Dawno temu istoty postanowiły zaprzyjaźnić się ze stworzeniami.
Chcę się zaprzyjaźnić z biegaczem kopytnym.
Użyję jego prędkości i uczeszę szyjne loki.
Usiądź na nim.
- Ale może mnie kopnąć. - To cena prędkości.
Spokojnie.
No już, przyjacielu.
Wkrótce będziesz domyślnym środkiem transportu.
- Niektóre były zbyt wrogie. - Witaj, duży wibraczu.
Chciałbyś kohabitować?
Wybraliśmy więc mniejsze.
Witaj, malutki wibraczu.
Chciałbyś kohabitować?
Dużo lepiej.
Inne stworzenia kłuły, jak auakulki.
Mogłam się domyślić.
Albo śmierdziały, jak pupobomby.
O Boziu, piecze.
Ale inne były idealne.
Na przykład wibracze, porządniaki,
broduchy, a nawet wolnochody.
Teraz stworzenia są najlepszymi przyjaciółmi istot.
Ale czy naprawdę nas kochają? Czy tylko smakołyki?
Polizałeś mnie w buzi.
Wdzięczność.
Nasza planeta, lekko pochylona
Orbituje wokół gwiazdy
Nadajemy życiu aromat
I miewamy dziwne jazdy
Wiemy tylko, że żyjemy
I to raczej krótko Więc popłyńmy jedną łódką
Radość, smutek, odwaga i strach
Ciekawość i złość Czasem dostajemy w kość
A to dopiero bzików start
NIEOBCA PLANETA NA BAZIE KSIĄŻEK NATHANA W. PYLE’A
Ale czy naprawdę nas kochają? Czy tylko smakołyki?
Czasem wolałbym być stworzeniem.
Nie martwiłbym się, czy inni mnie lubią.
Niektóre stworzenia cały czas się tym martwią.
To nie ma ucieczki. Zresztą i tak boję się stworzeń.
Żeby dojrzeć, musisz robić to, czego się boisz.
Jak tracić ustokości?
Raczej adoptować stworzenie.
Nie zwodzę, stworzenie mogłoby ci się przydać.
Do opieki.
Opiekuję się roślinami. One nie gryzą. Poza jedną.
- Żeby ktoś wiedział, że żyjesz? - Wolałbym stracić ustokości.
A od wibraczy puchną mi oczy.
- Z radości? - Z bólu i od wydzieliny.
Martwię się o ciebie. Zawsze jesteś… jak to delikatnie ująć?
Sam. Stworzenie by cię pokochało.
Chcę, żeby pokochała mnie istota.
A nie stworzenie, za smakołyki.
Drobne stąpnięcia, mój drogi.
Witajcie. Proszę.
Wdzięczność. Mydłolistek. To nie powinno mieć…
O nie. Niedobrze. Zawsze zamawiasz tę samą strawę.
Zawinięta papka bez mydłolistka plus płaczokółka.
Masz rację.
- Pełną rację. - Przyniosę bez mydłolistka.
A w międzyczasie proszę. Uprawiam własne meszkoowoce.
W sezonie są bardzo puchate i soczyste.
Moje ulubione.
Nasi rodziciele pozwalali nam moczyć kawałki w kakaomasie.
Wiem, że to osobliwa kombinacja.
Nie, to brzmi super. Chętnie bym kiedyś spróbowała.
Może dzisiaj. Mam pierwszy wolny wieczór od wieków.
Gratuluję?
Jestem niebowyjem!
- Hej. - Słuchaj, jak wyję do nieba!
Hej, ugryzłeś mnie.
Moja jarzynko, mam pracę. Ważną pracę. Możemy pobawić się potem?
Jeśli nie mogę być stworzeniem, to daj mi jakieś wybrać.
Nie, nie dam. Na razie będziemy sami.
No to kiedy? Mam już tyle obrotów.
- Niedługo. - Mówiłaś tak, kiedy miałem tyle.
I kiedy miałem tyle,
i kiedy miałem tyle.
Pamiętam tylko niewyraźne kształty, ale pewnie też to mówiłaś.
Już teraz ledwo daję radę.
Ale kiedyś nie ty wybierzesz stworzenie, tylko ono ciebie.
Obiecujesz?
A naciskacz stopowy jedzie szybciej z góry?
Chyba tak. Ale mam sześć lat. Ty mi powiedz.
- Właśnie wymyśliłam, co możesz robić. - Nurkować?
Coś nawet lepszego.
Wyrzucić śmieci.
Śmieci!
Rany. Przychodzisz tu codziennie, gapisz się na tę miłą kierowniczkę
i kiedy w końcu masz okazję się z nią umówić, zmraża cię.
Jak mózg po wypiciu czegoś zimnego.
O Boziu. Nie myślę przy niej jasno.
Moje wewnętrzne skrzydełka trzepoczą.
Jest taka troskliwa… i oddana.
A sztuka na jej kończynach jest taka symboliczna. Prawdopodobnie.
Bez obaw. Kiedyś jakaś istota cię wybierze. Obiecuję.
Albo nie. Tak też będzie dobrze.
Proszę, zawinięta papka bez mydłolistka. Przepraszam za pomyłkę.
Nie. Nie musisz przepraszać.
Ja przepraszam za twoje przeprosiny.
Smacznego.
Złe wieści. Zachorowały dwie istoty kelnerskie i kucharz.
Najwyraźniej leczą się, słuchając tej samej muzyki.
Możliwe, że po prostu poszły na koncert?
Nie wiem, ale musisz zostać na drugą zmianę.
Co? Od wielu tygodni czekałam na ten wieczór.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio miałam wolne.
Wiem, i właśnie na takim doświadczeniu i oddaniu dla tej restauracji polegamy.
I na rocznicowym daniu dla tej pary, która cię uwielbia.
Poza tym mój wibracz ma astmę
i nie ma kto zaaplikować mu inhalatora.
Nie chcę opuścić restauracji, ale nie mam wyboru.
Ja to zrobię.
Wiem, że to nie moja rozmowa, ale słyszę, że potrzebujesz pomocy.
Sam używam inhalatora. Mogę to zrobić.
No proszę. Cudownie. Załatwione.
Nie możesz tego zrobić.
Wdzięczność, ale nie musisz opiekować się moim wibraczem.
Dobrze, bo masz uczulenie.
O taki, prawda?
Jesteś też przerażony.
No tak, działa tak samo.
No proszę, ekspert od inhalatorów.
Ekspresowo rozwiązaliśmy dwa problemy.
Nawet nie wiesz, gdzie mieszkam.
Poradzi sobie.
Na pewno?
Jasne. Boź mi świadkiem, że kocham wszystkie stworzenia.
Stworzenia to moja pasja.
Wierz mi…
Wybierasz mnie?
To musi być jej mieszkanie.
Dam radę. Chwila, jak to się robi?
Przykładasz delikatnie do pyszczka,
dwa razy ściskasz i tadam, tak właśnie inhaluje się stworzenie.
Dzięki za ślepienie. Pamiętajcie o guziku sympatii.
A teraz o mazi do ustokości.
Maź do ustokości.
Jest słodka, miętowa i smakuje jak jedzenie.
Ale jej nie jedzcie. Chociaż można. Chyba.
Można? Ile zjedliście?
- Hej. - Jak idzie?
Rety, jej mieszkanie jest bardzo pedantyczne.
Dobra. Wszystko gotowe.
Mam dla niej trunek i kakaomasę.
Pozostaje zachować stworzenie przy życiu, póki nie wróci.
Nie przypominaj.
Albo przypominaj. I to często.
Witaj, wibraczu.
No proszę.
Powietrze lekko szkodzi tobie…
a ty lekko szkodzisz mnie…
ale i tak możemy się przyjaźnić.
Brakuje ciastomek i pszenitek, a to jest przejrzałe.
Wczoraj było niedojrzałe.
Mają 20 minut, nim zmienią się z kamienia w papkę.
Dwójka ma alergię na suchowoce. Siódemka chce gryzobreję.
A ta istota wysłała tamtej trunek.
Zobaczymy, co z tego będzie.
Dwa, jeden…
Obroty są super…
Moi drodzy, oto bąblotrunek na nasz koszt
z okazji 50 obrotów współegzystencji.
- Ojej, co za niespodzianka. - Ale miło.
- Choć tego oczekiwaliśmy. - Smacznego.
Ważne, byście czuli się tu jak rodzina. Każda istota na to zasługuje. A teraz…
Zamówiliśmy deser…
z miesiąca miodowego.
- Ten sam. - Nie dosłownie.
No tak, tamten dawno wydaliliśmy.
Rety. Super. Zaraz sprawdzę.
Jest piękny.
- Wyczekiwany. - Wyjątkowy.
- Ekscytujący. - Przepraszam.
- Jak z miesiąca miodowego. - Jakby to było wczoraj.
- Choć nie było. - Właśnie.
Obroty są super
Lubisz je? To super
Nie lubisz? Przykro nam
Jesteśmy zajęci, ale dopilnuję, żeby deser spełnił wasze oczekiwania.
Jak mogłabym nie dopilnować?
- Byłoby super. - Masz za dużo na głowie.
Musisz odpocząć.
Ale poprosimy więcej ciastomek, jeśli można.
Stworzenie mnie wybrało!
Wyciągnę cię z kosza, nim sąsiadka zobaczy.
Patrz.
Puść mnie.
Przyjaźnie połaskoczę go w plecki.
Nie. Nie będzie wibrować, tylko cię zaatakuje.
Muszę wracać do pracy.
Ale chcę, żeby z nami mieszkał.
To nie stworzenie domowe, tylko dzikie i musi zostać na zewnątrz, rozumiesz?
Nie przyjmuję tego i będę się złościć, Daj mi więcej kontekstu.
Niektóre stworzenia kochamy w domu, jak porządniaki czy wibracze.
Ale to jest szarobandyta, którego możemy kochać tylko z daleka.
Nie. Z każdym stworzeniem można mieszkać.
Niestety nie. Dom wielu z nich jest poza domem.
Ale kto o tym zadecydował?
Istoty sprzed setek, może tysięcy obrotów.
Na przykład zobaczyli warczaki i z czasem zmieli je w porządniaki.
Możemy tak zrobić z szarobandytą?
Nie. I dopiero co kupiliśmy nowe meble.
Ale jak oni to zrobili?
Jak tamte istoty udomowiły warczaki?
Pewnie dając im strawę i krzyżując z krewnymi
przez pokolenia, aż ich mózg zepsuł się i nas pokochały.
Takiego kontekstu nie chciałem.
Wiem. Ale tak jest z kontekstem.
Pogarsza dobre i polepsza złe.
A teraz chodźmy.
Ale ja go chcę, bo ma palce.
Jest jak warczący braciszek.
Och, jarzynko.
Nie możemy wziąć szarobandyty.
Ale wiesz co? Znajdziemy ci odpowiednie stworzenie domowe.
Super, nie?
Nie, chcę tylko jego!
Jestem szarobandytą. Kocham śmieci!
Proszę, wyjdź.
Mam smakołyki, zabawki, skórę.
Fundusze. Dostaniesz wszystko, czego chcesz.
Pomóż mi pomóc tobie pomóc jej.
Wszyscy zyskamy.
Nie wiem, jak to powiedzieć.
Niech zgadnę. Wibracz się chowa,
ale trzeba go zaraz inhalować
i dzwonisz po pomoc, bo jesteś tak zauroczony,
że mózg ci nie działa.
Dziwnie konkretna ta odpowiedź. Ale właśnie tak.
- Zaraz przyjdę. - Wdzięczność.
O Boziu.
Czekałeś, aż się poddam?
Nieważne, tylko tu zostań.
Tak, zostań.
I oddychaj. Tak.
Tak! Będziesz żył i…
Nie teraz.
Stolik 22 znalazł spinacz w listkomisce.
Mówiłem, że to szczęście, ale tego nie kupili.
A ta para, która cię uwielbia, jest gotowa na deser.
To naruszenie zasad higieny pracy. Nie przeszkadza mi.
Wszystko gra?
Tak, muszę tylko minutkę odpocząć.
Odpocznij dwie.
O nie.
Cześć.
Cześć. Wyglądasz na zadowolonego. Zakładam, że wszystko gra?
Tak. Gra i śpiewa.
Nie zwodzę, ulżyło mi, kiedy to powiedziałeś.
Inhalowałeś go?
Tak. Bez żadnego problemu.
Pełna współpraca.
Rany, jestem pod wrażeniem.
Ja muszę próbować parę razy, żeby usiedział.
Naprawdę?
Nawet nie wiesz, jaka jestem zobowiązana. Muszę ci się odwdzięczyć.
Nie, nie musisz. To twój wybór.
Przepraszam, czy moje stworzenie jest jasnoczerwone?
Co? Nie. To pewnie przez twój przyrząd. W ogóle nie jest czerwone.
Dobrze. Wrócę możliwie najszybciej. I jeszcze raz wdzięczność.
Mrugnij, jeśli masz magiczne moce.
Gotowi na podpalenie?
- Tak. - Chwila.
Patrz, ta strona jest wklęsła,
ale na zdjęciu jest wypukła i ma tu lukier.
Wszystko jest źle.
Może tak zostać.
To ich 50. rocznica.
Cukiernika nie ma w pracy.
Biedak musi mieć zatkane uszy. Bardzo głośno słuchał muzyki.
Daj mi czapkę cukiernika.
Widzę tylko czapkę zastępcy.
Będzie musiała wystarczyć.
W sumie nie potrzebuję konkretnej czapki.
Tak mi się tylko powiedziało.
PUNKT ADOPCJI STWORZEŃ
Na pewno się cieszysz, że możesz wybrać dowolne stworzenie domowe.
To jest puszyste.
Zbyt wibruje.
Ale fajne.
Zamiast wibrować, merda puposłupem.
Zbyt porządne.
To jest kolorowe i nieporządne.
Za mało palców.
To ma jakby palce.
Za mało śmieci.
No weź, to czego ty chcesz?
Gdzie macie szarobandytów?
Są takie duże,
mają mnóstwo dziwnych paluszków i śpiewają tak…
Niestety ich nie adoptujemy. Ich dom jest na zewnątrz.
W takim razie do nich dołączę.
Nie, jarzynko. Ostrożnie.
Mamy dwie godziny, żeby to naprawić. Inaczej to koniec.
Przykro mi, ale to typowa sytuacja: „Wiedziałam,
że to się stanie i chciałam cię powstrzymać”.
Zwodzisz. Nie jest ci przykro.
Zgadza się.
Powinieneś do niej zadzwonić i powiedzieć, co się stało.
Za późno na szczerość. Za długo ją zwodziłem.
Weźmy się do roboty i usuńmy tę plamę trunku z jego futra.
Jak to zrobiłeś?
To było niebezpieczne. Bardzo.
Zostań tu i zdrowiej.
Jeśli wyjdziesz, nie będzie żadnego stworzenia, jasne?
Mam tu kupę śmieci.
Są jakieś minerałki i gazociecz?
Tylko wodokryształy i bąblociecz.
Nie… Co…
A gdybyśmy nalali biały trunek na plamę z czerwonego,
żeby się zniosły?
Co?
Pochyl patelnię nad płomieniem i voilà.
Wybrałeś mnie. Proszę.
Czekaj. Mam inne przekąski. Zaczekaj.
Jak to możliwe, że plama się powiększyła?
Poddaję się. Będę musiał znowu się przeprowadzić. Nie chcę.
Może będę się przebierał. Założę coś. Na przykład kapelusz.
Mam za małą głowę na kapelusze.
Bracie, musisz się opanować.
Nie potrafię.
Nie wszystko idzie po naszej myśli. Każda istota to wie.
A jeśli podoba ci się ta istota, musisz być szczery.
Więź nie może się zacząć od zmyłki.
Więź? Nie będzie chciała więzi,
kiedy dowie się, że wylałem trunek na jej stworzenie.
Zakaże mi przychodzić do restauracji i będę musiał pić drgawę w lepszym lokalu.
Próbujesz ją zdobyć,
jakby była stworzeniem. Na siłę się nie da.
Musisz być sobą, żeby uczucie było autentyczne.
Chodź tutaj. To jest autentyczne.
Dobra, wystarczy już.
Masz rację. Rodzeństwo zawsze pozna.
Hej, zostaw to. To nie jest twoja kakaomasa.
Zabierz mu ją. Ma gdzieś prawo własności.
Nieładnie jest kraść, a od tej kakaomasy zachorujesz.
BEZPIECZNE DLA STWORZEŃ (GDYBY UKRADŁY)
- No cóż. - Dobra.
Możemy go chociaż wykąpać.
O Boziu.
Uroczysty płomień.
Wiem. Najmocniej przepraszam.
- Za co? - Coś nie tak?
Tort nie jest idealny.
Lukier kapie i źle nałożyłam…
Ojej.
To pożar, kochany.
- Skąd wiedziałaś? - O czym?
- Na miesiąc miodowy… - Każdy mówi,
- jak być szczęśliwym. - Rób to i tamto.
- Pojechaliśmy na wysepkę… - Raczej wyspę.
- …mając plany… - I oczekiwania.
…no i padało.
Padało jak z kubła.
- Jak z tych tryskaczy. - Ale wiesz, czemu tyle jesteśmy razem?
Mieliście plan zapasowy?
- Przestaliśmy się bać. - Cudzych oczekiwań.
- Żeby było idealnie. - Każdy może kochać, gdy jest idealnie.
- To nic nie znaczy. - No, nie nic.
Ale miłość w deszczu…
- W tryskaczach. - W chaosie.
Czystym chaosie.
Miłość, która nie chce nikogo uszczęśliwiać.
Tylko wtedy jest prawdziwa.
To piękne.
Ale chyba lepiej to posprzątaj.
I poprosimy więcej ciastomek.
Świetna robota. Pomogłaś nam w tarapatach, jak zawsze.
Może idź już do domu?
- Za dziesięć minut kończę zmianę. - Nie ma za co.
Wybrał sąsiadkę. Nie mnie. Nigdy nie będzie moim…
Stworzenie!
Lubisz kakaomasę? Mam ją tutaj. Czekaj, już idę!
Mam kakaomasę! Zamieszkasz ze mną? Będziesz moim stworzeniem domowym?
Hej, ostrożnie, sąsiedzie. To dzikie stworzenie. Nie będzie chciało.
Nie, ono jest moje. Patrz, jakie piękne.
Pokaż mi. Faktycznie.
- Wszystkie są piękne. - Wszystkie?
- Ma rodzinę. - Zaskoczony?
Chciałem, żeby szarobandyta ze mną zamieszkał,
ale on już mieszka z kimś innym.
Tu jesteś. Będziesz mieć kłopoty, mała istoto.
Teraz już wiem, że szarobandyta nie może ze mną mieszkać,
ale będę jego najlepszym przyjacielem na zewnątrz.
No… Tak, właśnie tak.
To bardzo miło z twojej strony, że nie zmuszasz go, by żył wbrew naturze.
Wszyscy na to zasługujemy.
Nie wiem. Mam sześć lat i dla mnie to za dużo kontekstu.
Mam domowe stworzenie, które chętnie ci przedstawię
i jeśli chcesz, pomożesz mi go inhalować.
Inha-co?
- Co ja zrobię? - Witaj.
To znaczy, ty też witaj.
Muszę ci powiedzieć, zanim zobaczysz swoje stworzenie…
Wiem, że jest różowe. Przepraszam.
Ale…dobrze, mam być szczery i mam być sobą.
Przyniosłem dla ciebie trunek,
a potem wylałem go na twoje stworzenie.
Dostał się tu żarłoczny szarobandyta
i zjadł kakaomasę, którą też przyniosłem.
Potem rozwodniłem barwę futra w kąpieli
i rozważałem ucieczkę albo chociaż kapelusz.
To był kompletny chaos.
Chaos.
I to duży. Tak.
Czasem w chaosie można znaleźć wiele dobrego.
Wygląda oszałamiająco i dziwnie.
Osobliwa kombinacja.
Ale jesteś w nich dobry.
Ale nie w opiece nad stworzeniami. Chciałem tylko, żebyś mnie polubiła.
- Ale inhalowałeś go? - Tak.
- Żyje? - Zdecydowanie.
Więc jestem wdzięczna.
Bardzo chciałam mieć wolne, ale gdybym miała,
nie zastałabym w domu cudnie różowego stworzenia.
Nie podałabym świętującej parze płomiennego tortu.
Nie rozmawiałabym tu teraz z tobą.
Więc może wszystko dzieje się po coś.
Zapchałem też toaletę.
Myślisz, że stworzenia nas kochają?
Wiem, że miłość do stworzenia czy istoty to tylko chemia i biologia.
Ja myślę, że kochają.
Nigdy się nie dowiemy, jak ją odczuwają, ale to na pewno miłość.
Kochają nas bardziej, gdy je karmimy, ale nie możemy ich winić.
Z istotami często jest podobnie.
Wszyscy jesteśmy niedoskonali.
Może taki jest morał.
My też jesteśmy niedoskonali i dziwni,
a mimo to nas kochają.
I możemy nauczyć się od nich, jak kochać inne istoty.
Wymyśliłeś to teraz?
Mój rodziciel miał taki napis w kuchni.
Długi napis.
Nadal chcesz kiedyś zjeść ze mną meszkoowoce z kakaomasą?
Kiedyś?
Tak, chętnie.
Hej, chyba nie powinno mnie tu być.
ale dajcie znać, jeśli mam dokończyć sprzątanie.
Dobra, pa.
Napisy: Marzena Falkowska