย
ผู้ให้กําเนิดพูดกับผู้มีอุปการคุณ ทุกรายทีละ 20 ครั้งได้มั้ง
พูดจริง
แต่เราไม่ได้หมายถึงบทเรียนนั้น
การช่วยมนุษย์บอกเล่าเรื่องของเขา
ทําให้เราได้รู้ว่าเรื่องสําคัญที่สุด คือเรื่องที่เราบอกกับตัวเอง
เราอยากให้เรื่องของลูก เป็นเรื่องที่ลูกได้ทําหรือได้เป็นตามใจที่ต้องการ
อยู่ด้วยกันตอนเราฝังรอยหมึกนี้ให้เสร็จได้ไหม
ที่จริงนะ ผู้ให้กําเนิด ให้ลูกทําต่อให้ได้ไหม
ได้ ถ้าอยากทําจริงๆ นะ
โอเค
รู้สึกไม่ดีนะ
ไร้ที่ติไปเลย
เห็นไหม
ไม่โล่งใจเหรอที่ลูกจะไม่ทําอาชีพนี้
คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม