Każda istota lubi śpiewać pod prysznicem albo w automaszynie.
Jestem niebezpieczny
Ale występy publiczne wywołują inne odczucia.
Zwykle to szalony cykl odwagi…
Dam radę.
…zbytniej śmiałości…
Tylko ja dam radę.
…i nieśmiałości.
Nie dam rady.
Emocje wzbudza wiedza,
że występ może być spektakularnym sukcesem.
Kochają mnie! Stoją i uderzają dłonią o dłoń.
Albo totalną porażką.
Czuję, jakbym zaliczała zgon.
Publiczny występ to emocjonalne ryzyko. Może pójść źle.
Ale ci, którzy są gotowi je podjąć
i odsłonić się na scenie,
mogą doznać nadzmysłowej radości.
Nasza planeta, lekko pochylona
Orbituje wokół gwiazdy
Nadajemy życiu aromat
I miewamy dziwne jazdy
Wiemy tylko, że żyjemy
I to raczej krótko Więc popłyńmy jedną łódką
Radość, smutek, odwaga i strach
Ciekawość i złość Czasem dostajemy w kość
A to dopiero bzików start
NIEOBCA PLANETA NA BAZIE KSIĄŻEK NATHANA W. PYLE’A
Rany! Ale melodia.
Grasz profesjonalnie?
Nie. Czekałeś tylko, żeby mnie przestraszyć?
Czasem tu przychodzę
i pozwalam małym istotom, żeby mnie zakopały.
Ciężar piasku mnie uspokaja.
Czemu grasz muzykę na plaży?
Tutaj nie krępuję się grać,
a przed innymi istotami nie jestem w stanie.
Właśnie się przekonaliśmy, że jesteś. Masz talent.
Może wystąpisz na pokazie talentów w mojej restauracji?
Jeśli to rozważę, przestaniesz się już czaić?
Dobrze. Ale jeśli kogoś zobaczysz, to będzie tylko czajnik.
UWAGA
To dla pana. Chyba.
Fajnie, że robisz coś nowego.
Pokażesz dzisiaj jakiś ukryty talent?
Jestem inżynierem.
Mój talent to pilnowanie, żeby restauracja nie spadła.
Opowiedz takie dowcipy.
Co każdy obrót
próbuję namówić nową istotę, by pokazała swój talent.
Pomagam tylko dla darmowego śniadania.
Kiedyś zmienisz zdanie.
Ja nie mam darmowego śniadania?
Czemu tak bardzo mu zależy na tych talentach?
Od zawsze taki jest. Wciąż próbuje dowieść, że umiem żonglować.
Umiesz.
- Widzisz? - Było blisko.
Może nie wszystkie istoty mają talent.
Może. Jeśli ty jakiś masz, na pewno nie jest nim robienie banerów.
POKAŻ SWÓJ ZBĘDNY TALENT
Myślę, że jest ładny.
Hej. Oto moja ulubiona rodzicielka.
Twoja jedyna rodzicielka.
Wybacz. Wyszło zbyt ponuro.
Pewnie by się z tego zaśmiała.
Ale się nie zaśmieje, bo zaliczyła zgon.
Jejku. Przykro mi.
To było wiele obrotów temu. Tak sobie radzimy.
Nie osądzam.
Ostatnio dużo o niej myślę i…
czuję, że dla niej i dla ciebie powinnam spróbować wystąpić publicznie.
Na pewno by chciała, żebyś znów spróbowała.
Uważała, że to uszczęśliwi inne istoty.
Nie chciałabym znów was zawieść.
Ale dostałam to zaproszenie na pokaz talentów.
- Myślisz, że to znak? - A skąd ono przyszło?
Dał mi je jakiś świr, który wyszedł spod piasku.
Lepszego znaku nie potrzebujesz.
W ten sposób przeciążysz system.
Nie mów mi, jak obchodzić się ze światłami.
Nie martw się. Naprawię, co zepsułaś.
Nie martwiłam się.
To tutaj. Jednak nie. Poprawię. Dalej niedobrze.
Proszę. Tak to trzeba robić.
Ryzykownie to wygląda.
Warto było psuć pokaz dla śniadania?
Nie doszłoby do tego, gdybyś nie namieszała.
Wasza nieumiejętność współpracy pogrążyła pokaz w ciemności.
Natychmiast to naprawcie.
- Naprawiałem. - Zepsuł to.
Pracujcie razem albo gdzie indziej.
Oboje macie talent.
Coś wymyślicie.
Umiem tylko kierować.
Nie pracuję tu.
Racja. Zawsze mogę skierować cię gdzie indziej.
Nie. Tajemnica szczeliny nadaje mi cel.
Wyczuwam podtekst.
- Zawsze coś. - Nie mogę tak pracować.
Jak zorganizujemy pokaz talentów bez prądu?
Żaden problem. Użyjemy generatora z mojego domu.
Masz generator? Czemu kazałeś im naprawić obwód główny?
W końcu trzeba go naprawić.
A przy okazji mogą nauczyć się współpracować.
Nadają się do tego?
Zobaczymy.
POKAZ TALENTÓW!
- Posłuchałaś mnie! - Proszę, nie rób tak.
Świetnie, że pokażesz swój talent. Jak się nazwiesz?
Jeszcze nie wiem.
Ciekawa nazwa. Można się z nią utożsamić.
Nie. Chodzi mi…
Niektóre istoty nazywają mnie Przewodnikiem.
Wiem, że bywam trochę namolny, ale lubię popychać istoty w dobrą stronę.
Oby nie z tego urwiska.
Potrzebuję tego, prawda?
Wszystkich czasem trzeba popchnąć. Do dzieła!
Nawet nie wiedziałam o tym miejscu.
Widziałem je na jakimś planie.
Oczywiście.
Wybacz. Znam ten budynek lepiej niż ty.
To nie pomaga. Choć masz rację.
Wygląda obiecująco.
Dobrze. Chcę to załatwić jak najszybciej.
Ja też. To urządzenie chyba działa.
Musimy znaleźć źródło.
Wdzięczność za pomoc.
To przez twoją pomoc jesteśmy w tej sytuacji.
Kolejne ciemne szczeliny?
- Załatwmy to. - Tego nie było na planie.
- Idziesz? - Intrygujące.
To zmyłka. Boisz się.
Może i tak. Mam zapobiegać zagrożeniom, nie narażać się na nie.
Jeśli ja mogę wejść w czeluść, to ty też.
W porządku.
Dobrze. Dam radę.
Gamoń.
- Po co tu przyszliśmy? - Popycham cię do występu,
doskonaląc potrzebne ci umiejętności.
Te zadania nauczą cię tego, co musisz wiedzieć,
żeby wystąpić publicznie.
Najpierw umyj te naczynia do czystości. Nie może zostać żaden osad.
Co to ma wspólnego z występem?
Wszystko.
Mniej gadania, więcej mycia.
Bo zaraz rozgotuje mi się danie.
Rany. Jedzenie za darmo.
Znajduj resztki. Bądź spryskiwaczem.
Nie rozumiem.
Ja też nie.
Skup się.
Trochę za mocno spryskiwałaś.
Teraz będziesz przekazywać szefowi kuchni zamówienia klientów,
kiedy przyniesie je kelner.
Tego nie da się zepsuć.
Miseczka skrobi ziemniaczanej pokrytej warstwą kakao. Ohyda.
Nie osądzamy dziwnych upodobań kulinarnych istot.
SKROBIA
I mów głośniej.
To żenujące.
Żenada to część składowa sukcesu.
Listkomiska bez sosu.
Więcej życia.
Jakby ta istota mogła zaliczyć zgon bez listkomiski.
Parzone kartofle. Mocno spieczone?
Okej, dla mnie to też dziwne. Ale dobra robota.
Makaronowe płaty przekładane farszem
To zejście było tak ryzykowne, jak myślałem.
To cudowne.
To prawda, ale podziwianie skał nie pomoże nam wrócić do Uwagi.
Dziwne, że tak trudno ją podnieść.
Jest mała, ale ciężka. To ciekawe.
Uważaj!
Miałem rację. Prawie zaliczyłem zgon.
Pikawka mi wali.
To było straszne!
Co gorsza, nie możemy wrócić tą drogą.
Musimy więc iść za tym przewodem w nieznane.
Albo zaliczymy zgon.
Nigdy się tak nie bałem, ale i nigdy nie czułem tak mocno, że żyję.
To smutne, ale ja też.
Oby istoty mogły się tak czuć, nie musząc ocierać się o zgon.
Czyżbyśmy byli nieszczęśliwi?
Może to dlatego, że prawie zginęliśmy,
ale przyznaję, że czasem zwodzę się w sprawie własnych uczuć.
Czuję się niestabilny jak niektóre konstrukcje.
A ja czuję, że żyję na automacie
i nie podejmuję sama decyzji.
Zawsze przedkładałam restaurację nad własne potrzeby.
To dziwne, że wobec innych mamy być szczerzy,
ale trudno nam być szczerymi wobec siebie.
Tak. Istoty ewoluowały, żeby kłaść nacisk na uczciwość wobec innych
kosztem uczciwości wobec siebie.
Czego ty pragniesz?
Nie jestem pewna, ale wiem, że nie czuję się spełniona.
Chyba oboje doszliśmy do ściany.
To podłoga, po której nauczymy się chodzić.
Trzecie zadanie to podawanie posiłków na wyczyszczonych przez ciebie talerzach.
Nie powiem ci jednak, kto co zamówił,
musisz więc wyśpiewać im zamówienie, żeby się dowiedzieć. To taki występ.
To nie będzie łatwe. Ale spróbuję.
Mam zamówienie dla…
Czy skrobię z kakao jakaś istota chciała?
- To nie moje. - Ja to zamawiałam.
To ohydne
Nie mów, póki nie spróbujesz.
Spieczone parzone kartofle do wzięcia
Jak to się robi?
Nie mam pojęcia
To dla mnie! Ktoś chce spróbować?
Teraz mnie to kusi Czy ktoś zamawiał…
Listkomistkę?
Proszę bardzo i smacznego
Czy ma sos?
Sprawdzałam, ani trochę
Dziękuję. Mam uczulenie.
Makaronowe płaty przekładane farszem
Ktoś zamawiał? Proszę się zgłosić.
To dla mnie.
Tak? Dzięki, Boziu.
I to już koniec!
Jesteś gotowa.
Naprawdę myślisz, że mogę wystąpić? Czuję się gotowa tylko do pracy w Uwadze.
Cóż, zwodziłbym, mówiąc, że nie potrzebowaliśmy dziś pomocy,
ale myślę, że to szkolenie przygotowało cię też do występu.
Fakt, czuję się pewniej, śpiewając pod presją.
Całkiem nieźle myjesz też naczynia.
Mogłabyś lepiej.
Boziu, ale piękne.
Naprawdę lubisz skały, co?
Kolejna szczelina.
Stawiam hipotezę, że to dzieło istot o zaawansowanym intelekcie.
Pochodzących z otchłani?
- Nie ma dowodów, że istnieją. - Lubię myśleć, że tak.
Ta maszyna musi przetwarzać energię z tego cudownego monolitu
i wysyłać ją do Uwagi.
To jak go znowu włączyć?
Niektóre przewody odłączono
z portów na monolicie.
Musimy je jakoś podłączyć.
Ten zakręcony tutaj.
Jak podłączyć te ostatnie?
Mogę się tam wspiąć,
ale nie dam rady, trzymając przewody.
Ściągnij stopotubki.
Ściągam je tylko dla wyjątkowych istot w moim życiu.
Chcesz wykonać to zadanie czy nie?
Proszę.
- To uprząż bezpieczeństwa? - Nie.
Miałeś zapobiegać zagrożeniom.
W mojej pracy odrobina ryzyka jest konieczna.
Super.
Jestem tu. Dasz radę.
- Udało ci się! - Uratowałeś mnie. Wdzięczność.
Byłem ci dłużny.
To nie była maszyna, prawda?
Mój talent to smakowanie wszystkiego. Dajcie mi coś do posmakowania.
Moje stopotubki!
Posmakuję ich.
Serio?
Słone.
Niełatwo po tym wystąpić.
Ale sobie poradzisz.
A jeśli nie, nie ma tu nikogo, kogo mogłabyś zawieść.
Twoja kolej.
O nie.
Moje uszy!
Nie dam rady.
Spokojnie.
Posmakować twojej gitary?
Uciekajmy stąd.
Złowieszcze.
Miałeś rację. To straszne.
Tak. Ale mnóstwo odkrywamy. Na przykład tę mapę.
Jesteś w szoku?
Może. Ale chyba znalazłem drogę. Za mną.
Ta mapa pokazuje inny tunel, ale go nie widzę.
Ściany to faktycznie podłogi, po których można chodzić.
To szaleństwo.
Musimy się nawzajem podtrzymywać, żeby zejść.
- Słucham. - Stań plecami do mnie.
Spleć ramiona z moimi.
Będziemy iść do tyłu krok po kroku
i opierać się o siebie, schodząc.
Mocniej.
Nigdy nie czułam tak mocno, że żyję!
Krok.
Wybacz, że naciskałem na występ.
Moja porażka nie świadczy o twoich nietypowych metodach nauczania.
Lubię szturchać istoty,
ale czasem może popycham je zbyt mocno.
Nie. Moja partnerka zrobiłaby to samo. Chciała, żebym pokazała swój talent innym.
- Żeby ich uszczęśliwić. - Miałaś mądrą partnerkę.
To prawda. Po jej zgonie
chciałam spełnić to życzenie, występując w klasie potomka.
Tak bardzo się cieszył,
że powiedział kolegom, jaka będę świetna.
Domyślam się, że nie byłaś?
Doprowadziłam ich do płaczu.
Jak?
Zaśpiewałam piosenkę o tym, jak jedne istoty jedzą inne.
Chciałam, żeby było edukacyjnie.
To wyjątkowy wybór. Tak jak ty jesteś wyjątkowa.
Nikt inny by tego nie zaśpiewał.
Może publiczność nie była na to przygotowana,
ale poruszyłaś ich do łez.
Jestem starą, pełną wigoru istotą.
Wiele w życiu widziałem
i do dzisiaj jedno mnie zaskakuje.
Jak bardzo się od siebie różnimy.
Co obrót organizuję ten pokaz, żeby uczcić piękno tych różnic.
Za każdym razem widzę coś, czego jeszcze nie widziałem.
I kiedy słuchałem w piasku twojej piosenki,
poczułem się jak liść na wietrze, który powoli tańczy w nocy.
Nigdy wcześniej się tak nie czułem.
Chciałem zabutelkować to uczucie
i podzielić się nim z przyjaciółmi w Uwadze.
Liczę, że zrozumiesz.
Rozumiem. Dzięki tobie prawie nauczyłam się występować.
Chcę spróbować znowu. Po każdej porażce jest trudniej.
Zawiodłam moją partnerkę i potomka, a teraz ciebie.
Nie umiem występować przed innymi.
Cały czas występowałaś przede mną.
Chyba masz rację.
I przede mną też.
Możecie dopingować się na zewnątrz?
Przepraszam.
Chwila.
Skoro możesz występować przede mną,
może potowarzyszę ci na scenie.
Pomogę ci zaśpiewać coś, co przeniesie publikę w otchłań.
Jaki masz pomysł?
- Musimy spaść. - Będzie boleć?
Raczej tak, ale musimy.
- Raz, dwa, trzy! - Czekaj, nie!
Nieprawdopodobne, że wciąż żyjemy. Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam.
Nie słuchaj tego głosiku.
Wykonaliśmy zadanie i stąd wyjdziemy.
Ty i ja. Damy radę.
Wdzięczność. Ta mało pomocna mapa pokazuje chyba, że wyjście jest tam.
Widziałeś już kiedyś coś takiego?
Mało kto widział. To mogą być jedne z najwcześniejszych rysunków istot.
Sprawdzę je potem.
Niezwykłe, jak ewoluowaliśmy.
Tak. Prawie dotarliśmy. Chodźmy dalej.
Udało się!
Było strasznie, ale i satysfakcjonująco.
Prawda?
Mamy tyle od odkrycia. Nawet o nas samych.
Na przykład mamy większą kontrolę, niż myślimy.
Może tylko w obliczu zgonu.
Idziemy?
Tak. Uczcijmy powodzenie tej wyprawy,
oglądając dziwne występy na scenie.
Super!
- Dziękuję. - To było ekstra!
Oszałamiający występ, kochana.
Gotowa?
Tak.
Wiem, że tak.
- Co? - Rób, co mówię.
Z wielką przyjemnością przedstawiam waszym uszom
i waszym pikawkom muzyczny talent mojej nowej przyjaciółki.
Powitajcie, proszę, Jeszcze nie wiem.
Możesz zaczynać.
Nie czuję się za dobrze Śpiewając przed innymi
Najlepiej idzie mi przed jedną osobą
Z nerwów pikawka mi kołacze
Odkąd straciłam drugą połówkę Myślałam, że muzykę mam za sobą
To, że cię tu nie ma Nie znaczy, że ze mną nie jesteś
Twój głos będzie zawsze mnie prowadził
Głośno gram, byś słyszała mnie Przed istotami nie boję się
Bo wiem, że samej mnie nie zostawisz
- Super! - To było cudowne.
- Genialne. - Piękne!
- Jestem z ciebie dumny. - Dziękuję, że we mnie wierzyłeś.
Druga rodzicielka też byłaby dumna. Oczywiście gdyby żyła.
Dobrze. Żeby dokończyć ten proces, musisz zrobić jeszcze dwie rzeczy.
Posprzątać wszystkie stoliki i wyczyścić toalety.
- Nie ma szans. - Musiałem spróbować.
I jak, naprawiliście to?
No co ty. Pewnie, że tak. Inaczej nie byłoby pokazu.
Włączyliśmy generator.
Co?
Napisy: Marzena Falkowska