Starsze potomstwo
rodziciele przygotowują do samodzielności na wiele sposobów.
Będziesz to robić codziennie.
Codziennie?
To długa podróż pełna wzlotów
i upadków.
Czas odzyskać świadomość.
O nie.
Ale często rodziciele przekonują się,
że najtrudniejszy emocjonalnie jest moment, w którym im się to udaje.
Jestem gotów się usamodzielnić.
O nie.
UWAGA
ZIARNA I ŻARNA
NAJLEPSZE ZIARNA DRGAWY
Witam w Ziarnach i Żarnach. Mamy tu wszystkie potrzebne ziarna. Słucham.
Jestem kierowniczką w restauracji
i dziś urządzamy dla klientów Dzień Darmowej Drgawy.
Nasza normalna drgawa smakuje jak błoto,
ale macie ponoć ziarno, które tworzy mniej mętną ciecz,
przyszłam więc je kupić.
Ach tak?
Chyba wiem, o jakich ziarnach mowa.
Ich aromat ma tajemnicze właściwości uspokajające.
Smakują lepiej?
Nie.
Wzbudzają mniejsze drgawki?
Nie.
To w czym są lepsze?
Nie słucha pani?
Ich aromat ma tajemnicze właściwości uspokajające.
W czym tkwi haczyk?
Czasem wywołują wypróżnienie.
Halo?
Hej, kupiłam ziarna na Dzień Darmowej Drgawy.
- Zacząłeś przygotowania? - Prawie.
Jeszcze nie dojechałeś, co?
Nie, jeszcze nie.
Jestem prawie gotowy na podwózkę do portu.
Zostało jeszcze tylko parę toreb.
Hej, chodź tutaj.
Patrz na mnie. Jestem z ciebie dumna.
Mój synek idzie na uczewersytet.
Trudno mi w to uwierzyć. To wspaniały dzień.
Wdzięczność.
Hej, popatrz na mnie.
- Masz na twarzy substancję. - No weź.
Nasza planeta, lekko pochylona
Orbituje wokół gwiazdy
Nadajemy życiu aromat
I miewamy dziwne jazdy
Wiemy tylko, że żyjemy
I to raczej krótko Więc popłyńmy jedną łódką
Radość, smutek, odwaga i strach
Ciekawość i złość Czasem dostajemy w kość
A to dopiero bzików start
NIEOBCA PLANETA
NA BAZIE KSIĄŻEK NATHANA W. PYLE’A
Przeprowadziłeś ostateczną kontrolę?
- Nikt tego nie robi. - Właśnie, że robi.
- Przygotowanie to klucz do sukcesu. - Nie zawsze.
- Pamiętałeś o szczoteczce do ustokości? - Tak.
- Dowodzie tożsamości istoty? - Tak.
- Gaśnicy? - Co takiego?
Po co mi to?
Przygotowanie do każdej sytuacji jest ważne, a ty nawet nie próbujesz.
Dam sobie radę.
Pewnie ci się wydaje, że mam szczęście.
Szczęście to splot przygotowania i okazji.
Jeśli tak, to lepiej spakuję tę zabawkę dla wibracza,
te osłony ręczne do ciosów, ten śrubokręt.
W porządku. Widzę, co robisz.
Po prostu się o ciebie martwię. To wszystko.
A jeśli się zgubisz? Zachorujesz?
Stracisz środek ciężkości i odlecisz z globu?
Spytam o kierunek, wezmę leki i zaprzyjaźnię się z istotami z otchłani.
A jeśli istoty z otchłani nie są przyjazne?
Nie zapomnij swoich ulubionych tubek na podróż.
Już ich nie jem. Są ohydne.
I kto wie, ile tam leżały.
Są przenośne, odżywcze i je uwielbiasz. Głód atakuje znienacka.
Dlatego zawsze musisz mieć przygotowane przekąski.
Uwaga.
NOWY WYGLĄD!
Hej.
Wybacz. Myślałem, że to kierowniczka.
Pomyliłeś nas? Nie jesteś jej bratem?
Co? Nie. Bratem? Tak mnie widzi?
Tak. Może. Nie wiem.
À propos. Gdzie poszła kierowniczka?
Po ziarna na Dzień Darmowej Drgawy.
Właściciela nie ma, więc pierwszy raz otwieram sam.
Dobrze, zaczekam. Nie na kierowniczkę.
Na darmową drgawę.
- Jasne. - Nie, naprawdę.
Codziennie przychodzę tu jeść drgawę.
Jeść?
Tak.
Jest aż tak zła?
Tak. I jej stała zła jakość jest dla mnie pociechą.
Co jest w tym pudełku?
Nie wiem. Otwórzmy je.
Podrzucarka.
Szkoda, że będziemy zajęci. Chętnie bym ją wypróbował.
Przykro mi. Maszyna pływająca się zepsuła.
Następne pływanie grupowe dopiero wieczorem.
Nie może tak być.
Nie macie zapasowej maszyny pływającej?
Gdzie ona jest?
Nie mamy takiej.
- Nie mają? - Ktoś musi…
- Ojej. - Muszę wrócić do mojej restauracji.
Beze mnie mój współpracownik może ją spalić.
A my musimy dostać się na uczewersytet.
Zaczyna się Tydzień Poznawania Nowych Istot i Aklimatyzacji.
Mój potomek musi je poznać i się zaaklimatyzować.
- Jestem żakiem. - Ja też.
I ja.
Musicie poczekać. Przykro mi. Nic nie mogę teraz zrobić.
Nie byłam na to przygotowana.
Musi być inne rozwiązanie.
Jest! Ja mogę zabrać was na drugi brzeg!
Wygląda bezpiecznie.
Chodźcie na pokład mojego statku, Ryzyka.
Na pewno tego chcemy?
Naprawdę nazwałeś go Ryzyko?
Zasłużył na tę nazwę.
Na dużym bajorze nic nie jest pewne,
ale zawsze jest szansa na zabawę!
- Jest godny zaufania. - Spróbuję.
Przekonał mnie. Kapitan wygląda na przygotowanego.
Byle tylko wrócić, nim coś się posypie.
Dzięki za pomoc z torbami.
Nie ma za co, skarbie.
A teraz na pokład. Musimy przemierzyć duże bajoro.
Co ty robisz?
Zabieram cię na uczewersytet.
Co? Nie, mogę popłynąć sam.
Pamiętasz, co się stało twojego pierwszego dnia w przedszkolu?
To było 15 obrotów temu.
Ale pamiętasz?
Płakałeś za rodzicielką, a potem spadłeś z huśtawki.
Było chyba na odwrót.
Płakałeś. Nigdy więcej na to nie pozwolę.
Co…
- Dobrze ci idzie jak na pierwszy raz. - Wdzięczność. Nie jest tak źle.
- Poproszę darmową drgawę. - Wiem, po co tu jesteś.
Chwila. Muszę zaparzyć więcej.
- Gdzieś tu musi być. O nie. - Co się dzieje?
Skończyły nam się ziarna drgawy.
- Co mam robić? - Nie panikuj.
- Ja bym zadzwonił do kierowniczki. - Bo ci się podoba.
Hej, drgawa już gotowa?
Masz rację. Zadzwonię.
Tu Uwaga. Słucham.
To ty dzwoniłeś.
Ale może chcesz coś zamówić.
Co się dzieje? Wszystko gra?
Skończyła się drgawa. Co robić?
Zaparzaj płyn z liści, póki nie wrócę. Słyszysz?
Nie słyszę.
A co powiesz na nową podrzucarkę?
Już przyszła? Zamówiłam ją dziś rano.
Nie. Nie otwieraj jej.
Jest zbyt skomplikowana, by używać jej bez szkolenia.
To tylko podrzucarka.
Za żadne skarby nie włączaj tej podrzucarki.
Czy… Słyszysz… Połączenie jest…
Połączenie jest słabe, ale mówisz chyba, żebym włączył tę podrzucarkę.
Nie, wręcz przeciwnie. Powiedz, że rozumiesz.
Rozumiem.
Utknęłaś na dużym bajorze, więc muszę to zorganizować.
Co zorganizować?
Dzień Darmowych Podrzucników.
Genialna z ciebie istota.
Klienci, skończyła nam się drgawa.
- No nie! - Podpalmy restaurację!
Ale postanowiliśmy urządzić Dzień Darmowych Podrzucników.
Czy ktoś ma zasięg?
Jestem w trakcie podrzucnikowego fiaska.
Nie jest dobrze.
I się pogarsza.
Potrzebujesz może pomocy?
Tak. Wdzięczność.
Czy to zapach ziaren?
Bardzo kojący.
Tak, aromat ma ponoć tajemnicze właściwości uspokajające.
Ale miło z twojej strony, potomku.
Jeśli to prawda, może sobie niuchnij. Wyglądasz na zestresowaną.
Aż tak widać? Prowadzę restaurację, zabrakło nam drgawy,
i został tam mój najmniej doświadczony pracownik.
Więc naturalnie trochę się martwię.
Cóż, stąd wiele nie zdziałasz.
Zawiódł cię już kiedyś?
- Został sam pierwszy raz. - Czemu miałby zawalić?
Wolę wyobrazić sobie czarny scenariusz i działać na tej podstawie.
Przepraszam, czy ty też chodzisz na uczewersytet?
Nie, skończyłam go już parę obrotów temu.
I mimo stresów związanych z drgawą
i podrzucarką, cieszę się, że mam niemnącą się twarz.
Chodź, skarbie. Musimy poznać wiele istot uczewersyteckich.
Wybacz. Mam swoje własne stresy. Powodzenia na misji ziarnowej.
Chcę się specjalizować w istotologii.
Witajcie, nowi przyjaciele.
Przedstawiam wam mojego potomka.
On też idzie na Uczewersytet Istotogrodzki.
Cześć.
Cześć. Miło was poznać.
Okej, fajnie było się poznać. Miłej podróży.
Musisz poznawać istoty, by zbudować system wsparcia.
Tak przygotujesz się do życia.
Gdybyś choć na chwilę pozwoliła mi odetchnąć…
Czeka nas burza, przyjaciele!
Właśnie dla takich przygód żyjemy!
Co ty byś beze mnie zrobił?
Przemoczył się i przeziębił. Widzisz, jak ważne jest przygotowanie?
Po co tu jesteś?
Żadnemu innemu potomstwu nie towarzyszą rodziciele.
Czemu mi nie ufasz? Poradzę sobie sam.
Możemy przetestować tę teorię.
Wiele innych istot na tym statku doceni moją troskę
i przygotowanie, skoro ty ich nie potrzebujesz.
Świetnie! Idź otocz ich troską.
Otoczę! Otoczę ich wielką troską.
Obejmij mnie, duże bajoro!
Morze, moja miłości, zawsze mnie słuchasz.
Wszystko dobrze? Usłyszałam krzyki.
Nigdy pani nie pływała?
Nie można być kapitanem, nie rozmawiając z morzem.
Czyli nie trzeba panu w niczym pomóc?
Pomóc? Chcę tylko, żeby Boź zesłał nam bardziej ekscytującą wyprawę!
Szkoda, że nie mam przekąsek.
Niedobrze mi z głodu.
Czas na troskę.
Podrzucniki!
Spokojnie. Próbujemy to rozgryźć.
Jak to się włącza?
W instrukcji są tylko dziwne zdjęcia.
Na co komu takie wskazówki?
Nieważne. Poradzimy sobie.
- Wciskamy wszystko? - Tak!
O tak, wychodzą!
To wspaniały dzień.
Pojedynczo. Jedna kolejka. Zaczynamy.
Fajny jesteś, przyjacielu.
Ty też, kolego.
Witajcie, nowi przyjaciele. Chcecie posiorbać z tubek?
Proszę bardzo.
Trudno odmówić takiej tubki.
Są odżywcze i przenośne.
Wdzięczność.
Ależ nie ma za co.
Kogo jeszcze otoczyć troską?
Mnie!
- Chcę siorbać! - Daj tubkę.
Napełnia i odświeża.
Jak miło, że ktoś mnie docenia.
Dobrze, że byłam przygotowana.
Inaczej wszystkim tym istotom byłoby niedobrze z głodu.
Pewnie jesteś jeszcze bardziej zestresowana?
Prawie na pewno czuję, jak restauracja się pali.
Stąd naprawdę nic nie zdziałasz.
Idzie dobrze albo źle. Teraz nie możesz tego kontrolować.
Dlatego stresuję się bardziej.
Tubkę?
- Nie, wdzięczność. - Nie, dzięki.
Dostaniesz, gdy nauczysz się przygotowywać.
To najgorsza przekąska na wyprawę morską.
Ma rację, wiesz? Dobrze być przygotowanym.
To ogranicza stres i niepokój.
Jedyny stres i niepokój wzbudza we mnie moja dominująca rodzicielka.
Ale to słodkie, że chce cię tak chronić.
Chce dać ci jak najlepszy start.
Rozumiem to, bo próbowałam przygotować pracownika,
ale nie jest gotowy.
Może go przygotowałaś.
Gdybyś trochę bardziej mu zaufała,
mógłby udowodnić, że sobie poradzi.
Co złego może się stać? Wyciągnie naukę z porażki.
Albo zaliczę zgon na dużym bajorze, a moja restauracja spłonie
i nie uratuje jej ta sama ciecz, przez którą zaliczyłam zgon.
Może lepiej powąchaj swoje ziarna.
Naprawdę wierzysz, że ich aromat wywołuje spokój?
Warto spróbować.
Daliśmy radę.
Pewnie nawet nie pamiętają, że miała być drgawa.
Co za dzień.
Jak to się wyłącza?
Wciskając wszystko?
Wtedy zadziałało.
Przestań, proszę. Nie chcę mieć kłopotów.
Nie będziesz ich miał.
To nie twoja wina, że podrzucarka wypluwa podrzucniki.
Miałem jej nie używać. Nie powiedziałem ci całej prawdy.
A jaka jest cała prawda?
Kierowniczka mi nie pozwoliła.
Co? I jeszcze mnie w to wciągnąłeś?
Tak, przepraszam. Może nie daję rady.
Już nie są takie ohydne.
Pasażerowie! Przed nami najfajniejsza część burzy.
Trzymajcie się stopotubek.
Co w tym fajnego?
Trzymam się stopotubek, ale to nie pomaga.
Nie czuję się dobrze.
Pomogę ci, przyjacielu.
Może potrzebujesz więcej tubek?
O nie. Maź z tubek.
Kotwica w górze, żagle postawione Przez fale bajora mkniemy szalone
Stworzenia w toni i ciecz wzburzona Groza nas czeka w dzikich cyklonach
Gdy kości ze strachu dygoczą wam Niech Boź w niebiosach usłyszy wrzask
„Jo-ho-ho, z morzem zmierzę się Ta ciecz nigdy nie pokona mnie!”
Ta ciecz nigdy nie pokona mnie!
Jakieś pomysły?
Jest na sali ekspert od podrzucarek?
Ja jestem takim ekspertem.
Ale przypadek.
Możesz to wyłączyć?
Czemu nie zrobiłeś tego od razu?
Myśleliśmy, że to część imprezy.
Wdzięczność.
Co zrobimy z tymi wszystkimi podrzucnikami?
Nie wiem, zjemy je?
Warto spróbować.
O Boziu. Nie damy rady.
- Jestem pełen po brzegi. - Chcę mieć otchłań zamiast brzucha.
Gdyby tylko nasze ciała
były bezmiarem, takim jak ta otchłań, która z nas drwi.
Właśnie takiej przygody potrzebowaliśmy!
Bez obaw. Przeprawię nas w mgnieniu oka.
Kiedy tylko skończę.
O Boziu. Wszyscy przeze mnie wymiotują.
To było ekstra!
Ta istota rozumie.
Wszystko w porządku?
Doświadczam wrażenia, którego nigdy jeszcze nie doświadczyłam.
Możesz je opisać?
Jest pozytywne i spokojne.
Podoba ci się?
Tak. Nie martwię się już, że restauracja spłonie,
choć wolałabym, żeby nie spłonęła. Po prostu czuję się lepiej.
To przez ziarna!
O Boziu.
- Istoty muszą je powąchać. - Nie mam czym otworzyć beczki.
Akurat na to jestem na szczęście przygotowany.
Rodzicielko, nie przychodzi mi to łatwo, ale miałaś rację.
- Musisz powąchać te ziarna. - Nie mówiłam nic o wąchaniu ziaren.
Poniuchaj je trochę.
Czuję, jak moje obawy pierzchają mi przez otwory w twarzy.
Jak ty…
Mam szczęście, że wiedziałeś, jak mnie uspokoić.
Czasem szczęście to splot
przygotowania i okazji.
Gdzieś to już słyszałam.
Pomożesz mi je wyleczyć?
Zawsze ci pomogę.
Powąchaj je.
Świetne.
Boski duchu morza, w końcu wziąłeś mnie w swe objęcia!
Czy to zajście może zostać między nami?
Nie chcę bardziej stresować kierowniczki.
Umowa stoi.
Świetnie sobie dzisiaj poradziłeś. Kierowniczka byłaby pod wrażeniem.
Dzięki. Myślę, że byłaby zachwycona tym, jak bardzo pomogłeś.
Ma szczęście, że nas ma.
Ląd na horyzoncie!
Pora znów otrzeć się o zgon. Tak.
Przepraszam, że byłam taka apodyktyczna.
Miałam przygotować cię do samodzielności,
ale nie byłam na nią przygotowana.
Nie szkodzi, ale wiedz, że mnie przygotowałaś.
Wiem.
Gotowa do dalszej podróży na uczewersytet?
Poradzisz już sobie sam.
Dziękuję.
Zostawiają nas tak powoli, a potem tak nagle. Poradzi sobie, prawda?
Zdecydowanie. Świetnie się spisałaś.
Dziękuję.
Choć nigdy nie tknę już tubki.
Witka.
Witka. Tu są ziarna.
Okej. Chcesz o czymś porozmawiać?
Jak poszło?
Świetnie. Tak.
Super. Dzięki, że to ogarnąłeś. Jestem z ciebie dumna.
Kierowniczka wróciła… jeśli chcesz się z nią zobaczyć.
Widziałem. Dam jej trochę przestrzeni. Lubię spędzać z tobą czas.
- Walka na podrzucniki? - Żebyś wiedział!
Zaraz cię dorwę.
Napisy: Marzena Falkowska