Wiele obrotów temu
nasi prapraprarodziciele odkryli,
jak na zawsze poplamić zewnętrzną warstwę obrazami i symbolami.
Czasem mają one odstraszyć podejrzane duchy.
Czasem wyrażają uznanie dla ukochanej istoty.
Kiedy indziej symbolizują wycieczkę na odległą wyspę
podczas przerwy na uczewersytecie.
To zaszczyt obdarzyć istotę tuszoplamą na całe życie.
Pewnego dnia ucieszysz wiele istot, kontynuując tę wyjątkową tradycję.
Dlatego już tam jesteś.
RODZICIELE I POTOMSTWO
Wiemy, że chcesz przejąć rodzinny interes na wiele obrotów.
Hurra!
Nasza planeta, lekko pochylona
Orbituje wokół gwiazdy
Nadajemy życiu aromat
I miewamy dziwne jazdy
Wiemy tylko, że żyjemy
I to raczej krótko Więc popłyńmy jedną łódką
Radość, smutek, odwaga i strach
Ciekawość i złość Czasem dostajemy w kość
A to dopiero bzików start
NIEOBCA PLANETA NA BAZIE KSIĄŻEK NATHANA W. PYLE’A
- Przepraszam. - Hej.
Cześć!
Normalny głos.
Cześć.
Wybierasz się na Kakaomasową Wyspę?
Nie. Może. Nie wiem.
Zdaję na tamtejszy uczewersytet.
Ale jesteś bardzo mądra. Czego jeszcze musisz się nauczyć?
Mają doskonały kierunek turystyczno-hotelarski.
Pewnie nawet się nie dostanę. A co ty tu robisz?
Szukałem właśnie nowej lektury.
„Przypadkowe spotkanie prowadzi do miłości”.
To bardzo romantyczne.
Tak. Choć te powieści nie są realistyczne,
dają mi nadzieję, że też kiedyś nawiążę głębszą więź z jakąś istotą.
O tym marzymy, prawda?
Czemu tak trudno znaleźć tę istotę?
Bo łatwo przeszkadzamy samym sobie,
denerwując się tak bardzo, że wymiotujemy.
No cóż, lepiej już pójdę.
Muszę iść do wydawacza funduszy i sprawdzić, czy mam jeszcze co wydać.
Fajnie. Mam nadzieję, że masz mnóstwo funduszy.
Jesteś zajęty? Może chciałbyś pójść ze mną?
Chętnie. Tak.
Liczy się precyzja i subtelność.
I wiedza, że nawet jeśli coś jest na zawsze,
można zmienić to w coś innego, co też jest na zawsze.
NIESKOŃCZONE PORY UCZUĆ
Gotowe.
Chroń tuszoplamę przed światłem. Myj ją dwa razy dziennie. Narka.
Co jest, moja istotko?
Co? Nic.
Rodzicielka zawsze czuje, kiedy coś trapi jej potomstwo.
Po prostu nie chcę tu cały czas pracować.
No... to zrozumiałe.
Możemy zmniejszyć ci liczbę godzin,
żebyś mógł spędzać czas z istotami o podobnej liczbie obrotów.
O ile nie będą pić trunku za targowiskiem.
Nie. W ogóle nie chcę tu pracować.
Nie chcę przejmować interesu. Nie chcę robić tuszoplam istotom.
Wciąż muszę mieć w głowie ciecz po stojącym płukaniu,
bo chyba usłyszałem, że nie chcesz tworzyć tuszoplam.
Ten salon tuszoplam odegrał ważną rolę w Istotogrodzie.
Nasze tuszoplamy uwieczniały istotne wydarzenia w historii tego grodu.
Patrz. Ta istota wygrała pierwszy Bieg Kończynowy,
a mój praprarodziciel upamiętnił to tuszoplamą.
Opowiedz mu o tym.
Wypił za dużo trunku i poprosił o tę nietypową tuszoplamę,
którą chętnie i kunsztownie wykonaliśmy.
Jak na taką prośbę, wyszło nawet ładnie.
Wiem, że dla was wiele to znaczy,
ale dla mnie nie aż tyle.
Przepraszam.
Nie musisz przepraszać.
Nie. Ale musisz tu pracować.
Naprawdę odeszłabyś z Uwagi?
Chyba tak. Choć lubię swoją pracę.
Przyzwoicie zarabiam
i mogę jeść to, co leży na ziemi
więcej niż pięć sekund,
ale chyba bym musiała.
Rozumiem.
Ale najpierw muszę się dostać.
Na pewno ci się uda.
Masz duże doświadczenie i świetną etykę pracy.
No i zawsze pamiętasz, że nie lubię mydłolistka.
Wdzięczność, ale wolę nie robić sobie nadziei,
żeby się nie zawieść.
Ach. To jedna z dużych różnic między nami, poza twoją miłością do wibraczy
i moją obawą, że przez nie zapadną mi się płuca.
Wolę skupiać się na pozytywach.
Dzięki temu dostrzegamy więcej pozytywów dookoła.
Wybacz, nie mam dziś wielu zajęć. Mogę cię odprowadzić?
Oczywiście. Musimy dokończyć tę debatę.
Rozumiem cię,
ale nie wolisz być mile zaskoczony niż często rozczarowany?
Mój rodziciel był komiwojażerem,
więc często się przeprowadzaliśmy.
Zrozumiałem, że mam dwie opcje.
Mogę być smutny, że zostawiam kolegów i uczewersytety,
albo wesoły, że poznaję nowe istoty i odwiedzam nowe miejsca.
Skupiłem się na szczęściu.
Ale zawsze odchodziłem pierwszy.
Nikt bliski nigdy mnie nie opuścił,
więc przyznaję, że to dziwne uczucie.
A jak trafiłeś do Istotogrodu?
Moja siostra dostała tu pracę i bardzo chwaliła zieleń.
Przyjechałem więc, żeby realizować pasję krajobrazową.
To tym się zajmujesz?
Nie. Obecnie sprzedaję siedziby,
póki nie przebiję zielonego sufitu.
Trochę tu zostaniesz czy pozwiedzasz nowe miejsca na globie?
Chyba trochę tu zostanę.
O dziwo, podoba mi się codzienny widok tych samych istot. Na przykład ciebie.
Zaprzyjaźniłem się też z twoim nowym pracownikiem.
Nie ma za dużo umiejętności, ale nadrabia to zapałem.
Można tak to ująć.
Pomyślę życzenie.
Myślisz, że się spełni?
Rzucenie płytki funduszowej do basenu z cieczą
ma mieć magiczną moc ziszczania życzeń?
Nie sądzę.
Ja myślę, że się spełni.
Nie rozumiem.
Wiele obrotów pracowałem, żeby zapewnić mu przyszłość,
a teraz czuję, jakbym dostał w oblicze.
Powinniśmy byli mieć więcej potomstwa.
Nic się nie stało.
Jeśli naprawdę nie chce tu pracować, powinniśmy go posłuchać.
To jaki będzie miał fach?
Czemu go nie spytasz?
Nie grzmij, jeśli nie spodoba ci się odpowiedź.
Hej, potomstwo.
Myślałeś o tym, o czym rozmawialiśmy?
Nie zmieniłem zdania.
Rodzicielu, nie chcę tu pracować.
Robię okropne tuszoplamy i nie daje mi to satysfakcji.
Grzmię, bo nie spodobała mi się ta odpowiedź!
Czemu nie pomożesz mi szukać fachu, który przemawia do mnie?
Fachy nie mówią!
SKLEP ZE STRAWĄ
Ile najdłużej żyłeś w jednym grodzie?
Pewnie jakieś dwa obroty.
Tak mało?
- Często się przenosiłeś. - Idzie przywyknąć.
Pomogło mi to pojąć, że wszystko jest tymczasowe.
Czy to jest optymizm? Naprawdę nie wiem.
Chyba tak.
Nauczyłem się, że ulotność życia pomaga rozproszyć mój niepokój
i pozwala skupić się na pozytywnych aspektach chwili.
Chyba ci to nie wyszło,
kiedy zaróżowiłeś mojego wibracza.
To prawda. Już ze mną lepiej, ale wciąż się niepokoję
- pewnymi rzeczami. - Na przykład?
Że przypadkiem zrobię coś,
przez co nie będziesz chciała mnie już znać.
Jeśli ulotność życia zmniejsza twój niepokój,
czemu martwisz się tymczasowością naszej przyjaźni?
No tak, masz rację.
Co za dylemat...
Chyba wszyscy szukamy stałości,
podczas gdy to jej brak sprawia, że życie jest ciekawe.
Może to nierealistyczne, ale daje nam nadzieję.
Chyba po to mam te tuszoplamy.
Dają poczucie stałości doświadczeń, których nie chcę zapomnieć.
- Ile masz tuszoplam? - Sześć.
Trzy lubię, dwóch żałuję,
a na jedną na pewno wydałam fundusze, ale nie wiem, gdzie jest.
Masz ulubioną?
Bardzo lubię tę.
Zrobiłam ją, kiedy studiowałam meteorologię.
Bo widzisz deszczowe chmury przed gwiazdą?
Bo w deszczu jest dużo piękna.
I na swoją obronę powiem, że tamtego lata sporo padało.
Ale mogłaś wybrać gwiazdę.
Wolę być gotowa na deszcz.
A jeśli nie spadnie?
W końcu musi. Jest niezbędny do przetrwania.
Udowodnię rodzicielom, że się mylą. Moim fachem mogą być różne rzeczy.
Znajdę jedną na tych targach.
Wyglądasz, jakbyś chciał planować podróże!
Płacimy słoiczkami z dżemem.
Nie, dziękuję.
Interesuje cię siedzenie przed maszyną i wklepywanie cyfr?
- Tak, może. - Zobaczmy, jak szybko ci idzie.
Dobrze, dziękuję.
Chciałbyś mieć tuszoplamę?
Wolałbym wyrazić się inaczej,
na przykład śpiewając, tańcząc albo lepiąc z gliny.
A robisz którąś z tych rzeczy?
Jeszcze nie. Ale właśnie tak się tego obawiam.
Jesteś ciekawą istotą.
„Ciekawą” w sensie, który sugeruje wyjątkowość.
Dzięki.
Twój opis tuszoplam mnie zaintrygował.
Podoba mi się, że oddają chwilę.
Więc nawet jeśli jakiejś potem żałujemy,
na zawsze pamiętamy tamte okoliczności.
Na dobre i na złe.
- Tak. - To mapa życia.
Właśnie!
To chcesz zrobić pierwszą tuszoplamę, żeby upamiętnić, że się na nią odważyłeś?
Wolałbym nie.
Ale rozważę to, jeśli dzięki temu spędzimy więcej czasu razem.
Zobaczmy. Widziałabym coś na twojej kończynie, może tutaj.
Na przykład mydłolistek?
Co? Nie lubisz go?
- Witaj! Lubisz pląsać? - Tak.
Lubisz pląsać, stojąc za innymi istotami
na różnych uroczystościach?
Może?
Pokaż mi, jak pląsasz.
- Teraz? - Tak, coś na szybko.
Wymaga pracy.
Rodziciele mieli chyba rację.
Choćbyś chciał Nie zatrzymasz tej maszyny
Już nie przestanę Jak magnesy sklejam rymy
Co?
Mój freestyle przyciąga I ma zalet wiele
Dobrze rapuję Usłyszcie, moi rodziciele
- Ale mi się podoba. - Tak.
Teraz ja to przejmę I dodatkowo wygładzę
Improwizację ulepszam Nic na to nie poradzę
Dzień podwójnego cienia O tym marzysz?
Magiczne chwile zaraz ci pokażę
Ale spoko!
Dwuwiersze.
Jestem Medalion
Pędzę szybciej niż Mario
Raz, dwa, trzy i tysiąc Rymuję w tłumie sama
Brakowało jeszcze rymu Ale już go złapałam!
RYMUJ!
Trochę się denerwuję
Akurat celu mi brakuje
Może porymować trochę spróbuję
- Brawo. - Wytężcie słuch.
A oto nowa myśl
Którą... kupiłem dziś
W sklepie
- Start był dobry. - Innym razem wyjdzie.
- Pierwszy wers super. - Próbowałeś.
To najważniejsze.
Już wiem, co chcę robić.
Chcę swobodnie rymować słowa.
- Swobodnie rymować słowa? Czyli? - Co?
Powiem słowa I zrymuję z nimi słowa
To jak milion słownych puzzli Taka jest to mowa
Innych rzeczy próbowałem I jestem w nich jak trąba
Nic innego nie pasuje, na to wygląda
Chcesz, to się drocz Mogę rymować całą noc
Tylko ta jedna rzecz daje mi moc
To taka poezja mówiona?
- Witka. - Witka.
Witka.
Jesteś tą utalentowaną istotą.
- Jestem? - Jest?
Tak. Zrobił wrażenie na tłumie w parku.
To bardzo miłe.
Martwiłem się, że w niczym nie jestem dobry.
Ale końcówkę sknociłem.
Wkrótce wrócimy do tej dziwnej rozmowy.
Co mogę dla was zrobić?
Mój przyjaciel nie może się doczekać swojej pierwszej tuszoplamy.
Zgodziłem się po to, żeby spędzić z nią więcej czasu.
To częsta wymówka, która przysparza nam sporo klientów.
Tak. Może wytuszujemy piękną scenę na twoim krzyżu.
To ostatni krzyk mody.
Przytłacza mnie poczucie możliwości.
Możesz powiedzieć to tak, żeby on usłyszał?
Przytłacza mnie poczucie możliwości.
Mnie też! Chętnie sprawdzę tę nową umiejętność.
Nie do końca o to szło.
Wybacz. Nie musisz sobie robić tuszoplamy.
Chciałam tu przyjść, bo wydawałeś się zaciekawiony.
Nie chciałam cię zaniepokoić.
W porządku, chcę ją mieć, żeby upamiętnić nasz wspólny czas.
To dziwnie zabrzmi,
ale jest szansa na różowego wibracza, który trzyma w pyszczku mydłolistek?
Mieliśmy już o wiele dziwniejsze życzenia.
Wibracz symbolizuje okres,
kiedy martwiłem się tym, co może się stać,
zamiast skupiać się na tym, co już jest.
A mydłolistek?
Nie wiem. Chyba mi przypomina, że niektóre rzeczy w życiu są ohydne.
Ale nawet one są tymczasowe.
Wdzięczność za tę świeżą perspektywę.
To okropnie boli.
Nie martw się. Ból też jest tymczasowy, inaczej niż moja praca tutaj.
Wiem, że to nie moja kwestia,
ale życie nie trwa wiecznie, więc warto wybrać fach, który lubimy.
Posłuchaj jej. Jest mą...
Wybacz. Rozproszyły mnie te słowa.
Pomożesz nam zrozumieć to, co chciałbyś robić?
Wiedziałem, że to był błąd
Dobrze, że już wiecie Ale też żałuję, bo
Choć tuszoplamy rządzą Robić ich nie chcę
Nie są głupie Lecz wolę wybrać własną ścieżkę
O kurka, to nawet niezłe.
A jeśli chcę tańczyć do własnej muzyki?
Nie naprawdę, bo w pląsach jestem słaby
Pójście na łatwiznę trochę kusi
Ale coś mnie gna To uczuć natłok być musi
Przyznaję,
że nie spodziewałam się takiego dnia, kiedy się obudziłam.
Mnie miło zaskoczył.
Mnie też.
Musisz nawiedzić inne miejsca?
Nie. Muszę nakarmić mojego wibracza,
bo ukaże mnie wrednym spojrzeniem.
Mógłbym odprowadzić cię w tamtą stronę?
Oczywiście.
Musimy dać mu skrzydła, by poleciał.
Znalazł coś, co lubi. Niech się w to zaangażuje.
Masz rację. Ale kto będzie kontynuował nasze tradycje?
Nic nie trwa wiecznie.
Może kiedyś wróci do salonu tuszoplamy
albo pójdzie w swoją stronę,
a salonu już nie będzie. Nie wiemy.
Ale to dobra istota i zasługuje na nasze wsparcie.
Wiem.
Jesteś dobrą rodzicielką.
A ty rodzicielem.
Twoja pasja inspiruje innych, by poszukali własnej.
Bardzo miło spędziłem z tobą ten dzień.
Ja również.
Chcesz może jeszcze kiedyś się spotkać?
Może na randkę do planetarium na Dzień podwójnego cienia?
Bardzo chętnie.
Co?
Wiedziałem, że się spełni.
No to do jutra.
- Świeża plama. - Sorry.
Cały dzień czekałam, aż oficjalnie zaprosisz mnie na randkę.
Do ostatniej chwili myślałam, że nie zrobisz tuszoplamy.
Warto było pocierpieć.
Możemy porozmawiać, potomstwo?
To zajmie tylko chwilę.
Chcę coś ci pokazać.
RYMUJ SŁOWA CAŁĄ NOC
Zrobiłeś to teraz?
Tak. Zrobiłem.
Potomstwo, wierzę w opowiadanie historii poprzez sztukę
i chcę, żebyś wszystkim istotom na świecie opowiedział własną.
Jeśli mówienie słów o zbliżonej kadencji, rytmie i końcówkach
jest twoim sposobem na to, właśnie to powinieneś robić.
A co z pracą w salonie?
Zawsze możesz wrócić, jeśli zechcesz.
Raczej nie wrócę.
Ale byś mógł.
Naprawdę nie sądzę.
Powiem więc tylko, że drzwi zawsze będą otwarte.
Dziękuję.
Przez wszystkie obroty, kiedy pomagałem opowiadać innym historie,
nauczyłem się czegoś ważnego.
Wiem. „Chroń tuszoplamę przed światłem. Myj ją dwa razy dziennie”.
Słuchałeś.
Mówisz to każdemu klientowi jakieś 20 razy.
To prawda.
Ale nie o taką lekcję mi chodzi.
Pomagając opowiadać historie,
zrozumiałem, że najważniejsza historia to ta, którą opowiadamy sobie.
I chcę, żeby twoja była taka, że możesz być kim tylko zechcesz.
Hej, posiedzisz ze mną, póki tego nie skończę?
A może mógłbym skończyć to dla ciebie?
Tylko jeśli chcesz.
Chyba nie tak!
Jest idealnie.
Widzisz?
Nie cieszysz się, że to nie będzie mój fach?
Napisy: Marzena Falkowska