Kiedy istota myśli o bezmiarze globu,
często przypomina sobie, że sama jest malutka jak owad.
Te chwile refleksji wywołują czasem
wrażenie bezradności.
Ale ta niepewność pozwala poczuć wielkie możliwości.
Glob oferuje tyle możliwości, że niejednokrotnie
istoty bagatelizują jego potencjał...
i nie dostrzegają, że gdy jedna okazja wydaje się daleka,
inna może być o wiele bliżej, niż myślą.
Nasza planeta, lekko pochylona
Orbituje wokół gwiazdy
Nadajemy życiu aromat
I miewamy dziwne jazdy
Wiemy tylko, że żyjemy
I to raczej krótko Więc popłyńmy jedną łódką
Radość, smutek, odwaga i strach
Ciekawość i złość Czasem dostajemy w kość
A to dopiero bzików start
NIEOBCA PLANETA NA BAZIE KSIĄŻEK NATHANA W. PYLE’A
SZOROWARNIA
Co to...
Zwykle nie wstaję o brzasku.
Ja też nie. Tylko wtedy mogę wyczyścić swoje tubki.
Uwagi nigdy za wiele
Na urwisku na poboczu
Ale jeśli dobrze chcesz zjeść Martwiąc się, co w dole czeka cię
To musisz
To musisz iść do Uwagi Iść do Uwagi
Posiłki rozkoszą będą Nad przepaści krawędzią
- W Uwadze - Nie spadnij
Nie wierzę, że wciąż to puszczają. Ta reklama ma pewnie z 20 obrotów.
- To miejsce istnieje? - Tak. Znajduje się na krawędzi urwiska.
Podobno ma się odłamać i spaść w otchłań.
O nie.
Ale mówią tak od dawna. Nigdy tam nie byłeś?
Nie. Mieszkam tu od niedawna z siostrą.
Spodziewa się potomstwa.
Ale słodko.
Jeśli znasz jakieś lokale,
które nie mieszczą się na urwisku, chętnie je poznam.
Nie jest aż tak groźnie.
Byłam tam niedawno na obchodach ostatniego dnia singielki.
Nie mojego.
Ja wciąż jestem singielką.
Ta istota ma dobry pomysł.
Tak. Ciepłe nastopniki prosto z ogrzewarki.
O nie! To moje.
Zostań tu. Ja się tym zajmę.
Przepraszam. Czuję, że to moja wina.
No weź. To nic takiego.
Mogę kupić ci gdzieś świeżą drgawę.
Może na tym urwisku?
Pewnie.
Dobrze. Mogę tam pójść i ci ją przynieść.
- Albo... - Albo?
Albo może masz ochotę tam pójść
i celowo skonsumować drgawę razem ze mną?
Tak.
Dziś nie spadnie w otchłań, prawda?
Wątpię.
Jeśli masz jakiś pomysł na dachową atrakcję,
powiedz albo trzymaj smakomięsień za zębami.
Co obrót sugeruję coś, co ma swój cel i funkcję.
I co obrót ty wybierasz atrakcję, która nie ma ani celu, ani funkcji.
To dlatego, że stawiam na styl.
Witamy w Uwadze. Chcecie siedzieć czy śmigać?
Śmigać?
Zawołać kogoś, żeby podał drgawę?
- Poprosimy. - Super.
Chwilka.
Fajnie tu. W środku nie czuć, że można zaliczyć zgon.
Nie próbowałeś jeszcze strawy.
- Gdzie... - Znasz Dzień...
Przepraszam. Mów pierwsza.
Znasz Dzień podwójnego cienia? Niedługo będzie.
Zaćmienie? Moja siostra o tym wspominała.
Byłoby fajnie, gdyby wtedy pojawiło się potomstwo.
Zdecydowanie.
Wierzę, że glob i nasz cykl życiowy są połączone, odkąd się pojawiamy.
Dzień podwójnego cienia jest super. Ale poprzedzający go okres bywa trudny.
Naprawdę?
O tak. Istoty są wtedy zupełnie nie w sosie.
Odradza się podejmowanie ważnych decyzji,
bo możemy nie myśleć jasno.
Podjąłem decyzję, żeby zaprosić cię na drgawę i się udało.
Popatrz na ten widok.
Potrzebujemy atrakcji, która pomoże istotom docenić wspaniałość
tego, co widzą przed sobą.
A może ładne stoliki i krzesła?
Nuda. Poza tym nie sprawdzą się w deszczu.
Wtedy istoty mogą siedzieć w środku.
Chcę, żeby ta atrakcja cieszyła przez cały obrót.
- Możemy postawić namiot. - Nie będzie widać nieba!
Wymyślmy coś bardziej ryzykownego, jak tyrolka nad otchłanią.
Istoty lubią wisieć na drutach.
Sprawdzę, co u klientów.
Trapez mógłby być fajny.
Ja też lubię tego udawacza.
Ponoć jako istota cywilna nie jest zbyt przyjazny.
Ale i tak ma duży talent.
Może zobaczymy jego nowy ruchomy obraz?
Miło mi się z tobą rozmawia, ale nie chcę cię zwodzić.
Nie jestem teraz gotowa na związek.
Rozumiem. W porządku. Nie szukam niczego poważnego.
Przed Dniem podwójnego cienia nie jest to najlepszy pomysł.
Nie chcę wysyłać globowi wieści, że jestem gotowa na zmianę.
- Przepraszam. - Nie ma za co.
Zamiast radzić sobie z uczuciami, unikasz ich,
obwiniając zmienne układy księżyców.
- Rozumiem. - Może lepiej już pójdę.
Mogę zostawić fundusze za drgawę?
To nie jest konieczne, ale wtedy pomyślę o tobie lepiej.
To może lepiej nie.
Przykro mi, że masz złamaną pikawkę. Naprawdę masz ją na dłoni, nie?
Czyżby?
- Wiem, że się tu przeprowadziłeś. - Skąd?
Wierzę, że pech jednej istoty jest okazją dla innej.
W tym przypadku ty jesteś pechową istotą,
a ja istotą, która dostała okazję.
Szukasz pracy? Przyda nam się pomoc.
No nie wiem. Słyszałem, że ten lokal może spaść w otchłań.
Może. Ale wiesz, jak to mówią.
Jedne drzwi się zamykają, a inne otwierają.
Nie wiesz, czy spadniesz w ziejącą dziurę pod nimi,
póki nie przejdziesz.
Nie znam tego powiedzenia. Ale faktycznie potrzebuję pracy.
I lubię poznawać nowe istoty.
Ale nigdy nie pracowałem w restauracji.
Mógłbyś trochę lepiej negocjować, ale myślę, że nadajesz się idealnie.
Poznaj resztę personelu.
Oto on.
Zatrudniłeś go?
Jeszcze nie, ale pilnie kogoś potrzebujemy.
Ostatnio zastępowałaś połowę kelnerów.
Dałaś świetnie radę, ale podpaliłaś też stolik.
Zawsze jest sporo pracy, ale kto to w ogóle jest?
Dobry dzieciak. Chyba.
W sumie to mam już 22 obroty.
Skończyłem studia z wyróżnieniem.
Ach! Świetny dzieciak. Przeniósł się tu i pewnie umie wiele różnych rzeczy.
Nie przypomina ci innej dzielnej istoty sprzed około dziesięciu obrotów?
Przyda się nam świeża perspektywa.
Na pewno uatrakcyjni ten stary lokal.
Wypróbujemy cię. Co umiesz najlepiej?
Uczyć się nowych umiejętności.
Widzisz? Wciąż się uczy. Oprowadź go.
Będę rozkminiał na dachu naszą nową atrakcję.
Jeśli macie pomysły, zamieniam się w słuch.
Co obrót odsłania nową dachową atrakcję,
by przyciągnąć nowych klientów i zachwycić stałych.
Zwykle są nieprzemyślane i trudne w użyciu.
A obrót temu?
Zmienił starą budkę telefoniczną w małą dyskotekę.
- Fajnie. - Troje klientów utknęło w środku.
- Ojej. - Ale dwoje się zakochało.
A potem trzeci zaliczył zgon.
Z innego powodu. No to zapraszam.
To nasze podium cierpliwości.
Każdą grupę nazywamy „paczką”,
żeby poczuli się fajnie.
Jeśli muszą czekać, dostają to.
Brzęczy, kiedy stolik jest gotowy i uśmierza ból głowy.
Tutaj trzymamy trunki. Nalewacze pilnują butelek,
mieszają ciecze i mówią klientom, kiedy przestać.
Jestem raczej trunkowym sommelierem.
Bar jest też miejscem,
w którym single próbują poznać inne istoty
z nadzieją na podanie ust albo domową stabilizację.
Fajnie to oglądać, nieważne, jak im idzie,
ale zwłaszcza kiedy nie idzie.
Mamy też podajnik gazocieczy.
Spróbuj. Ale celuj z dala od nas.
Może...
Chodźmy do kuchni.
Sporo tam rzeczy.
Kuchnia. Bijąca pikawka każdej restauracji.
Czyli wiesz, jak działa kuchnia.
Oczywiście. To konserwator strawy.
- To czyszczarka. - Pewnie nowoczesny model.
- Jest tu od dawna. - A to pewnie skwierczak.
Nagrzewacz. Dobrze, zacznijmy od początku.
Strawa trafia na talerze, talerze na tace, tace na kończyny.
Używamy systemu stosowego. Stos. Stos. Stos. Fotobudka.
Nie drzemiemy tam, nawet jeśli mamy ochotę.
Zajęte.
Możesz zapisać zamówienie, ale emocje urosną, jeśli je zapamiętasz.
A jeśli ktoś widzi swoje zamówienie, ale jest dla kogoś innego?
Zapobiegamy temu dzięki ścieżkom i kopułom.
- Na ścianie są stare rzeczy. - Jak w wielu lokalach.
Po co to...
Bo nostalgia poprawia smak potraw.
Pójdziesz z nami?
Dziękuję. Bardzo chętnie.
Teraz chodźmy do mnie.
Czy ktoś ci wspominał, że restauracja powoli osuwa się z urwiska?
Może.
Zbadaliśmy to. A raczej miasto zbadało.
Jasne, kiedy przejąłem ten lokal, pomyślałem, że to się dobrze nie skończy.
Ale to było wiele obrotów temu. Nasi klienci nie noszą już kapoków.
Ty możesz, jeśli chcesz. Mamy ich sporo.
Na moją prośbę miasto wysyła tu najlepszych inżynierów,
żeby regularnie nas zatwierdzali.
Ostatni przyszedł wczoraj, mierzył i marszczył brwi godzinami, jak wszyscy.
Może rozmowa z nim cię uspokoi.
Proszę. To dla ciebie.
Dzięki. Pasuje idealnie. O, dłoniodziury.
Przepraszam. Nie chcę przeszkadzać ci w pracy.
Chcę ci tylko przedstawić tę zaciekawioną istotę,
która ma pytania związane z bezpieczeństwem.
Nie wiem, czy mam w tej sprawie dobre wieści.
Zagrożenia powinny was martwić.
Martwią. Ale ostrzeżenia zawsze są te same.
Teraz już wręcz uspokajają. Restauracja może spaść z urwiska.
Jasne. Sorry, ale runie.
- Co? - Pewnie. Za jakieś 20 obrotów.
To da nam dość czasu, żeby...
Nie. Spadnie raczej w Dniu podwójnego cienia,
bo księżyce kontrolują pływy wpływające na płyty tektoniczne.
W ten Dzień podwójnego cienia? W trakcie tego obrotu?
Wiecie, czy kuchnia dalej ma nawał pracy? Zamówiłbym potrójną skrobię.
Jak możesz o tym myśleć? Zaliczymy zgon w otchłani.
Spokojnie.
Mam plan, jak wzmocnić fundamenty, żeby działały lepiej
niż ta obecna prowizorka.
Nie chciałam potęgować twojego niepokoju.
Nie wiem, czy mogę tu pracować. Za bardzo martwię się zgonem.
Poza tym wydaje mi się, że nawet mnie tu nie chcesz.
Teraz, kiedy ty już nie chcesz, ja chcę tego bardziej.
Ciekawe, prawda? Zgrywanie niedostępnego ma wiele zalet.
To prawda.
Nie boisz się?
Wiem, że robisz to od dawna, ale czemu zostałaś?
Zabawna historia.
Przeniosłam się tu z innymi studentami meteorologii,
żeby zbadać tę mgłę w otchłani.
Nasz plan się nie powiódł.
- Przeżyłaś tylko ty? - Co? Nie.
Rozumiem. Ale jeśli masz wykształcenie meteorologiczne...
To czemu w ogóle tu pracuję?
Okazało się, że meteorologia idzie mi okropnie.
To więcej zgadywania, niż myślałam.
Ale jestem dobra w innych rzeczach i bardzo polubiłam tę pracę.
Uwielbiam to miejsce.
A wiesz już, co kryje mgła?
Nie. Nikt nie wie, jak daleko sięga, ani co jest na dnie.
Może ciecz, może gleba, może marzenia.
Ale liczy się to, że to dobre miejsce pracy.
I ma doskonały widok. Wejdziemy na dach?
Mamy już atrakcję?
Jeszcze nie. A czas się kończy.
- Musimy podjąć decyzję dzisiaj. - Dlaczego?
Zawsze najlepiej pracuję pod presją.
Nauczyłeś się już fachu?
Myślę, że częściowo tak, ale na pewno jeszcze sporo muszę pojąć.
Nic nie wie o zarządzaniu restauracją, ale jest sympatyczny.
Wdzięczność.
Ach! Jeśli wymyślisz jakąś atrakcję, dam ci podwyżkę.
Serio? A jeśli ja wymyślę?
Znowu sprawdzę, co u klientów.
Nara.
Widzę, że ukradkiem spoglądasz na stałego klienta.
Aż tak widać?
Raczej nie zauważył. Może z nim pogadasz?
Lepiej nie.
Dlaczego? To tylko istota.
Nie umiem ot tak otworzyć się przed innymi.
Może o tym pogadacie.
- Może oboje tak macie. - Nie. Wdzięczność.
Co może pójść źle?
W okresie przed Dniem podwójnego cienia
wszystko jest możliwe.
- Naprawdę? - Kiedyś tak nie myślałam, ale teraz
mogę użyć tego jako wymówki.
Ryzyko jest fajne.
Jeśli tak, to może powinieneś zaryzykować upadek w otchłań i przyjąć pracę?
Nie mogę podjąć takiej decyzji przed Dniem podwójnego cienia.
Może tak. Jeśli wezmę tę pracę, pójdziesz tam?
Może mały kroczek?
Zaniesiesz mu to?
Przepraszam. Trochę papki utknęło mi w ustokościach.
Nie trzeba przepraszać za higienę, choć nie potrzebuję szczegółów.
Odbiorę fundusze, kiedy będzie pan gotowy.
Chyba tak się mówi. To mój pierwszy raz.
Wdzięczność.
Wybacz brak odpowiedzi. Jestem w tym kiepska.
Chcę tylko napisać, że nie jest tak, że cię nie lubię.
Kierownictwo.
Widzisz? Łatwizna.
Tak, masz rację.
Zawsze myślę, że nie warto robić z igły dużych widelców.
W skali globu jesteśmy pyłkiem.
Kiedy tak na siebie patrzymy,
możemy lepiej docenić nasze własne doświadczenia,
a także dostrzec magię naszego globu.
O Boziu.
Wiem, co powinno być atrakcją.
Malutkie lodowisko?
Nie, coś bardziej sensownego.
Niż lodowisko?
Mam zaszczyt zaprezentować naszą nową atrakcję.
Teleskop.
Jest nastawiony na nasze dwa księżyce, Bozie,
i gotowy na Dzień podwójnego cienia.
Miałem taki jako młoda istota.
To chyba moja ulubiona atrakcja.
To był jego pomysł.
Czasem musimy przyjrzeć się globowi wokół nas,
by dostrzec to, co cały czas mieliśmy przed ślepiami.
Poza tym można użyć go, żeby poszukać skarbu.
Przyznaję, że warto było go zatrudnić.
Choć kelnerem jest okropnym. Super, że dostrzegłeś jego potencjał.
Każda istota ma swoje mocne strony.
On może jest bardziej kreatywny, ale ty świetnie zarządzasz.
Wdzięczność. Jesteś bardzo ekscentrycznym właścicielem.
Wdzięczność. I mogę być jeszcze dziwniejszy.
Nie musisz.
Hej. Dzięki, że zostałeś.
Dzięki, że mnie namówiłaś.
Im więcej o tym myślę, tym bardziej boję się runąć w czeluść.
Hej. Jeśli runiemy, to w dobrym towarzystwie.
Napisy: Marzena Falkowska